พี่ครับ…..ไฟล์ผมพัง - ตอนที่ 5

Thegotchi

งั้นกูก็ไม่มีสิทธิ์เหมือนกัน

ผมไม่ได้กินข้าวเที่ยงวันนั้น

เดินผ่านร้านที่ต้นนั่งอยู่ แล้วซื้อกาแฟแก้วหนึ่งขึ้นออฟฟิศแทน

ไม่ได้หิว

หรือจริง ๆ อาจจะหิว

แต่ภาพผู้ชายคนนั้นเอื้อมมือไปแตะไหล่ต้นมันติดอยู่ในหัวจนผมไม่อยากกินอะไร

ผมนั่งลงที่โต๊ะ

เปิดคอม

พยายามทำงาน

ห้านาทีผ่านไป

ผมอ่านอีเมลบรรทัดเดิมสี่รอบ

ไม่เข้าใจสักรอบ

“เป็นอะไร”

พี่โอ๊ตถามจากโต๊ะข้าง ๆ

“เปล่า”

“ทำไมวันนี้ทุกคนชอบพูดคำนี้วะ”

ผมหันไป

“อะไร”

“ก็เปล่า”

“กวนตีน”

พี่โอ๊ตหัวเราะ

“ไม่กินข้าว?”

“ไม่หิว”

“มึงเนี่ยนะไม่หิว”

“เออ”

ผมหันกลับมาที่จอ

แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้

เปิด LINE

แชตต้นอยู่บนสุด

ข้อความล่าสุดคือ

ต้น: มากินด้วยกันไหม

นนท์: ไม่เป็นไร

ต้น: โอเค

ผมจ้องคำว่าโอเค

แม่งอีกแล้ว

คำเดียวที่ช่วงนี้ผมเริ่มเกลียดฉิบหาย

ผมพิมพ์

คนที่กินด้วยใคร

นิ้วค้างเหนือปุ่มส่ง

แล้วภาพเมื่อสามวันก่อนก็กลับมา

แล้วมึงเป็นอะไรกับกู ถึงจะมาห้าม?

ผมลบข้อความทั้งหมด

ล็อกโทรศัพท์

วางคว่ำลง

ไม่มีสิทธิ์

กูเป็นคนบอกมันเอง

⸻

ประมาณบ่ายโมงครึ่ง ต้นกลับขึ้นมา

ผมรู้โดยไม่ต้องมอง

เพราะเสียงมันดังมาจากฝั่งฝ่ายขาย

“เจ เดี๋ยวส่งไฟล์ให้กูด้วย”

“ได้ ๆ”

ผมหยุดพิมพ์

เจ

งั้นคนนั้นชื่อเจ

“แล้วบ่ายสามไปหาลูกค้าด้วยกันนะ”

“เออ เดี๋ยวกูขับ”

“ดีเลย กูขี้เกียจขับ”

เสียงหัวเราะดังขึ้น

ผมพยายามไม่สนใจ

แต่สมองแม่งเก็บทุกคำ

ไปหาลูกค้าด้วยกัน

ต้นขับรถ

สองคน

ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ

แล้วกดคีย์บอร์ดแรงกว่าเดิม

พี่โอ๊ตเหลือบมอง

“Keyboard ทำอะไรผิด”

“ทำงานไป”

⸻

ตอนบ่ายผมถึงได้รู้ว่าเจเพิ่งย้ายมาจากทีม Marketing อีกสาขา

อายุยี่สิบหก

ต้องมาดู Campaign ร่วมกับฝ่ายขายสามเดือน

หัวหน้าจับคู่ให้ทำงานกับต้นเพราะอายุใกล้กัน

แค่นั้น

เหตุผลธรรมดามาก

สมเหตุสมผลทุกอย่าง

แต่ผมไม่ชอบ

ไม่มีเหตุผล

แค่ไม่ชอบ

ประมาณบ่ายสองครึ่ง ต้นเดินผ่านโต๊ะผมพร้อมเจ

“พี่”

ผมเงยหน้า

ต้นยืนอยู่

เจยืนข้าง ๆ

“นี่เจ”

ผมพยักหน้า

“ครับ”

เจยิ้ม

“สวัสดีครับพี่นนท์ ได้ยินชื่อมานานแล้ว”

ผมขมวดคิ้ว

“ชื่อผมดังขนาดนั้น?”

เจหัวเราะ

“ต้นพูดถึงบ่อยครับ”

ผมหันไปมองต้น

มันชะงัก

“กูพูดตอนไหน”

“มึงพูดทุกวัน”

“ไอ้เจ”

“อะไร เรื่องจริง”

ผมหลุดยิ้มออกมา

ความรู้สึกแย่เมื่อกี้ดีขึ้นมานิดหนึ่งอย่างน่าสมเพช

“พูดว่าอะไรบ้าง”

ผมถาม

เจกำลังจะตอบ

ต้นรีบแทรก

“ไปได้แล้ว เดี๋ยวลูกค้ารอ”

เจหัวเราะ

“เขินเหรอวะ”

“เขินพ่อง”

ต้นหันมาหาผม

“ไปก่อนนะพี่”

“เออ”

มันเดินไป

เจเดินตาม

ก่อนถึงประตู เจยกแขนพาดไหล่ต้น

สองคนผลักกันเล่นเหมือนสนิทกันมานาน

รอยยิ้มผมหายไปอีกครั้ง

ง่ายดี

อารมณ์กูวันนี้ขึ้นลงเพราะไอ้เหี้ยนี่คนเดียวเลย

⸻

ห้าโมงสี่สิบ

ต้นยังไม่กลับจากลูกค้า

หกโมง

ยังไม่มี

หกโมงยี่สิบ

ผมหยิบโทรศัพท์

ไม่มีข้อความ

ปกติถ้ามันออกข้างนอกแล้วกลับช้า อย่างน้อยต้องส่งมาบอกอะไรสักอย่าง

วันนี้ไม่มี

ผมบอกตัวเองว่าไม่เกี่ยว

จนหกโมงสี่สิบห้า LINE เด้ง

ผมหยิบขึ้นมาทันที

ไม่ใช่ต้น

Pak

Pak: วันนี้ยุ่งไหมครับ

ผมถอนหายใจ

นนท์: นิดหน่อยครับ

Pak: กินข้าวหรือยัง

ผมมองคำถาม

ก่อนตอบ

นนท์: ยังครับ

Pak: ผมอยู่แถวบริษัทพอดี

Pak: ถ้าไม่รังเกียจ ให้ผมเลี้ยงไหม

ผมกำลังจะปฏิเสธ

แต่หยุด

ทำไมต้องปฏิเสธวะ

ต้นก็มีชีวิตของมัน

ไปไหนกับใครก็ได้

แล้วผมจะมานั่งรอทำไม

นนท์: ได้ครับ

ภาคส่ง Location มา

Pak: เจอกันหนึ่งทุ่มครึ่งครับ

นนท์: ครับพี่

ผมปิดคอม

หยิบกระเป๋า

แล้วตอนกำลังจะเดินออกจากออฟฟิศ—

ลิฟต์เปิด

ต้นกับเจเดินออกมา

สองคนหัวเราะกัน

ต้นถือโน้ตบุ๊ก

เจถือถุงอะไรสักอย่าง

ต้นเห็นผม

หยุดนิดหนึ่ง

“กลับแล้ว?”

“เออ”

“ไปไหน”

คำถามเดิม

แต่คราวนี้ผมไม่อยากตอบดี ๆ

“กินข้าว”

“กับใคร”

ผมมองมัน

ก่อนตอบ

“พี่ภาค”

รอยยิ้มบนหน้าต้นหายไปทันที

ผมเห็น

เห็นชัดมาก

แต่ทำเป็นไม่เห็น

“อ๋อ”

มันพยักหน้า

“ไปดิ เดี๋ยวเขารอ”

น้ำเสียงเย็นลง

ผมเริ่มรู้สึกผิด

แต่เจยืนอยู่ข้างมัน

ความรู้สึกโง่ ๆ ในอกทำให้ผมพูดต่อ

“แล้วมึงล่ะ”

“ผม?”

“กินข้าวยัง”

ต้นมองเจ

“เดี๋ยวไปกินกับเจ”

เจพยักหน้า

“ว่าจะไปหาอะไรกินกันอยู่ครับ”

ผมฝืนยิ้ม

“เออ ดี”

ไม่มีใครพูดอะไรต่อ

ผมเดินเข้าลิฟต์

ก่อนประตูปิด สายตาผมกับต้นสบกัน

ไม่มีใครยิ้ม

ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เลื่อนปิด

ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือเจยืนอยู่ข้างมัน

ในตำแหน่งที่เมื่อก่อน—

ตอนเย็น ๆ

เป็นผม

⸻

ผมกินข้าวกับภาค

อาหารอร่อย

ร้านดี

คนตรงหน้าก็คุยดีเหมือนเดิม

แต่ผมจำแทบไม่ได้ว่าเราคุยอะไรกัน

หลายครั้งผมเผลอมองโทรศัพท์

ไม่มีข้อความ

“รอใครอยู่หรือเปล่าครับ”

ภาคถาม

ผมเงยหน้า

“เปล่าครับ”

เขามองผม

ไม่ได้ถามต่อ

ผ่านไปพักหนึ่ง ภาคพูดขึ้น

“นนท์”

“ครับ”

“ผมถามอะไรได้ไหม”

“ได้ครับ”

“คนที่คุณเรียกว่าต้น”

มือผมหยุด

“ครับ?”

“คนที่ทำงานเดียวกับคุณ”

“คนละแผนกครับ”

“อ๋อ”

ภาคพยักหน้า

“คุณชอบเขาหรือเปล่า”

ผมหัวเราะทันที

เร็วเกินไป

“ไม่ครับ”

ภาคไม่ได้หัวเราะตาม

“โอเค”

“ทำไมถาม”

“เพราะทุกครั้งที่โทรศัพท์สั่น คุณมองเหมือนหวังว่าจะเป็นเขา”

ผมนิ่ง

“ผมไม่ได้…”

“ไม่ต้องอธิบายก็ได้ครับ”

ภาคยิ้ม

ไม่มีความประชด

ไม่มีความไม่พอใจ

นั่นยิ่งทำให้ผมพูดไม่ออก

“ผมไม่ได้จะบังคับให้คุณเลือกอะไร”

เขาพูดต่อ

“ผมแค่ไม่อยากจีบคนที่ใจอยู่กับคนอื่นโดยไม่รู้ตัว”

คำว่า โดยไม่รู้ตัว กระแทกเข้ามาตรง ๆ

ผมมองแก้วน้ำ

“ผมกับมันไม่ได้เป็นอะไรกันครับ”

ภาคเงียบไปนิดหนึ่ง

“ผมไม่ได้ถามว่าคุณสองคนเป็นอะไรกัน”

ผมเงยหน้า

“ผมถามว่าคุณชอบเขาหรือเปล่า”

ผมตอบไม่ได้

ภาคจึงไม่ถามซ้ำ

⸻

ตอนสี่ทุ่ม ผมถึงบ้าน

โทรศัพท์ยังเงียบ

ผมอาบน้ำ

ขึ้นเตียง

เปิด LINE

ต้นออนไลน์

แต่ไม่ทัก

ผมกดเข้า Instagram

มันลง Story เมื่อชั่วโมงก่อน

รูปโต๊ะอาหาร

มีเจอยู่ในรูป

เจกำลังยิ้มให้กล้อง

ต้นใส่ Caption สั้น ๆ

เหนื่อยฉิบหายวันนี้

แค่นั้น

ไม่มีอะไร

เพื่อนร่วมงานกินข้าวกัน

ธรรมดา

ผมดู Story รอบหนึ่ง

แล้วกดออก

ประมาณห้านาที—

กดกลับเข้าไปดูใหม่

ผมรู้สึกเจ็บแปลก ๆ

ไม่ได้เจ็บเพราะต้นไปกินกับเจ

แต่เพราะเมื่อก่อนคนที่มันส่งรูปอาหารให้—

เป็นผม

คนที่มันถามว่ากินข้าวหรือยัง—

เป็นผม

คนที่มันนั่งรอหลังเลิกงาน—

ก็เป็นผม

แล้วผมเป็นคนผลักมันออกไปเอง

ผมหัวเราะเบา ๆ

“สมควรแล้ว”

⸻

วันต่อมา ผมพยายามกลับไปใช้ชีวิตปกติ

ต้นทัก

ผมทักกลับ

มันถามเรื่องงาน

ผมตอบ

สุภาพ

ปกติ

เหมือนเพื่อนร่วมงานที่ดี

ซึ่งแม่งแย่กว่าตอนทะเลาะกันอีก

ตอนเที่ยง ผมเดินผ่าน Pantry

ได้ยินเสียงเจกับต้นอยู่ข้างใน

“เย็นนี้ไปปะ”

เจถาม

“ไหน”

“ร้านที่บอก”

“วันนี้กู…”

ต้นหยุด

“วันนี้อะไร”

“เปล่า ไปก็ได้”

ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่เดินเข้าไป

ยืนอยู่ตรงมุมทางเดินเหมือนคนโง่

เจพูดต่อ

“ช่วงนี้มึงเป็นเหี้ยอะไร ดูซึม ๆ”

ต้นหัวเราะ

“ไม่มีอะไร”

“ทะเลาะกับพี่ IT?”

เงียบ

ผมหัวใจเต้นแรง

“ไม่ได้ทะเลาะ”

“เมื่อก่อนเห็นมึงไปนั่งกับเขาทุกเย็น”

“ช่วงนี้เขายุ่ง”

“หรือมึงโดนทิ้งแล้ว”

เจพูดเล่น

ต้นหัวเราะเบา ๆ

แต่คำตอบของมันทำให้ผมยืนนิ่ง

“กูไม่เคยเป็นอะไรกับเขา จะเรียกโดนทิ้งได้ไง”

น้ำเสียงธรรมดามาก

แต่ผมรู้สึกเหมือนมีใครกดอะไรหนัก ๆ ลงกลางอก

เจเงียบไปนิดหนึ่ง

“มึงชอบเขาเหรอ”

ผมหยุดหายใจ

เงียบ

นานมาก

ผมรอฟัง

ทั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ยืนฟัง

สุดท้ายต้นตอบ

“ไม่รู้ว่ะ”

สองคำ

แต่ทำให้ผมกำมือแน่น

“แล้วเขาล่ะ”

เจถาม

ต้นหัวเราะเบา ๆ

“เขาคงไม่ได้คิดอะไร”

“รู้ได้ไง”

คราวนี้มันเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนตอบ

“เขาบอกกูเอง”

ผมหลับตา

ประโยคนั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง

แล้วมึงเป็นอะไรกับกู ถึงจะมาห้าม?

ผมไม่ได้พูดว่าไม่ชอบมัน

แต่บางทีสำหรับต้น—

มันคงไม่ต่างกัน

ผมเดินกลับก่อนที่สองคนนั้นจะออกมาเห็น

⸻

เย็นวันนั้น ฝนตก

หนักมาก

ประมาณหกโมง ทุกคนเริ่มกลับ

ผมนั่งทำงานอยู่

โต๊ะข้าง ๆ ว่างเหมือนเดิม

ต้นเดินผ่านฝ่าย IT ตอนหกโมงสิบ

ผมเงยหน้า

มันหยุด

“ยังไม่กลับ?”

“ฝนตก”

“อ๋อ”

เงียบ

เมื่อก่อนมันคงลากเก้าอี้มานั่งแล้ว

แต่วันนี้มันยืนห่างจากโต๊ะผมเกือบสองเมตร

“มึงล่ะ”

“เจเอารถมา”

คำตอบนั้นเจ็บกว่าที่ควร

“จะกลับกับมัน?”

“ครับ”

ผมพยักหน้า

“เออ”

ต้นยืนอยู่เหมือนอยากพูดอะไร

แต่สุดท้ายพูดเพียง

“กลับดี ๆ นะพี่”

ผมหัวเราะเบา ๆ

“มึงด้วย”

มันเดินไป

ผมมองตาม

ตอนนั้นเองผมเห็นอะไรบางอย่างบนโต๊ะ

Post-it สีเหลืองแผ่นเดิม

ผมหยิบขึ้นมา

ลายมือห่วย ๆ

ค่าซ่อม Excel
ไม่รู้พี่กินหวานแค่ไหน เลยสั่งหวานน้อย
— ต้น

เสียงฝนดังอยู่ด้านนอก

ผมไม่รู้ทำไมจู่ ๆ น้ำตาถึงขึ้นมา

ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย

แค่รู้สึกแสบตา

ผมหลับตา

หัวเราะกับตัวเอง

“เป็นเหี้ยอะไรของกูวะ”

ผมอายุสามสิบแล้ว

เคยเลิกกับแฟน

เคยโดนทิ้ง

เคยเสียคนที่รัก

เรื่องแค่นี้ไม่ควรทำอะไรผมได้

แต่ความสัมพันธ์ที่ยังไม่เคยเริ่ม—

กลับกำลังทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังเสียใครสักคนไปจริง ๆ

และที่เจ็บที่สุดคือ—

ผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะขอให้มันอยู่

เพราะคนที่สอนมันเองว่าไม่มีสิทธิ์—

คือผม

⸻

ผมกลับถึงบ้านประมาณสามทุ่ม

ฝนยังตก

ถอดรองเท้า

โยนกุญแจไว้บนโต๊ะ

แล้วโทรศัพท์สั่น

ผมหยิบขึ้นมา

ต้น

หัวใจผมกระตุก

เปิดทันที

ต้น: ถึงบ้านยัง

ผมยืนมองข้อความ

แค่ประโยคธรรมดา

ประโยคที่มันถามผมมาตลอดหลายเดือน

แต่คืนนี้กลับทำให้ตาร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

ผมพิมพ์

นนท์: ถึงแล้ว

มันอ่านทันที

ต้น: โอเค

ผมเกือบหัวเราะ

โอเคอีกแล้ว

ผมกำลังจะวางโทรศัพท์

แต่ข้อความใหม่เด้งขึ้นมา

ต้น: วันนี้พี่ไม่ได้กินข้าวเย็นใช่ไหม

ผมหยุด

มันรู้ได้ยังไง

นนท์: รู้ได้ไง

ต้น: เห็น

นนท์: เห็นตอนไหน

เงียบไปครู่หนึ่ง

ต้น: ผมยังมองพี่อยู่แหละ

มือผมหยุด

อ่านข้อความซ้ำ

ก่อนข้อความต่อมาจะมา

ต้น: แค่ไม่เข้าไปกวนแล้ว

น้ำตาที่ผมกลั้นมาตลอดเย็นหลุดลงมาจริง ๆ หนึ่งหยด

ผมเช็ดเร็ว ๆ ทั้งที่ไม่มีใครเห็น

แล้วพิมพ์

นนท์: ทำไม

มันอ่าน

ไม่ตอบนานมาก

ก่อนส่งมา

ต้น: พี่บอกเองว่าผมไม่มีสิทธิ์

ผมนั่งลงบนโซฟา

รู้สึกเหมือนประโยคตัวเองย้อนกลับมาตบหน้าอีกครั้ง

ผมพิมพ์

นนท์: กูขอโทษ

อ่าน

ไม่มีคำตอบ

นนท์: วันนั้นกูพูดแรงไป

อ่าน

ยังเงียบ

สุดท้าย—

ต้น: ไม่เป็นไรพี่

ผมรู้ทันทีว่าเป็นไร

คนที่บอกว่าไม่เป็นไรแบบนี้—

แม่งเป็นที่สุดแล้ว

ผมพิมพ์ต่อ

นนท์: กลับมานั่งข้างกูเหมือนเดิมได้ไหม

นิ้วผมหยุดก่อนส่ง

ประโยคนั้นดูเหมือนง่าย

แต่สำหรับผม มันแทบเหมือนยอมรับอะไรบางอย่าง

ผมกดส่ง

หนึ่งนาที

สองนาที

สามนาที

ต้นอ่าน

แต่ไม่ตอบ

ห้านาทีผ่านไป

ข้อความเข้ามา

ต้น: พี่นนท์

นนท์: ว่า

สามจุดขึ้น

หาย

ขึ้นใหม่

แล้วสุดท้าย—

ต้น: ถ้าผมกลับไป ผมกลัวผมจะคิดมากกว่าเดิม

ผมนิ่ง

หัวใจเหมือนถูกบีบ

นนท์: คิดอะไร

ผมรู้อยู่แล้วว่าคำตอบคืออะไร

แต่ผมอยากได้ยินจากมัน

ต้นไม่ตอบ

หนึ่งนาที

สองนาที

ก่อนโทรศัพท์จะสั่น

ไม่ใช่ข้อความ

มันโทรมา

ผมกดรับทันที

“ฮัลโหล”

ปลายสายเงียบ

มีเพียงเสียงฝน

“ต้น”

“ครับ”

เสียงมันเบากว่าปกติ

“เมื่อกี้หมายความว่าไง”

เงียบ

“ต้น”

“พี่อย่าถามเลย”

“ทำไม”

“เพราะถ้าผมพูด…”

มันหยุด

ผมได้ยินมันสูดหายใจ

“ผมอาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”

หัวใจผมเต้นแรง

“แล้วตอนนี้มึงเหมือนเดิมเหรอ”

เงียบอีก

นานมาก

ก่อนต้นหัวเราะเบา ๆ

เสียงนั้นเศร้าจนผมไม่ชอบเลย

“ไม่เหมือนแล้วพี่”

ผมกำโทรศัพท์แน่น

“ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ไม่รู้”

มันตอบ

“อาจตั้งแต่วันที่พี่เอาโจ๊กมาให้”

ผมหลับตา

“หรือก่อนหน้านั้น”

เสียงต้นสั่นนิดหนึ่ง

“ผมไม่รู้จริง ๆ”

ไม่มีใครพูด

ฝนยังดังอยู่ทั้งสองฝั่งของสาย

ผมอยากบอกอะไรสักอย่าง

อยากบอกว่า—

กูก็ไม่เหมือนเดิม

กูก็มองหามึง

กูก็หงุดหงิดเวลาเห็นมึงกับเจ

กูก็คิดถึงตอนมึงไม่มานั่งข้าง ๆ

แต่คำทั้งหมดติดอยู่ในคอ

ผมยังกลัว

กลัวว่าถ้าพูดออกไป ความสัมพันธ์จะเปลี่ยน

กลัวว่าตัวเองกำลังเข้าใจความรู้สึกผิด

กลัวทุกอย่าง

และเพราะผมเงียบนานเกินไป—

ต้นจึงพูดขึ้นก่อน

“ช่างมันเถอะพี่”

“ต้น…”

“ผมง่วงแล้ว”

ผมรู้ว่ามันโกหก

“ฝันดีนะ”

“เดี๋ยว—”

สายตัด

ผมยังถือโทรศัพท์แนบหูอยู่

ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ปลายสายแล้ว

หน้าจอกลับมาเป็นหน้าแชต

ข้อความสุดท้ายที่ผมส่งยังอยู่ตรงนั้น

กลับมานั่งข้างกูเหมือนเดิมได้ไหม

ผมอ่านมัน

แล้วเพิ่งเข้าใจว่า—

สิ่งที่ผมอยากได้กลับมา

อาจไม่ใช่แค่คนที่นั่งเก้าอี้ข้าง ๆ

ผมอยากได้คนที่ซื้อกาแฟให้

คนที่รอกลับบ้าน

คนที่ถามว่ากินข้าวหรือยัง

คนที่จำวันที่ผมเหนื่อยได้

คนที่แม้จะพยายามถอยออกไปแล้ว—

ก็ยังมองผมอยู่จากอีกฝั่งของออฟฟิศ

แต่ในวันที่ผมเริ่มรู้แล้วว่าตัวเองต้องการอะไร

ผมกลับไม่รู้ว่า—

มันยังจะยืนรอผมอยู่ที่เดิมหรือเปล่า

⸻

เช้าวันจันทร์

ผมมาถึงบริษัทก่อนเวลา

บนโต๊ะไม่มีอะไร

ไม่มีแก้วกาแฟ

ผมนั่งลง

เปิดคอม

พยายามไม่มองฝ่ายขาย

แปดโมงสี่สิบห้า

ต้นมา

ผมได้ยินเสียงมันคุยกับคนอื่น

แต่ไม่ได้เดินมาหา

เก้าโมง

ยังไม่มี

ผมหยิบ Post-it สีเหลืองออกจากลิ้นชัก

วางไว้ข้างจอ

ไม่รู้ทำไม

เก้าโมงสิบห้า

มีเงาคนหยุดอยู่ข้างโต๊ะ

ผมเงยหน้าเร็วเกินไป

แต่คนที่ยืนอยู่ไม่ใช่ต้น

เป็นภาค

เขาถือกาแฟสองแก้ว

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

ผมฝืนยิ้ม

“ครับพี่”

ภาควางแก้วหนึ่งตรงหน้าผม

“ของคุณ”

“ขอบคุณครับ”

“คืนนี้ว่างไหม”

ผมกำลังจะตอบ

แต่สายตาเหลือบไปด้านหลังภาค

อีกฝั่งของออฟฟิศ—

ต้นยืนอยู่

ในมือมันมีกาแฟสองแก้วเหมือนกัน

สายตาของมันมองมาที่แก้วตรงหน้าผม

ก่อนมองหน้าภาค

แล้วมองผม

เราไม่ได้พูดอะไร

ต้นยืนนิ่งอยู่สองวินาที

ก่อนหันหลัง

แล้วเดินกลับไป

กาแฟอีกแก้วในมือมัน—

ผมไม่รู้ว่าซื้อมาให้ใคร

และเป็นครั้งแรกที่ผมกลัวว่า

คำตอบอาจไม่ใช่ผมแล้ว

abc55

ยังดราม่าสนั่น คนอ่านลุ้นแบบจะตุยย

nuangnut1996

สนุกมากครับ

mojimaru

ขอบคุณครับ

GuN009

รอๆๆๆ ลุ้นๆๆๆ
จะออกหน้าไหนนะ

coffee3171

ลุ้น

thai_boys

ขอบคุณมากๆครับ

Nukinho

จะปากแข็งกันไปอีกนานแค่ไหนกัน

feelplayful

ขอบคุณมากครับ
คิดมากเกินไปทั้งคู่ กล้าๆ หน่อย