|
ณ ผับหลังมอ “เอ๋า จริงดิ?” บิ๊กอุทานด้วยความเสียดายด้วยใบหน้ามู่ทู่หลังจากที่น้ำบอกเรื่องการย้ายเซคมีปัญหาเนื่องจากอยากเรียนด้วยกันทั้งกลุ่มทั้งที่ความจริงแล้วเพื่อนโกหกเพราะว่ายังอยากเจอกับชายคนนั้นในคลาส “แค่วิชาเดียวมึงจะอะไรไม่ใช่เด็กมัธยมผมเปียนะที่ต้องเกาะกลุ่มกันตลอดเวลา” “กล้าพูดนะยะ สมัยก่อนตอนมึงไปสารภาพรักกับพี่ต่อนักบอลยังลากกูไปเล๊ย” “ผ่านมาเป็นชาติแล้วไหม ตอนนี้กูไม่สนใจพวกมีหำแล้วโว๊ย” ขิมโวยพร้อมกับยกดื่มอึกอึกบิ๊กที่โดนแซะก็หันไปหน้าเขียวใส่เพื่อน น้ำมองดูสองคนด้วยความสนุกแม้ว่าขิมกับบิ๊กจะเป็นคนที่โคตรแตกต่างแต่ก็ยังเติบโตขึ้นมาด้วยกันจนสนิทขนาดนี้เป็นอะไรที่น่าอิจฉา ในชีวิตของน้ำคนที่จะสนิทใจถึงขั้นเล่าความลับอะไรให้ฟังได้นั้นไม่มีเลยมันเป็นเพราะความกลัวที่แอบซ่อนอยู่ในจิตใจ เพราะสภาพสังคมที่แวดล้อมไปด้วยคนชนบทแค่เป็น LGBT ก็มักถูกมองด้วยสายตาเหยียดแล้วเพื่อนที่รู้จักมักจี่ต่างก็มีแวดล้อมไม่เหมือนกันขนาดเรื่องที่เขาอ่านนิยายเสียวเกย์จากเว็บไซต์บนโลกออนไลน์ก็ไม่กล้าพูดไปเพราะกลัวว่าจะถูกเอาไปแฉภายหลังน้ำต้องซ่อนตัวตนจากผู้คนรอบข้างมาโดยตลอด บรรยากาศภายในร้านดูคึกคักดีน้ำอยากรู้นานแล้วว่าตอนเที่ยวแบบนี้จะเป็นยังไงความจริงก็รู้สึกไม่ค่อยชอบเพราะเสียงเพลงดังเกินไป แถมคนก็มากจนอึดอัด แต่อย่างน้อยก็ได้มาสัมผัสด้วยตัวเองสักครั้งเป็นประสบการณ์ “นี่น้ำ เราว่าคนนั้นมองนายอยู่อะ อย่าพึ่งหันไปนะ” พรึบ! ไม่ทันสิ้นเสียงบิ๊กเขาก็หันขวับทันทีไปยังทิศทางที่เพื่อนบอกตอนนั้นเองถึงได้เจอกับคนคนนั้นอีกครั้ง ‘บังเอิญงั้นหรอ?’ ผู้ชายที่ตัดผมสกินเฮดบาก2 ขีดในชุดนักศึกษา เพิ่มเติมคือสะพายกระเป๋าใบใหญ่ด้านหลังกำลังจ้องมาที่เขาพร้อมยิ้มมุมปาก พอสบตากับคนคนนั้น อยู่ ๆ ก็เหมือนมีกองไฟถูกจุดขึ้นกลางอกมันรู้สึกร้อนวาบไปทั้งตัวจนต้องเอี้ยวหลบแววตาคมนั่น ‘นายปรเมษ’ “เอาแล้ว เอาแล้ว เพื่อนกูขายออกแล้ว” ขณะที่น้ำกำลังตั้งสติบิ๊กก็จ้องทางด้านหลังด้วยความตื่นเต้น กว่าจะรู้ตัวก็มีบางอย่างสัมผัสกับหัวไหล่ชายคนนั้นได้เดินมาประชิดหลังของเขาเรียบร้อยแล้ว “เราเคยเจอกันใช่ไหมครับ ผมคุ้นหน้าคุณ” อีกฝ่ายเหมือนจะสูงกว่าน้ำอยู่หน่อยระดับสายตาห่างกันนิดเดียว แต่ที่ทำให้กระวนกระวายอยู่ในใจคือกล้ามหน้าอกที่เมื่อมองอยู่ใกล้ขนาดนี้แล้วมันแทบจะทะลุเสื้อออกมา “ไม่ แค่ก แค่ก ไม่แน่ใจ” ไม่รู้เพราะสาเหตุใดถึงได้พูดตะกุกตะกักจนต้องไอออกมาแต่แล้วอาการก็ยิ่งหนักขึ้นกว่าเดิมเมื่อเจ้าของร่างสูงได้เคลื่อนหน้าเข้าหาน้ำใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะประกบชิด จากนั้นก็กระซิบบางอย่างที่ข้างหู “ผมนึกออกแล้ว สตอคเกอร์ที่แอบตามผมขึ้นตึกใช่ไหม” น้ำผงะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้ แต่พอได้สติก็กลับมาคิดว่าถึงอย่างไรอนาคตก็คงต้องเจอหน้ากันบ่อยๆ เพราะเรียนเซคเดียวกัน รู้แบบนี้อาการเขินเลยค่อย ๆ หายไป “ผมชื่อน้ำนะ แล้วนาย...” “การ์ตูน หรือเรียกว่าตูนเฉย ๆ ก็ได้ อยู่วิศวะปีหนึ่ง” “ยินดีที่ได้รู้จักนะ เราเพื่อนน้ำชื่อปิกกี้ ส่วนนี่ขิม” ไม่ทันไรบิ๊กก็แทรกตัวเข้ามาในบทสนทนา ตูนยิ้มกว้างให้ไปทีนึงทำเอาลมแทบจับจนขิมต้องพยุง “เดี๋ยวเราพามันไปข้างนอกที่อากาศโล่ง ๆ หน่อยพวกนายก็รออยู่นี่ก่อน” “ไม่เป็นไร เราไปด้วย ไม่ค่อยชอบที่แออัดเท่าไหร่” พอขิมจะขอแยกตัวน้ำก็โพล่งบอก การ์ตูนเองก็ติดสอยห้อยตามสุดท้ายทั้งหมดเลยออกมายืนอยู่หน้าร้าน “อ่าว ออกมากันหมดเลยทีนี้ เพราะมึงเลยบิ๊ก” “กูไม่ผิดนะ ก็ผู้ชายยิ้มให้ขนาดนั้นใครจะทนไหว” บทสนทนาของสองเพื่อนทำให้การ์ตูนแอบเขินไม่คิดว่าแค่ยิ้มให้คนคนนึงจะมีอาการได้ขนาดนี้ “อย่าใส่ใจเลย ปกติไม่ค่อยมีผู้ชายสนใจมันน่ะ พอนายยิ้มให้เลยบ้าเลยแล้วน้ำเอาไง ไปต่อปะ” น้ำรีบส่ายหัวตอบขิมไปตอนแรกพวกเขากะว่าจะไปคาราโอเกะกันต่อแต่วันนี้รู้สึกเพลียมากแล้วได้กลับห้องไปพักก็ดีเหมือนกัน “จะกลับกันแล้วหรอ ถ้างั้นผม...” “ให้ขิมไปส่งไหม ขิมมีรถ นายพักแถวไหน?” คนเป็นลมอยู่ ๆ ก็มีแรงฮึดลุกพรวดขึ้นมาถามทุกคนต่างตกใจโดยเฉพาะการ์ตูน ไม่คิดว่าผู้ชายจะมีอิทธิพลกับบิ๊กมันขนาดนี้ “เอ่อ คือว่า ผม ...” หนุ่มหล่ออึกอักหันมาสบตาน้ำสลับมองคนถามไปมา “ถ้าไม่ไกลจากที่นี่เดี๋ยวผมเดินไปเป็นเพื่อนก็ได้หอพักผมอยู่หลังมอเหมือนกัน ใกล้ ๆ นี่เอง ขิมไปส่งบิ๊กเถอะ” ด้วยท่าทางการตอบคำถามของการ์ตูนน้ำเหมือนรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเลยพูดออกมาแบบนั้น หากปล่อยให้การ์ตูนปฏิเสธก็จะไม่ได้สานสัมพันธ์ต่อเขายังอยากใช้เวลาเพื่อรู้จักกับคนตรงหน้าอีกหน่อย “เอางั้นนะ เจอกันพรุ่งนี้เพื่อน” “อย่าพึ่งดิ ขอไอจีก่อนได้ไหม นะ นะ” “หยุดเลยมึง จะแรดก็ให้มีขอบเขต” “น้ำ น้ำ ขอไอจีมาให้กูด้วยนะ” กว่าทุกอย่างจะสงบก็ตอนที่ขิมจับบิ๊กยัดเข้าไปในรถตอนนี้ก็เหลือเพียงพวกเขาสองคน “การ์ตูน...นายมีเรื่องอะไรใช่ปะ ผมก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอกนะแต่อย่างน้อยเราก็จะเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกัน ถ้าไม่ถือก็บอกได้นะเผื่อผมจะช่วยอะไรนายได้” น้ำพอมองออกว่าคนตรงหน้ามีปัญหาแต่จะอ้อมไปอ้อมมาก็ใช่เรื่อง อีกอย่างดูทรงการ์ตูนคงมีเรื่องทุกข์ใจจริง ๆ เพราะหลายครั้งที่แอบมองเขาเห็นแววตาวิตกกังวลที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มหากช่วยได้ดีไม่ดีจะเป็นหนี้บุญคุณอย่างน้อยก็อาจใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ได้สักวัน “...” “...” “คืนนี้เราขอค้างกับนายได้ปะ!!” หอพักหลังมอมีพื้นที่ใช้สอยกำลังดีสำหรับอยู่อาศัยลำพังแต่บัดนี้ภายในห้องได้มีคนเพิ่มมาอีกหนึ่งชีวิต “ผมอยู่คนเดียว เลยไม่ได้เช่าห้องใหญ่มาก พอนอนได้ไหม?” “โห กว้างเลยล่ะ ห้องเก่าผมเล็กกว่านี้อีก” การ์ตูนกวาดตาสำรวจเห็นว่ายังมีพื้นที่ใช้สอยอยู่มากแถมเขาไม่ใช่คนเรื่องเยอะจะนอนพื้นยังได้ “ขอบใจนะที่ให้ผมมาค้างด้วย ถ้าไม่ได้นายนี่แย่เลย” น้ำพยักหน้ารับคำขอบคุณแต่เขารู้ดีว่ามันไม่ได้มาจากความจริงใจร้อยเปอเซ็น พอทบทวนเหตุการณ์ต่าง ๆโดยละเอียดก็เหมือนกับว่าเขาถูกอีกฝ่ายหลอกใช้ประโยชน์การเจอกันที่คิดว่าบังเอิญอาจมีอะไรเบื้องหลังแต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้ก็เข้าทางเขาเหมือนกัน “เห้ย นอนบนเตียงกับผมก็ได้นอนพื้นปวดหลังแย่พรุ่งนี้จะไปเรียนยังไง” พอเห็นการ์ตูนนั่งกับพื้นวางกระเป๋าลงก็นึกฉงนใจ เจ้าของห้องเดินมาหย่อนก้นลงที่ปลายเตียงขนาด5 ฟุต ซึ่งนอนคนเดียวได้สบาย แต่หากมีชายร่างโตสองคนก็คงจะเบียดเสียดจนตัวแนบสนิท “ไม่เป็นไร ผมนอนได้ แค่มีที่ซุกหัวนอนผมก็โอเคแล้ว” สิ่งที่ได้ยินทำเอาน้ำเอะใจนึกว่าที่อีกคนเข้าหาเพราะมีประโยชน์อื่นแอบแฝง หรือแค่จะหาที่นอนจริง ๆ ? “ขอถามหน่อยดิ ถ้าเกิดว่าผมปฏิเสธไม่ให้ค้างด้วยนายจะทำยังไงอะ” น้ำหย่อนคำถามลองเชิง การ์ตูนแสยะยิ้มก่อนจะหยิบมือถือมาเปิดแอพหนึ่งให้ดู หน้าจอแสดงถึงช่องแชทที่เจ้าของบัญชีส่งไปหายังผู้คนมากมายทั้งหมดล้วนเป็นประโยคออดอ้อน แต่จุดประสงค์ชัดเจนคือการนัดเจอ “เห้ย ให้ผมดูแบบนี้จะดีหรอ มันส่วนตัวมากนะ” น้ำตกใจหลังจากที่เห็น เพราะมือถือนั้นเป็นของส่วนตัว แถมแอพพลิเคชั่นพวกนี้ยิ่งไม่ควรให้คนอื่นเห็นด้วยซ้ำ “ไม่เป็นไร ให้ผมมานอนค้างด้วยแบบนี้ก็ถือว่าสนิทกันแล้วต่อไปไม่ต้องพูดสุภาพมากก็ได้ เอาแบบกู มึง อะไรงี้ได้เลย” ผิดจากที่คาดการณ์เอาไว้มาก ตอนแรกคิดว่าคืนนี้จะได้มีอะไรเสียวๆ เสียหน่อย แต่ได้เพื่อนเพิ่มแบบนี้ก็ไม่แย่ แม้จะรู้สึกเสียดายนิดหน่อยก็ตาม หลังจากพูดคุยกันต่ออีกนิดหน่อยก็ผลัดกันไปอาบน้ำล้างตัวเจ้าของห้องเสร็จกิจวัตรก็ออกมาพร้อมชุดนอนสีเทาตัวโปรดต่างจากการ์ตูนที่สวมเพียงบอกเซอร์บาง ๆ ตัวเดียว น้ำไม่เคยมีเพื่อนผู้ชายที่สนิทถึงขั้นนอนค้างที่บ้านเลยไม่รู้ว่ามันเป็นปกติไหมแต่สำหรับเขาบรรยากาศแบบนี้ก็แปลกอยู่เหมือนกัน แค่คิดว่าตอนหลับแล้วตัวชนกัน หรือผิวหนังบางส่วนได้เสียดสีสัมผัสก็ซู่ซ่าจนขนลุกเกลียว เตียงนอนอีกข้างยวบลงหลังจากที่การ์ตูนทิ้งน้ำหนักคนมาอาศัยขยับตัวช้าเพราะเกรงใจ “นอนได้ปะ อึดอัดไหม ถ้าอึดอัดบอกกูนะเดี๋ยวกูลงไปนอนพื้นได้” พออยู่ในท่าปกติ แขนของพวกเขาชนกันจนน้ำเนื้อเต้นคืนนี้รู้สึกเตียงแคบไปนิดแต่มันก็คุ้มค่า “อือ นอนได้ ไม่อึดอัด” “โอเค” “...” “...” “ตูน ที่มึงพูดน่ะจริงหรอ?” “ว่า?” “ก็ที่ยอมนัดกับคนในแอพเพื่อหาที่นอนอะ?” ถ้าเป็นอดีตน้ำคงตกใจและช็อคมากที่ได้มีเพื่อนแบบนี้แต่ตอนนี้เขาแค่คิดว่าการ์ตูนเองคงไม่ธรรมดา คนที่ยอมใช้ร่างกายแลกกับที่นอนคืนนึงต้องเป็นคนที่โชกโชนพอสมควรไม่คิดมากกับเรื่องเซ็กราวกับว่ามันเป็นเครื่องมือไม่ใช่สิ่งล้ำค่า “จริงดิ ถ้าไม่ทำงั้นก็ไม่รู้ว่าจะมีที่ไหนให้ไป...” ตอนที่คุยก่อนอาบน้ำก็พอรู้เรื่องราวนิดหน่อยการ์ตูนบอกว่าก่อนหน้านี้เขาทะเลาะกับรูมเมทเลยหนีออกมาหาหอใหม่แต่ด้วยเวลากระชั้นชิดแถมเงินก็มีไม่พอจะเปิดห้องเลยต้องหาวิธีอื่นแทน “มึง...ไม่ได้ทะเลาะกับเมทหรอก ใช่ปะ” น้ำตะแคงตัวหันไปทางการ์ตูน ด้วยลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่าเรื่องนี้ยังมีส่วนปิดบังเขาเองก็อยากเผือกตามประสา “...” การ์ตูนพลิกตัวตะแคงตาม สองคนมองหน้ากันเมื่อสายตาประสานก็ทำให้ไม่อาจโกหก “เอ้อ ไหน ๆ ก็ขนาดนี้แล้ว บอกก็ได้” การ์ตูนพลิกตัวนอนหงายดังเดิม น้ำก็ตั้งใจฟังแต่สายตาไม่วายสำรวจมัดกล้ามบนเรือนร่างของรูมเมทชั่วคราว หุ่นของการ์ตูนนั้นเรียกได้ว่าดีจัด กล้ามเป็นกล้ามมีเป็นลอนลอนชัดเจนมาก แม้โดยรวมขนาดตัวจะสู้พี่เฟิร์สไม่ได้ แต่เปอเซ็นไขมันลีนกว่าเห็นๆ มองไปทางไหนก็เจอแต่กล้าม “กูอกหักอะ แฟนนอกใจ จับได้เลยเลิกกัน แต่เขาก็ไม่ได้ผิดนะเพราะว่ารสนิยมของกูมัน...” “เห้ย นอกใจยังไงก็ผิดปะวะจะไม่ผิดได้ไง ไหนรสนิยมของมึงมันจะขนาดไหนถึงด้อยค่าตัวเองแบบนี้” พอเอ่ยถึงเรื่องนี้น้ำนี่ขึ้นเลย ไอ้พี่เจที่พึ่งเลิกก็ดันเป็นรุ่นพี่คณะของการ์ตูนด้วยแต่อีกฝ่ายยังไม่รู้จักเพราะพึ่งเปิดเทอม “...” ถามไปสักพักก็ยังไม่ได้รับคำตอบการ์ตูนเหมือนลิ้นจุกปากไม่กล้าพูดออกมา น้ำเลยกระตุ้นนิดหน่อยเริ่มอยากรู้แล้วว่าเพื่อนตี๋ตาขีดคนนี้มีรสนิยมบนเตียงยังไง “หรือว่ามึงชอบเอ้าดอร์...โรลเพลย์หรอ...อย่าบอกนะพวกแนวสวมบทบาทคุณหมอพยาบาลงี้?” แม้จะพูดด้วยท่าทีหยอกเหย้าแต่ก็แฝงความต้องการรู้จริงจัง “เปล่า กู...ชอบแบบว่า...BDSM อะพวกซาดิสอะไรทำนองนี้ เขารับไม่ได้เลยแอบไปมีคนอื่น” “รับไม่ได้ก็แค่เลิกปะวะ ไม่เห็นต้องนอกใจเลย ข้ออ้าง” น้ำเสียงของน้ำเริ่มเหินเขาตอบออกไปเพื่อเอาใจขณะที่หัวประมวลภาพจินตนาการไม่ออกเลยว่าคนที่นอนอยู่ข้างกันเล่น BDSM จะเป็นประมาณไหน “มึงไม่คิดว่าแปลกหรอ BDSM อะ?” ท่าทีของน้ำทำให้การ์ตูนแปลกใจเขาไม่คิดว่าพอพูดออกไปแล้วจะได้รับการตอบกลับเช่นนี้เรื่องรสนิยมที่อยู่ในใจพูดกับใครแค่เกริ่นก็ถูกมองว่าโรคจิตแฟนคนล่าสุดก็คบกันมานานถึงจะยอมบอกแต่สุดท้ายก็ไปกันไม่รอดเขาเลยได้แต่เก็บมันเอาไว้ไม่เปิดเผย ที่การ์ตูนยอมลองเสี่ยงพูดออกมาให้น้ำฟังก็เพราะคนตรงหน้าเหมือนจะไม่ธรรมดาเช่นกันมันเป็นเซนส์หรืออะไรเขาก็อธิบายไม่ได้ มีเพียงความคิดที่อยากระบายและพูดมันออกมาให้หายอึดอัด “ไม่หนิ” การ์ตูนลุกขึ้นพับจ้องไปยังหน้าของน้ำเจ้าของห้องไม่ได้โกหก “เรื่องแบบนี้มันก็เป็นเรื่องปกติส่วนตัวของใครของมันปะแต่ที่ไม่ปกติคือการนอกใจเว้ย” สำหรับน้ำที่อ่านนิยายเกย์มามากอ่านเรื่องสั้นเรื่องเสียวมาก็เยอะ บอกได้เลยว่า รสนิยมพวกนี้เบสิกสุด ๆ “มึงโกหกแล้ว พูดเอาใจกูอะดิ” อยู่ ๆ การ์ตูนก็รู้สึกเหมือนมีความผิดปกติบางอย่างในร่างกายยิ่งพอได้ยินคำพูดที่แสดงถึงทัศนคติต่อรสนิยมส่วนตัวของตนจากน้ำก็ยิ่งวูบวาบวูบวาบ “เปล่า ไม่ได้โกหก แล้วมึงชอบแนวไหนอะ จับมัดคุมหลั่งหรือว่าสวมปลอกคอเป็นน้องหมา เห็นปะ กูรู้เรื่องพวกนี้ไม่ได้โมเมเอาใจมึงนะ” “มึงรู้จักจริงด้วย!” ความจริงน้ำเองก็อยากลองเล่นแนวนี้ดูเหมือนกันแต่มันยากกว่าการเอ้าดอร์เพราะเอ้าดอร์จะเล่นที่ไหนก็ได้ เล่นกี่คนก็ได้ ไม่เหมือนแนวนี้ต้องมีคนร่วมมือครั้นจะเล่นออนไลน์แบบเปิดกล้องก็เสี่ยงเกินไป เลยได้แต่เก็บเอาไว้ไม่เคยลองทำ “อือ ว่าแต่มึงชอบแบบไหนอะ เป็นเจ้านายหรอ หรือว่า...ทาส?” “กู...ไม่รู้ดิ ยังไม่เคยเล่นแบบจริงจัง” “แล้วทำไมถึงคิดว่าชอบล่ะ” “ตอนมัธยมกูเคยเจอคลิปแนวนี้ในแอพ เลยทักไปหาคนที่เค้าเล่นพอโดนออกคำสั่งแล้วทำตาม มันเสียวว่ะ แต่พอน้ำแตกกูโคตรกลัวเลย เลยไม่ได้เล่นกับเขาอีก” “หรอ แล้วอยากลองเล่นอีกปะ เล่นกับกูไหมกูก็อยากลองอยู่เหมือนกัน” ไม่รู้อะไรดลใจให้น้ำกล้าพูดออกไปแบบนั้นเหมือนกันมันเป็นความต้องการอยากลองแต่ก็เก็บเอาไว้คิดมาตลอด พอเห็นว่าไหน ๆ ก็บอกพี่เฟิร์สว่าจะสนุกเต็มที่ก่อนให้คำตอบเลยปล่อยจอย “หา! เอาจริงดิ จะดีหรอวะ” ทั้งที่เป็นคนถาม แต่ตอนนี้การ์ตูนเองนั่นแหละที่ไปก่อนเพื่อนสายตาของน้ำต้องเบนลงต่ำเพราะพบสิ่งผิดปกติ บอกเซอร์บางกำลังตุงโด่เนื่องจากไม่อาจปิดกั้นสิ่งที่ก่อนหน้าหลับไหลแต่ตอนนี้มันตื่นเต็มที่ “ถ้ามึงคิดมาก งั้นถือเสียว่าเป็นค่าที่พักคืนนี้ก็ได้” น้ำพูดไปตาก็ยังคงจ้องเป้าการ์ตูนไม่หยุดแถมลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นเงาความอลังการของสิ่งที่อยู่ด้านใน พอถูกมองนานสองนานการ์ตูนดันผงกหัวท้าทายอยู่ในร่มผ้าในใจเขาฟูลฟีลมากเมื่อเจอกับคนที่บอกว่ารสนิยมของตนนั้นไม่ได้ผิดปกติ การชื่นชอบหรือหลงไหลในเซ็กแต่ละประเภทนั้นหาง่ายในโลกออนไลน์แต่กับคนรอบข้าง คนจริง ๆ ที่เจอกันต่อหน้า น้ำเป็นคนแรกเลยที่ยอมรับ “หมายความว่าคืนนี้มึงจะรีดน้ำกูเป็นค่าห้องงั้นหรอ?” “อืม แต่ถ้ามึงไม่อยากก็ถือว่ากูพูดเล่น อย่าคิดมากเลย” “เปล่า ก็แค่...กว่าน้ำจะหมดไข่คงเช้าเพราะกูไม่ได้แตกมาสองอาทิตย์ละ!!”
\4 h0 v2 G. m5 z9 M | 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์