พี่ครับ…..ไฟล์ผมพัง - ตอนที่ 12

Thegotchi

นอนไม่หลับต่อให้อีกหน่อยแล้วกัน อ่านแล้วคอมเมนต์กันหน่อยนะจ๊ะ  อยากให้เขียนไปแนวไหนบอกเลย ช่วงนี้ก็จะเอาเรียบเรียบไปก่อน ดราม่ามากเดี๋ยวโดนด่า 55555

————————————————

ห้ามจับในบริษัท

การมีแฟนเป็นคนในบริษัทเดียวกันมีข้อดีหลายอย่าง

หนึ่ง

รู้ว่าอีกคนมาทำงานหรือยัง

สอง

รู้ว่าอีกคนกินข้าวหรือยัง

สาม

ถ้าคิดถึงก็เดินไปหาได้

ส่วนข้อเสีย—

แม่งก็สามข้อเดียวกันนั่นแหละ

โดยเฉพาะเมื่อแฟนผมชื่อ ต้น

⸻

หลังจากตกลงเป็นแฟนกันได้หนึ่งวัน

ผมตั้งกฎ

สามข้อ

เรานั่งกินข้าวเย็นกันอยู่ร้านเดิมหลังเลิกงาน

ผมวางช้อน

“ต้น”

“ครับ”

“คุยเรื่องกฎก่อน”

มันหยุดเคี้ยว

“กฎ?”

“เออ”

“คบกันต้องมี Terms & Conditions ด้วย?”

“มึงจะฟังไหม”

“ครับ Manager”

ผมชูนิ้ว

“ข้อหนึ่ง ในบริษัททำตัวปกติ”

ต้นพยักหน้า

“ได้”

“ข้อสอง ห้ามบอกใครก่อน”

“ได้”

“ข้อสาม…”

ผมมองมัน

“ห้ามจับ”

ต้นหยุด

“จับอะไร”

ผมมองหน้า

มันยิ้ม

“ถามให้ชัด”

“ตัวกู”

“อ๋อ”

“อ๋อเหี้ยอะไร”

“ห้ามจับตัว”

“เออ”

“รวมอะไรบ้าง”

ผมเริ่มรู้แล้วว่ามันจะกวน

“ทุกอย่าง”

“มือ?”

“ห้าม”

“แขน?”

“ห้าม”

“ไหล่?”

“ห้าม”

“ผม?”

“ห้าม”

“เสื้อ?”

“ต้น”

มันหัวเราะ

“โอเค ๆ”

“ในบริษัทคือทำงาน”

“ครับ”

“หลังเลิกงานค่อยว่ากัน”

ต้นยิ้ม

“หลังหกโมง?”

ผมหยุด

“ประมาณนั้น”

“งั้น 18:00 ปุ๊บ จับได้?”

“กูหมายถึงออกจากบริษัท”

“อ๋อ”

มันพยักหน้าเหมือนเข้าใจ

“กฎมีช่องโหว่เยอะนะ”

“อย่าหา”

“ผม Sales”

“เกี่ยวเหี้ยอะไรอีก”

“เก่งเรื่อง Terms”

ผมรู้ตั้งแต่วินาทีนั้นว่า—

กฎนี้อยู่ได้ไม่นาน

⸻

เช้าวันพุธ

08:52

ต้นเดินมาที่โต๊ะ

“พี่นนท์ครับ”

สุภาพ

มาก

ผิดปกติ

ผมเงยหน้า

“อะไร”

“รบกวนสอบถามเรื่องสิทธิ์เข้า Folder Quotation หน่อยครับ”

ผมหยุด

ทำงานจริง?

“เข้าไม่ได้?”

“ครับ”

“ส่ง Screenshot มา”

“ได้ครับ”

มันยิ้มสุภาพ

“ขอบคุณครับ”

แล้วเดินกลับ

ผมมองตาม

ดีนี่หว่า

เข้าใจกฎ

ทำงานเป็นงาน

โตขึ้น—

โทรศัพท์สั่น

ต้น: คิดถึงแฟนจัง

ผมหลับตา

ไอ้เหี้ย

นนท์: มึงเพิ่งยืนตรงนี้

ต้น: แต่จับไม่ได้

นนท์: แล้ว?

ต้น: ทรมาน

ผมเงยหน้า

มันนั่งห่างออกไปยี่สิบกว่าเมตร

มองจอ

ทำเหมือนทำงาน

นนท์: ทำงาน

ต้น: ครับพี่นนท์

ตามด้วย

❤️

ผมล็อกโทรศัพท์

พี่โอ๊ตเดินเข้ามาพอดี

“หน้าแดงทำไม”

“ร้อน”

พี่โอ๊ตมองแอร์

“ยี่สิบเอ็ดองศา”

“มึงยุ่ง”

⸻

ตอนเที่ยงเราไม่ได้กินข้าวด้วยกัน

ผมไปกับทีม IT

ต้นไปกับ Sales

นี่เป็นอีกเรื่องที่เราตกลงกัน

ไม่จำเป็นต้องติดกันตลอด

ดี

Healthy Relationship

ผู้ใหญ่

มีพื้นที่ส่วนตัว

ผมคิดแบบนั้นจน 12:37

โทรศัพท์สั่น

ต้นส่งรูปอาหารมา

ต้น: กินกะเพรา

ผมตอบ

นนท์: เห็น

ต้น: พี่กินไร

ผมถ่ายรูปส่ง

ต้น: ไข่เจียวอีกแล้ว

นนท์: แล้ว

ต้น: เย็นนี้กินผัก

นนท์: แม่กูเหรอ

ต้น: แฟนครับ

ผมหยุด

อ่านคำนี้

ยังไม่ชิน

แม่งไม่ชินจริง ๆ

นนท์: อย่าพิมพ์บ่อย

ต้น: ทำไม

นนท์: เขิน

ส่งไปแล้วผมเพิ่งรู้ตัว

ฉิบหาย

กำลังจะ Unsend

อ่านแล้ว

สามจุดขึ้นทันที

ต้น: พี่

นนท์: อะไร

ต้น: ผมแคปแล้ว

นนท์: ลบ

ต้น: ไม่

นนท์: ต้น

ต้น: หลักฐานทางประวัติศาสตร์

นนท์: เย็นนี้ไม่ต้องเจอ

เงียบ

สามวินาที

ต้น: ลบแล้วครับ

นนท์: โกหก

ต้น: รู้ทันอีก

ผมส่ายหน้า

แต่ยิ้ม

พี่โอ๊ตที่นั่งตรงข้ามวางช้อน

“มึงคุยกับใคร”

“งาน”

“งานมึงทำให้ยิ้มเยอะจังช่วงนี้”

“บริษัทกำไรดี”

“มึงอยู่ IT”

“เกี่ยวกัน”

พี่โอ๊ตหรี่ตา

ผมก้มกินข้าว

⸻

ปัญหาจริงเริ่มตอนบ่าย

14:00

ประชุม Project

ผม

ต้น

หัวหน้า Sales

Marketing

Finance

แล้วก็ภาคผ่าน Teams

รวมเก้าคน

โต๊ะประชุมยาว

ผมนั่งฝั่งหนึ่ง

ต้น—

เสือกมานั่งข้างผม

ตอนมันดึงเก้าอี้ ผมหันไปมอง

มันทำหน้าใสซื่อ

“ตรงอื่นเต็มครับ”

ผมมอง

มีที่ว่างอีกสามที่

“อือ”

พูดไม่ได้

คนอยู่เต็ม

ประชุมเริ่ม

ผม Present Architecture

ต้นจด

ปกติ

Professional

ทุกอย่างดี

จนผ่านไปประมาณยี่สิบนาที

ผมรู้สึกอะไรแตะขา

นิดเดียว

ผมหยุดพูดครึ่งจังหวะ

มองลง

เข่าต้น

ชนเข่าผม

ผมหันไป

มันมอง Slide

สีหน้าบริสุทธิ์มาก

ผมขยับขาหนี

Present ต่อ

สามนาทีต่อมา—

แตะอีก

ผมขยับ

มันตาม

ผมหันไป

ต้นไม่มอง

โทรศัพท์ผมสั่น

ผมเปิดใต้โต๊ะ

ต้น: โต๊ะแคบ

ผมแทบหลุดหัวเราะ

นนท์: มึงตั้งใจ

ต้น: เปล่า

นนท์: ขยับ

มันขยับจริง

ผมคิดว่าจบ

ห้านาทีต่อมา

รองเท้ามันแตะรองเท้าผม

ผมหยุด

ข้อความมา

ต้น: อันนี้โต๊ะแคบจริง

ผมพิมพ์

นนท์: เดี๋ยวกูตัดขาทิ้ง

ต้นก้มหน้า

ไหล่สั่น

หัวหน้า Sales หันไป

“ต้น เป็นอะไร”

มันเงยหน้าทันที

“เปล่าครับ”

“ขำอะไร”

“นึกอะไรได้ครับ”

ผมก้มหน้า

ทำเป็นดู Notebook

ภาคในจอถาม

“นนท์ครับ ต่อได้เลยครับ”

“ครับ”

ผม Present ต่อ

พร้อมคิดว่า—

แฟนกูแม่งเป็นภัยต่อ Career จริง ๆ

⸻

ประชุมเลิก 15:17

ทุกคนออก

ผมเก็บ Notebook

ต้นเดินออกคนสุดท้าย

พอถึงประตู มันหันมา

“พี่นนท์ครับ”

“อะไรครับ”

ผมตอบเสียงสุภาพกลับ

มันยิ้ม

“Slide สวยดีครับ”

“ขอบคุณครับ”

“คนทำก็…”

มันหยุด

ผมหรี่ตา

ต้นยิ้มกว้าง

“เก่งดีครับ”

แล้วเดินออก

ผมส่ายหน้า

โทรศัพท์สั่น

ต้น: หล่อด้วย

ผมตอบทันที

นนท์: เย็นนี้มึงตาย

ต้น: หลังหกโมงใช่ไหม

นนท์: เออ

ต้น: รอเลยครับ ❤️

ผม—

ไม่รู้จะตอบอะไร

⸻

17:43

ต้นยังไม่มา

ผมทำงาน

17:51

เงียบ

17:58

ผมมองนาฬิกา

แล้วมอง Sales

มันกำลังเก็บของ

18:00

ต้นเงยหน้า

มองผมจากอีกฝั่ง

ยิ้ม

18:01

มันสะพายกระเป๋า

เดินมา

ผมมอง

“อะไร”

“เลิกงานแล้ว”

“แล้ว?”

ต้นยื่นมือ

“จับได้ยัง”

ผมหัวเราะ

“ยังอยู่ในบริษัท”

มันมองพื้น

“งั้นไป”

“ไหน”

“ออกจากบริษัท”

“รีบ?”

“มาก”

ผมปิด Notebook

“รอ Save ก่อน”

ต้นยืนข้างโต๊ะ

มองนาฬิกา

“มึงจับเวลา?”

“ครับ”

“โรคจิต”

“คิดถึงแฟน”

ผมหยุด

มองมัน

คำนี้อีกแล้ว

แต่คราวนี้—

ผมไม่ได้บอกให้หยุดพูด

“ไป”

ต้นยิ้ม

⸻

เราเดินออกจากออฟฟิศ

ผ่านประตูกระจก

เข้าลิฟต์

มีคนอีกสามคน

ต้นยืนห่าง

Professional มาก

จนถึงชั้นจอดรถ

คนอื่นออกอีกทาง

เราเดินไปที่รถ

ต้นมองรอบ ๆ

ไม่มีคน

มันยื่นมือ

“ตอนนี้?”

ผมหัวเราะ

“มึงจะขอทุกวัน?”

“จนกว่าพี่จะชิน”

ผมมองมือมัน

ก่อนจับ

ต้นยิ้มทันที

“ดีใจขนาดนั้น?”

“ครับ”

“จับเมื่อวานแล้ว”

“วันนี้ก็อยากจับ”

เราจับมือเดินไปประมาณสิบเมตร

ผมรู้สึกโง่

แต่มีความสุข

“พี่”

“อะไร”

“วันนี้ไปห้องผมไหม”

“ไม่”

“ตอบเร็ว”

“พรุ่งนี้ทำงาน”

“นอนเฉย ๆ”

ผมหันไป

“ประโยคนี้ไม่น่าเชื่อถือ”

ต้นหัวเราะ

“จริง”

“ไม่ไป”

“งั้นห้องพี่”

“ต่างกันตรงไหน”

“เปลี่ยนสถานที่”

“ไม่”

มันถอนหายใจ

“มีแฟนเหมือนไม่มี”

ผมหยุดเดิน

ปล่อยมือ

ต้นชะงัก

“เฮ้ย ล้อเล่น”

ผมหันไป

“พูดใหม่”

“มีแฟนดีที่สุดในโลก”

“ปลอม”

“มีแฟนปากหมาแต่รักมาก”

ผมหยุด

ต้นเองก็หยุด

คำว่า รัก

โผล่มาง่าย ๆ

อีกแล้ว

มันมองผม

“เอ่อ…”

ผมจับมือมันกลับ

“เดิน”

ต้นยิ้ม

“ครับ”

⸻

คบกันครบหนึ่งสัปดาห์

เราเริ่มมี Routine ใหม่

08:30–18:00

เพื่อนร่วมงาน

หลัง 18:00

แฟน

อย่างน้อยในทฤษฎี

ความจริงคือ—

08:42

ต้น: วันนี้หล่อไหม

นนท์: ไม่

ต้น: ยังไม่ได้มองเลย

ผมเงยหน้ามอง

มันยืนพิงโต๊ะ Sales

เสื้อเชิ้ตสีกรม

ผมเซ็ต

หล่อ

น่ารำคาญ

นนท์: เหมือนเดิม

ต้น: แปลว่าหล่อเหมือนเดิม

นนท์: ทำงาน

⸻

10:15

มันเดินผ่าน IT

“พี่นนท์ครับ ฝาก Approve Access ให้หน่อยครับ”

“ได้ครับ”

เดินพ้น

โทรศัพท์สั่น

ต้น: คิดถึง

ผมตอบ

นนท์: เมื่อกี้ไม่พูด

ต้น: กลัวโดนไล่ออก

⸻

12:03

กินข้าวคนละกลุ่ม

ต้น: วันนี้กินกับผมปะ

นนท์: กินกับทีม

ต้น: โอเค

ผ่านไปสิบวินาที

ต้น: เย็นเป็นของผมนะ

ผมหยุด

นนท์: กูเป็นคน

ต้น: ครับ

ต้น: เย็นขอเวลาของแฟนครับ

ผมอ่าน

นนท์: ได้

ครั้งนี้—

ผมพิมพ์คำต่อท้ายเอง

นนท์: แฟน

ส่ง

เงียบไปเกือบนาที

ผมเงยหน้า

ต้นนั่งอยู่ฝั่ง Sales

เอามือปิดหน้า

เจที่นั่งข้าง ๆ หันมาถามอะไร

ต้นส่ายหน้า

โทรศัพท์ผมสั่น

ต้น: พี่

นนท์: อะไร

ต้น: อย่าทำแบบนี้ตอนทำงาน

นนท์: ทำไม

ต้น: ไม่มีสมาธิ

ผมหัวเราะ

นนท์: สมน้ำหน้า

⸻

เรื่องน่ากลัวคือ—

ผมเริ่มสนุก

จากคนที่ตั้งกฎ

กลายเป็นคนแหกเอง

วันหนึ่งต้นกำลัง Present Sales Forecast หน้าห้อง

ผมนั่งท้ายโต๊ะ

มันพูดเก่ง

มั่นใจ

ตอบคำถามผู้บริหารได้

ผมมอง

แล้วรู้สึกภูมิใจ

แปลกดี

เมื่อก่อนผมเห็นมันเป็น Sales กวนตีนที่ทำ Excel พัง

วันนี้—

ผมมองมันแล้วคิด

แฟนกูเก่งว่ะ

โทรศัพท์อยู่ตรงหน้า

ผมพิมพ์

นนท์: วันนี้ Present ดี

ต้นเห็น Notification ระหว่างประชุม

ไม่ได้เปิด

จน Present จบ

กลับมานั่ง

มันเปิด

แล้วตอบ

ต้น: แค่นี้?

ผมมองมัน

มันยกคิ้ว

ผมพิมพ์

นนท์: หล่อด้วย

ต้นหยุด

หันมามองทันที

ผมทำหน้าเฉย

ข้อความมา

ต้น: ใครเล่นโทรศัพท์พี่

นนท์: กู

ต้น: คืนนี้อยากได้อะไรบอก

ผมเกือบสำลักน้ำ

นนท์: ไอ้เหี้ย

มันก้มหน้าหัวเราะ

⸻

แล้วความลับ—

ก็เริ่มไม่ลับอย่างที่คิด

ต้นรู้กาแฟผม

อันนี้ทุกคนรู้

ผมรู้ว่าต้นไม่กินผักชี

เริ่มมีคนรู้

ต้นมี Charger อยู่ที่โต๊ะผม

แปลกนิดหนึ่ง

ผมมีเสื้อ Jacket ของต้นพาดหลังเก้าอี้วันหนึ่ง

แปลกขึ้น

แล้วเช้าวันจันทร์—

พี่โอ๊ตเดินเข้ามา

หยุดข้างโต๊ะผม

สูดจมูก

ผมหัน

“อะไร”

มันไม่ตอบ

เดินต่อ

ผ่านโต๊ะ Sales

หยุดข้างต้น

สูดอีก

ผมเริ่มรู้สึกไม่ดี

พี่โอ๊ตเดินกลับมา

มองผม

มองต้น

มองผมอีก

“มึงสองคน…”

หัวใจผมหยุด

ต้นเองเงยหน้าจากจอ

พี่โอ๊ตหรี่ตา

“ใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มยี่ห้อเดียวกันเหรอ”

เงียบ

ผมมองเสื้อตัวเอง

ฉิบหาย

เมื่อคืนผมนอนห้องต้น

เสื้อเชิ้ตที่ใส่มาวันนี้—

ต้นซักให้

ต้นตอบก่อน

“บังเอิญมั้งพี่”

พี่โอ๊ตหันไป

“มึงใช้อะไร”

ต้นพูดชื่อยี่ห้อ

พี่โอ๊ตหันมาหาผม

“มึงล่ะ”

ผมคิด

“ไม่รู้”

“ไม่รู้?”

“แม่บ้านซัก”

พี่โอ๊ตพยักหน้า

ช้า ๆ

“อ๋อ”

แล้วเดินกลับโต๊ะ

ผมหายใจออก

โทรศัพท์สั่น

ต้น: เกือบตาย

ผมตอบ

นนท์: เพราะมึง

ต้น: ผมซักให้ยังผิด

นนท์: คราวหน้าไม่ต้อง

ต้น: งั้นพี่ใส่เสื้อเดิม

นนท์: กูซักเองได้

ต้น: แต่ชอบตอนพี่ทิ้งเสื้อไว้ห้องผม

ผมหยุด

นนท์: ทำไม

ต้น: เหมือนพี่จะกลับมา

ผมอ่าน

ความหงุดหงิดหายทันที

ผมมองไปทางมัน

ต้นกำลังทำงาน

ไม่ได้มองมา

ผมพิมพ์

นนท์: กูก็กลับไปอยู่แล้ว

ต้นเปิด

เงยหน้ามองผม

ยิ้ม

ผมยิ้มกลับ

ก่อนเห็น—

พี่โอ๊ต

มันกำลังมองเราสองคน

ผมหุบยิ้มทันที

ต้นก็เหมือนกัน

พี่โอ๊ตเลิกคิ้ว

ไม่พูดอะไร

⸻

เย็นวันนั้น

พี่โอ๊ตกลับช้ากว่าปกติ

ต้นเลยไม่มานั่งโต๊ะผม

18:20

พี่โอ๊ตยังอยู่

18:35

ยัง

ผมเริ่มสงสัย

“มึงไม่กลับ?”

“ทำงาน”

“วันนี้ขยัน?”

“เออ”

มันตอบโดยไม่มอง

18:47

ต้นส่ง

ต้น: พี่โอ๊ตกลับยัง

นนท์: ยัง

ต้น: เขาไม่มีบ้านเหรอ

ผมเกือบหัวเราะ

นนท์: มึงกลับก่อนก็ได้

ต้น: รอ

19:03

พี่โอ๊ตปิด Notebook

ผมโล่ง

มันลุก

สะพายกระเป๋า

เดินผ่านผม

“กลับละ”

“เออ”

มันเดินไปสามก้าว

หยุด

หันกลับ

“นนท์”

“อะไร”

“คืนนี้มึงกลับบ้านปะ”

หัวใจผมกระตุก

“ถามทำไม”

“ถามเฉย ๆ”

“กลับ”

“บ้านไหน”

ผมหยุด

พี่โอ๊ตยิ้ม

“ล้อเล่น”

แล้วเดินออก

ผมมองตาม

ไอ้เหี้ย

มันรู้

หรือยังไม่รู้

ไม่ถึงหนึ่งนาที—

ต้นโผล่มา

ลากเก้าอี้

“ไปยัง”

“เดี๋ยว”

“อะไร”

“กูว่าพี่โอ๊ตรู้”

ต้นหยุด

“รู้?”

“เรื่องเรา”

สีหน้ามันจริงจัง

“เขาพูด?”

“ยัง”

“งั้นอาจไม่รู้”

“มันถามกูว่ากลับบ้านไหน”

ต้นเงียบ

ก่อนพูด

“อันนี้รู้แล้วมั้ง”

ผมถอนหายใจ

“ฉิบหาย”

ต้นมอง

“พี่กลัว?”

คำถามนี้—

เมื่อก่อนผมคงตอบว่าเออ

วันนี้ผมคิด

ก่อนตอบ

“นิดหนึ่ง”

ต้นพยักหน้า

ไม่ได้เสียใจ

“แต่…”

ผมพูดต่อ

“ถ้ามันรู้ ก็รู้”

ต้นหันมาทันที

“จริง?”

“เออ”

“พี่โอเค?”

“มันไม่ใช่ HR”

“ไม่ใช่”

“ไม่ใช่หัวหน้ากู”

“ครับ”

“แล้วมันก็เป็นเพื่อน”

ต้นยิ้ม

“งั้นถ้าเขาถาม?”

ผมหยุด

“ก็ค่อยว่ากัน”

“จะบอก?”

“ถ้าถามตรง ๆ”

ต้นมองผม

เหมือนประโยคนี้สำคัญมาก

“โอเค”

“แต่ตอนนี้…”

ผมมองรอบ ๆ

ไม่มีใคร

“กลับ”

ต้นยื่นมือ

“ออกจากบริษัทก่อน”

ผมพูด

มันถอนหายใจ

“กฎเยอะ”

“เดิน”

⸻

เราออกจากตึก

ถึงรถ

ต้นยื่นมืออีก

ผมจับ

“พอใจ?”

“ครับ”

มันไม่ปล่อย

“พี่”

“อะไร”

“เสาร์นี้ไปไหน”

“ไม่รู้”

“ไปซื้อของเข้าห้องผมไหม”

“อะไร”

“ของใช้”

“ของมึง?”

ต้นมองผม

“ของพี่”

ผมหยุดเดิน

“ของกู?”

“ครับ”

“ทำไม”

มันนับนิ้ว

“แปรงสีฟัน”

“…”

“ที่ชาร์จ”

“…”

“เสื้อยืด”

“…”

“กางเกงนอน”

“…”

“จะได้ไม่ต้องขนไปขนมา”

ผมมองมัน

นี่มันมากกว่าจูบ

มากกว่านอนด้วยกัน

แปรงสีฟันอีกอันในห้องใครสักคน—

แม่งจริงจังอย่างประหลาด

“เร็วไป?”

ต้นถาม

เห็นผมเงียบ

ผมคิด

ก่อนส่ายหน้า

“ไม่”

มันยิ้ม

“งั้นไป?”

“เออ”

“ดี”

เราเดินต่อ

ต้นแกว่งมือเรานิดหนึ่ง

เหมือนเด็ก

“พี่”

“อะไร”

“ถ้ามีแปรงสีฟันแล้ว…”

“อย่าได้คืบ”

ต้นหัวเราะ

“ยังไม่ได้พูด”

“หน้ามึงพูด”

“ผมจะถามว่ามีแก้วน้ำด้วยไหม”

“ไอ้เหี้ย”

มันหัวเราะ

⸻

เช้าวันรุ่งขึ้น

09:14

ผมกำลังแก้ Ticket

พี่โอ๊ตเลื่อนเก้าอี้มาหา

“นนท์”

“อะไร”

“ถามอะไรหน่อย”

น้ำเสียงจริงจัง

ผมหยุดพิมพ์

“ว่า”

มันมองไปทาง Sales

ผมรู้ทันที

หัวใจเต้นเร็วขึ้น

พี่โอ๊ตลดเสียง

“มึงกับต้น…”

หยุด

ผมรอ

“…คบกันอยู่เหรอ”

เงียบ

เสียง Keyboard รอบตัวดังชัดขึ้นมาทันที

ผมมองพี่โอ๊ต

นี่คือครั้งแรก

ที่มีคนถามผมตรง ๆ

ไม่ใช่ต้น

ไม่ใช่ภาค

ไม่ใช่เจที่ถามต้น

แต่ถาม ผม

ว่าผมกับผู้ชายคนหนึ่ง—

คบกันอยู่หรือเปล่า

เมื่อก่อนคำถามนี้คงทำให้ผมปฏิเสธทันที

หรือหัวเราะ

หรือบอกว่าอย่าเสือก

แต่วันนี้—

ผมหันไปมองต้น

มันนั่งอยู่ที่โต๊ะ

ไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไร

ผมหันกลับ

สูดหายใจ

แล้วตอบ

“เออ”

พี่โอ๊ตนิ่ง

ผมเองก็เหมือนกัน

“กูกับต้นคบกัน”

พูดออกมาแล้ว

โลกไม่ได้แตก

ไฟบริษัทไม่ได้ดับ

ไม่มีใครลุกขึ้นปรบมือ

ไม่มีเสียงไซเรน

มีแค่พี่โอ๊ต—

ที่พยักหน้า

“กูว่าแล้ว”

ผมหยุด

“แค่นี้?”

“แล้วจะให้กูทำอะไร”

“มึงไม่ตกใจ?”

“ตกใจตรงไหน”

มันยักไหล่

“มึงมองมันเหมือนหมาหวงเจ้าของมาสองเดือนแล้ว”

“ใครหมา”

“มึง”

“ไอ้เหี้ย”

พี่โอ๊ตหัวเราะ

ก่อนตบไหล่ผม

“ดีแล้ว”

ผมหยุด

“อะไรดี”

“ช่วงนี้มึงดูมีความสุขขึ้น”

คำพูดง่าย ๆ

ทำให้ผมเงียบ

พี่โอ๊ตลุก

ก่อนเดินกลับโต๊ะ มันหันมา

“แต่เรื่องหนึ่ง”

“อะไร”

“ในบริษัทอย่าหวาน”

ผมขมวดคิ้ว

“กูไม่ได้ทำ”

มันมองหน้าผม

แล้วมอง Sales

“เมื่อวานมึงสองคนมองกันเหมือน MV เพลงรัก”

“เวอร์”

“กูจะอ้วก”

“ไสหัวไป”

พี่โอ๊ตหัวเราะ

แล้วกลับโต๊ะ

ผมหันไปทางต้น

มันยังทำงาน

โทรศัพท์ผมสั่น

ต้น: พี่โอ๊ตมาคุยอะไร

ผมมองพี่โอ๊ต

ไอ้เหี้ยนี่คงมองต้นก่อนเดินมา

เลยรู้

ผมตอบ

นนท์: เขาถามว่าเราคบกันไหม

เงียบ

สามจุดขึ้น

หาย

ขึ้นใหม่

ต้น: แล้วพี่ตอบว่าอะไร

ผมมองหน้าจอ

ก่อนพิมพ์

นนท์: ก็บอกว่าคบ

ส่ง

ผมเงยหน้า

ต้นกำลังอ่าน

มันนิ่งไป

แล้วเงยหน้ามองผม

ดวงตาแดงขึ้นมาทันที

ผมตกใจ

นนท์: มึงจะร้องทำไม

มันก้มหน้าพิมพ์

ต้น: ไม่ได้ร้อง

นนท์: กูเห็น

ต้น: ฝุ่นเข้าตา

นนท์: ในออฟฟิศ

ต้น: ครับ

ผมหัวเราะ

แล้วข้อความใหม่มา

ต้น: ขอบคุณนะพี่

ผมหยุด

นนท์: เรื่องอะไร

ต้นตอบ

ต้น: ที่ไม่ปฏิเสธผม

ผมมองประโยคนั้น

นานกว่าทุกข้อความ

ก่อนตอบ

นนท์: จะปฏิเสธทำไม

ผมคิด

แล้วเติม

นนท์: ก็มึงเป็นแฟนกูจริง ๆ

ส่ง

ต้นก้มหน้า

มือปิดปาก

ผมเห็นไหล่มันสั่น

ไม่รู้หัวเราะหรือร้อง

เจหันมาถาม

ต้นส่ายหน้า

ผมหันกลับมาจอ

หัวใจเต้นแรง

แต่ครั้งนี้—

ไม่ได้เพราะกลัว

⸻

ตอนเย็น

18:02

ต้นเดินมาที่โต๊ะ

“กลับยังครับพี่”

“อีกห้านาที”

“ครับ”

มันนั่งเก้าอี้เดิม

พี่โอ๊ตยังอยู่

มองเรา

แล้วพูด

“จะจีบกันก็กลับไปจีบที่บ้าน”

ต้นแข็ง

ผมหันไป

“มึง!”

พี่โอ๊ตหัวเราะลั่น

ต้นหน้าแดงจนถึงหู

“พี่โอ๊ต…”

“กูรู้แล้ว”

ต้นหันมาหาผมทันที

ผมยักไหล่

“มันถาม”

“แล้วพี่…”

“ก็บอก”

ต้นมอง

พี่โอ๊ตเก็บกระเป๋า

“กูไม่บอกใครหรอก”

ก่อนเดินผ่านต้น

ตบไหล่มัน

“อดทนหน่อยนะ”

ต้นงง

“เรื่องอะไรพี่”

พี่โอ๊ตชี้ผม

“แฟนมึงปากหมา”

ผมปาปากกาใส่

“ไอ้สัตว์!”

พี่โอ๊ตหลบ

หัวเราะเดินออกไป

ต้นเองก็หัวเราะ

ผมมองมัน

“ขำ?”

“ครับ”

“กลับเองเลย”

“แฟน”

“อะไร”

มันยิ้ม

“กลับบ้านกัน”

ผมหยุด

คำว่า บ้าน

ทั้งที่เรายังมีบ้านคนละที่

แต่ฟังดีอย่างประหลาด

ผมปิด Notebook

“เออ”

ลุกขึ้น

ต้นเดินข้าง ๆ

ตอนยังอยู่ในบริษัท—

เราไม่ได้จับมือกัน

ตามกฎ

แต่พอประตูกระจกปิดด้านหลัง

ต้นยื่นมือมา

ผมจับ

ง่ายขึ้นกว่าเมื่อสัปดาห์ก่อน

และตอนนั้นเองผมก็เริ่มเข้าใจว่า—

ความลับของเราอาจไม่ได้อยู่ที่ว่า

มีใครรู้หรือยัง

แต่อยู่ที่ว่า

เราพร้อมให้ใครรู้แค่ไหน

วันนี้มีหนึ่งคนรู้แล้ว

และผมไม่ได้เสียอะไรไปเลย

ตรงกันข้าม—

ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งได้บางอย่างกลับมา

พื้นที่เล็ก ๆ

ที่ผมไม่ต้องปฏิเสธคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ

ผมบีบมือต้น

มันหันมา

“อะไร”

“เปล่า”

“พี่จับแน่น”

“แล้ว?”

ต้นยิ้ม

“ชอบ”

ผมหัวเราะ

“งั้นจับไป”

แล้วเราเดินต่อ

หลังหกโมงเย็น

เหมือนทุกวัน

ต่างกันแค่วันนี้—

มีคนอีกหนึ่งคนรู้แล้วว่า

ทำไมต้นถึงยังเดินมาหาผมทุกเย็น