จากนั้น ข้าก็พาตระเวนหาอีก ร้านแล้วร้านเล่า ร้านใหญ่ ร้านเล็ก ร้านยาส่ง ร้านยาปลีก คำตอบที่ได้ก็เหมือนเดิมทุกประการ ทุกร้านต่างส่ายหน้าปฏิเสธและบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า ของแบบนี้ไม่มีขายตามร้านยาทั่วไป ต้องสั่งตรงจากโรงพยาบาลใหญ่ในกรุงเทพฯ เท่านั้น
จนกระทั่งข้าขับรถวนกลับมาจอดที่หน้าร้านสุดท้าย บรรยากาศในรถเงียบกริบจนได้ยินแต่เสียงแอร์เป่าลมเบาๆ ไอ้หมอกนั่งคอตก สีหน้าหงอยเหงาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเครียดและอึดอัดกับร่างกายตัวเอง
“พ่อ... หมอกสั่งทางเน็ตไปแล้วนะ...” เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบาขณะนั่งรถขากลับออกจากตัวอำเภอ มุ่งหน้าสู่ถนนสายหลักกลับไร่
“แต่มันเป็นอุปกรณ์เฉพาะทาง เขาต้องมีการตรวจประวัติคนไข้กับทางโรงพยาบาลและยืนยันตัวตนก่อนถึงจะส่งสินค้าให้... กว่าของจะส่งมาถึงมือ ก็คงอีกหลายวันเลยจ๊ะ”
หมอกพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย แววตามันดูหวาดวิตกและเคร่งเครียดจนข้าที่นั่งขับรถอยู่ข้างๆ นึกสงสารจับใจ ในฐานะพ่อผัว ข้าก็ทำได้แค่เอื้อมมือไปตบต้นขาเรียวภายใต้กางเกงเบาๆ อย่างให้กำลังใจ พร้อมกับเอ่ยปากปลอบโยนออกไปตามประสา
“เออ... ไม่เป็นอะไรหรอกหมอก มึงอย่าคิดมากเลยวะ ของแบบนี้มันต้องใช้เวลา ถ้าสั่งทางเน็ตไปแล้วเขากำลังตรวจสอบประวัติ เดี๋ยวของก็คงมาส่งเองแหละน่า มีอะไรก็บอกพ่อ เดี๋ยวพ่อช่วยหาทางให้อีกแรง”
หมอกพยักหน้ารับคำเบาๆ “จ๊ะพ่อ... ขอบคุณมากนะจ๊ะ”
หลังจากกลับมาถึงไร่ในช่วงบ่าย แสงแดดแผดเผาร้อนจัดราวกับเตาไฟ ข้าต้องรีบเปลี่ยนชุดสวมเสื้อแขนยาวและหมวกงอบ ลงไปลุยงานกลางแจ้งเพื่อควบคุมคนงานตัดอ้อยตามปกติ เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย กลิ่นสาบดินสาบแดดและกลิ่นเหงื่อไคลลอยฟุ้งติดตัวข้ามาตลอดทั้งวัน
“ไอ้เคน เรื่องรถบรรทุกอ้อยที่จอดเสียอยู่หลังโรงคัดแยก จัดการซ่อมเสร็จหรือยังวะ วันนี้เราต้องรีบขนส่งเข้าโรงน้ำตาลนะเว้ย ช้าไม่ได้เดี๋ยวโควต้าเต็ม”
ข้าหันไปสั่งเสียงเข้มใส่ไอ้เคน หัวหน้าช่างประจำไร่ ไอ้เคนยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก รีบรายงานทันที
“เรียบร้อยแล้วครับเถ้าแก่ เปลี่ยนสายพานกับเช็คระบบน้ำมันเครื่องเรียบร้อย ตั้งแต่เช้ามืดผมให้ไอ้จอมและไอ้หรั่งมันลากเข้าอู่ไปจัดการเรียบร้อย ตอนนี้วิ่งปร๋อพร้อมใช้งานแล้วครับเถ้าแก่ สบายใจได้เลย”
“เออ ดีมาก...” ข้าพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ “แล้วเรื่องคนงานตัดอ้อยแปลงท้ายไร่ล่ะ เป็นยังไงบ้างไอ้หรั่ง?”
ข้าหันไปถามไอ้หรั่ง ลูกน้องอีกคนที่ดูแลแปลงอ้อยโซนทิศใต้ต่อ ไอ้หรั่งยิ้มแห้งๆ ยกมือเกาหัว
“อ๋อ... แปลงนั้นเสร็จไปครึ่งนึงแล้วครับเถ้าแก่ แต่ติดตรงที่หญ้ารกไปหน่อย คนงานบ่นกันอุบว่าเดินลำบาก ผมเลยว่าจะขอเบิกงบซื้อถุงมือยางกับรองเท้าบู๊ตเพิ่มให้อีกสักสิบคู่นะครับเถ้าแก่ เพื่อความปลอดภัยของลูกน้อง”
ข้าขมวดคิ้วเล็กน้อยครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้า “เออ เอาสิ”
ข้าไม่ได้ซีเรียจเรื่องเงินหรอก เพราะความปลอดภัยของลูกน้องต้องมาก่อน แบบนี้พวกนี้ถึงจะอยู่กับเราได้ยาว ข้าอยู่กับพวกนี้ก็เหมือนคนในครอบครัว ใครมีปัญหาอะไรก็บอกได้ อีกอย่างพวกนี้มันเก็บความลับได้ดีเลยละ คอยเป็นหูเป็นตาให้ข้าเวลาเจอเหยื่อรายใหม่ๆ
“แล้วก็... อีกเรื่อง...” ข้ากวาดสายตามองดูลูกน้องทุกคนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “ช่วงนี้ใกล้ช่วงเปิดหีบอ้อยแล้ว คนงานทุกคนห้ามดื่มเหล้าเมายาในเวลางานเด็ดขาด ใครฝ่าฝืนจับได้ไล่ออกทันทีไม่มีข้อยกเว้น เข้าใจที่ข้าสั่งไหม”
“เข้าใจครับเถ้าแก่” ลูกน้องทุกคนขานรับเสียงดังประสานกันเป็นเสียงเดียว
หลังจากที่ข้าสั่งงานและปล่อยให้ลูกน้องทุกคนแยกย้ายกันไปประจำหน้าที่ของตัวเองที่ลานกว้างหน้าบ้านพัก บรรยากาศรอบตัวก็กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงลมพัดอู้และไอแดดร้อนระอุที่เริ่มแผดเผาขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาเที่ยงวัน
ข้ายืนกอดอกถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกที่งานการในช่วงเช้าผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่ทว่า... พลันที่สมองอันว่างเปล่าจากเรื่องงานเริ่มผ่อนคลายลง ภาพความทรงจำเมื่อคืนวันก่อนก็พุ่งย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างไม่ยอมหยุดหย่อน
ภาพของรูแน่นๆ นุ่มหยุ่นที่ข้าเผลอไผลเข้าไปสัมผัสและสำรวจมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ร่องรอยความอุ่นร้อนและอาการตอดรัดเป็นจังหวะที่ยังคงฝังแน่นอยู่ในความรู้สึก มันผุดขึ้นมาเด่นชัดเสียยิ่งกว่าเรื่องงานในไร่เสียอีก
เพียงแค่สมองนึกจินตนาการไปถึงผิวเนื้อเนียนนุ่มและช่องทางรักของไอ้หมอก ลูกสะใภ้ตัวน้อยหน้าหวานที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ภายในบ้าน เจ้าโลกเจ้ากรรมที่สงบเสงี่ยมอยู่ใต้กางเกงสแลคทำงาน กลับตอบสนองต่อความคิดอกุศลอย่างรวดเร็วราวกับมีชีวิต
ผึงงงงงง
ท่อนควยใหญ่โตที่ไม่ได้มีทีท่าจะแข็งตอนนี้กลับขยายตัวพองโตขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านขึ้นมากลางดึกกลางดื่น ความแข็งขึงดันกางเกงสแลคเนื้อหนาจนตุงเปรี๊ยะออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน เส้นเลือดปูดโปนเต้นตุบๆ อยู่ใต้ร่มผ้าจนข้าต้องรีบยกมือขึ้นเสยผมแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ความเงี่ยนของตัวเอง
“ไอ้แก่บ้าเอ้ย... นี่มึงเป็นเหี้ยอะไรวะเนี่ย...”
ข้าสบถด่าตัวเองเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิด เมื่อก้มมองเป้ากางเกงที่ตุงพองสู้แดดอย่างน่าไม่อาย ยิ่งพยายามห้ามใจไม่ให้คิด ยิ่งนึกถึงใบหน้าหวานๆ และท่าทางออดอ้อมของลูกสะใภ้ ท่อนควยในกางเกงก็ยิ่งแข็งขึงและปวดหนึบขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะระเบิด ข้าได้แต่ยืนกัดฟันกรอด ขยับตัวจัดระเบียบกางเกงให้เข้าที่อย่างยากลำบาก
มึงเนี้ยนะ... กับลูกสะใภ้ก็จะไม่เว้นหรอ
จนกระทั่งดึกคืนนั้น... ท่ามกลางความเงียบสงัดของไร่อ้อยที่ถูกโอบล้อมด้วยความมืดมิด เสียงเคาะประตูห้องข้าดังขึ้นแผ่วเบาตามนัดหมาย ข้าปิดหนังสือในมือลง วางลงบนหัวเตียงแล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูออก เห็นหมอกยืนรออยู่ท่าทางประหม่า สายตาของมันก้มต่ำ แต่ริมฝีปากนั่นเม้มเข้าหากันแน่นอย่างคนที่กำลังตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง
“พ่อจ๊ะ... คือ... ของที่สั่งไปทางเน็ตมันยังมาไม่ถึงเลยครับ”
ข้าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พยายามข่มอารมณ์ให้เป็นปกติ
“เออ... ข้าก็คิดไว้อยู่แล้วแหละว่ามันคงไม่มาง่ายๆ มาเถอะ มึงจะได้รีบทำรีบเสร็จ ข้าจะได้ไปนอน”
ข้าบอกเสียงขรึม พยายามทำท่าทางนิ่งเฉยตามประสาพ่อผัวที่วางฟอร์มมาตลอด แต่พอข้าเดินนำเข้าห้องไป หมอกมันก็รีบปิดประตูตามหลังแล้วลงกลอนดัง 'แกร๊ก' ทันที เสียงกลอนล็อคนั่นเหมือนเป็นสัญญาณปลุกสัญชาตญาณดิบที่ข้าพยายามกดทับมาทั้งวันให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เส้นขนทั่วร่างข้ากุกซู่ ข้าพยายามสูดลมหายใจลึกๆ ทำตัวให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุดเหมือนเรื่องที่กำลังทำอยู่เป็นแค่การซ่อมเครื่องจักร แต่ใจข้ากลับเต้นโครมครามกระแทกหน้าอกจนแทบจะทะลุออกมา ท่อนควยใต้ผ้าขาวม้าของข้ามันตื่นตัวกระตุกรับทันทีที่เห็นหน้ามัน
พอข้าทิ้งตัวลงนั่งปลายเตียงแล้วปลดปมผ้าขาวม้าออก ท่อนควยของข้าที่แข็งตึงก็ดีดผึงออกมาทำหน้าที่แท่งสำรองได้ดีเหลือเกิน หมอกไม่รอช้าเหมือนคืนก่อนๆ มันคลานเข่าเข้ามาหาบนเตียง สายตาที่จ้องเขม็งอยู่ที่ลำควยของข้าเต็มไปด้วยความหลงใหลและกระหาย มือเรียวขาวละเอียดค่อยๆ เอื้อมมาจับท่อนลำของข้าไว้เต็มกำมือ ผิวสัมผัสนุ่มนิ่มของมันตัดกับความแข็งแกร่งของข้าอย่างชัดเจน
“อูยยย... พ่อจ๊ะ ทำไมคืนนี้มันใหญ่กว่าเดิมอีกล่ะ... ใหญ่จนหมอกกลัวว่าจะรับไม่ไหว” หมอกพึมพำพลางรูดมือขึ้นลงเบาๆ จนข้าหน้ามืดตาลาย
“มันก็เท่าเดิมนั่นแหละ มึงก็... ทำตัวให้ผ่อนคลายเข้าไว้สิ อย่าเกร็ง” ข้าตอบเสียงแหบพร่า พยายามจะดึงสติ
“อย่าไปสนใจขนาดของมัน มึงแค่ต้องทำให้รูของมึงมันไม่ตันก็พอ... เข้าใจไหม?”
หมอกไม่ได้ตอบอะไร นอกจากรอยยิ้มบางๆ ที่ดูไม่น่าไว้วางใจ มันจัดการเทเจลหล่อลื่นลงบนมือแล้วชโลมทาท่อนลำของข้าจนฉ่ำวาวไปหมด ก่อนจะขยับขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตักข้า มือข้างหนึ่งยันอกข้าไว้แน่น ส่วนอีกข้างจับหัวควยสีเข้มจ่อเข้าที่รูกายสีชมพูที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหล่อลื่น กดสะโพกลงเบาๆ จนหัวควยข้าแทรกเข้าไปในความนุ่มลื่นของมันเพียงเล็กน้อย มันแกล้งขมิบตอดรัดเบาๆ จนข้าต้องครางในลำคอด้วยความเสียวแทบจะแตกออกมาให้ได้
เฮ้อออออ ข้าจะทนได้นานแค่ไหนวะ
ครบชั่วโมงหลังจากที่หมอกรีบเก็บเสื้อผ้าและลนลานออกจากห้องไปทิ้งให้ข้าอยู่ตามลำพัง ความเงียบที่กลับคืนมาไม่ได้ทำให้ข้าสงบลงเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม... ความรู้สึกที่ยังค้างคาอยู่นั้นมันกลับปะทุรุนแรงกว่าเดิม
ข้าทรุดตัวลงนั่งพิงหัวเตียง พลางมองดูสภาพที่ยังหลงเหลือร่องรอยของกามารมณ์ มือหยาบกร้านของข้าเอื้อมไปกอบกุมท่อนควยที่ยังคงแข็งตึงและปวดหนึบ ความเสียดายที่ยังไม่ทันได้ปลดปล่อยมันทำให้ข้าต้องเริ่มลงมือชักมันด้วยตัวเอง
“อื้มมมม... ซี๊ดดดดด”
ข้าหลับตาลงแน่น จินตนาการภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา ทั้งท่าทางร่านกระสันของหมอก กลิ่นกายของมัน และสัมผัสของการตอดรัดในรูกายนั้น ข้ารูดรั้งควยของข้าด้วยความเร่งเร้า แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานถูกเปลี่ยนมาเป็นจังหวะมือที่ถี่กระชั้นจนเสียงลมหายใจข้าดังแข่งกับเสียงหัวใจ
“ซี้ด... หมอก... แม่งเอ้ยยย...”
ข้าครางชื่อมันออกมาในความมืด จินตนาการว่าข้ายังคงกระแทกใส่รูของมันไม่หยุด จนข้าทนความเสียวไม่ไหว ข้ากระแทกมือสองสามทีสุดท้ายก่อนจะปล่อยน้ำกามสีขุ่นให้พุ่งทะลักออกมาเปรอะเปื้อนหน้าท้องและที่นอน แตกออกมาเยอะแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนกับใครคนไหน มันพุ่ง ปรี๊ด ปรี๊ด อยู่เกือบ 10 ครั้ง ข้ากระตุกเกร็งอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจแผ่วๆ
ด้วยความรู้สึกผิดและสมเพชตัวเอง
กิจวัตรของพวกข้าในช่วงเกือบสัปดาห์นั้นมันก็วนเวียนอยู่อย่างนี้แหละ เช้าข้าออกไปตรากตรำทำงานในไร่อ้อย ตกดึกพอกลางดึกสงัด หมอกก็ย่องมาเคาะประตูเพื่อทำการแยงโม โดยใช้ควยของข้าเป็นเครื่องมือแก้ขัดตามความเคยชินที่เริ่มกลายเป็นเรื่องปกติ
แต่ทว่าหลายคืนเข้า ความรู้สึกข้ามันเริ่มเลยเถิดเกินหน้าที่พ่อผัวไปไกลลิบ ทุกลูกที่ข้าแอ่นเอวส่งให้มันกดสะโพกลงมา ท่อนลำยักษ์ของข้ามันสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและความลื่นแฉะของน้ำหล่อลื่นที่รูกายมันเริ่มผลิตออกมาเองตามธรรมชาติอย่างไม่รู้ตัว รูสีหวานที่เคยฝืดเคืองในตอนแรก บัดนี้กลับดูนุ่มหยุ่นและพร้อมจะกลืนกินควยของข้าเข้าไปได้ลึกกว่าเก่า
ข้านั่งกัดฟันกรอด ค้ำมือลงกับเตียงแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามท่อนแขน สายตาจ้องมองใบหน้าหวานของลูกสะใภ้ที่ตอนนี้ไม่ได้ทำหน้าเจ็บปวดเหมือนคืนแรกๆ แต่กลับหลับตาพริ้ม ริมฝีปากบางเผยอครางออกมาเบาๆ ทุกครั้งที่มันขยับบดวนตัวเบาๆ บนลำควยข้า สติสัมปชัญญะของข้ามันเริ่มพร่าเลือนไปทุกขณะ
‘นี่มันไม่ใช่แค่การขยายรูแล้ว... นี่มันคือการเอาชัดๆ’
ข้าคิดในใจพลางสูดปากสั่น รูกายของหมอกมันขมิบตอดควยข้าตุบๆ เหมือนกีจริงที่กำลังหิวโซ กลิ่นหอมจากตัวมันผสมกลิ่นกามารมณ์ที่จางออกมาจากช่องทางรักทำเอาข้าแทบคลั่ง จนบางคืนข้าเผลอสวนเอวตอบกลับไปเบาๆ แต่ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น
คืนหนึ่ง ที่พระจันทร์เต็มดวง...
บรรยากาศคืนนี้มันดูร้อนแรงกว่าทุกคืน ลมหายใจของหมอกที่เป่ารดต้นคอข้ามันสั่นผิดปกติ แผ่นอกบางแนบชิดติดกับอกกว้าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอข้ามันสั่นไหวผิดปกติจนสัมผัสได้ถึงความตื่นตระหนกปนความอยากรู้อยากลอง
ความยับยั้งชั่งใจที่ข้าอุตส่าห์สร้างกำแพงกั้นไว้ พังทลายลงในวินาทีที่สะโพกมนของหมอกเริ่มขยับบดเบียดเข้าหาควยของข้า แรงเสียดสีที่กระตุ้นเร้าทำให้ข้าสะท้านเฮือก สติที่มีอยู่ขาดผึ่งลงทันที ข้าตัดสินใจขยับสะโพกกระแทกสวนขึ้นไปเบาๆ เพื่อส่งความอุ่นร้อนให้เข้าไปสัมผัสลึกซึ้งยิ่งขึ้นในรูที่ตอดรัดอยู่
“อ๊ะ... พ่อ... อืออออ... แรงไปแล้ว...”
หมอกครางเสียงหลงออกมาเบาหวิว พยายามกลั้นเสียงครางของตัวเองเอาไว้สุดฤทธิ์เมื่อความเสียวซ่านแล่นพล่านขึ้นมาจับขั้วหัวใจ เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนบนตักดังคลอเคลียอยู่ข้างหู ยิ่งกระตุ้นให้ข้าหยุดการกระทำไม่ได้
“ซี๊ด... เบาหน่อยสิหมอก... เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินหรอก...”
ข้าครางต่ำในลำคอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สติเลือนรางไปกับสัมผัสนุ่มที่โอบรัดท่อนควยเผลอตัวขยับสะโพกเด้าสวนขึ้นไปเน้นๆ อีกหลายครั้งอย่างลืมตัว จังหวะการกดสะโพกของหมอกเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเมื่อข้าเริ่มสวนตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ รสสัมผัสดิบเถื่อนแต่นุ่มนวลวาบหวามจนข้าแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ต่างฝ่ายต่างปล่อยให้เสียงครางเล็ดลอดออกมาจากลำคออย่างแผ่วเบาด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งพล่าน ต่างคนต่างแอบหอบหายใจและส่งเสียงครางกระเส่าแข่งกับเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดในความมืด ความเงียบงันของห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ และเสียงครางต่ำในลำคอที่ฟังดูน่าอายแต่กลับเร้าใจจนหยุดไม่อยู่
ข้าเผลอเด้าสะโพกสวนขึ้นไปรัวๆ ด้วยความมันส์อารมณ์ ลืมสิ้นทุกอย่างว่าคนตรงหน้าคือใคร ลืมแม้กระทั่งศีลธรรมอันดีงามในฐานะพ่อผัว ท่อนควยขยายตัวคับแน่นจนแทบจะระเบิด
แต่ทว่า... ในจังหวะที่ข้ากำลังจะโหมกระหน่ำใส่ร่างบางอย่างลืมตัว หมอกกลับชะงักกึกทันที ร่างบางหยุดการเคลื่อนไหวกลางอากาศ มันใช้มือเรียวทั้งสองข้างจิกเข้าที่หัวไหล่ของข้าไว้แน่น แรงบีบที่หนักหน่วงจนเล็บจิกเนื้อทำให้ข้าสะดุ้งและชะงักค้างคาตัวมันไว้อย่างนั้น
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจโยนตัวและเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม
“พ่อจ๊ะ... มันจะดีหรือจ๊ะ... นี่เรา... เราคือ...”
หมอกถามเสียงสั่นเครือ แววตาดำขลับมีความหวาดหวั่นและตื่นกลัวฉายชัดขึ้นมาท่ามกลางแสงจันทร์ ความละอายใจและสติที่เพิ่งกลับเข้าร่างเริ่มเข้าครอบงำ จนทำให้ร่างบางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว
ข้าหยุดกึกสนิท ความรู้สึกผิดชั่ววูบพุ่งเข้ามาแทรกกลางอารมณ์เงี่ยนที่กำลังพลุ่งพล่าน ข้ามองดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำใสๆ ของลูกสะใภ้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความอัดอั้นตันใจ แล้วหยุดค้างแช่ท่อนควยที่ยังแข็งขึงไว้ตามเดิม
“เออ... ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ... พอเถอะ”
ข้าพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและติดจะหงุดหงิดตัวเอง พอตั้งสติได้และครบชั่วโมงที่อารมณ์เริ่มสงบลง ข้าก็ค่อยๆ ถอนท่อนควยใหญ่ออกจากตัวของหมอกอย่างยากลำบาก ก่อนจะรีบคว้าผ้าขาวม้าข้างกายขึ้นมาปกปิดความอัปยศและท่อนควยที่ยังคงแข็งค้างไม่ยอมสงบลงง่ายๆ
หมอกก้มหน้าลงต่ำจนชิดอก รีบขยับตัวลงจากตักของข้าอย่างลนลาน แล้วเร่งรีบสาวเท้าวิ่งออกจากห้อง ข้าก็ได้แต่นั่งหอบหายใจโยนตัว ทิ้งร่างทับลงบนเตียงไม้ ปล่อยให้ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนที่ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวกามและความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจของข้าจนแทบคลั่งตายให้ได้ในคืนนี้
เกือบไปแล้ว... ข้าเกือบทำผิดกับลูกชายตัวเองไปแล้ว
จนกระทั่งเช้าวันต่อมา... ข้ากำลังยืนสั่งงานและตรวจความเรียบร้อยอยู่กับบรรดาลูกน้องที่ลานกว้างหน้าบ้านพักตามปกติ แสงแดดยามสายเริ่มสาดส่องลงมา ทันใดนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นรถส่งพัสดุเอกชนวิ่งเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าบ้านพอดี
พนักงานลงมาพร้อมกับยื่นกล่องพัสดุด้านในบรรจุสิ่งของบางอย่างส่งให้หมอก ที่เดินออกมารับพอดี ข้ามองเห็นกล่องพัสดุกล่องนั้นแวบเดียวก็รู้ทันทีว่ามันคืออะไร... ของที่ลูกสะใภ้สั่งทางเน็ต อุปกรณ์ทางการแพทย์ที่หาซื้อตามร้านขายยาทั่วไปไม่ได้ คงจะมาส่งถึงมือเสียที
ในวินาทีนั้น ข้านี่ถึงกับถอนหายใจออกมาดังเฮือกใหญ่ ความรู้สึกตอนนั้นมันมีความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนกันอยู่ในอก ทั้งรู้สึกโล่งใจที่ภาระเรื่องนี้จะจบสิ้นลงเสียที พรุ่งนี้รอมะรืนนี้ทุกอย่างคงกลับเข้าสู่กรอบและทำนองคลองธรรม แต่ในอีกมุมลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ข้างใน ข้ากลับรู้สึกใจหายแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก... ความคิดที่ว่าคืนนี้ข้าจะไม่ได้เห็นหมอกเดินมาเคาะประตูห้องเพื่อขอให้ข้าใช้ท่อนเอ็นช่วยชีวิตมันอีกต่อไป มันทำให้ใจมันหวิวๆ พิกล
ข้ามองดูหมอกหิ้วกล่องพัสดุกล่องนั้นเดินเข้าห้องตัวเองไปด้วยรอยยิ้มจางๆ
เมื่อเห็นว่าหมดธุระแล้ว ข้าก็เลยตัดใจเดินเข้าป่าอ้อยไปเงียบๆ คนเดียว ปล่อยให้ความเงี่ยนที่มันสะสมมาหลายคืนค่อยๆ จางหายไปกับสายลมเย็นๆ กลางไร่ หวังว่างานหนักและเหงื่อไคลจะช่วยดึงสติให้กลับมาเป็นพ่อผัวผู้ทรงเกียรติได้เสียที
แต่ทว่า... พอตกดึก คืนนั้น ข้ากลับนอนพลิกไปพลิกมาแทบจะไม่หลับทั้งคืน ความคิดวนเวียนอยู่แต่เรื่องเดิมๆ พยายามข่มตาหลับเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้ ปล่อยให้ความอึดอัดมันกัดกินใจจนกระสับกระส่าย
แล้วทันใดนั้นเอง... เสียง ก๊อก... ก๊อก... ที่หน้าประตูก็ดังขึ้นมาแผ่วเบาในยามดึก
หัวใจของข้าลิงโลดกระโจนขึ้นมาจุกที่คอหอยทันที จนข้ายังตกใจตัวเองที่แสดงอาการโหยหาขนาดนี้ ข้ารีบดีดตัวลุกจากเตียงแล้วสาวเท้าเดินไปเปิดประตูอย่างไว และภาพที่เห็นตรงหน้า ก็คือหมอกยืนก้มหน้าก้มตาหลบสายตา ในมือเรียวถือกล่องพลาสติกใส่แท่งโมจำลองที่เพิ่งมาส่งเมื่อกลางวันไว้แน่น
“พ่อจ๊ะ... คือ... หมอกลองแกะกล่องดูแล้ว...” เสียงหวานเอ่ยขึ้นตะกุกตะกัก แววตาหลบวับด้วยความเขินอาย
“แต่มัน... ทั้งเย็นชืดแล้วก็แข็งทื่อเกินไป ไม่เหมือนของที่กรุงเทพฯ... เอ่อ พ่อ... ช่วยหมอกเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมจ๊ะ”
ข้าได้ยินคำว่า ‘ครั้งสุดท้าย’ จากปากของลูกสะใภ้ หัวใจข้ามันหายวาบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รู้สึกโหวงในอกอย่างบอกไม่ถูก แต่ทว่า... ความเงี่ยนง่านที่อัดอั้นสะสมมาหลายวัน มันกลับทำหน้าที่สั่งการเร็วกว่าสมองส่วนที่ดี ข้าเผลอพยักหน้ารับคำออกไปอย่างไร้การลังเล
“เออ... มาสิ ครั้งสุดท้ายก็ครั้งสุดท้าย”