ผมชื่อปอนด์ ตอน บ่ายร้อนกับความลับที่ไม่คาดคิด

indy2499

บ่ายร้อนกับความลับที่ไม่คาดคิด

วันนี้อากาศค่อนข้างร้อนครับ

หลังจากผมกับหนิง แฟนของผม ไปร่วมงานแต่งงานเพื่อนของหนิงเมื่อวาน วันนี้จึงเป็นอีกวันหนึ่งที่หนิงอาสากับเพื่อน ๆ ว่าจะต้องไปช่วยเก็บกวาดและเคลียร์ข้าวของหลังงานแต่ง เพราะคนแถวบ้านหนิงไม่นิยมจ้างออร์แกไนซ์มาจัดงาน ทุกอย่างตั้งแต่การจัดโต๊ะ เตรียมอาหาร ไปจนถึงการเก็บข้าวของหลังงานจึงเป็นเรื่องที่ญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงช่วยกันทำเอง

ผมขับรถไปส่งหนิงที่บ้านเพื่อนตั้งแต่ช่วงสาย ๆ ก่อนที่เธอจะกำชับให้ผมกลับบ้านไปพักผ่อน เพราะเราต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ กันอีกครั้ง เธอบอกว่าผมดูเหนื่อยจากการเดินทางและการช่วยงานเมื่อวานแล้ว อยากให้ผมได้พักเอาแรงบ้าง

ผมจึงขับรถกลับมาจอดไว้ที่บ้านตามลำพัง

หลังจากดับเครื่องยนต์ ผมก็เปิดประตูลงจากรถ ถอดเสื้อที่เริ่มเหนียวเหนอะเพราะเหงื่อ แล้วเดินไปหยิบบุหรี่ก่อนมุ่งหน้าไปยังสวนหลังบ้าน

สวนแห่งนี้มีพื้นที่ติดกับบ้านหนิง เป็นสวนผลไม้เก่าแก่ที่แม่ของเธอดูแลอย่างดี มีต้นลำไย ต้นมะม่วง และต้นมะยงชิดปลูกเรียงรายกันเป็นระเบียบ ทางเดินระหว่างต้นไม้ไม่ได้รกอย่างที่คิด เพราะแม่ของหนิงจ้างคนแถวบ้านมาแผ้วถางหญ้าอยู่เสมอ

แม้อากาศจะร้อน แต่เมื่อเดินลึกเข้าไปในสวน ผมกลับรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นดินแห้งปนกลิ่นใบไม้ เสียงนกที่ร้องอยู่ตามกิ่งไม้ และเสียงลมพัดผ่านยอดลำไยช่วยให้ความวุ่นวายในหัวค่อย ๆ จางลง

ผมเดินมาถึงหลุมเผาถ่านเก่า ๆ ที่มีหลังคามุงด้วยหญ้าคาเอาไว้กันแดดกันฝน ใกล้กันนั้นมีแคร่ไม้ไผ่เก่าตั้งอยู่ใต้ต้นลำไยขนาดใหญ่

ผมนั่งลงบนแคร่ จุดบุหรี่ขึ้นสูบ แล้วเอนหลังพิงเสาไม้ที่อยู่ข้าง ๆ อย่างสบายใจ

บริเวณนี้ค่อนข้างลึก ไม่มีใครเดินผ่านไปมาบ่อยนัก ผมจึงไม่ต้องกังวลว่าควันบุหรี่จะไปรบกวนใคร เหงื่อที่ไหลมาตั้งแต่ตอนขับรถเริ่มแห้งลงบ้างแล้ว แม้จะยังมีความชื้นบาง ๆ ตามผิวหนังและซอกแขนอยู่ก็ตาม

ดีที่วันนี้ผมสวมกางเกงขาสั้นเนื้อบางมา จึงรู้สึกคลายร้อนกว่าปกติ

ผมสูบบุหรี่ไปพลาง มองใบลำไยที่ไหวตามแรงลมไปพลาง จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าเหยียบใบไม้แห้งดังมาจากทางเดินด้านหลัง

กรอบแกรบ…กรอบแกรบ…

ผมหันไปมองตามเสียง ก่อนจะเห็นผู้หญิงร่างเล็กๆ ผอมบางคนหนึ่งเดินเข้ามาในร่มเงาของต้นไม้

ผมจำได้ว่าน้องเป็นเพื่อนของหนิง ชื่อ แป้ง เป็นลูกพี่ลูกน้องของหนิง ซึ่งเมื่อวานก็เป็นหนึ่งในคนที่ช่วยจัดงานแต่งงาน

“อ้าว พี่อยู่ตรงนี้เองเหรอคะ”

เขาทักขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“อืม พี่มานั่งพักน่ะ ร้อนเหลือเกินวันนี้”

ผมตอบ ก่อนจะโยนบุหรี่ลงพื้นแล้วดับ

แป้งเดินเข้ามาใกล้แล้วหยุดอยู่ข้างแคร่ เขามองไปรอบ ๆ ก่อนหันกลับมาหาผม

“แป้งเดินหาที่นั่งพักอยู่เหมือนกัน ข้างหน้าแดดแรงมาก แม่ใช้ให้ไปขนโต๊ะตั้งแต่เช้า เหนียวตัวไปหมดแล้วค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็มานั่งก่อนสิ ตรงนี้ร่มดี”

ผมขยับตัวให้มีที่ว่างบนแคร่ เขานั่งลงห่างจากผมไม่มากนัก ไม้ไผ่เก่าส่งเสียงลั่นเบา ๆ ตามน้ำหนักของเขา

ลมพัดมาอีกระลอกหนึ่ง กลิ่นหญ้าแห้งและกลิ่นดินอุ่น ๆ ลอยผ่านเข้ามาในศาลาเล็ก ๆ ใต้ต้นลำไย

“พี่ไม่ร้อนเหรอคะ” แป้งถาม พลางใช้มือเช็ดเหงื่อที่ข้างคอ

“ร้อนสิ จะบอกว่าไม่ร้อนก็คงโกหก”

ผมหัวเราะเบา ๆ

“แต่ตรงนี้มันเป็นส่วนตัวดี พี่เลยชอบมานั่งเล่น”

“จริงค่ะ ไม่มีใครมารบกวนเลย”

เขาพูดพร้อมกับทอดสายตามองออกไปยังสวนด้านนอก จากนั้นก็หันกลับมาสบตาผมเพียงชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

บทสนทนาของเราดำเนินไปอย่างเรื่อยเปื่อย ตั้งแต่เรื่องงานแต่งงานเมื่อวาน เรื่องญาติ ๆ ที่ช่วยกันทำอาหาร ไปจนถึงเรื่องการเดินทางกลับกรุงเทพฯ ของผม

แป้งเป็นคนคุยสนุกกว่าที่ผมคิด เขามีอารมณ์ขัน และมักเล่าเรื่องธรรมดา ๆ ให้กลายเป็นเรื่องชวนหัวเราะได้เสมอ

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านใบลำไยลงมาเป็นจุดเล็ก ๆ บนพื้นดิน เสียงจักจั่นดังเป็นระยะ และบรรยากาศรอบตัวก็ดูสงบเสียจนผมไม่อยากลุกไปไหน

“พี่มาบ้านหนิงบ่อยไหมคะ” แป้งถามขึ้นอีกครั้ง

“ก็บ่อยอยู่ เวลามีวันหยุดหรือมาทำธุระแถวนี้”

“แล้วพี่ชอบที่นี่ไหมคะ”

ผมหันไปมองเขา “หมายถึงสวนเหรอ”

“ค่ะก็เออ…. ทั้งสวน ทั้งบรรยากาศ”

ผมยิ้มก่อนตอบว่า “ชอบสิ อยู่แล้วสบายใจดี”

แป้งพยักหน้า แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“แป้งก็ชอบค่ะ” แป้งพูดในที่สุด “โดยเฉพาะเวลาที่ไม่ต้องรีบไปไหน”

ผมหันไปสบตาเขาอีกครั้ง คราวนี้เราต่างยิ้มให้กันโดยไม่มีใครพูดอะไรต่อ

ผมไม่รู้ว่าทำไมช่วงเวลาธรรมดาใต้ต้นลำไยในวันอากาศร้อนถึงได้ทำให้รู้สึกแปลกไปจากทุกวัน อาจเป็นเพราะความเงียบสงบ อาจเป็นเพราะการได้พูดคุยกับคนที่เพิ่งรู้จักกันมากขึ้น หรืออาจเป็นเพียงความรู้สึกสบายใจที่เกิดขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล

ผมเอนหลังพิงเสาไม้ตามเดิม

“ถ้าร้อนก็นั่งพักก่อนได้นะน้องแป้ง พี่ว่าจะนั่งเล่นอีกสักพักเหมือนกัน”

“ค่ะพี่”

เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะหลับตาลงรับลมเย็นที่พัดผ่านเข้ามา

ใต้ร่มไม้เก่าแก่แห่งนั้น เวลาคล้ายจะเดินช้าลงทุกที

และผมก็ไม่รู้เลยว่า การพักผ่อนในสวนผลไม้ที่ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษในบ่ายวันนี้ จะกลายเป็นความทรงจำที่ผมยังนึกถึงอีกนานเพียงใด


ไม่นานนัก ผมก็รู้สึกผ่อนคลายจนลืมเวลาไปชั่วขณะ

“พี่ปอนด์คะ มีน้ำไหม แป้งคอแห้งมากเลย”

“พี่ไม่มีน้ำเปล่า แต่ถ้าไม่รังเกียจ พี่มีโค้กขวดนึง ขวดนี้ยังไม่ได้เปิดนะ”

แป้งมองหน้าผมด้วยความเขินอาย แต่ทว่าสายตากลับมองต่ำมองตรงมาหาเป้ากางเกงผม ที่กำลังจะอึนๆ  พอมองผ่านเนื้อผ้าที่บางเบา ก็แทบจะเห็นลำควยและสีดงหมอยชัดเจน

ผมถามว่า “น้องแป้งอยากกินน้ำโค้กไหมครับ"

แป้งกลับหน้าแดงกว่าเดิม พร้อมกับตอบว่า
“แล้วพี่หนิงจะไม่ว่าเหรอคะ"

“ก็ถ้าเราสองคนไม่บอกหนิง ก็ไม่มีอะไรผิดนี่ครับ”

####****####

แป้งนะคะ….
อายุ 14 ย่าง 15 ค่ะ
มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับพี่หนิง
เพราะแม่พี่หนิง เป็น พี่สาวแม่หนูค่ะ อายุแป้งกับพี่หนิงเราห่างกัน แต่พี่หนิงมีอายุเท่ากับพี่ชายแป้งค่ะ แป้งโตมาท่ามกลางบรรยากาศของวัฒนธรรมชนบท แป้งค่อนข้างเก็บตัว มีเพื่อนน้อย มีก็แต่ น้องออย และเด็กๆ ที่มักจะไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่ไม่บ่อย เพราะแป้งต้องช่วยแม่ทำงานบ้าน เพราะคุณพ่อแป้งท่านเสียไปได้สองปี
แป้งเป็นคนรูปร่างผอมค่ะ แต่มีเอวที่คอดกิ่ว สะโพกที่ปาย
และที่สำคัญ หน้าอกแป้งค่อนข้างใหญ่เกินตัว ทำให้มักจะเป็นจุดสนใจของเพื่อนผู้ชาย ที่ชอบมองหน้าอกแป้ง

คืนวันแต่งงานพี่จอย คนในหมู่บ้าน พี่หนิงมาร่วมงานกับแฟน แป้งยอมรับว่า แฟนพี่หนิงไม่ใช่คนหล่อ แต่เป็นคนที่มีแรงดึงดูดทางเพศมากกว่า ทราบมาว่า ชื่อ ปอนด์ ซึ่งแป้งจะขอเรียกว่า พี่ปอนด์ นะคะ พี่ปอนด์เป็นคนสูง ตัดผมเกรียน มีหนวดรำไร ที่ริมฝีปาก แขนขา ล่ำ โดยเฉพาะตอนนั่ง มักจะเห็นเป้าที่อูมมาก อย่าว่าแต่แป้งเลยค่ะ คนในงาน ก็มองค่ะ เพราะกางเกงที่พี่เขาสวมมาคืนนั้น มันเป็นสแลค ที่แนบเนื้อ โดยเฉพาะขา เวลายืน มองดูจะรู้ว่า ควยตุงๆ พาดไปทางไหน แป้งแอบจ้องมองพี่ปอนด์ไม่เบื่อ และตอนเอาน้ำไปเสิร์ฟ ได้กลิ่นตัวพี่เขาจางๆ ลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่น้ำหอม มันเป็นกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ผสมกลิ่นตัว ที่พัดลอยมากับแรงพัดลมอ่อนๆ แป้งสูดดม จนขนลุก มันเป็นกลิ่นที่ แป้งชอบ และไม่เคยได้กลิ่น แม้จากตัวของพี่ชายแป้ง หรือเพื่อนผู้ชายของแป้ง

พี่หนิงเห็นแป้ง เดินเข้ามากอดทักทาย และแนะนำแป้งให้พี่ปอนด์รู้จัก เรามองหน้ากัน ยิ้มพี่ปอนด์มีเสน่ห์  ยิ่งทำให้แป้งหลงไหล พี่หนิงบอกพี่ปอนด์ว่า ปิดเทอมนี้ แป้งอาจจะไปเรียนพิเศษเพื่อติวเข้าพยาบาลที่กรุงเทพฯ และจะพักกับพี่หนิง พี่ปอนด์กล่าวยินดี และส่งยิ้มมา แล้วหันไปดื่มเครื่องดื่มกับญาติๆ ที่มาร่วมงานต่อ แป้งจึงขอตัวไปช่วยงาน

ตลอดงานแป้งจะแอบมองพี่ปอนด์ เพราะเป็นผู้ชายที่มองแล้วไม่เบื่อ จนแป้งเอาไปแอบช่วยตัวเองค่ะ

เช้านี้  แป้งตื่นแต่เช้า ไปช่วยเก็บกวาดงานแต่ง ตกสาย เห็นพี่ปอนด์ขับรถมาส่งพี่หนิง สักพักก็ขับกลับไป แม่ตะโกนบอกฉันว่า ให้ฉันกลับบ้านไปซักผ้า เพราะพรุ่งนี้ ฉันต้องไปเรียนแล้ว ฉันคว้ามอเตอร์ไซค์ขี่ตรงไปบ้าน บ้านแป้งอยู่ติดกับสวนของพี่หนิงค่ะ คนบ้านนอก จะไม่มีรั้วกั้น แต่จะมีต้นไม้ปลูกเป็นแนวเอาไว้  แป้งจอดมอเตอร์ไซค์ที่ใต้ถุนบ้าน
ระหว่างทางแดดออกอ่อนๆ แต่ก็ทำให้แป้งเหงื่อออก แป้งถอดเสื้อแขนยาวออก สวมเสื้อแขนกุด และกางเกงขาสั้น เพราะช่วยระบายความร้อน แป้งเดินเข้าสวนเพื่อจะรับลมเย็นๆ ทางเดินของสวนบ้านแป้ง จะเชื่อมเป็นแนวยาวไปถึงทางเดินของสวนบ้านพี่หนิง บรรยากาศในสวนมีลมพัดอ่อนๆ ช่วยให้หายร้อน แป้งเดินไปเรื่อยๆ ได้กลิ่นบุหรี่จางๆลอยมากับลม คิดว่าน่าจะมีคนเข้ามาในสวน จึงตามกลิ่นมาเรื่อยๆ ถึงเตาเผาถ่านเก่า ใกล้สวนพี่หนิง แป้งเห็นพี่ปอนด์ถอดเสื้อ นั่งบนแคร่ไม้ไผ่ เอนตัวกับต้นลำใย ดูน่าจะนั่งซักพัก แป้งจึง เดินเข้าไปหาค่ะ

พอเดินเข้าไปใกล้ๆ แป้งเห็นพี่ปอนด์นั่งกางขาบนแคร่ เอนตัวพิงต้นลำไย พี่ปอนด์ไม่สวมเสื้อมองเห็นกล้ามแขนที่มีพองาม ซิกแพคมีพอสวย ไม่มากนัก สวมกางเกงบอลขาสั้นสีขาว ดูมันบางจนเห็นสีของเนื้อขาที่กำยำในกางเกง และมองเห็นดงหมอยสีดำ ที่ไล่จากสะดือลามไปในกางเกงที่บางชัดเจน  
“อ้าว พี่อยู่ตรงนี้เองเหรอคะ”
แป้งทักพี่ปอนด์ พร้อมรอยยิ้ม
“อืม พี่มานั่งพักน่ะ ร้อนเหลือเกินวันนี้”
พี่ปอนด์ตอบ และโยนบุหรี่ลงพื้นแล้วดับ
แป้งเดินเข้ามาใกล้แล้วหยุดอยู่ข้างแคร่ มองไปรอบ ๆ
แล้วพูดคุยกับพี่ปอนด์ว่า
“แป้งเดินหาที่นั่งพักอยู่เหมือนกัน วันนี้แดดแรงมาก แม่ใช้ให้ไปขนโต๊ะตั้งแต่เช้า เหนียวตัวไปหมดแล้วค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็มานั่งก่อนสิ ตรงนี้ร่มดี”
พี่ปอนด์ขยับตัวให้มีที่ว่างบนแคร่ แป้งนั่งลงห่างจากพี่ปอนด์ไม่มากนัก ไม้ไผ่เก่าส่งเสียงลั่นเบา ๆ
ลมพัดมาอีกระลอกหนึ่ง กลิ่นหญ้าแห้งและกลิ่นดินอุ่น ๆ ลอยผ่านเข้ามา ยังร่มไม้ใต้ต้นลำไย
“พี่ไม่ร้อนเหรอคะ” แป้งถาม พลางใช้มือเช็ดเหงื่อที่ข้างคอ
“ร้อนสิ จะบอกว่าไม่ร้อนก็คงโกหก”
พี่ปอนด์ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ
“แต่ตรงนี้มันเป็นส่วนตัวดี พี่เลยชอบมานั่งเล่น”
“จริงค่ะ ไม่มีใครมารบกวนเลย”
“พี่มาบ้านพี่หนิงบ่อยไหมคะ” แป้งถามขึ้นอีกครั้ง
“ก็บ่อยอยู่ เวลามีวันหยุดหรือมาทำธุระแถวนี้”
“แล้วพี่ชอบที่นี่ไหมคะ”
พี่ปอนด์หันมองแป้ง แล้วถาม  “หมายถึงสวนเหรอ”
“ค่ะก็เออ…. ทั้งสวน ทั้งบรรยากาศ” แป้งตอบแบบละล่ำละลัก
พี่ปอนด์มองหน้าแป้ง ยิ้มก่อนตอบว่า “ชอบสิ อยู่แล้วสบายใจดี”
แป้งพยักหน้า แล้วคิดในใจ พลันในหัวสั่งให้เผยตอบไปว่า
“แป้งก็ชอบค่ะ”
พี่ปอนด์กับแป้ง เราสบตากันอีกครั้ง คราวนี้เราต่างยิ้มให้กันโดยไม่มีใครพูดอะไรต่อ

พี่ปอนด์ เอนหลังพิงเสาไม้ตามเดิม ยกแขนสองข้างรองหัว
ทำให้แป้งเห็นขนรักแร้ ที่เรียงตัวเป็นเส้นกันสวยเป็นระเบียบ แม้จะเปียกด้วยเหงื่อ แต่ก็ดูดีมีเสน่ห์มาก พี่ปอนด์ชันขาข้างขวาริมแคร่ขึ้น แต่ปล่อยขาซ้ายทอดยาวตามสบาย ทำให้แป้งมองเห็น
ไข่เป็นพวงในกางเกงสีขาวบางนั้น ใจยิ่งสั่นไหว แทบจะหลุดออกมา
“ถ้าน้องแป้งร้อนก็นั่งพักก่อนได้นะครับ พี่ว่าจะนั่งเล่นอีกสักพักเหมือนกัน” พี่ปอนด์พูดชวน
“ค่ะพี่”
แป้งตอบสั้น ๆ ก่อนจะหลบตา หน้าแดง เพราะตอนที่หันหน้าไปตอบ แป้งเห็นควยในกางเกงพี่ปอนด์กำลังแข็ง

แป้งใจสั่นมาก ตื่นเต้น และตัดสินใจ แป้งเอ่ยถาม
“พี่ปอนด์คะ มีน้ำไหม แป้งคอแห้งมากเลย”
“พี่ไม่มีน้ำเปล่า แต่ถ้าไม่รังเกียจ พี่มีโค้กขวดนึง ขวดนี้ยังไม่ได้เปิดนะ”
แป้งมองหน้าพี่ปอนด์ ด้วยความเขินอาย แต่ทว่าสายตากลับมองต่ำมองตรงมาหาเป้ากางเกงพี่ปอนด์ ที่กำลังจะอึนๆ  พอมองผ่านเนื้อผ้าที่บางเบา ก็แทบจะเห็นลำควยและสีดำของดงหมอยชัดเจน
พี่ปอนด์ถามว่า “น้องแป้งอยากกินน้ำโค้กไหมครับ"
พร้อมกับอ้าขากว้างขึ้น
แป้งกลับหน้าแดงกว่าเดิม พร้อมกับตอบว่า
“แล้วพี่หนิงจะไม่ว่าเหรอคะ"
“ก็ถ้าเราสองคนไม่บอกหนิง ก็ไม่มีอะไรผิดนี่ครับ”

สิ้นเสียง แป้งสติหลุด เอนกายล้มลงข้างพี่ปอนด์ เอามือซ้ายจับควยพี่ปอนด์ที่อยู่ในกางเกง พี่ปอนด์คราง อืมมม
พี่ปอนด์เอามือมาเชยคางแป้ง และก้มหน้ามาจูบปากแป้ง
พี่ปอนด์เอาปากมาครอบปากแป้ง เอาลิ้นมาดันปากแป้งให้อ้าปาก พี่ปอนด์เอาลิ้นควานดูดลิ้นแป้ง กลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้แป้งแทบคลั่ง

พี่ปอนด์ เอามือมาถอดเสื้อที่แป้งสวมคาไว้ที่คอ ถอดยกทรงออก และเอามือบีบเค้นฐานนมแป้ง แป้งเสียวมากค่ะ จนเราคลายปากที่จูบกัน น้ำลายไหลตามเป็นสาย พี่ปอนด์ถอดเสื้อแป้งที่คอแล้วเอามาเช็ดคราบน้ำลายที่ปาก พี่ปอนด์จ้องมองหน้าออกแป้งที่ปราศจากยกทรง จากนั้น พี่ปอนด์หันมายิ้มให้แป้ง ดันแป้งให้นอนราบกับแคร่ไม้ไผ่ แป้งเอามือถอดกางเกงพี่ปอนด์ พี่ปอนด์ยกตัวช่วยให้ถอดง่ายขึ้น แป้งเห็นควยสดๆ หัวมันบานใหญ่มาก มีน้ำเมือกไหลซึมปลายควยเยิ้มออกมา มันใหญ่ และยาวจนแป้งกำไม่มืด เกินกว่าที่แป้งคาดคะเนเอาไว้ พี่ปอนด์เองก็ไม่รอช้า เอามือมาถอดกางเกงขาสั้น แป้งยกตัวเพื่อให้การถอดง่ายขึ้น และเพื่อไม่ให้เสียเวลา แป้งเลยถอดกางเกงในออกตาม พี่ปอนด์จ้องมองหีแป้ง ที่มีหมอยบางๆ เรียงตัวกัน หีแป้งหนอกนูนเหมือนหลังเต่า พี่ปอนด์ยิ้ม เอามือที่ใหญ่มาโอบคลึงหีแป้ง
และ ก้มเอาปากดูดนมแป้ง พี่ปอนด์อ้าปากครอบนม และออกแรงดูด เบาๆ สลับซ้ายและขวา มือพี่ปอนด์ไม่ลืมที่จะล้วงควักมาที่ร่องรูหี  แกเอานิ้วกลางดันมาที่รูหี ค่อยๆ ดันมาจนมันเข้ามาเกือบสุดนิ้ว แป้งร้องอูย….เบาๆ…พี่ปอนด์มองหน้าแป้ง ถามว่า ครั้งแรกใช่ไหมครับ แป้งอายเขิน บอกไปว่า ค่ะพี่  

### รอติดตามตอนพิเศษ  ###
ขอคอมเม้นท์ ติชมเนื้อหาด้วยครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

makok.kood

ขอบคุณครับ

feelplayful

ขอบคุณครับ

lovehule

รอตอนต่อไปเลย

yoyoland

ฟาดเรียบอีกแล้วน้าปอนด์   ว่าแต่แป้งนี่อายุเท่าไหร่

Nanoatom

รออ่านต่อครับ

Mrshumo

พุ

idororo

ขอบคุณครับ

y00t

ขอบคุณครับ

treertreer67

ขอบคุณครับ

cha1

Tum1496

ขอบคุณมากๆเลยครับผม

Dam_Dham

ขอบคุณมากครับ รอตอนต่อไป

Pzzaz69

ตามคับ

speedboy

ขอบคุณครับ

yoyoland

มาต่อไว ๆ นะ