ที่ชอบที่ชอบ | ในความมืด | ตอนที่ 4 รอยยิ้มของวิน

RAWRARE

ตอนที่ 4 รอยยิ้มของวิน

ต่อจากตอนที่แล้ว ตอนที่ 1 ตอนที่ 2 ตอนที่ 3
$ k0 @' f1 C3 o
; U8 f3 D6 i& q8 x' |% W
หลังเลิกเรียน รันเดินตามผมออกจากอาคารเรียนด้วยท่าทางที่ดูดีใจผิดปกติ  
มันเอาแขนพาดบ่าผมแล้วพูดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว


: `' j! T8 G( t; s5 h0 C“คืนนี้กูมีเดทอีกแล้วว่ะ”
1 i! W8 U8 Y$ O; P# z+ z

ผมหันไปมองมัน “คนไหนอีก”
7 R) D1 Z- H$ ^. H5 q& _' G# U( ~( b
  D7 s2 ]# \1 Z" e
“เดี๋ยวไปเจอก็รู้เอง”
  W. K9 C8 H* J! Y; d0 z1 T3 Yเสียงมันมีเลศนัยเล็กน้อย แต่ผมไม่ได้คิดอะไรมาก แค่พยักหน้าแล้วเดินตามมันไปที่จุดจอดรถหน้าคณะ
7 T: \1 H- L  K* K7 }# |

รถสีดำคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ตรงนั้น  
พอประตูฝั่งคนขับเปิดออก… ผมแทบหยุดหายใจ

+ Q" l9 Z2 F  }
- F, O0 {+ C+ v9 zวิน


แฟนใหม่ที่รันพูดถึงอยู่ตลอด ที่แท้คือชายคนเดียวกับที่กระแทกผมจนน้ำกามไหลเยิ้มในห้องมืดคืนนั้น
' Q) V# `9 C# W, ?
) R7 Q" S9 i3 [+ ^3 d6 V/ H+ y
เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับ ผมเซ็ตเรียบร้อย ดูสุภาพและหล่อแบบคนละโลกกับภาพเปลือยเปล่าในความมืด  
7 o  `9 A5 B- f( Z2 ?แต่สายตาที่มองมาหาผมยังคงเป็นสายตาเดิม
% v* d& y4 Z/ j! b% d% ]. i+ R
1 |( n1 |9 }3 k: T3 L4 @6 I
1 ]+ c6 c8 v1 K7 S+ pวินดูตกใจเล็กน้อยเช่นกัน ก่อนจะรวบรวมสติแล้วยิ้มทักทาย
# }, Y2 g7 F" D/ X6 W

“วิน นี่ไอ้ตั้มเพื่อนรัน จำกันได้เปล่า” รันหันหน้าถามทั้งสองคน


“เออ จำได้” มีหรือที่ผมจะลืม ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ

$ D7 A2 [0 ~9 k8 I
2 }9 s, g1 n, ~" T8 Dวินพยักหน้าช้า ๆ “สวัสดีครับ… ตั้ม”
; l1 C1 p. N7 z' z+ i

รันพูดต่ออย่างร่าเริง “พวกกูจะไปดูหนังกัน ค่ำ ๆ กลับนะ”


แต่ก่อนที่ผมจะตอบอะไร วินก็สวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ แต่ชัดเจน
7 f8 ^# t) H! G. `4 }
! q- ]1 T) Z/ n# I2 r
“อาจจะแวะซาวน่าด้วย… ไปด้วยกันไหมครับ”

/ ~* }7 s5 g1 C; e
ประโยคเชื้อเชิญนั้นทำให้ผมยืนนิ่งไปเลย


ผมมองตาเขาชั่วขณะ  

& G1 v+ q4 Q& @
2 t4 ]9 a  u1 i( Yวินยิ้มอยู่ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มสุภาพธรรมดา มันเป็นรอยยิ้มที่มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ เหมือนเขากำลังทดสอบอะไรสักอย่าง
. ~' w9 D& z( H; C) h* J7 A, ]
2 q: I% K3 D: \
ผมกลืนน้ำลาย แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้
9 m( U0 q5 x5 s. a6 h2 V

“ไปกันเถอะ… ไม่อยากเป็นก้างขวางคอ”


6 q, T- K, h7 y& F' dรันหัวเราะ “จริงด้วย มันไม่ชอบซาวน่าหรอก รอบที่แล้วรันลากมันไปเองแหละ”
0 |2 e! F- u2 f- D- v

วินยังคงยิ้ม  
เขามองผมตรง ๆ อีกครั้ง แล้วพูดเบา ๆ เกือบเป็นเสียงกระซิบที่พอให้ผมได้ยิน
3 m$ W( D1 z$ A! w, U
6 _" n( r; ~& t2 V
3 t5 x4 X5 U3 r' p9 f1 ^1 t0 d% ~“งั้นเหรอครับ… น่าเสียดาย”
& [5 W# y. ^! z2 _0 N

ประโยคสั้น ๆ นั้นหนักกว่าที่ควรจะเป็น
) m$ O+ i; D& v+ n1 Z! J
3 S/ u# \% Y+ K
ผมยืนดูทั้งคู่ขึ้นรถ วินยังหันมามองผมผ่านกระจกข้างอีกครั้งก่อนขับรถออกไป  
รอยยิ้มมุมปากของเขายังติดอยู่บนใบหน้า

( ~3 e* B! k" C+ V% z
6 P3 H8 j( A# U1 ?. x4 Tรถคันนั้นหายไปในสายตาแล้ว แต่ผมยังยืนนิ่งอยู่ตรงจุดจอดรถ  
ลมเย็นพัดผ่านตัว ทำให้ผมรู้สึกโหวง ๆ ตรงกลางอก
4 d5 a' C6 T; q' W8 c

ในหัวผมวนเวียนแต่ภาพวินเมื่อคืน  
ภาพที่เขากระแทกผมจนตัวสั่น  
0 c- Y1 {0 {/ p  x1 lภาพที่เขากระซิบข้างหูว่า “กับมึง… กูจะเย็ดสด ๆ แล้วแตกคารูมึงเลย”  
* }8 x* x; p# d2 h* xภาพที่เขายิ้มแล้วเดินหายเข้าไปในความมืด
4 |( l- f9 c. J7 R" |0 g
6 ?" ]" u) Y' ]6 @6 T' I
แล้ววันนี้เขายิ้มให้ผมแบบนั้นอีกครั้ง  
แต่คราวนี้เป็นยิ้มในแสงแดดจ้าที่ชัดเจน
8 _# s/ v( h) T; ^# x

6 @9 @# s% D) v& |2 z5 gวินต้องรู้อยู่แล้วว่าคนที่เขาจับเย็ดสดคืนนั้นคือผม  
) \9 |7 a9 T3 L" X' P4 N# ^1 ]8 nไม่อยากคิดว่าวินอาจกำลังสนุกกับการทำให้ผมหวั่นไหว


6 H5 p# R6 {, l/ X% Eความมืดเคยเป็นที่ปลอดภัยที่สุดของผม  
* ~; k8 U1 d% r; Iที่นั่นผมสามารถเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงได้โดยไม่ต้องกลัวสายตาใคร  


แต่ความคิดที่ว่ารันอาจจะรู้เรื่องลับเหล่านั้น ทำให้มือผมกำขอบกระเป๋าแน่น  
วินกำลังสุ่มเสี่ยงนำพาเรื่องในความมืดนั้นออกมาทีละนิด  
/ v% w" @9 O* N' G

0 `. U- |: Q8 l- |' Eและผมไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่
+ [, V5 B/ r% M4 O) G  j

/ q4 J# P' z2 x4 T! ~& t---------------------------------------------------------------------------

4 D* ^% E: z; ~* W2 j- O' `# ?
1 {1 W1 N) N) ?, w6 y$ q" R

inlove_63

รอยยิ้มนี้ของวินน่าจะมีอะไรต่อแน่เลยครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Pppat

ขอบคุณมากครับ

lovelovena

ขอบคุณครับ

sirsar

ขอบคุณครับ

ahlideen

มาต่อเร็วๆ รอๆ