คำแนะนำก่อนดื่มด่ำความเสียว
1. เรื่องราวทั้งหมดถูกรังสรรค์ขึ้นเพื่อความบันเทิงระดับพรีเมียม ตัวละครและชื่อที่ปรากฏเป็นเพียงสิ่งสมมติเพื่อปลุกเร้าอารมณ์เท่านั้น
2. รูปภาพประกอบมีไว้เพื่อเพิ่มดีกรีความฮอตและอรรถรสในการรับชม ไม่ใช่บุคคลหรือสถานที่จริง
3. หากมีการใช้ถ้อยคำที่รุนแรง เร้าใจ หรือมีการสะกดผิดเพี้ยนไปบ้าง ต้องขออภัย เพราะเราเน้นถ่ายทอด "ความรู้สึก" ให้ถึงพริกถึงขิงที่สุด
4. ทุกฉากรักในเรื่องมีการป้องกันอย่างรัดกุมเสมอ เพราะความฟินที่สมบูรณ์แบบ ต้องมาคู่กับความปลอดภัยและสุขอนามัยที่ดี
5. คอมเมนต์บอกกันได้เลยนะครับ ยิ่งคอมเมนต์เกิน 50 เมนต์ แล้วตอนใหม่ๆ แกะกล่องจะรีบมาเสิร์ฟให้ฟินต่อเนื่องแบบไม่ต้องรอนานครับ
เสียงเครื่องยนต์ของรถตู้คณะนักศึกษาจากเมืองกรุงดังกระหึ่มเข้ามาในหมู่บ้านไทเพ้ย ทำเอาชาวบ้านต่างหยุดงานละมือจากกิจกรรมในยามบ่ายเพื่อมามุงดูผู้มาเยือนกลุ่มใหม่ กลุ่มนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในเมืองหลวงเดินทางเข้ามาเพื่อทำวิจัยเกี่ยวกับ ‘ระบบการจัดการทรัพยากรชุมชนและเครือข่ายสารสนเทศ’ ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนเฒ่าคนแก่ที่กังวลเรื่องการเปลี่ยนแปลงที่จะเข้ามา
เหม่ายืนปะปนอยู่กับกลุ่มชาวบ้าน สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งที่ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก เฟรม นักศึกษาฝึกงานสายไอทีและระบบเครือข่ายวัย 22 ปี เฟรมโดดเด่นสะดุดตาด้วยใบหน้าตี๋อินเตอร์ท่ามกลางบรรยากาศบ้านนอก สวมแว่นตากรองแสงที่สะท้อนแสงแดดจัดจ้า รูปร่างของเขาดูสมส่วนไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้านตามฉบับคนเมืองที่ต่างจากหนุ่มชาวบ้านอย่างลิบลับ
หลังจากงานพิธีต้อนรับที่ผู้ใหญ่บ้านพร่ำพูดถึง ‘ความเจริญ’ ผ่านไป เหม่าก็ได้รับมอบหมายให้เป็นคนดูแลอำนวยความสะดวกให้กับกลุ่มนักศึกษาเหล่านี้ ความใกล้ชิดที่เกิดจากการทำงานด้วยกันในตอนกลางวัน พัฒนาไปสู่ความสัมพันธ์ลึกซึ้งในตอนกลางคืน เมื่อความมืดมิดของหมู่บ้านเข้าปกคลุม เฟรมมักจะพาเหม่าไปหลบมุมในที่ลับตาคน เพื่อถ่ายทอด ‘โลกอีกใบ’ ผ่านสมาร์ตโฟนและอินเทอร์เน็ตที่เหม่าไม่เคยรู้จัก
“เอ็งดูนี่นะเหม่า...” เฟรมกระซิบข้างหูเหม่าในคืนหนึ่งที่กระท่อมหลังท้ายหมู่บ้าน แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ตโฟนสะท้อนขึ้นมาบนใบหน้าของเหม่าที่กำลังจ้องมองด้วยความหลงใหล
“ที่หมู่บ้านเอ็งทำกันอยู่เนี่ย มันเป็นแค่จุดเล็กๆ ในโลกกว้าง ข้อมูลพวกนี้... มันไม่มีพรมแดนหรอก”
เหม่าที่เคยเชื่อฟังคำสั่งพ่อหมอและปฏิบัติพิธีกรรมโปนเซียงมาตลอดชีวิต เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในใจ เขาเริ่มเล่าความลับเรื่อง ‘ระบบโปนเซียง’ ให้เฟรมฟังด้วยความไว้วางใจ ซึ่งนั่นกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เฟรมใช้ตรรกะของคนรุ่นใหม่มาตั้งคำถามกับความเชื่อเก่าๆ
“ถ้าสิ่งที่เอ็งเรียกว่าโปนเซียง มันคือความสมดุลจริง ทำไมต้องมีคนหนึ่งที่ต้องรับความทุกข์ เพื่อให้อีกคนได้รับความสุขล่ะเหม่า?” เฟรมตั้งคำถามพลางไล้นิ้วผ่านแผงอกของเหม่าที่เกร็งสั่นด้วยความสับสน
“ตรรกะแบบนี้มันมีแต่ในระบบที่บิดเบี้ยวเท่านั้นแหละ เอ็งไม่ได้เป็นผู้เยียวยาหรอก เอ็งเป็นแค่ฟันเฟืองตัวหนึ่งที่เขาใช้หลอกคนเท่านั้นเอง”
เขามองมือตัวเองที่เคยใช้ถ่ายทอดพลังงานตามความเชื่อ บัดนี้ความศรัทธาที่เคยเต็มเปี่ยมกลับกลายเป็นความแคลงใจ เขาตระหนักแล้วว่า แสงสว่างจากหน้าจอที่เฟรมหยิบยื่นให้ ไม่ใช่แค่เรื่องเทคโนโลยี แต่มันคือแสงที่ส่องให้เห็นความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเชื่อที่เขาเคยบูชามาทั้งชีวิต
คำพูดของเฟรมเรื่อง ‘ระบบที่บิดเบี้ยว’ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเหม่าราวกับเข็มนาฬิกาที่คอยตอกย้ำถึงรอยร้าวของจารีตที่เขาเคยศรัทธามาตลอดชีวิต แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของผนังไม้ไผ่ส่องกระทบใบหน้าของคนทั้งคู่ สอดประสานกันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสับสน ความโหยหา และความปรารถนาที่ไม่อาจปิดกั้นได้อีกต่อไป
เฟรมขยับกายเข้าหาเหม่าช้าๆ ความมั่นใจของคนเมืองที่เคยพกมาเต็มเปี่ยมบัดนี้กลับเจือไปด้วยความเห็นใจอย่างประหลาด เขาเอื้อมมือมากุมมือของเหม่าไว้แน่น มือของเขาอุ่นและนุ่มนวล ต่างจากมือของคนในหมู่บ้านที่หยาบกร้านจากการทำไร่ทำนาอย่างสิ้นเชิง
“เหม่า... เอ็งไม่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้หรอกนะ ความเชื่อที่ทำร้ายเอ็งจนถึงขนาดนี้ มันไม่คุ้มเลยที่เอ็งจะต้องเสียสละตัวเอ็งไปเพื่อมัน”
เหม่ามองมือของเฟรมที่กุมมือเขาไว้ ความอบอุ่นนั้นแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจ กลิ่นอายของน้ำหอมจางๆ จากตัวคนเมืองที่เฟรมใช้ ผสมปนเปกับกลิ่นดินกลิ่นหญ้าของหมู่บ้านไทเพ้ย มันสร้างความรู้สึกแปลกใหม่ที่ปลุกเร้าอารมณ์ดิบในกายของเหม่าให้ตื่นขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“เอ็งไม่เข้าใจหรอกเฟรม... ความเชื่อนี้มันฝังรากลึกในเลือดของข้า แต่แปลก... พอเป็นเอ็งที่พูด ข้ากลับรู้สึกว่าสิ่งที่ข้าทำมาตลอด มันอาจจะเป็นแค่เรื่องตลกที่น่าสมเพชจริงๆ”
เฟรมยังคงนั่งพิงเสาเรือน แววตาหลังเลนส์แว่นกรองแสงนั้นดูฉลาดและท้าทาย เขามองเหม่าที่กำลังนั่งนิ่งด้วยความสับสน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสกดดันที่ทำให้เหม่าปฏิเสธไม่ลง
“ในเมื่อเอ็งเชื่อมั่นในระบบการเยียวยาของเอ็งนัก... แล้วทำไมไม่ลองพิสูจน์ให้ข้าเห็นล่ะเหม่า?” เฟรมขยับกายเข้าไปใกล้จนแผ่นอกของเขาแทบจะชิดกับไหล่ของเหม่า
“บอกว่าเอ็งเป็นผู้เยียวยา เป็นคนที่คอยปลดปล่อยพลังงานและบรรเทาความทุกข์ให้คนอื่น... งั้นลองทำกับข้าดูหน่อยสิ ทำให้ข้าเห็นหน่อยว่าวิชาที่เอ็งยึดถือมั่นน่ะ มันรักษาหรือบรรเทาความอัดอั้นของคนตรงหน้าได้จริงหรือเปล่า”
เหม่าชะงักไป หัวใจเต้นแรงขึ้นราวกับกลองรบ เขารู้ดีว่าเฟรมกำลังท้าทายจารีตของเขา แต่ในขณะเดียวกัน กลิ่นไอของความดื้อรั้นและตัวตนของชายหนุ่มจากเมืองกรุงก็ทำให้เขารู้สึกวาบหวามอย่างประหลาด
“เอ็งจะให้ข้า... ใช้พิธีกรรมโปนเซียงกับเอ็ง? มันไม่ใช่แค่การแตะต้องตัวธรรมดาหรอกนะเฟรม มันคือการดึงพลังงาน...”
“ก็ลองดู” เฟรมขัดขึ้น พร้อมกับรูดกางเกงยีนส์ลงอย่างช้าๆ เผยให้เห็นควยที่ขาวเนียนและตั้งชันเด่ท้าทายสายตา
“ถ้าระบบของเอ็งมันคือการบำบัด... งั้นเริ่มจากตรงนี้สิ พิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าเอ็งทำได้จริง อมควยข้าสิ”
ผู้เข้าชม หากคุณต้องการดูเนื้อหาที่ถูกซ่อน จะต้อง
ตอบกลับโพสต์นี้ก่อน
เขาก้าวเดินออกไปนอกกระท่อม แสงแดดจัดจ้าที่ตกกระทบใบหน้าไม่ได้ทำให้เขาหลับตาหนีอีกต่อไป แววตาของเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว เขาไม่ได้ต้องการแค่คำตอบ
แต่เขาต้องการรื้อถอนรากเหง้าของระบบโปนเซียงนี้ให้พังทลายลง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์