แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-9-27 08:18 % @# c8 j) w C
4 H4 \/ i/ |7 q
พอสำหรับคนที่เพิ่งส่งเด็กกลับบ้าน พอสำหรับอาจารย์ที่ยังต้องกลับไปเป็นอาจารย์ และพอสำหรับผู้ชายที่เพิ่งรู้ว่าเกาะกลางอกใครคนหนึ่ง ไม่ได้เล็กอย่างที่คิด ...................................... 3 P2 A& ]+ E2 T/ n" ], ]
บ่ายวันเสาร์บ้านกว้างสำหรับการอยู่คนเดียว นาฬิกาในครัวเดินดังกว่าปกติ เพราะไม่มีเสียงบีคอยกลบ น้าอ๊อดยืนเท้าเปล่าบนกระเบื้องเย็นมือจับขอบอ่างล้างจานโดยไม่เปิดน้ำ เขาฟังบ้านก่อนฟังตัวเอง ชั้นบนเงียบ ประตูห้องบีปิดสนิท บียังอยู่สุโขทัย สาวภรรยายังทำงานต่างจังหวัด ข้อความสั้นๆจากเธอเมื่อคืนมีแค่รูปอาหารกับคำว่าอย่านอนดึก อ๊อดตอบไปคำเดียวว่า ได้ แล้วไม่ส่งต่อ น้าอ๊อดตักข้าวจากหม้อที่อุ่นซ้ำ ข้าวขอบหม้อเริ่มแห้ง น้ำพริกกับไข่เจียวจากเช้ายังอยู่บนเตา ตักแล้วก็ยืนถือจาน สักครู่จึงวางจานลงบนโต๊ะ ที่ตรงข้ามว่าง ค่อยๆ นั่ง ช้อนเข้าปากได้สองคำ แล้วหยุด วันศุกร์ยังค้างอยู่ในตัว ค้างแบบร่างกายจำจังหวะที่ไม่จบ ภาณุกลับไทยตอนเช้าวันศุกร์ คอนโดยังมีกลิ่นกระเป๋าเดินทาง โซฟาในห้องนั่งเล่นยุบตรงกลาง จูบช้าๆ มืออยู่บนเสื้อ ใกล้จนผ้าเริ่มร้อน แล้วน้าอ๊อดขอตัว ภาณุยังหอบ ปากยังเปิดจะพูด คำว่ายังไม่เสร็จดังตอนน้าอ๊อดหมุนพวงมาลัยออกจากลานจอดรถ ไฟแดงแรกเห็นมือตัวเองบนพวงมาลัยแล้วนึกถึงมือที่เพิ่งถอนออกจากอกคนอีกคน เสาร์นี้บ้านว่างพอจะตอบได้ พอจะขับไปได้ พอจะทำให้คำว่ายังไม่เสร็จจบบนโซฟาเดิม จอมือถือสั่น ข้อความภาณุขึ้นตอนยังถือช้อน วันนี้คอนโดว่าง เมื่อวานพี่ไปกลางคัน ผมยังคิดถึง น้าอ๊อดอ่านจนจบ นิ้วโป้งค้างบนแป้นมือถือ พิมพ์คำว่ากำลังไป แล้วลบ พิมพ์คำว่าวันนี้อยู่บ้าน แล้วลบ เหลือเคอร์เซอร์กะพริบ ถ้าตอบตอนบ้านว่างขนาดนี้ เขาจะไป ไม่ใช่เพราะข้อความหวาน เพราะบ้านไม่มีคนเดินผ่านหลังเขา ไม่มีบีเปิดตู้เย็น ไม่มีสาวภรรยาถามว่าเย็นนี้กินอะไร ความว่างจะผลักเขาออกจากประตูเอง น้าอ๊อดวางมือถือลง ไม่ปิดเครื่อง แค่ไม่ให้ตัวอักษรมาจ้อง ลุกไปเปิดตู้เย็น เปิดก๊อก ล้างจานที่แทบไม่ได้กิน ฟองสบู่ล้นข้อมือ ดูฟองจนแตกหมดก่อนจะปิดน้ำ โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง ไม่ใช่ข้อความ เป็นสายเรียกเข้า ชื่อเพื่อนรุ่นเดียวกัน เรียนด้วยกัน อ๊อดเช็ดมือกับผ้าที่ขอบอ่าง แล้วรับ 「เย็นนี้มานะ」 เสียงอีกฝ่ายครึกครื้นเกินบ้านหลังนี้ 「ร้านอาหารแถวลาดพร้าว」 「มีคนพาครอบครัวมาด้วย」 「ไม่ได้เมา」 「มากินข้าวรู้จักกัน」 น้าอ๊อดหันไปมองโต๊ะ ที่ว่างตรงข้ามไม่มีใคร 「กี่โมง」 「ห้าโมงกว่า ๆ」 「มีที่จอดรถ」 「มาก่อนก็ได้นะ นั่งเล่นกับเด็ก ๆ」 เขาควรปฏิเสธ บ้านว่างไม่ใช่เหตุผลที่ต้องไปเข้าสังคม แต่ถ้าอยู่ต่อ มือจะหยิบมือถือขึ้นมาอีก แล้วคำว่ากำลังไปจะถูกส่งก่อนที่เขาจะคิดทัน 「ไปได้」 เสียงตัวเองเรียบ 「ไม่ดึก」 เพื่อนหัวเราะ 「ไม่ดึกอยู่แล้ว วันนี้มีเด็ก」 「มาเถอะ」 วางสาย ครัวกลับไปเงียบ น้าอ๊อดยืนอยู่นานพอที่จอจะสว่างอีกครั้งด้วยข้อความภาณุซ้ำ ไม่เปิดอ่าน ผ่านห้องบี มือเกือบแตะลูกบิดแล้วไม่เปิด ข้างในเขารู้ว่าเก็บเรียบร้อย เปิดไปก็ได้แค่กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มกับไม้แขวนว่าง ขึ้นบันไดช้า ห้องนอนมีแสงบ่ายตัดพื้น เตียงเก็บเรียบร้อย เปิดตู้หยิบเสื้อเชิ้ตบางสีขาว กางเกงยีนส์ อาบน้ำนานกว่าปกติ น้ำร้อนจัดตอนแรก แล้วค่อยปรับเย็นลง ถูแขนจนผิวแดง เหมือนจะถูวันศุกร์ออกจากมือ มันไม่ออก เหลือแค่ผิวสะอาดกับความจำที่ยังติดในกล้ามเนื้อ กระจกห้องน้ำมีไอน้ำ ปาดด้วยฝ่ามือ หน้าในกระจกเป็นนายทหารที่ไม่ได้ใส่เครื่องแบบ ผมสั้น ดูปกติพอจะไปนั่งโต๊ะครอบครัวเพื่อนได้ ข้างในยังเป็นคนที่เมื่อวานยอมบนโซฟาแล้วยังไม่ยอมจบ หยิบนาฬิกาข้อมือจากโต๊ะ แหวนสวมอยู่ที่นิ้วตลอด น้าอ๊อดดูแหวนที่สวมอยู่ที่นิ้วตลอดใต้แสงไฟห้องน้ำนานกว่าที่ควรแล้วปิดไฟ เดินลงมาชั้นล่าง มือถืออยู่บนโต๊ะครัว น้าอ๊อดยกจอขึ้น หน้าจอมีรายชื่อล่าสุด ภาณุอยู่บนนั้น ถัดลงมาไม่ไกลมีชื่อที่เซฟใหม่ ภูพา เซฟไว้หลังวันนั้นที่ร้านกาแฟใกล้ที่ทำงาน ยังไม่ชินว่าเด็กผู้ชายที่เคยวิ่งไล่กันหลังโรงเรียน ตอนนี้เป็นผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามแก้วกาแฟ แล้วทิ้งเบอร์ไว้โดยไม่ขอเข้ามาในชีวิตเกินกว่านั้น แค่รู้ว่าในกรุงเทพยังมีคนที่รู้จักเขาก่อนมียศ ก่อนมีเมีย ก่อนมีครอบครัวในบ้านหลังนี้ ก่อนมีคลิป น้าอ๊อดหยิบกุญแจรถอยู่ตะกร้าใกล้ประตู ปิดและล็อกประตูบ้านเรียบร้อย ยืนในเงารั้วบ้านครู่หนึ่ง มองหน้าต่างชั้นบน แล้วนึกว่าเย็นนี้ถ้ากลับเร็วบ้านจะว่างเหมือนเดิม ข้อความบนจอจะยังค้าง และมือเขาจะว่างพอจะตอบ เขาเปิดประตูรถ ปรับกระจก ยังไม่สตาร์ททันที มือวางบนพวงมาลัยในท่าเดียวกับวันศุกร์ตอนขับออกจากลานจอดรถคอนโด คราวนั้นมีคำว่ายังไม่เสร็จดังค้าง คราวนี้มีคำว่าไม่ดึกดังค้าง สตาร์ทรถ เปิดวิทยุเบาๆ ไม่เปิดแชท ไม่ตอบภาณุ ไม่กดชื่อภูพา ขับออกจากซอยบ้านไปลาดพร้าว ทิ้งบ้านว่างไว้ข้างหลัง ทิ้งข้อความคิดถึงไว้ในเครื่องโดยยังไม่ยอมให้มันกลายเป็นเส้นทาง บ่ายนั้นเขาเลือกโต๊ะที่มีเด็กวิ่ง ไม่ใช่เพราะอยากเข้าสังคม เพราะถ้ายืนในครัวต่ออีกชั่วโมง บ้านว่างจะพาเขาไปที่ที่ไม่ใช่ร้านอาหาร ลานจอดร้านอาหารแถวลาดพร้าวแคบกว่าที่คิด รถครอบครัวจอดชิดกันเป็นแถว คาร์ซีท ถุงของเล่น รองเท้าเด็ก น้าอ๊อดจอดรถมุมด้านใน ปิดเครื่องแล้วนั่งครู่หนึ่ง มือยังวางบนพวงมาลัย จอมือถือคว่ำบนที่วางแก้ว ข้อความภาณุค้างอยู่ใต้ฝาเครื่อง ล็อกรถ เดินเข้าไปในร้าน เสียงเด็กกรีดดังก่อนกลิ่นต้มยำ โต๊ะยาวที่เพื่อนๆ จองไว้แล้ว เก้าอี้เหล็กติดเบาะผ้าลาย เพื่อนโบกมือจากหัวโต๊ะ ภรรยาเพื่อนลุกพอกับน้าอ๊อดเดินถึง 「มาแล้ว」 เธอยิ้มแบบคนที่คุ้นชื่อมากกว่าคุ้นหน้า 「นี่ลูกคนโต」 「นี่คนเล็ก」 อ๊อดก้ม จับมือเด็กโตเบาๆ มือเด็กชื้นจากน้ำแข็งที่แอบหยิบ คนเล็กซ่อนหลังขาแม่แล้วโผล่มามองนาฬิกาข้อมือเขา 「ภรรยาไปงานต่างจังหวัด」 อ๊อดพูดก่อนถูกถามซ้ำ 「หลานกลับบ้านแม่ที่สุโขทัย」 「เลยว่าง」 เพื่อนๆ พยักหน้า เข้าใจทันทีว่าเหงาแบบบ้านว่าง มีคนพยักหน้าเห็นใจ มีคนบอกว่าวันเสาร์แบบนี้ออกมาเจอกันบ้างดีแล้ว น้าอ๊อดเดินไปที่เก้าอี้ริมมุมที่เห็นลานจอด เห็นหลังคารถตัวเองเป็นแผ่นสีคล้ำใกล้รถครอบครัว วางกุญแจไว้ข้างแก้วน้ำ ต้มยำมาก่อน ผัดผักตาม ข้าวในจานเล็ก เด็กคนโตยกช้อนจิ้มทอดมันกุ้งจิ้มน้ำจิ้มแล้วทำตก ภรรยาเพื่อนเช็ดโต๊ะ อ๊อดยื่นกระดาษทิชชูให้โดยไม่พูดมาก กินช้าๆ พริกในน้ำต้มยำร้อนที่ปลายลิ้น น้าอ๊อดดื่มน้ำเปล่าบ่อยกว่ายกแก้วเหล้าที่เพื่อนเปิดไว้ เด็กคนเล็กยื่นรถของเล่นข้ามโต๊ะมาถึงข้อศอก ล้อเหลืองตัวถังแดง สีถลอกที่กันชน 「ดู」อ๊อดก้มรับรถมาวางบนฝ่ามือ ล้อหมุนติดนิ้ว เขาทำเสียงเครื่องเบาๆ เด็กขำ ตัวเองก็ขำตามได้จริงครู่หนึ่ง ไม่ใช่ขำเอาใจ เพราะมือเด็กสะอาด ไม่มีรอยที่ต้องอธิบาย ต่างจากมือตัวเองเมื่อเย็นวันศุกร์ ที่เพิ่งถอนออกจากผ้าและผิวแล้วมาวางที่พวงมาลัยรถ น้าอ๊อดคืนรถของเล่น เด็กวิ่งไปให้พ่อดูแทน น้าอ๊อดหยิบช้อน ต้มยำยังค้างอยู่ ความคิดมาไม่ทันช้อน นึกถึงบีโดยไม่ตั้งใจ เสื้อนักศึกษาไม่อยู่ที่ราว นึกถึงภรรยาโดยไม่ตั้งใจ งานต่างจังหวัด รูปอาหารเมื่อคืน คำว่าอย่านอนดึก เขานั่งโต๊ะครอบครัวคนอื่นทั้งที่แหวนยังอยู่ที่นิ้ว ภาณุโผล่มาเป็นภาพโซฟา หอบ คำว่ายังไม่เสร็จ อ๊อดปัดออกก่อนภาพจะตกบนจานข้าว โต๊ะนี้มีเด็ก ของแบบนั้นไม่มีที่วาง 「อร่อยไหมลุง」 เด็กโตถาม น้าอ๊อดพยักหน้า「อร่อย」 คำว่าลุงทำให้ยิ้มได้อีกนิด แล้วยิ้มนั้นค้างไม่นาน ครอบครัวเพื่อนเริ่มเก็บของก่อนทุ่ม ภรรยาเพื่อนเช็ดปากลูก เพื่อนช่วยยกคาร์ซีท เด็กเล็กโบกมือให้ทั้งโต๊ะแล้วโบกซ้ำให้อ๊อดเป็นคนสุดท้าย น้าอ๊อดโบกตอบ นิ้วที่เพิ่งจับรถของเล่นยังงออยู่กลางอากาศ น้าอ๊อดเดินส่งถึงรถ รถครอบครัวสตาร์ท ไฟท้ายแดง เด็กในคาร์ซีทยังแปะมือที่กระจก น้าอ๊อดยกมืออีกครั้ง รอยยิ้มอยู่บนหน้าจนรถเลี้ยวพ้นไม้กั้น หมดตอนลานว่าง เสียงร้านกลับมาเหลือแต่จานข้าวกับผู้ใหญ่ เหลือคนโสดสามคนกับตัวเขา เก้าอี้เด็กยังดึงออกไม่เข้าที่ ช้อนคันเล็กค้างบนจานข้าว เพื่อนเทน้ำแข็งลงแก้วตัวเอง 「ร้านเหล้าอยู่ซอยถัดไป」 「ใกล้」 「ไปต่อแก้วสองแก้ว」 「แล้วแยก」 「อ๊อดจอดรถไว้ที่นี่ได้」 「ขึ้นคันเดียว เดี๋ยวส่งกลับมาเอา」 อีกสองคนพยักง่าย เหมือนตัดสินใจไว้ก่อนอาหารหมดจาน น้าอ๊อดมองลานจอด รถตัวเองยังอยู่มุมใน ใต้แสงไฟร้าน กุญแจในมือหนักขึ้น ถ้ายืนยันขับเอง จะมีข้ออ้างกลับบ้านเร็ว บอกได้ว่าไม่ดื่ม บอกได้ว่าเช้ามีธุระ ประตูบ้านจะเปิดในอีกสามสิบนาที แต่บ้านนั้นว่าง ข้อความภาณุยังค้าง ถ้ากลับไปยืนในครัวอีกครั้งนิ้วจะไม่ลบคำว่ากำลังไป น้าอ๊อดหมุนวงกุญแจรอบนิ้วชี้ ดังกริ๊กเบาๆ 「ขึ้นคันเดียวก็ได้」 เสียงเรียบ 「สองแก้ว」 เพื่อนตบไหล่ 「ไม่นาน」 「หมดแก้วแล้วแยก」 น้าอ๊อดเก็บกุญแจรถตัวเองลงกระเป๋ากางเกง ไม่ทิ้งไว้บนโต๊ะ เหมือนยังอยากจับของที่เป็นทางกลับ เสื้อเชิ้ตบางติดหลังเพราะอากาศร้าน ทั้งสี่คนเดินออกจากร้านอาหาร นั้งในรถเก๋งคันเดียว กลิ่นหนังเบาะปนน้ำหอมเพื่อน อ๊อดนั่งหลังฝั่งคนขับ เข่าชิดพนักที่นั่ง มือยังอยู่ในกระเป๋ากางเกงจับกุญแจรถที่ไม่ได้ขับมา ไฟร้านอาหารเล็กลงในกระจก เหลือเป็นจุดเล็กๆ แล้วหาย ซอยแคบลง ป้ายร้านเล็ก ตัวอักษรไม่ครบทุกดวง ไฟสีเหลืองอุ่นเจือม่วง เบสดังจากในร้านออกมาถึงฟุตบาทก่อนประตูจะเปิด เพื่อนคนขับหัวเราะ 「สองแก้วเอง」 「หมดแล้วแยก」 น้าอ๊อดพยักหน้า ไม่ได้ตอบ สายตามองทางออกตั้งแต่ยังไม่ถึงเก้าอี้ ในร้านโต๊ะไม้ติดกัน คนไม่แน่นแต่แน่นตรงเคาน์เตอร์ น้าอ๊อดเลือกมุมที่เห็นประตู เห็นโถงเห็นบันไดขึ้นชั้นบน สั่งเหล้าโซดา แก้วแรกวางลงตรงหน้าพร้อมน้ำแข็งที่ดังกรอบ กุญแจรถในกระเป๋ายังร้อน เหมือนมือยังต้องการของที่เป็นทางกลับ ชั้นบนมีห้องกระจกบางส่วน ผ้าม่านเปิดค้าง เจ้าของร้านยืนหลังจอ ภาพกล้องวงจรปิดกระพริบเป็นช่อง เขาหยุดนิ้วบนเมาส์ หน้าคุ้นๆ ไม่ใช่คุ้นจากลูกค้าประจำ คุ้นจากคลิปที่มิ้นต์เคยเปิดในวง นายทหาร เสื้อเครื่องแบบ ถูกทำให้ร้องเสียงคราง ถูกถ่ายไว้ เสียงในคลิปดังในหัวเจ้าของร้าน เขายิ้มแคบ ไม่เรียกชื่ออ๊อดออกปาก หยิบโทรศัพท์พิมพ์สั้นๆ แล้วพลิกคว่ำ เรียกเด็กดริ้งคนหนึ่งขึ้นมาหา ผิวขาว หน้าตาดี ผมยาวรวบ ต่างหูเล็ก รอยยิ้มถูกฝึกมาแล้ว เจ้าของร้านพูดเบาๆ พอให้ได้ยินเหนือเพลง 「โต๊ะมุมนั้น」 「คอยเติม」 「คอยคุย」 「คืนนี้ให้อยู่ยาว」 「แก้วไม่ให้แห้ง」 「อย่าเพิ่งพาขึ้น」 「ให้มึนก่อน」 เด็กดริ้งกวาดตาลงไป เห็นอ๊อดนั่งหลังตรงเกินคนมาดื่มเล่น เห็นมือที่จับแก้ว เห็นแหวนที่นิ้ว 「คนนั้นเหรอคะ」 「คนนั้น」 เจ้าของร้านไม่เสริม เธอไม่ต้องรู้ทั้งเรื่อง รู้หน้าที่ก็พอ อ๊อดไม่รู้บทสนทนาชั้นบน เห็นแค่คนเดินผ่านโต๊ะแล้วยิ้ม ยิ้มนั้นไม่ชนตาเขาตรงๆ ไปตกที่แก้วก่อน เพื่อนยกแก้ว 「อ๊อด」 「หมดแก้ว」 น้าอ๊อดชนแก้วตาม เหล้าโซดาลงคอ แก้วแรกยังคุมได้ โต๊ะคุยเรื่องบ้าน เรื่องลูกเพื่อนที่เพิ่งโบกมือ เรื่องงาน เรื่องใครจะแต่ง น้าอ๊อดตอบสั้น เด็กดริ้งมาเติมน้ำแข็ง คีมคีบดังกรอบในแก้วที่ยังไม่หมด เธอยืนนานเกินพนักงานทั่วไป สะโพกชิดขอบโต๊ะเขาโดยไม่ขอ 「พี่มาเป็นกลุ่มเลย」เสียงนุ่ม 「เดี๋ยวจัดถาดผลไม้ให้」 น้าอ๊อดพยัก ไม่มองนาน เคยโดนทักแบบยิ้มในวงที่เจ็บมาแล้ว รอยยิ้มแบบนี้ทำให้คอแห้งก่อนเหล้าจะทำงาน 「ไม่ต้อง」 น้าอ๊อดพูด 「เดี๋ยวกลับ」 「อยู่ก่อนค่ะ」 เธอเติมโซดาโดยที่เขาไม่ได้พยักหน้า แก้วเต็มเหมือนเพิ่งเริ่ม เพื่อนคนหนึ่งไปห้องน้ำ อีกคนลุกไปสูบบุหรี่ เหลืออ๊อดกับเพื่อนคนขับที่ก้มพิมพ์ข้อความ เด็กดริ้งย้ายมาด้านเก้าอี้ว่าง ไม่ได้ถาม วางแก้วอีกใบลง บอกว่าโต๊ะสั่งเพิ่ม 「อันนี้อีกแก้ว」 「ร้านเปิดถึงดึก」 「พี่ไม่ต้องรีบ」 「ไม่ดึก」 เสียงน้าอ๊อดยังปกติ มือกำแก้วแน่น 「เดี๋ยวกลับ」 เธอยิ้มอย่างคนที่ได้ยินคำนี้บ่อย ไม่ถอนตัว เลื่อนเก้าอี้เข้ามาจนต้นแขนชิดต้นแขนเขา ชุดสายเดี่ยวสีเข้มตัดผิว เวลายื่นเติมน้ำแข็ง อกเธอถูผ่านแขนเสื้อเชิ้ตบางเป็นจังหวะสั้นๆ นิ่ม อุ่น ผ้าบางของเธอติดผิวเขาแล้วคลาย น้าอ๊อดเกร็งแขน ไม่ได้ถอยออกทันที เหล้าเริ่มทำให้การถอยช้ากว่าการรับรู้ อกเธอถูซ้ำตอนเอื้อมที่ทิชชู คราวนี้กดชัด หัวนมแข็งผ่านผ้ามาที่ท้องแขนเขา เขากลืนน้ำลายดังในคอตัวเอง เพื่อนคนขับยังก้มจอ ไม่ทันเห็น 「หน้าพี่แดงแล้ว」 เธอพูดใกล้หู 「ร้านร้อนค่ะ」 「ร้อน」 คำเดียว เสียงต่ำกว่าที่ตั้งใจ เธอหัวเราะเบาๆ ไม่ขยับออก ไหล่เธอยังชิดทุกครั้งที่เบสสั่น อกเธอก็ถูแขนเขาอีกนิดโดยไม่ต้องยื่น แก้วที่สองลงเร็วกว่านิสัย หัวเริ่มเบา เบาแบบคนดื่มบนท้องที่กินข้าวน้อย บวกบ้านว่าง บวกความผิดที่ค้างจากวันศุกร์ บวกแก้วที่ถูกเติมเร็วกว่าที่เขาขอ ร่างกายทำงานเร็วกว่าปาก กางเกงยีนส์เริ่มตึงตรงเป้า ไม่ใช่เพราะเขาอยากได้มือคนนี้ เพราะแขนยังจำความนิ่ม เพราะเหล้าที่โต๊ะครอบครัวเพื่อนเมื่อครู่ยังใช้ได้ น้าอ๊อดขยับเก้าอี้ออกหนึ่งนิด เก้าอี้ชนขาโต๊ะ เธอขยับตามมาหนึ่งนิดเหมือนปัดผ้า คราวนี้ต้นขาสัมผัสต้นขาเขาผ่านผ้า มือเธอวางบนขอบโต๊ะใกล้ข้อมือ แล้วนิ้วลงมาที่เข่า ช้าๆ ไม่กดแรง แค่พอให้รู้ว่าทางต่อไปอยู่ตรงไหน น้าอ๊อดกำแก้วแน่น อีกมือยังอยู่ในกระเป๋าจับกุญแจรถ ควยแข็งขึ้นเป็นลำ น้าอ๊อดเบี่ยงลำตัวเข้าโต๊ะพยายามบัง แต่การก้มนั้นทำให้เธอเข้าใกล้ขึ้นอีก ชั้นบน เจ้าของร้านเดินลงมา ทักเพื่อนอ๊อดสั้นๆ ชื่อเล่น ของลูกค้าประจำที่คุ้นเคย 「มาอีกแล้ว」 「คืนนี้มีของดีมาด้วยนะ」 เพื่อนหัวเราะรับ ไม่ได้ยินความหมายที่สอง ยังไม่เงยจากจอทันที่มือบนขาอ๊อดเลื่อน เจ้าของร้านหันมามองอ๊อด นานกว่าลูกค้าคนอื่นหลายวินาที ยิ้มแคบแบบคนจำของได้แล้วยังไม่ขอคืนทันที น้าอ๊อดเงยหน้า สายตาชนกัน น้าอ๊อดไม่รู้จักหน้า แต่ร่างกายจำความไม่สบายใจแบบนี้ได้ แบบมีคนรู้เรื่องที่เขาไม่อยากให้ใครรู้ สายตานั้นตกจากหน้าเขาลงไปที่โต๊ะ ไม่พูด แค่เคาะโต๊ะใกล้แก้ว 「ดูแลดี ๆ」 พูดกับเด็กดริ้ง เสียงฟังเหมือนบริการ มือที่เคาะฟังเหมือนนับเวลา แล้วเดินผ่านไปทักโต๊ะอื่น ทิ้งกลิ่นบุหรี่บางๆ ไว้หลังเก้าอี้ เพื่อนคนสูบบุหรี่ยังไม่กลับ เพื่อนคนขับลุก 「ฉี่ก่อน」 「อ๊อดนั่งก่อน」 เก้าอี้สองตัวว่างรอบเขาในจังหวะเดียว เพลงดังขึ้น ไฟโต๊ะมุมอุ่นเกินจริง เด็กดริ้งไม่รออนุญาต เลื่อนมือจากเข่าเข้าด้านในต้นขา นิ้วหาตะเข็บยีนส์ พบความตึง แล้วพยายามคว้าลำควยผ่านผ้า กดตามรูปที่แข็งขึ้นชัด น้าอ๊อดสะดุ้ง แก้วสั่น น้ำแข็งชนขอบแก้ว 「พอ」เสียงแหบ ไม่ดังนักเพราะไม่ต้องการให้ทั้งร้านหัน เธอไม่ถอนทันที ฝ่ามือยังวางอยู่ หัวแม่มือขยับสั้นๆ ตามแนวที่ผ้าขึง 「พี่แข็งแล้ว」กระซิบ 「ไม่ต้องเกร็ง」 「ห้องด้านในมีโซฟา」 อกเธอถูแขนอีกครั้งตอนก้มเข้ามา ร้อนผ่านเสื้อเชิ้ตถึงผิว ควยกระตุกใต้ฝ่ามือเธอทั้งที่หัวเขายังพูดว่าไม่ ภาพโซฟาวันศุกร์กับภาพโซฟาที่เธอพูดทับกัน น้าอ๊อดเกลียดที่ร่างกายไม่แยกของสองอย่างนี้ทัน มือที่กำกุญแจออกจากกระเป๋า จับข้อมือเธอไว้เหนือเป้ากางเกง ไม่รุนแรง แค่หยุดไม่ให้เลื่อนเข้าซิป 「พอ」ชัดขึ้น 「ไม่ไป」 เธอยิ้มอย่างคนเคยได้ยินคำนี้ตอนแก้วที่สอง ยังไม่โกรธ ข้อมือในกำมือเขายังอุ่น อกยังชิดแขน 「นั่งต่อก็ได้」 「พี่ไม่ต้องลุก」 「เดี๋ยวเติมให้」 เพื่อนคนสูบบุหรี่เดินกลับมาพอดี เธอถอนมือทัน กลายเป็นปัดผ้าที่ตักเขา ยิ้มให้เพื่อน 「ร้อนค่ะ」 อ๊อดไม่ยิ้ม กางเกงยังตึง นั่งชิดโต๊ะจนขอบไม้กดท้อง เหงื่อออกที่สันหลังทั้งที่แอร์เปิด 「ไหวไหมอ๊อด」 เพื่อนถาม 「หน้าแดง」 「ร้อน」 「ไปฉี่แป๊บนึง」 น้าอ๊อดลุกช้าๆ ผ้ายีนส์เสียดสีลำที่ยังไม่อ่อนตัว เก้าอี้ครูดพื้น ไหล่ชนขอบโต๊ะเบา ๆ พื้นเอียงกว่าที่ควร เด็กดริ้งมองแก้วที่ยังไม่หมด แล้วยกคีมน้ำแข็งอีกครั้งตอนเขาหันหลัง 「แก้วพี่เดี่ยวน้องชงเหล้าไว้ให้นะค่ะ」 น้าอ๊อดไม่หัน ก้าวแรกไปห้องน้ำไม่ใช่ก้าวไปประตูหน้า มือที่เพิ่งจับข้อมือคนอื่นยังสั่น มืออีกข้างกำกุญแจจนคมเหล็กกดฝ่ามือ ในหัวมีแต่คำว่าพอที่เพิ่งใช้ กับความจริงที่ร่างกายยังไม่พอฟังคำนั้น ชั้นบน เจ้าของร้านหยิบโทรศัพท์ นิ้วจ่อชื่อมิ้นต์ น้าอ๊อดก้าวแรกไม่ตรง ไฟเหลืองนวลตัดเป็นแสงขาวตั้งแต่ทางไปห้องน้ำ ผนังสั่นตามเบส พื้นลายไม้ลามิเนตลื่นที่ขอบ น้าอ๊อดยันฝ่ามือกับกำแพงเบาๆ ก้าวสั้น ไหล่เอียง เจ้าของร้านยืนดักก่อนที่เขาจะถึงประตูห้องน้ำผู้ชาย แค่ขยับจากเงาเสาไปบังทางเดินในจังหวะที่น้าอ๊อดก้าวไม่มั่น 「ไหวไหมพี่」เสียงต่ำอบอุ่นเกินคนเพิ่งทักที่โต๊ะ 「หน้าแดง」 「ทางนี้ลื่น」 น้าอ๊อดพยัก จะเดินเฉียด ไหล่ชนแขนคนตรงหน้า กลิ่นบุหรี่บางๆ ปนน้ำหอมร้าน มือใหญ่รับพาดหลังเขาก่อนที่เขาจะขอ เป็นพยุง ฝ่ามือกว้างทับสะบัก แล้วนิ้วเลื่อนลงมาที่เอวตอนเขาโซเซอีกก้าว 「พยุงก่อน」 「อย่าเพิ่งเข้าไปคนเดียว」 「ล้มในนี้แล้วเรื่องยาว」 คำนั้นฟังเป็นห่วง นิ้วไม่ฟังคำ มือที่เอวเลื่อนมาด้านหน้าเล็กน้อยบังด้วยลำตัวเจ้าของร้านที่ขวางมุมกล้อง นิ้วกลางกับนิ้วนางแตะตะเข็บยีนส์ที่ตึง ไม่กดเต็มที่ แค่ยืนยันว่าของที่เห็นตอนน้าอ๊อดลุกจากโต๊ะยังอยู่ น้าอ๊อดสะดุ้ง หายใจติด 「ไม่ต้อง」เสียงแหบ 「ฉี่」 「รู้」 เจ้าของร้านยิ้ม ปากอยู่ใกล้หูเกินระยะลูกค้า 「พี่แข็งตั้งแต่ลุก」 「ไม่เป็นไร」 「ร้านผมดูแลได้」 มือพยุงที่หลังยังอยู่ มืออีกข้างที่แอบอยู่ระหว่างลำตัวกับกำแพงรูดตามรูปกางเกงสั้นๆ ไม่ถึงซิป พอให้ลำที่ตุงกระตุกในผ้า อ๊อดกัดฟัน หลังชนผนัง หัวโยก ในหัวซ้อนกันหลายชั้น มือเด็กดริ้งเมื่อครู่ โซฟาวันศุกร์ที่ยังไม่จบ แหวนที่นิ้ว ข้อความภาณุที่ไม่ได้ตอบ และมือผู้ชายที่กำลังทำเป็นพยุง น้าอ๊อดจับข้อมือคนตรงหน้า ไม่เต็มแรง เหล้าทำให้กำแล้วคลาย 「พอ」 เจ้าของร้านไม่ถอนทันที รู้ว่าจังหวะนี้สั้น ถ้าปล่อยให้เข้าห้องน้ำแล้วออกไป คนนี้จะไม่กลับมาที่โต๊ะมุมอีก คลิปในหัวเขายังไม่จบที่การยืนดูจอ คืนนี้คนในคลิปเดินเซอยู่ในร้านตัวเอง 「ไม่ต้องเกร็ง」เสียงยังนุ่ม 「ไม่ทำอะไรในโถง」 「พี่แค่ทรงตัวไม่ค่อยอยู่」 「ห้องด้านในมีโซฟา」 「เงียบ」 「ไม่มีเพื่อนมุง」 「นั่งให้หายก่อนค่อยกลับโต๊ะ」 คำว่าเพื่อนมุงตั้งใจพูด ตัดทางที่อ๊อดจะร้องเรียกคนที่สูบบุหรี่ ตัดทางที่อ๊อดจะบอกว่ามีคนรอสองแก้วแล้วแยก มือที่เอวยังไม่ยกออก นิ้วหัวแม่มือกดร่องตะเข็บอีกครั้ง ช้าๆ เหมือนเช็คว่ายังแข็ง อ๊อดหันหน้าหนี หูร้อน ความอายร้อนกว่าเหล้า ไม่ใช่อายที่คนเห็น อายที่ร่างกายยังตอบทั้งที่ปากบอกพอมาสองรอบแล้ว 「ไม่ไปห้องนั้น」พูดชัดขึ้น 「เข้าห้องน้ำ」เจ้าของร้านมองตาเขาครู่หนึ่ง วัดระดับ ยังพูดเป็นประโยค ยังยืนได้ ยังไม่ถึงจุดพาขึ้นได้โดยไม่สะดุด เลยเปลี่ยนชั้นเชิง ถอนมือหน้าออกก่อน เหลือมือหลังเป็นพยุง 「ได้」 「เข้าได้」 「พี่พาส่งถึงประตู」 「ในนั้นมีอ่าง ล้างหน้าแล้วจะดีขึ้น」 ประตูห้องน้ำถูกผลักให้ แสงไฟสีขาว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เจ้าของร้านไม่ตามเข้าไป แค่ยืนหน้าประตู มองหลังอ๊อดจนเขาเดินถึงอ่าง แล้วยิ้มให้ตัวเองก่อนปิดเบาๆ อ๊อดพิงอ่าง ยีนส์ยังตึง ก้มล้างหน้า กระจกสะท้อนตาแดง เสื้อยับ ปากแห้ง มือที่เพิ่งถูกจับข้อยังสั่น ดูเป้ากางเกงในกระจกแล้วดึงเสื้อลงอีกครั้ง เกลียดความซื่อของร่างกายมากกว่าเกลียดร้าน ชั้นนอก เจ้าของร้านกดเบอร์มิ้นต์ทันทีที่บานปิด 「เจอคนในคลิป」 เสียงสั้น 「อยู่ร้านผม」 「เริ่มมึน」 「แข็งมาจากโต๊ะแล้ว」 「ยังไม่ขึ้นห้อง」 「มึงจะมาเองหรือให้จัดต่อ」 มิ้นต์หัวเราะในสาย เสียงนั้นไม่เข้าไปในห้องน้ำ อ๊อดไม่ได้ยินชื่อ แต่ร่างกายจำวงนั้นได้โดยไม่ต้องได้ยิน ในร้าน สายของภูพาที่เคยเห็นรูปอ๊อด เห็นเขาเดินเซ เห็นเด็กดริ้งประกบ เห็นเจ้าของร้านดักแล้ววางมือนานเกินพยุง เลยพิมพ์ถึงภูพาสั้นๆ พิมพ์ว่าเพื่อนทหารมากับวงนี้แล้วดูไม่ไหวที่ร้าน... ภูพาไม่ถามยาว กดเบอร์ที่เซฟไว้วันนั้นทันที ในห้องน้ำ มือถือสั่นบนขอบอ่าง อ๊อดเช็ดมือไม่ทันแห้ง ชื่อบนจอยังเรียกในหัวไม่คล่อง ภูพา น้าอ๊อดรับสาย เสียงตัวเองช้า「ใคร」 เสียงอีกฝ่ายไม่ใช่เสียงเด็กผู้ชายสมัยมัธยม สูงกว่า ชัดกว่า แต่จังหวะคำยังเป็นคนที่เคยวิ่งไล่กันหลังโรงเรียน 「ภูพา」 「อ๊อดอยู่ที่ไหน」 「ตอบชื่อร้าน」 「อย่าคิดนาน」 อ๊อดพิงผนังข้างโถ มองป้ายไฟในหัว แล้วนึกป้ายหน้าร้าน พูดชื่อ เสียงไม่ชัด แต่พอให้คนอีกสายจำได้ 「ออกจากร้านเดี๋ยวนี้」 ภูพาไม่ปลอบ 「อย่าขึ้นรถกับใครในนั้น」 「อย่าเข้าห้องด้านใน」 「มาปากซอย」 「นั่งรอที่เห็นถนน」 「กูไปรับ」 「ห้ามกลับเข้าไปหยิบของ」 「ห้ามให้ใครพยุง」 คำสุดท้ายทิ่มตรงจุดที่เพิ่งเกิดในโถง อ๊อดหลับตา มือกำมือถือแน่น 「ออก」 วางสาย มือสั่น ไม่ใช่เพราะอยากเปิดแชทภาณุอย่างเดียวแล้ว เพราะเพิ่งถูกเพื่อนเก่าที่เพิ่งได้คืนมาย้ำว่าที่นั่งอยู่ไม่ใช่ร้านเหล้าของเพื่อนรุ่นเดียวกัน และเพราะมือที่แอบคลำเขาเมื่อครู่ยังร้อนอยู่ที่ตะเข็บกางเกง เขาเปิดก๊อกอีกครั้ง น้ำเย็นซึมข้อมือ ดึงเสื้อลง หายใจเข้าจนซี่โครงตึง แล้วยังไม่เปิดประตูทันที ฟังเบสข้างนอกก่อน ฟังว่าเจ้าของร้านยังยืนคาโถงอยู่หรือไม่ ฝั่งโน้นมีเสียงเดินผ่าน เสียงแก้ว เสียงผู้หญิงเรียกพี่ ไม่มีใครเคาะบานประตู อ๊อดเปิดประตู แสงไฟภายในร้านกลับมาอุ่น ทางออกอยู่ซ้าย โต๊ะมุมอยู่ขวา เด็กดริ้งยังยืนใกล้เก้าอี้ตัวเดิม เจ้าของร้านยืนคนละมุม โทรศัพท์ติดหู สายตานั้นมองมาหาน้าอ๊อดทันทีที่บานประตูเปิด เบสดังทึบในกระดูก อ๊อดก้าวโดยไม่ตั้งหลังให้ตรง ยีนส์ยังตึง ชายเสื้อเชิ้ตที่ดึงลงมาบังเป้าเลื่อนขึ้นทุกก้าวที่ไหล่เอียง เขารู้รู้ทั้งที่ไม่อยากรู้ ว่าถ้ามีคนมองต่ำจะเห็นลำควยที่ยังไม่อ่อนตัว เจ้าของร้านไม่ได้ยืนหน้าประตูห้องน้ำแล้ว ย้ายมาใกล้ทางออก มือถือยังติดหูวางลงพออ๊อดโผล่ รอยยิ้มกลับมาเป็นคนห่วง 「ล้างหน้าแล้วดีขึ้น」 「พี่พาออกได้」 「พื้นข้างหน้าร้านเปียก」 「ฝนเริ่มตกแล้ว」 น้าอ๊อดไม่ตอบ ก้าวเฉียดไปทางขวา เจ้าของร้านขยับตาม ไม่ขวางแบบดัน ขวางแบบไหลไปกับเขา ไหล่ชนไหล่ มือใหญ่กลับมาวางที่หลังอีกครั้งต่ำกว่าเมื่อครู่หนึ่งนิด ดูเป็นการพยุงคนเมาให้ถึงประตู นิ้วกลับหาตะเข็บยีนส์ใต้ชายเสื้อ อ๊อดสะดุ้ง ก้าวสะดุดขอบพรม 「ไม่ต้อง」 「ไม่ทิ้งพี่ไว้คนเดียว」 เสียงนุ่มลงอีก ใกล้หู 「เพื่อนยังนั่ง」 「แก้วยังอยู่」 「เดี๋ยวให้เด็กไปเก็บของให้」 「พี่ไม่ต้องกลับโต๊ะ」 「ออกทางหลัง รถผมจอดในซอย」 「ส่งถึงบ้านได้」 คำว่ารถผมตั้งใจวาง ตัดภูพาโดยที่เจ้าของร้านยังไม่รู้ว่ามีสายนั้น ตัดเพื่อนที่ร้านอาหาร ตัดบ้านว่างที่อ๊อดจะเปิดประตูเองได้ นิ้วใต้ชายเสื้อกดตามรูปกางเกงสั้นๆ อีกครั้ง ไม่เต็มฝ่ามือ พอให้ลำที่ตุงกระตุกในผ้า อ๊อดกัดฟัน ความอายร้อนถึงใบหู ไม่ใช่ร้อนแบบอยากได้ ร้อนแบบถูกจับได้ทั้งที่ยืนในที่สาธารณะ ทั้งที่แหวนยังอยู่ที่นิ้ว ทั้งที่คำว่าออกยังดังในเครื่อง เด็กดริ้งเดินมาจากโต๊ะมุม ถือแก้วที่เติมใหม่ 「พี่ลืมแก้ว」ยิ้ม อกยังชิดเมื่อเธอยื่นตัว 「นั่งต่อก่อนค่ะ ฝนตก」 อ๊อดไม่รับแก้ว ส่ายหน้า สายตามองประตูหน้า เหล็กด้ามจับเงาไฟม่วง เพื่อนคนสูบบุหรี่โผล่จากหน้าร้านพอดี เห็นภาพไม่ตรงหน้า เห็นแค่คนพยุง 「ไหวไหมอ๊อด」 「ส่งถึงรถสิ」 เจ้าของร้านตอบแทน 「ผมส่งให้」 「พี่เขายืนไม่ค่อยอยู่」 「อย่าให้เดินเอง」 น้าอ๊อดใช้จังหวะนั้นดึงตัวหลุด มือที่หลังหลุดไม่หมดเลื่อนไปที่สะโพกก่อนจะหลุดจริง น้าอ๊อดเดินผ่านโต๊ะมุมโดยไม่นั่ง หยิบธนบัตรจากกระเป๋าเสื้อ วางจานผลไม้ที่เพิ่งมาทับไว้ ไม่รอทอน ไม่มองเด็กดริ้ง ไม่มองชั้นบน 「บ้านมีปัญหา」พูดกับเพื่อนสั้นๆเสียงแหบ 「ต้องกลับ」 「มึงนั่งต่อได้」เพื่อนขมวดคิ้วลุกครึ่งตัว 「รถมึงอยู่ร้านอาหาร」 「เดี๋ยวส่ง」 「เดี๋ยวมีคนมารับ」 อ๊อดไม่ชะลอ 「ไม่ต้องตาม」 คำนั้นทิ้งไว้กับสายลมจากบานประตูที่เปิด ฝนเบาปะหน้าทันที เป็นละอองเย็นที่ทำให้เสื้อเชิ้ตบางติดผิว หัวนมแข็งเพราะหนาว ไม่ใช่เพราะมือเมื่อครู่ แต่ร่างกายไม่แยกให้เขาทัน เจ้าของร้านตามออกมาใต้ชายคา ยังไม่ยอมหมดชั้นเชิง ยื่นร่มร้านสีดำคันหนึ่ง 「กันก่อน」 「ซอยลื่น」 「พี่ยืนรอในนี้」 「โทรเรียกรถให้ก็ได้」 「ไม่ต้องให้ใครมารับกลางดึก」 「เดี๋ยวมีคนเห็น」 คำว่ามีคนเห็นวางแม่น ทับคลิป ทับยศ ทับภรรยาต่างจังหวัด ทับคอนโดที่อ๊อดไม่ตอบข้อความ อ๊อดไม่รับร่ม ก้าวลงฟุตบาท ฝนเบาเปียกผมสั้น เปียกบ่า กางเกงยิ่งติดรูป ดึงเสื้อลงอีกครั้งจนกระดุมล่างตึง เดินไม่ตรง ไหล่ชนขอบประตูเหล็กเบาๆ แล้วไม่หัน ข้างหลังมีเสียงเรียกพี่ เสียงไม่ดังตามมาจนเสียงสายฝนกลบ เจ้าของร้านยืนใต้ชายคา ร่มค้างในมือ มองหลังคนที่กำลังพาคลิปเดินออกจากร้านตัวเอง แล้วยังไม่ตามพ้นเส้นแสงป้าย เพราะในซอยมีตา และเพราะคนเมาที่ยังพูดว่ามีคนมารับอาจไม่ใช่คนหมดทางอย่างที่คิด น้าอ๊อดเดินผ่านสายฝนถึงปากซอย เสาไฟฟ้า มีสติ๊กเกอร์เก่า ฟุตบาทแคบ เขาปล่อยตัวลงนั่ง หลังพิงเสา ขาเหยียด ยีนส์ขึงตอนย่อตัว พับแขนมากอดบนตัก ไม่ให้ไฟส้มบนเสาส่องตรงนั้น หัวทิ่มเข่าครู่หนึ่ง ฝนเบาตกบนต้นคอ ลมหายใจออกเป็นไอสั้นๆ แล้วเงยหน้า มองถนนตามคำ ที่เห็นรถ ที่เห็นไฟแดง ที่ไม่ใช่โถงร้านเหล้า มือกำโทรศัพท์ จอมีรอยน้ำ ไม่เปิดแชทภาณุ ไม่โทรหาสาวภรรยา ไม่โทรหาบี บีอยู่สุโขทัย ไม่ควรได้ยินเสียงนี้ ภรรยาอยู่ต่างจังหวัด ไม่ควรได้ยินว่าเขานั่งพิงเสาเพราะเมา ภาณุอยู่คอนโดว่าง ถ้าเปิดข้อความตอนนี้ คำว่ากำลังไปจะกลายเป็นคำที่จะได้ยินทันที ในหัวซ้อนหลายชั้น โซฟาวันศุกร์ที่ยังไม่จบ มือเด็กที่สะอาดบนโต๊ะอาหาร รอยยิ้มเจ้าของร้านตอนมองจากจอ แก้วที่ลงเร็วผิดนิสัย อกที่ถูแขน มือที่พยายามคว้าผ่านผ้า นิ้วที่แอบกดตะเข็บในโถง คำว่าห้องด้านในมีโซฟา ชื่อมิ้นต์ที่ไม่ได้ยินด้วยหูแต่กระดูกจำได้ แล้วเสียงภูพาที่สั้นกว่าคำปลอบ ท้องไส้โยก เหงื่อออกที่สันหลังทั้งที่ฝนเย็น น้าอ๊อดนับไฟแดง นับรถผ่าน นับลมหายใจไม่ให้หลับ ไม่ให้นั่งพิงเสาแล้วค่อยๆเอียงกลับไปทางป้ายไฟม่วง มือยังกำเสา เหมือนยึดของที่ไม่มีมือ ยืนยันกับตัวเองซ้ำในปากที่ไม่เปิด ออกมาแล้ว ยังไม่ถูกพาขึ้นห้อง ยังจำชื่อตัวเองได้ ยังมีแหวนที่นิ้ว ยังมีคนบอกให้นั่งตรงที่เห็นถนน ละอองฝนไหลจากขมับลงขากรรไกร เสื้อติดอก ความตึงที่เป้าเริ่มทุเลาเพราะหนาวและเพราะความกลัว เหลือแต่ความอายที่ยังนูนอยู่ใต้แขนที่กาง ไฟหน้ารถชะลอที่ปากซอย แสงไฟตัดฝนเป็นฝอย ยังไม่ทันเห็นหน้าคนขับชัด น้าอ๊อดยังไม่ลุกทันที มือยังกำเสา เหมือนคนที่ต้องตรวจก่อนว่าคันนี้มาจากร้านหรือมาจากสายที่เพิ่งวาง ประตูผู้โดยสารเปิด กลิ่นน้ำหอมเบาๆ ไม่ใช่กลิ่นร้านเหล้า ไม่ใช่กลิ่นบุหรี่ของคนที่พยุงในโถง 「อ๊อด」 เสียงนั้นสูงกว่าในความจำมัธยม ชัดกว่า 「ขึ้นมา」 「ไม่ต้องพูดในซอยนี้」 น้าอ๊อดเงยหน้า เห็นภูผาในรถ ผมรวบ หน้าคม ไม่ใช่เด็กผู้ชายที่จำได้จากประตูโรงเรียน แต่ตาดวงนั้นไม่ใช่ตาคนแปลกหน้า อ๊อดลุกช้า โซเซ ยีนส์ตึงอีกครั้งตอนยืดขา มือชายดึงเสื้อลงโดยอัตโนมัติ ภูผาไม่ถาม ไม่มองต่ำ ยื่นมือจับแขนพยุงขึ้นที่นั่ง แรงมั่น ไม่เลื่อนจากแขนไปที่อื่น ปิดประตู ไม่มองป้ายไฟด้านหลัง ไม่มองชายคาที่เจ้าของร้านอาจยังยืน รถออกจากปากซอยก่อนใครจะเดินตามมาทัน น้าอ๊อดพิงพนัก ฝนบนกระจกเป็นเส้นสั้น เข็มขัดถูกคาดให้ มือเขายังสั่นบนหน้าขา ไม่ใช่เพราะอยากถูกจับต่อ เพราะเพิ่งถูกปล่อยจากร้านที่แก้วไม่เคยแห้ง มาอยู่ในรถที่ไม่มีใครเติมให้ ข้างนอก เสาไฟฟ้าเปียก ฟุตบาทว่าง ร่มร้านที่เขาไม่ยอมรับยังค้างอยู่ในร้าน รถออกจากปากซอยแล้วโลกแคบลงเหลือกระจกกับแอร์ ฝนเบาขีดเป็นเส้นสั้นบนหน้าต่าง หัวน้าอ๊อดพิงกระจกด้านข้าง ขมับเย็น กลิ่นในรถไม่ใช่กลิ่นเหล้า ไม่ใช่กลิ่นบุหรี่ในร้าน เป็นกลิ่นผ้าเบาะสะอาดกับน้ำหอมเบาที่ติดผมภูผา เข็มขัดกดอกตอนเธอโน้มมาคาดให้ ข้อมือเธอผ่านใกล้ไหปลาร้าแล้วถอน ไม่ลูบ ไม่รั้ง ยีนส์เขายังติดผิวจากฝน ความตึงที่เป้าทุเลาแล้วเหลือแต่ความอาย อ๊อดดึงชายเสื้อลงโดยไม่มองลง ภูผามองถนน ไม่มอง ไฟแดง ภูผาไม่หัน 「เมาเอง」 「หรือมีคนเติมให้」 น้าอ๊อดกลืนน้ำลาย รสเหล้าโซดายังขมที่โคนลิ้น 「ไม่รู้」 「ดื่มเร็วกว่าปกติ」 「ร้านนั้น… เจ้าของมองกูนาน」 หยุด แล้วพูดต่อเพราะความเงียบในรถ 「ที่โถงร้าน… เขาพยุง」 「มือไม่ได้อยู่แค่หลัง」 ภูผาไม่หัน นิ้วบนพวงมาลัยจับแน่นขึ้น กดเล็กน้อยแล้วคลาย 「รู้」 คำเดียว ไม่ถาม ไม่ถามเมีย ไม่ถามว่ากางเกงตึงเพราะอะไร 「ร้านนั้นไม่ใช่ร้านเพื่อนมึง」 「คืนนี้ไม่ต้องรู้ยาว」 「บ้านอยู่ไหน」 น้าอ๊อดบอกซอย เสียงแหบ ชื่อแยก ชื่อต้นไม้หน้าบ้านรั้วสีที่เธอไม่ต้องจด แล้วเงียบ ไม่ใช่เพราะหลับ เพราะอาย อายไม่ใช่ที่ถูกพา อายที่เพื่อนสนิทสมัยมัธยมต้องมารับตอนเดินไม่ตรง อายที่วันร้านกาแฟใกล้ที่ทำงานเขายังเกร็งกับรูปลักษณ์ใหม่จนเรียกชื่อในใจไม่ทัน คืนนี้กลับเป็นฝ่ายต้องพึ่ง อายที่บ้านว่างโดยภรรยาอยู่ต่างจังหวัดหลานอยู่สุโขทัย ภูผาไม่จีบ ไม่พูดว่าคิดถึงแบบคนมีเงื่อนไข ไม่ยื่นนิ้วมาปัดฝนที่ค้างริมผมเขา ไม่ยกตัวเองเป็นพี่ที่มาอุ้ม ถนนเปียกสะท้อนไฟร้านสะดวกซื้อ 「มึงเป็นเพื่อนกู」 「สมัยมัธยมกูก็ส่งมึงถึงปากซอย」 「เห็นมึงนั่งพิงเสาแล้วไม่ ok」 「กูไม่ใช่คนที่มึงเคยรู้จัก」 น้าอ๊อดหลับตา ภาพเสาไฟฟ้ากับมือตัวเองที่กางบนตักกลับมา แล้วภาพภูผาตอนมัธยมเป็นเด็กผู้ชายถือร่มถูกๆ คนละร่าง แต่คนเดียวกัน รถเลี้ยวเข้าซอยบ้าน ไฟถนนห่าง บ้านมืดทั้งหลัง หน้าต่างชั้นบนปิดสนิท ภูผาจอดรถหน้าบ้าน ไม่ดับเครื่อง ไม่ถามว่ามีใครอยู่ในบ้าน เธอรู้จากความมืดว่าว่าง เลยยิ่งไม่ขึ้น น้าอ๊อดเปิดประตูช้า เขาโซเซจนไหล่ชนขอบรถ ภูผาลงมาอีกฝั่ง ร่มสีดำในรถถูกหยิบกาง เธอจับแขนพยุง ก้าวสั้นๆ ไปกับเขาตามทางถึงรั้ว ถึงประตูบ้าน ไม่ก้าวเลยธรณีประตู กุญแจในกระเป๋ากางเกงอ๊อดติดนิ้ว เขาสะกิดหลายครั้งกว่าจะเข้าดอก ภูผายังจับแขนจนประตูเปิดกว้างพอคนหนึ่งคนแล้วปล่อย 「กุญแจบ้านอยู่นี่」 「รถมึงอยู่ร้านอาหาร」 「พรุ่งนี้ค่อยไปเอา」 「คืนนี้ห้ามขับ」 「ล้างหน้า」 「นอน」 「ถ้ามีใครทักจากร้านนั้น อย่าตอบ」 「อย่าเปิดประตูให้ใคร」 「แม้คนนั้นจะบอกว่าลืมของ」 「แม้คนนั้นจะบอกว่าส่งรถมาให้」 「ทักกู」 อ๊อดหันใต้ไฟรั้วสีส้ม ฝนเบาค้างขนตา น้าอ๊อดดูภูผาจนคำในปากเรียงได้ 「ขอบคุณ」 เสียงแหบ 「วันร้านกาแฟ กูเรียกชื่อเก่าในใจไม่ทัน」 「คืนนี้ทันแล้ว」 ภูผายิ้มแคบ ไม่เข้าไปในบ้าน ไม่ยื่นหน้าใกล้เกินเพื่อนส่งถึงประตู 「ทันก็พอ」 「เข้าไป」 「ปิดกุญแจสองชั้น」 น้าอ๊อดก้าวเข้าบ้าน กลิ่นบ้านปิดทั้งวันปะจมูก น้าอ๊อดหันมาอีกครั้ง ภูผายังยืนนอกธรณี ผมเปียกเล็กน้อยที่ขมับ มือไม่ได้ยื่นขอเข้า น้าอ๊อดปิดประตู ล็อคกุญแจ เสียงนั้นดังถึงภูผา ในบ้าน ไฟครัวติดดวงเดียว เทน้ำใส่แก้ว ดื่มสั้น จอโทรศัพท์มีข้อความภาณุค้าง วันนี้คอนโดว่าง ผมยังคิดถึง ไม่ตอบคืนนี้ ไม่ใช่เพราะเลิกคิดถึง เพราะถ้าตอบสติตอนนี้ จะขับไม่ถึง คืนนี้พอแล้วที่ออกจากร้านได้ เดินขึ้นบันไดช้าๆ เข้าห้องนอน ล้างหน้าในห้องน้ำ น้ำเย็นปะทะ มองกระจกสั้นกว่าตอนบ่าย แล้วนอนหันไปด้านที่ไม่มีคน บ้านยังว่าง ภรรยายังอยู่ต่างจังหวัด บียังสุโขทัย เรื่องบนโซฟาวันศุกร์ยังไม่จบ แต่คืนนี้เขาไม่จบในวงมิ้นต์ จบที่ฟุตบาท ที่รถเพื่อนเก่า ที่ประตูบ้านซึ่งไม่มีใครเดินขึ้นมาด้วย ข้างนอก ภูผากลับไปนั่งในรถ ที่ปัดน้ำฝนยังทำงาน ไม่เปิดเพลง มือวางบนพวงมาลัยโดยไม่ขับออกทันที มองบ้านหลังนี้ รั้ว หน้าต่าง ช่องไฟครัวที่ดับไปดวงหนึ่ง แล้วรอ ไม่ใช่รอให้ใครเชิญเข้า รอให้แน่ใจว่าอ๊อดเข้าถึงห้องแล้ว รอให้แน่ใจว่าไม่มีรถคันอื่นชะลอตามมาจอดท้ายซอย รอให้แน่ใจว่าประตูที่เพิ่งล็อคจะไม่เปิดให้คนที่พูดว่าร่มร้านยังอยู่ในมือ นาทียาวกว่าที่ป้ายไฟม่วง เธอนับลมหายใจตัวเองแทนการนับแก้ว ไฟห้องชั้นบนติด แสงอบอุ่นผ่านช่องสี่เหลี่ยมเหนือหน้าต่าง เงาคนผ่านม่านบาง ไม่โบก ภูผายังไม่ถอยเกียร์ นั่งจนแสงนั้นอยู่ครู่หนึ่ง จนเงาหาย จนไฟห้องบนดับ บ้านกลับมืดทั้งหลังอีกครั้ง คราวนี้มืดแบบมีคนนอนอยู่ข้างในไม่ใช่มืดแบบไม่มีใครกลับ ภูผาหายใจออก คลายมือจากพวงมาลัย มองประตูบ้านครั้งสุดท้าย แล้วใส่เกียร์ถอยหลัง รถถอยออกจากซอยช้าๆ อ๊อดได้ยินเสียงรถจากหลังผ้าม่าน ไม่ได้ลุกไปดู แค่รู้ว่าคืนที่บ้านไม่มีใคร ยังมีคนส่งเขากลับถึงประตู แล้วรอจนไฟเขาดับไฟ ไม่ขอเข้าบ้าน แค่นั้น สำหรับเสาร์ที่เขาเกือบไม่ทันออกจากร้าน ก็พอให้หลับได้โดยยังจำชื่อตัวเองได้ C$ i1 [ w4 ?2 X+ i
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-9-27 06:57:23
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-9-27 07:22:37
โพสต์ 2026-9-27 09:06:13
โพสต์ 2026-9-27 10:16:35
โพสต์ 2026-9-27 11:49:15
โพสต์ 2026-9-27 12:04:07
