พี่แกล้มลงนอนข้างๆผม ผมก็ลุกนั่งก้มมองกางเกงนักเรียนที่ตอนนี้มีน้ำรักขาวขุ่นเลอะเต็มไปหมด ผมลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าออกเหลือแค่กางเกงในสีขาว พี่ซันก็อ้าแขนกวักมือเรียกผมลงไปนอนกับแก ผมก็ตามใจแกอยู่แล้วไม่กล้าขัด เดี๋ยวแกโกรธอีก ผมล้มลงบนตัวแก แกก็หอมดมผมโดนที่มือก็กอดเอวผมไว้แน่น ผมล้มลงนอนข้างๆแกแล้วก็เอาหัวไปซุกใต้คาง พี่ซันเห็นงั้นก็หันมากอดผมไว้แล้วเราก็นอนกันแบบนั้นเลย ตื่นมาก็ยังอยู่สภาพเดิม ผมก็แปลกใจทำไมวันนี้พี่แกไม่ไปวิ่ง ผมดันแกออกช้าๆแล้วลุกไปอาบน้ำ วันนี้เป็นวันหยุดผมเลยไม่ต้องรีบไปเรียน ผมอาบน้ำกินข้าวเสร็จก็เริ่มเก็บบ้าน ถูบ้าน ซักผ้า ซักรองเท้า สายๆหน่อยพี่ซันก็ลงมา แกดูอารมณ์ดีมาก เดินถือแก้วกาแฟมานั่งข้างผมที่ทำการบ้านอยู่บนโซฟา ผมก็หันไปดูแต่ก็ไม่ได้สนใจ พี่แกก็ผิวปากเล่น “โซ่ พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันมั้ย” ผมก็แปลกใจที่ได้ยิน เดี๋ยวนี้แกดูเปลี่ยนเป็นคนล่ะคนเลย “ไม่ครับ ผมขี้เกียจออกจากบ้าน” แกก็ขยับเข้ามาใกล้ๆ “มีอะไรอยากได้มั้ย เดี๋ยวพี่ซื้อให้” ผมก็นึกไม่ออก “ไม่นะครับ” พี่แกก็เริ่มเข้ามาติดกับผม เอาหน้ามาเบียดหน้าผมทำเหมือนจะขอดูด้วย มือก็โอบเอวผมไว้แล้วลูบเบาๆ “พี่อย่ากวนเลยครับ ผมยุ่งอยู่” พี่แกก็จับผมหันหน้าเขาหาแกแล้วก็จูบปากผม ผมก็ปล่อยให้แกจูบอยู่นานพอแกจะลาบไปมากกว่านี้ผมก็ขอให้แกหยุด แกก็ดูหัวเสียนิดหน่อยแต่ก็ไม่ไปไหนมานอนเฝ้าผมทำงานจนเสร็จ สักพักพี่แกก็รับโทรศัพท์แล้วก็เดินขึ้นห้องไป ลงมาอีกทีก็เปลี่ยนเป็นเกงขาสั้นสีเทาเสื้อยืดสีขาวใส่เสื้อฮู้ดสีเทาคลุมอีกที “พี่จะไปไหนครับ” ผมถามไปเพราะเห็นว่ามีคนโทรมา “กูจะไปหาเพื่อน ไม่ต้องทำข้าวเย็นเผื่อกูนะ คงกลับดึก” ผมก็พยักหน้ารับ แล้วแกก็ขับรถออกไป ผมคิดในใจ ทีตัวเองยังมีเพื่อนได้ แต่กับผมทำเป็นห้าม แต่พี่แกก็เป็นคนเอาแต่ใจขี้บงการแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว วันนี้ผมก็นั่งเล่นเกมดูหนังทั้งวันคนเดียว กินข้าวเย็นแล้วก็ขึ้นไปเล่นบนห้อง ผมโทรคุยกับเพื่อนคุยกันถูกคอจนยาวเลยไม่ทันสังเกตว่าพี่แกกลับมาแล้ว รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงคนเรียก ผมเลยรีบเดินลงไปดู ผมเห็นผู้ชายหัวเกรียนหลายคนท่าทางเมากันทุกคน แต่ก็ไม่มาก “น้องไอ้ซันใช่มั้ย” ผมก็พยักหน้า พี่แกก็ยื่นกุญแจรถพี่ซันให้ผม แล้วก็เดินไปขึ้นอีกคันที่จอดอยู่ถนนหน้าบ้าน ผมก็งงพี่ซันไปไหน จนผมเปิดประตูรถเข้าในจะดับเครื่องก็เห็นแกนอนเมาอยู่เบาะหลัง สรุปผมก็เป็นคนแบกแกเข้าบ้าน แก่เมาแบบเละเลยเมาจนลืมตาไม่ขึ้น ผมลากแกมานอนที่โซฟาแล้วก็ค่อยๆถอดเสื้อผ้าแกออกเหลือแต่เกงในตัวเดียว จากนั้นผมก็ไปขนผ้าห่มลงมาให้แก เพราะถ้าจะให้แบกแกขึ้นชั้นสองผมคงทำไม่ไหว จากนั้นผมก็ขึ้นไปนอน ตื่นมาอีกทีผมลงมาอาบน้ำก็ไม่เห็นแกแล้ว ผมแต่งตัวเสร็จก็ลงมานั่งกินข้าวเพราะยังเหลือเวลากว่าสองแถวจะผ่านมา ผมนั่งกินข้าวอยู่พี่แกก็กลับมาพอดี แกเดินเข้าครัวมาเหงื่อเปียกเต็มตัว ถอดเสื้อหายใจหอบ “ไปวิ่งมาหรอครับ” ผมถามไปทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่ไม่รู้จะชวนคุยอะไร แกพยักหน้าให้แล้วเปิดตู้เอาน้ำมากรอกปาก พี่แกกินเสร็จก็เดินเข้ามาหาผมเหมือนจะกอด “เห้ยๆ อย่าเข้ามา เดี๋ยวเสื้อผมเหม็น” ผมรีบลุกถอยออกห่างแก แกไม่พูดอะไรหายใจหอบแล้วยิ้มให้ผมเหมือนพอใจ ผมรีบเก็บจานแล้วออกไปรอสองแถว ตอนเย็นพอกลับมาบ้านผมก็ได้ยินเสียงพี่แกคุยกันคนอื่นอยู่ ผมค่อยเดินเข้าไป ก็เห็นว่าพี่แกยืนคุยอยู่กับเพื่อนหลายคน แต่ล่ะคนสะพายกระเป๋าอยู่เหมือนเตรียมตัวจะไปไหนกัน “อ้าวกลับมาแล้วหรอ กูจะไปราชการต่างจังหวัดกับนะ ตอนเย็นก็อย่าลืมปิดบ้านละ” ผมพยักหน้ารับแล้วก็เดินขึ้นห้องไป ผมได้ยินเสียงเพื่อนแกถามกันว่าคนนี้น้องมึงหรอ หน้าไม่เหมือนกันเลย พักนึงพวกเขาก็ไปกันบ้านก็เงียบ ผมอยู่บ้านคนเดียวเบื่อเลยไม่รู้จะทำไรคิดอะไรแปลกๆได้ก็เลยลองเข้าไปดูห้องพี่ซัน เพราะปกติพี่แกหวงห้องมาผมไม่เคยได้เข้าไปเห็นห้องพี่แกเลย ผมเลยบองเข้าไปดู ห้องแกก็แอบรกอยู่ กางเกงในบิดเป็นเลขแปดวางที่พื้น เสื้อที่พาดไว้ขอบเตียงไม่รู้ว่าใส่หรือยังไม่ใส่ แต่ผมแอบแปลกใจอย่างนึงคือผมเจอเสื้อนักเรียนตัวเองวางอยู่บนเตียงนอนพี่ซัน ผมจำได้ว่าเสื้อผมหายตัวนึง ตอนจะซักผมหาไม่เจอ ผมเลยได้ซื้อตัวใหม่ แต่มันหายตั้งนานแล้ว ทั้งแต่ผมขึ้นมอ4ใหม่ๆเป็นปีแล้วตั้งแต่ลุงยังไม่ตาย มันแปลว่ายังไง พี่แกเจอเสื้อผมแต่ไม่บอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาดูก็ชัดเลยคาบน้ำกามเลอะเสื้อจนเหลืองกลิ่นนี้คาวมาก สิ่งนี่ทำให้ผมรู้ว่าแกมีความใคร่ผมมาตั้งนานแล้วแล้วแกก็น่าจะกลัวผมรู้เลยไม่ให้เข้าห้องแก ผมเริ่มอยากรู้มากขึ้นเลยเริ่มค้นห้องแกแต่ก็ไม่เจออะไรอีก ผมมองไปเห็นคอมแกพอดีเลยเปิดดู ผมไล่เช็คไปเรื่อยๆจนไปเจอสิ่งที่ผมหาอยู่ ผมนึกอยู่แล้วว่ามันไม่หยุดอยู่แค่เสื้อผมหรอก ผมค้นเจอภาพหลายภาพที่เป็นภาพลามกของพี่ซันเอง แกถ่ายรูปตอนช่วยตัวเองหลายภาพกำลังดมเสื้อนักเรียนผม หลายภาพแกใส่เสื้อผมอยู่ แกน่าจะคิดกับผมเกินน้องชายมานานแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำอะไรผมเลยเอาเสื้อผ้าผมไปจินตนาการช่วยตัวเอง พอลุงไม่อยู่แกเลยไม่ปิดบังความรู้สึกอีกต่อไป
|