|
กาแฟแก้วที่ไม่ได้ฝากซื้อ เช้าวันรุ่งขึ้น ผมมาถึงบริษัทตอนแปดโมงสี่สิบเจ็ด ไม่ได้สาย แค่เกือบ ผมแตะบัตรผ่านประตู เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าโน้ตบุ๊กพาดไหล่ มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือกำลังพยายามยัดขนมปังที่ซื้อจากร้านข้างล่างเข้าปาก “สภาพ” พี่แอนฝ่ายบัญชีที่เดินสวนมามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า “เมื่อคืนไปไหนมา” “กลับบ้าน” “ทำไมหน้าเหมือนนอนตีสาม” “ก็นอนตีสาม” “แล้วจะตื่นมาทำงานทำไม” “เพราะจน” พี่แอนหัวเราะ “จริง” เราแยกกันตรงทางเดิน ผมเดินเข้าฝ่าย IT วางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ แล้วกำลังจะเปิดคอม ก่อนจะเห็นอะไรบางอย่างวางอยู่ข้างคีย์บอร์ด กาแฟเย็นหนึ่งแก้ว ผมหยุด ข้างแก้วมีกระดาษ Post-it สีเหลืองแปะอยู่ ลายมือห่วย ๆ เขียนว่า ค่าซ่อม Excel
ไม่รู้พี่กินหวานแค่ไหน เลยสั่งหวานน้อย
— ต้น ผมอ่านรอบหนึ่ง แล้วอ่านอีกรอบ ก่อนเงยหน้ามองไปทางฝ่ายขายโดยอัตโนมัติ โต๊ะของต้นอยู่ห่างออกไปอีกฝั่งของออฟฟิศ มองจากตรงนี้เห็นไม่เต็มตัวเพราะมี Partition บัง แต่เห็นหัวมันโผล่อยู่เหนือจอ มันกำลังคุยโทรศัพท์ สีหน้าจริงจัง ไม่ได้มองมาทางผมเลย ผมหันกลับมามองกาแฟ “ลงทุนฉิบหาย” ผมพึมพำ แล้วดึง Post-it ออก จริง ๆ ควรทิ้ง แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงแปะมันไว้ตรงขอบจอแทน
ประมาณเก้าโมงสิบห้า LINE เด้ง ต้น: กาแฟเห็นยัง ผมเหลือบมองอีกฝั่งของออฟฟิศ มันยังนั่งทำงานอยู่ นนท์: เห็น ต้น: กินได้ปะ ผมดูดไปคำหนึ่ง หวานน้อยจริง ๆ นนท์: ได้ สามจุดขึ้นทันที ต้น: แปลว่าอร่อย? นนท์: แปลว่ากินได้ ต้น: คนแก่ชมอะไรยากจัง ผมเงยหน้าขึ้น คราวนี้ต้นกำลังมองมา ผมชูนิ้วกลางให้จากอีกฝั่ง มันหัวเราะ พี่โอ๊ตที่นั่งโต๊ะข้างผมหันมา “มึงด่าใคร” “เด็กฝ่ายขาย” “ใคร” “ต้น” พี่โอ๊ตมองตาม “สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่” คำถามธรรมดา แต่ผมกลับหยุดไปเสี้ยววินาที “ไม่ได้สนิท” “เห็นเมื่อวานกลับพร้อมกัน” “มันให้กูซ่อมไฟล์” “แล้ววันนี้ซื้อกาแฟให้” ผมหันขวับ “มึงรู้ได้ไง” “ชื่อแม่งเขียนอยู่บน Post-it” ผมมองกระดาษบนขอบจอ ลืมไป พี่โอ๊ตหัวเราะ “มีเด็กเลี้ยงแล้วเหรอ” “เด็กเหี้ยอะไร ฝ่ายขายมันซื้อขอบคุณ” “เออ ๆ” น้ำเสียงแบบนี้น่าตบมาก “ทำงานไปมึง” ผมหันกลับมาที่จอ แต่ผ่านไปประมาณสิบวินาที ผมก็เหลือบมองกาแฟอีกครั้ง แล้วหยิบขึ้นมาดูด ก็อร่อยดี
หลังจากวันนั้น ไอ้ต้นเหมือนค้นพบเส้นทางใหม่ในการเดินเข้าฝ่าย IT วันจันทร์ “พี่ Printer ผมไม่ออก” ผมเดินไปดู สาย USB หลุด “ต้น” “ครับ” “มึงเรียนจบอะไรมา” “บริหาร” “กูเข้าใจละ” “เกี่ยวเหี้ยอะไร”
วันอังคาร “พี่ Outlook ผม Search เมลไม่เจอ” “เมลอะไร” “ของลูกค้าเมื่อเดือนก่อน” ผมค้นให้ เจอภายในสามสิบวินาที “นี่” “ทำไมพี่หาเจอ” “เพราะกูอ่านหนังสือออก” “ปากดี” “ใครพี่ใครน้อง” “ขอโทษครับพี่นนท์คนเก่ง” “ไสหัวไป” มันหัวเราะแล้วเดินกลับโต๊ะ ห้านาทีต่อมา LINE เด้ง ต้น: ขอบคุณครับ ❤️ ผมมองหัวใจสีแดง ก่อนตอบ นนท์: มึงส่งหัวใจให้ใครไปทั่วหรือเปล่า มันอ่านทันที ต้น: ทำไม หวงเหรอ ผมหยุด พิมพ์คำว่า ไม่ แล้วลบ พิมพ์ใหม่ นนท์: รำคาญ ต้น: 555555 ผมวางโทรศัพท์คว่ำลง ไอ้เด็กเวร
วันพุธมันไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย แต่มันก็มา ประมาณห้าโมงสี่สิบ ผมกำลังนั่งทำ Report อยู่ ต้นเดินเข้ามาพร้อมกาแฟสองแก้ว วางแก้วหนึ่งตรงโต๊ะผม “อะไร” “กาแฟ” “กูเห็น” “ซื้อให้” “ไฟล์พังอีก?” “เปล่า” “Printer?” “เปล่า” “Outlook?” “ปกติ” “แล้วซื้อทำไม” มันดึงเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ “ซื้อสองแก้ว” “แล้ว?” “กินไม่หมด” ผมมองแก้วในมือมัน แล้วมองแก้วตรงหน้าตัวเอง คนละเมนู “มึงซื้อคนละอย่างแล้วบอกกินไม่หมด?” มันก้มมอง “เออว่ะ” “โกหกยังไม่เนียน” ต้นหัวเราะ “งั้นซื้อให้” “ทำไม” “อยากซื้อ” คำตอบง่ายมาก ง่ายจนผมไม่รู้จะถามอะไรต่อ ผมหยิบแก้วขึ้นมา “เท่าไหร่” “ไม่ต้อง” “กูโอน” “ไม่เอา” “ต้น” “ถือว่าเลี้ยงพี่” “เนื่องในโอกาส?” มันคิด “วันนี้วันพุธ” “เกี่ยวเหี้ยอะไร” “ก็วันพุธไง” ผมหัวเราะ “ประสาท” มันยิ้ม แล้วนั่งเล่นโทรศัพท์ข้างผม ไม่ได้มีธุระอะไร ไม่ได้ขอให้ช่วยงาน แค่มานั่ง ประมาณห้านาที ผมถาม “มึงไม่มีเพื่อนเหรอ” “มี” “แล้วมานั่งกับกูทำไม” ต้นเงยหน้าจากโทรศัพท์ “อยากนั่ง” ผมมองมัน มันก็มองผม ก่อนยักคิ้วให้หนึ่งที ผมหันกลับมาที่จอ “ตามใจ” ผมไม่เห็นหน้ามันตอนนั้น แต่รู้สึกได้ว่ามันกำลังยิ้ม
จากวันพุธ กลายเป็นวันพฤหัส จากวันพฤหัส กลายเป็นวันศุกร์ ต้นเริ่มโผล่มาฝ่าย IT ตอนเย็นแทบทุกวัน บางวันมีงาน บางวันไม่มี บางวันแค่เดินมาถาม “กลับกี่โมง” “ไม่รู้” “กินข้าวปะ” “ไม่” “โอเค เดี๋ยวรอ” “กูบอกไม่” “รู้” “แล้วรอทำไม” “เผื่อเปลี่ยนใจ” ที่น่ารำคาญคือ— หลายครั้งผมก็เปลี่ยนใจจริง ๆ เราเริ่มกินข้าวด้วยกันบ่อยขึ้น ไม่ได้ทุกวัน แต่บ่อยพอที่ผมเริ่มรู้ว่าต้นไม่กินผักชี มันรู้ว่าผมไม่กินไข่เค็ม ผมรู้ว่ามันชอบกาแฟดำตอนเช้า แต่ช่วงบ่ายจะกินลาเต้ มันรู้ว่าผมกินหวานน้อย ผมรู้ว่าถ้ามันเงียบตอนกินข้าว แปลว่าวันนั้นโดนลูกค้าด่ามา ต้นรู้ว่าถ้าผมใส่หูฟังสองข้าง แปลว่าห้ามกวน แต่ถ้าใส่ข้างเดียว— มันจะลากเก้าอี้มานั่ง เราไม่ได้ตกลงเรื่องพวกนี้ มันเกิดขึ้นเอง ทีละนิด จนกลายเป็นเรื่องปกติ
เกือบหนึ่งเดือนหลังจากวันที่ไฟล์ Excel พัง มีบางอย่างผิดปกติ วันนั้นเป็นวันพฤหัส ตอนเช้าไม่มีอะไร ผมมาถึงบริษัท ไม่มีต้น ปกติมันมาประมาณแปดโมงครึ่ง ผมคิดว่าคงสาย เก้าโมง ยังไม่มา สิบโมง โต๊ะยังว่าง ผมเดินไปห้องน้ำ ต้องผ่านฝ่ายขายพอดี สายตาเหลือบมองโต๊ะมันเอง โน้ตบุ๊กไม่มี กระเป๋าไม่มี เก้าอี้ถูกดันเข้าโต๊ะเรียบร้อย “มองหาใครพี่” เสียงผู้หญิงจากฝ่ายขายถาม ผมหันไป น้องมิ้นกำลังยืนถ่ายเอกสาร “เปล่า” “ต้นเหรอ” “ใครถามถึงมัน” “ก็เห็นพี่มองโต๊ะ” “กูมอง Printer” มิ้นหันไปมอง Printer ซึ่งอยู่คนละทิศกับโต๊ะต้น “อ๋อค่ะ” สีหน้าแม่งไม่เชื่อเลย ผมเดินเข้าห้องน้ำ “เสือกจริง”
สิบเอ็ดโมงครึ่ง ผมเปิด LINE ชื่อมันอยู่ตรงหน้า นิ้วโป้งเกือบกดเข้าไป ผมหยุด กูจะทักไปทำไม มันไม่มาก็เรื่องของมัน อาจไปหาลูกค้า อาจลา อาจป่วย ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกู ผมปิด LINE ห้านาทีต่อมาเปิดใหม่ ยังไม่มีข้อความ ผมปิดอีก ตอนเที่ยงลงไปกินข้าวกับพี่โอ๊ต ปกติถ้าต้นว่าง มันจะทักมาถาม วันนี้ไม่มี ผมนั่งกินกะเพราอยู่ดี ๆ พี่โอ๊ตก็ถาม “ไอ้ต้นไม่มาเหรอวันนี้” ผมเงยหน้า “ไม่รู้” “อ้าว ปกติมึงรู้” “ทำไมกูต้องรู้” “เห็นแม่งตัวติดกัน” “ตัวติดเหี้ยอะไร” “เย็น ๆ เห็นนั่งด้วยกันตลอด” ผมตักข้าวเข้าปาก “มันมากวน” “อ๋อ” “อ๋ออะไร” “เปล่า” “ทำหน้าแบบนั้นคืออะไร” “กินข้าวไปมึง” ผมหงุดหงิดโดยไม่มีเหตุผล
บ่ายสองสิบเจ็ด LINE เด้ง ผมหยิบโทรศัพท์เร็วกว่าปกติ ต้น: พี่ ผมมองข้อความ ไม่ตอบ ประมาณสิบวินาที ต้น: ทำไร ผมยังไม่ตอบ อีกข้อความมา ต้น: วันนี้ผมลานะ ผมอ่าน ความรู้สึกบางอย่างที่ค้างอยู่ตั้งแต่เช้าหายไปนิดหนึ่ง ก่อนจะนึกได้ แล้วมาบอกกูทำไมตอนบ่ายสอง ผมตอบ นนท์: กูไม่ได้ถาม มันอ่านทันที ต้น: โห ต้น: ใจร้าย นนท์: ลาไปไหน ส่งเสร็จผมถึงรู้ตัว ไอ้เหี้ย เมื่อกี้ยังบอกไม่ได้ถาม ต้นตอบเร็วมาก ต้น: 555555555 ต้น: ไหนบอกไม่ได้ถาม นนท์: ถ้าไม่ตอบก็ไม่ต้อง ต้น: ป่วยครับ ผมหยุดยิ้ม นนท์: เป็นอะไร ต้น: ไข้ นนท์: ไปหาหมอยัง ต้น: ยัง นนท์: ทำไมไม่ไป ต้น: ขี้เกียจ ผมถอนหายใจ นนท์: ไข้เท่าไหร่ ต้น: 38 กว่า นนท์: ไปหาหมอ ต้น: เป็นห่วงเหรอ ผมหยุดพิมพ์ มองคำถามอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบ นนท์: กลัวมึงตายแล้วไม่มีใครจ่ายค่าซ่อม Excel มันส่งสติกเกอร์หัวเราะมา แล้วตามด้วย ต้น: คิดถึงพี่ว่ะ หัวใจผมเหมือนสะดุดไปหนึ่งจังหวะ ผมอ่านซ้ำ หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นมา ต้น: คิดถึงพี่ IT ทุกคนนะ ไม่มีใครซ่อมคอมให้ ผมพ่นลมหายใจ “ไอ้เหี้ย” ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือนเพิ่งโดนหลอกอะไรบางอย่าง ผมตอบไปคำเดียว นนท์: ตายไป
ห้าโมงครึ่ง โต๊ะข้าง ๆ ผมว่าง ไม่มีเสียงลากเก้าอี้ ไม่มีคำถามว่า “พี่ กินไร” ไม่มีแก้วกาแฟ ไม่มีคนมายืนพิง Partition ไม่มีใครกวน เงียบดี ดีมาก ผมควรจะทำงานได้เร็วขึ้นด้วยซ้ำ แต่ตอนห้าโมงสี่สิบห้า ผมกลับเงยหน้ามองทางฝ่ายขาย โต๊ะมันยังว่าง หกโมง ผมเปิดโทรศัพท์ ไม่มีข้อความ หกโมงสิบ ผมเปิดอีก ยังไม่มี “เป็นเหี้ยอะไรของกูวะ” ผมพึมพำกับตัวเอง สุดท้ายผมปิดคอมเร็วกว่าปกติ ลงไปชั้นล่าง เดินผ่านร้านสะดวกซื้อ แล้วหยุด ผมยืนมองประตูอยู่ประมาณห้าวินาที ก่อนเดินเข้าไป ซื้อโจ๊ก น้ำเปล่า ยาแก้ไข้ แล้วก็เครื่องดื่มเกลือแร่ ตอนจ่ายเงิน ผมมองของทั้งหมดบนเคาน์เตอร์ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรแปลก ๆ กูซื้อทำไม มันโตแล้ว มันซื้อเองได้ แล้วที่สำคัญ— กูไม่ได้เป็นอะไรกับมัน ผมยืนคิด ก่อนพนักงานถาม “รับถุงไหมคะ” “รับครับ” จบ ซื้อแล้ว
ผมไม่ได้ไปหามัน อย่างน้อยผมก็บอกตัวเองแบบนั้นตอนขับรถออกจากบริษัท แต่เส้นทางกลับบ้านผม— มันผ่านคอนโดต้นพอดี พอดีจริง ๆ ถึงจะต้องเลี้ยวออกจากถนนหลักประมาณเจ็ดร้อยเมตรก็เถอะ ผมจอดรถหน้าคอนโด มองถุงบนเบาะข้าง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นนท์: ลงมา มันอ่านหลังจากนั้นประมาณหนึ่งนาที ต้น: ? นนท์: อยู่ข้างล่าง คราวนี้เงียบไปเกือบครึ่งนาที ต้น: พี่มาหาผมเหรอ นนท์: ผ่านมา ต้น: บ้านพี่อยู่คนละทาง ผมนิ่ง ไอ้เหี้ย จำได้ด้วย นนท์: จะลงไหม ต้น: ลงครับๆ
ห้านาทีต่อมา ต้นเดินออกมาจาก Lobby สภาพต่างจากตอนอยู่บริษัทพอสมควร เสื้อยืดสีดำ กางเกงขาสั้น ผมยุ่ง หน้าแดงนิด ๆ มันเปิดประตูรถแล้วก้มเข้ามา “พี่” “เอาไป” ผมยื่นถุงให้ มันรับไป เปิดดู แล้วเงียบ “อะไร” ผมถาม ต้นเงยหน้ามองผม “ซื้อให้ผม?” “ของหมามั้ง” “มีโจ๊กด้วย” “เออ” “ยา” “เออ” “เกลือแร่” “มึงอ่านออกนี่” มันหัวเราะเบา ๆ แต่ดูไม่มีแรงเท่าปกติ “พี่เป็นห่วงจริง ๆ ด้วย” “ไม่ได้เป็น” “แล้วมา?” “บอกว่าผ่าน” “บ้านพี่อยู่—” “ถ้ามึงพูดอีกคำกูเอาคืน” ต้นรีบกอดถุงไว้ “ไม่พูดแล้วครับ” ผมมองหน้ามัน ใกล้ ๆ ถึงเห็นว่ามันดูป่วยจริง “กินข้าวแล้วกินยา” “ครับ” “ถ้าพรุ่งนี้ไม่ดีขึ้นไปหาหมอ” “ครับ” “แล้วอย่านอนดึก” ต้นยิ้ม “ครับพ่อ” “งั้นคืนมา” “ไม่คืน” ผมส่ายหน้า “ขึ้นห้องไป” มันปิดประตูรถ แต่ยังไม่เดิน ยืนอยู่ข้างรถแล้วก้มมองผมผ่านกระจก “พี่” ผมลดกระจกลง “อะไร” ต้นยิ้ม “ขอบคุณนะ” น้ำเสียงมันครั้งนี้ไม่ได้กวน ผมเลยตอบไม่ถูกไปพักหนึ่ง “เออ” “ขับรถดี ๆ” “รู้แล้ว” “ถึงบ้านบอกด้วย” ผมหัวเราะ “อีกละ” “บอกด้วย” “เออ” มันถึงยอมเดินกลับเข้า Lobby ผมมองจนมันหายเข้าไปหลังประตูกระจก ก่อนขับรถออก
คืนนั้นประมาณสี่ทุ่ม ต้นส่งรูปมา เป็นถ้วยโจ๊กที่กินหมดแล้ว ข้าง ๆ มียาวางอยู่ ต้น: กินแล้วครับ ผมตอบ นนท์: ดี ต้น: พรุ่งนี้ถ้าหายจะซื้อกาแฟให้ นนท์: ไม่ต้อง ต้น: ทำไม นนท์: เปลืองเงิน มันเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนส่งมา ต้น: งั้นซื้อเพราะอยากซื้อ ผมมองข้อความ ประโยคเดียวกับวันก่อน ผมไม่รู้จะตอบอะไร เลยส่งสติกเกอร์ไป ก่อนนอน ผมเปิด LINE อีกครั้ง ต้นไม่ได้ส่งอะไรเพิ่ม ผมกดล็อกหน้าจอ แล้วเพิ่งนึกได้ว่า— วันนี้เป็นวันแรกในรอบเกือบเดือนที่มันไม่ได้มานั่งข้างผมตอนเย็น ออฟฟิศเงียบกว่าเดิม ผมทำงานเสร็จเร็วกว่าเดิม ไม่มีใครกวน ไม่มีใครถามว่าจะกินอะไร ไม่มีใครลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ มันควรจะดี แต่กลับรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างหายไป และนั่นอาจเป็นครั้งแรกที่ผมเริ่มสงสัยว่า ตลอดเดือนที่ผ่านมา— ผมไม่ได้แค่ “ยอม” ให้ต้นเข้ามานั่งข้าง ๆ ผมอาจเริ่มชินกับการมีมันอยู่ตรงนั้นแล้วจริง ๆ ปัญหาคือ ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่า ความเคยชินบางอย่างน่ากลัวกว่าความชอบเสียอีก เพราะกว่าจะรู้ว่ามันสำคัญ— ก็มักเป็นตอนที่มีใครอีกคนเดินเข้ามานั่งแทนที่แล้ว
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์