พี่ชายบุญธรรม

Ludy

“มึงจะร้องหาอะไร กูรำคาญ ร้องไปพ่อก็ไม่ตื่นมาโอ๋มึงหรอก” ผมร้องไห้ตลอดทางที่นั่งรถกลับจากวัดหลังจากเผาลุงไป ผมเป็นเด็กกำพร้าพ่อแม่ตายทั้งแต่เดินไม่เป็น พี่ชายพ่อก็เลยเอาผมาเลี้ยง ผมรักแกเหมือนพ่อจริงปกติแล้วผมจะเรียกลุงว่าพ่อ แกเป็นทหารแต่ยังไม่ทันเกษียณก็ป่วยก่อน แกมีลูกแท้ๆชื่อพี่ซันเป็นทหารเหมือนกันเรียนโรงเรียนนายร้อยตั้งแต่เด็ก แต่พี่แกดูไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมตั้งแต่ผมจำความได้แล้ว พี่แกไม่ชอบยุ่งกับผมขีดเส้นแบ่งตลอด แลเวก็ชอบพูดจาเสียดสีประชดประชันผมตลอด แต่มองจากคนข้างนอกแล้วผมก็ต่างจากคนในบ้านสุดผมเรียนโรงเรียนมัธยมธรรมดา หน้าตาก็ไม่เหมือนลุงกับพี่ แต่ถึงอย่างงั้นผมก็ถูกลุงเลี้ยงมาแบบทหาร พอถึงบ้านผมก็เดินขึ้นห้องเลยไม่พูดอะไร เพราะปกติเวลาผมนั่งอยู่คนเดียวพี่ซันแกมักจะมาชวนหาเรื่องทะเลาะตลอดตั้งแต่เด็กแล้ว แล้วทุกครั้งลุงก็จะเป็นคนหยุดพี่แกตลอด ผมนั่งคิดในใจจะเอาไงต่อกับชีวิตวะ อยากออกจากบ้านหลังนี้แล้ว แต่เรียนก็ยังไม่จบเลยผมจะไปอยู่ที่ไหน แต่ถ้าผมอยู่ต่อมีหวังได้ตายคาบ้านสักวันแน่ ปึ๊งๆๆ! “ไอ้โซ่ มึงออกมาคุยกันดิ” ผมเดินไปเปิดประตู “มีอะไรครับ” ผมมองพี่แก่กล้าๆกลัวๆ “ลงไปคุยข้างล่าง” พี่แกพูดแค่นั้นแล้วก็เดินนำลงไปก่อน ผมก็ตามไป ลงไปก็เห็นผู้ชายคนนึงแต่งตัวดูดีใส่สูท สรุปคือคนนี้เป็นเพื่อนลุงเป็นผู้จัดการมรดก แล้วก็เริ่มอ่านพินัยกรรม เปิดมาด้วยการบอกว่าผมจะได้รับเงินในบัญชีลุงส่วนนึง มีเงื่อนไขการได้ตามอายุ ปีละ1แสน แปดปี เริ่มได้รับตั้งแต่อายุ18ปี ส่วนทรัพสินที่เหลือทุกอย่างตกเป็นของพี่ซันทั้งหมด ผมรู้เลยว่าลุงตังใจให้ส่วนนั้นเป็นค่าเทอมผมไว้เรียนจนจบมหาลัย เพราะแกเองก็รู้ดีว่าถ้ายกทุกอย่างให้พี่ซันผมลงได้ไปนอนข้างถนน ผมมองหน้าพี่แกตอนได้ยินว่าผมมีส่วนได้ทรัพสินของพ่อเค้า พี่แกก็ดูไม่พอใจมาก พอเคลียร์ทุกอย่างจบผมก็กำลังจะเดินขึ้นห้องตั้งใจเลี่ยงพี่แก “เดี๋ยวมึงจะไปไหน” พี่แกเรียกผมไว้ “มึงไม่กินข้าเย็นหรอ”  “อ่อ ไม่ครับ ไม่หิว” ผมกำลังจะเดินขึ้นห้องพี่แกก็เดินมาจับแขนเสื้อผมไว้ “มึงไม่หิวแล้วกูละ กูหิว” ปกติผมจะเป็นคนทำอาหาร เพราะผมเป็นคนเดียวในบ้านที่ไม่ได้ทำงานเลยมีเวลาว่างมาทำ ส่วนพี่ซันก็ทำอะไรพวกนี้ไม่เป็นหรอก ถ้าลุงไม่ห้ามไว้ผมคงได้ซักถุงเท้าให้พี่ด้วย ผมได้ยินอย่างนั้นก็เดินเข้าครัวไปหุงข้าวไว้ แล้วข้นหาผักหาเนื้อมาโยนลงกระทะแล้วเอาฝาชีครอบไว้ในครัว ผมเดินออกมาหาพี่แกที่นอนเล่นอยู่โซฟา “กับข้าวอยู่บนโต๊ะ ผมกดหม้อหุงข้าวไว้แล้วนะ” ผมพูดแล้วก็รีบเดินขึ้นห้อง ตอนเช้าผมก็รีบตื่นมาซักผ้าเพราะล้นตะกร้าแล้ว ผมรีบลางรีบตากเพราะจะได้ออกไปรอสองแถวที่หน้าค่ายอีก ผมตากเสร็จก็กำลังจะเดินเข้าบ้าน “เห้ย มึงซักให้กูด้วยเลยแล้วกัน” พี่ซันแกยืนถือตะกร้าผ้าตัวเองขวางผมไว้ “ไม่ได้พี่ ผมรีบไปเรียน ไว้กลับมาผมซักให้นะ” ผมกำลังจะเดินเข้าพื้น พี่แกก็วางตะกร้าลงเสียงดังแล้วกำคอเสื้อผมดึงขึ้นจนผมเขย่งเท้า “มึงกล้ากับกูหรอไอ้โซ่” พี่แกมองผมเหมือนอยากจะบีบคอให้ตายคามือตอนนี้เลย ผมส่ายหน้าเบาๆเป็นการบอกว่าไม่ต้องการมีเรื่อง แล้วพี่แกก็เหวี่ยงผมจนจะล้ม “ดี แล้วต่อจากนี้กูบอกอะไรก็ต้องฟังกู อย่ามาทำเป็นเก่ง ไม่มีพ่ออยู่ให้ท้ายมึงแล้วนะ อย่าลืม” ผมก็ได้นั่งรอเครื่องปั่น ปั่นจนเสร็จแล้วต้องมานั่งล้างแล้วก็ตากอีก ผมตากไปก็คิดในใจแล้วว่าคงไปไม่ทันหรอก อย่าว่าแต่แถวเลย คาบแรกก็เริ่มไปแล้ว ผมตากเสร็จก็นั่งเล่นที่พื้นหญ้าหลังบ้านไม่รีบแล้วเพราะรู้ว่าจยังไงก็ไปไม่ทัน “ไหนมึงบอกรีบไปเรียนไง มานั่งเล่นทำไรตรงนี้” ผมเห็นพี่ซันเดินถือแล้วกาแฟมายืนมองผมอยู่ก็เลยว่าจะขึ้นห้อง ไม่อยากอยู่กับแก “ผมไม่ไปแล้วครับ สายขนาดนี้สองแถวคงหมดแล้ว” ผมตอบไปเสียงประชดหน่อยๆ “ไปอาบน้ำ เดี๋ยวกูไปส่ง” ผมก็เดินเข้าบ้านไปอาบน้ำแต่งตัว พี่แกก็ไปส่งผมที่โรงเรียน พอกลับมาบ้านผมก็ไม่เห็นพี่แก ก็คงยังไม่เลิกงานแหละ ผมเลยทำกับข้าวไว้ให้แล้วมานั่งทำการบ้านที่โซฟาห้องนั่งเล่น ผมโทรคุยกับเพื่อนไปนั่งทำการบ้านไปกินข้าวไป พักสักเสียงรถพี่แกก็จอดหน้าบ้าน ผมเห็นอย่างนั้นเลยรีบเอาจานไปเก็บแล้วว่าจะย้ายของขึ้นห้องเพราะไม่อยากเห็นหน้าแก มือผมก็หอบทั้งหนังสือทั้งถุงดินสอทั้งไอแพด เตียมวิ่งหนีแก พอแกเปิดประตูเข้าบ้านปุ๊บผมก็เดินขึ้นบันไดพอดี “เห้ยไอ้โซ่ มึงหลบหน้ากูหรอ” เหมือนพี่แกจะรู้แต่ผมกไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ผมวางของไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือแล้วกำลังจะเดินไปปิดประตู แต่ก็มีมือใหญ่ๆจับไว้ไม่ให้ผมปิด “อะไรพี่ซัน ผมทำกับข้าวไว้แล้วในครัว” พี่แกดึงประตูออกจนผมเซตามประตู ปกติผมเป็นคนแรงเยอะนะถ้าเทียบกับเด็กอายุเท่ากัน เพราะโตมาในบ้านพักทหารลุงกับพี่ก็จะออกกำลังกายตลอดมันเป็นเหมือนสิ่งที่ต้องทำตามสังคม แต่พี่ซันแกตัวใหญ่จริงๆ สูง190 นี่เป็นส่วนนึงที่ทำให้ผมโดนรังแกมาตั้งแต่เด็กเพราะพี่แกได้เปรียบเรื่องกำลัง “มึงมีปัญหาอะไร หนีหน้ากู ถ้าไม่ชอบหน้ากูก็บอกตรงๆ มาเคลียร์กันเลยดีกว่า” ใครจะไปชอบหน้ามันวะ แล้วเคลียร์ที่หมายถึงก็คือชวนต่อยกันแหละดูออก “พี่ ผมขอล่ะ เดี๋ยวนี่พี่เมาหรอ” กลิ่นเหล้าตีใส่จมูกผมเต็มๆ ตาพี่แกแดงยิ่งเวลาหายใจนี่นึกว่าอาบเหล้า ผมดึงคอเสื้อนักเรียนขึ้นมาปิดจมูกเพราะทนไม่ไหวจริงๆ “มึง ไอ้โซ่ มึงรังเกียจกูหรอ มีปิดจมูกทำไม” ผมผลักพี่แกออกเต็มแรงแล้วรีบปิดประตูถึงหายใจโล่งคอ ปึ๊งๆๆ เสียงแกทุบประตูห้องผม “ไอ้โซ่ มึงออกมานี่ มึงกล้าลองดีกับกูหรอ” ผมไม่ได้สนใจอะไรมาก แกเมาด้วยพรุ่งนี้ก็คงลืมไปเอง ผมเดินมานั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือ กำลังจะส่งงานให้เพื่อนลอกต่อพี่ซันแกก็เปิดประตูเข้ามา “เห้ยพี่ เข้ามาได้ไง” พี่แกเดินเข้ามากำข้อมือผมไว้แน่น “บ้านกูกูเข้าได้ทุกห้องแหละ เมื่อกี้มึงทำเก่งใช่มั้ย ทำเป็นรังเกียจกู” พูดจบก็ลากผมขึ้นเตียง พี่แกดึงจนกระดุมเสื้อนักเรียนผมขาด ผมก็ยื้อกับแกเหมือนกัน ตอนนี้คือผู้ชายตัวใหญ่สองคนดึงเสื้อกันยื้อไปมาบนเตียง ผมทนไม่ไหวเลยชกหน้าแกไปหมัดนึงจนหน้าหัน “ไอ้โซ่ ได้ มึงชอบแบบนี้ใช่มั้ย” จากนั้นเราก็ใช้กำปั้นคุยกันจนเหนื่อยทั้งคู่ ด้วยความที่ผมแรงน้อยกว่าผมเลยหมดแรงก่อน ผมเลยได้แต่กำเสื้อลายพรางแกไว้แน่น แกใช้ตัวใหญ่ๆทับผมไว้แล้วหยิบสายชาร์จหัวเตียงมาจับผมมัดมือ พี่แกลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าออก ผมก็ได้แต่นอนหอบหายใจดูแก “แรงเยอะเหมือนกันนิ เล่นเอากูเหนื่อยเลยนะมึง” พี่แกแก้ผาเสร็จก็มาถอดกางเกงผมออกต่อ ตอนนี้ผมเหลือแค่เสื้อนักเรียนที่กระดุมขาดหมดแล้วกับถุงเท้าสีขาว เหงื่อท่วมตัวไปหมด “พี่ อย่านะ ถือว่าผมขอ” แกลงมานอนทับร่างผมไว้บีบปากผมแล้วพูดลมหายใจกลิ่นเหล้าใส่หน้าผม “ตอนแรกพี่ก็บอกให้โซ่คุยกับพี่ดีๆไงครับ มึงดันดื้อเอง วันนี้กูจะสั่งสอนมึงให้เชื่องเหมือนหมาเลย”

Ludy

ตอนแรกก็จะยาวๆหน่อย ต้องอธิบายตำแหน่งศักดินาเยอะเลย

nuangnut1996

สนุกมากครับ

GuN009

สนุกครับ รอครับ รอตามต่อเลย

patpartth

ปูเรื่องมาดี

kkkggg

สนุก

2936

ขอบคุณครับ

kangped

ดีครับ

jarus_srinual

โหยาวจัดแต่ก็เป็นการปูเรื่องเนาะ

Homealone

สนุกครับ รอตามต่อเลย

nattiekung

ขอบคุณครับ

nnont

ขอบคุณครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

chora

รออ

soobin69ck

ขอบคุณมากครับ

Nukinho

สนุกมากครับ รอติดตามต่อไปนะครับ

feelplayful

ขอบคุณครับ

sengjit

ขอบคุณครับ

uuuukrubb

เยี่ยมครับ

yoyoland

สนุกมากครับ