นักรับจ้างสารพัด "คลื่น" - ตอนที่ 5 บาริสต้าด่วนเจอ เป็นต่อ บาริสต้าเด็ก

KF94 · โพสต์ 2026-9-4 11:31:33

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย KF94 เมื่อ 2026-9-5 23:30

นักรับจ้างสารพัด "คลื่น" - ตอนที่ 5 บาริสต้าด่วนเจอ เป็นต่อ บาริสต้าเด็ก

นิว - 18 ปี - 177 ซม.

-

10:30 น.

-

ผมจอดรถหน้าร้าน BLUE ก่อนจะดับเครื่องแล้วหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องไหล่ วันนี้ผมแต่งตัวสบายๆ เพราะรู้ว่าต้องมาทำงานตั้งแต่สายไปจนถึงช่วงเย็น เสื้อกล้ามกางเกงยีนส์รอไปสวมใส่เครื่องแบบร้านอีกที

ผมผลักประตูกระจกเข้าไปในร้าน เสียงกระดิ่งเล็กๆ เหนือประตูดังขึ้นเบา ๆ ช่วงเวลานี้ลูกค้ายังไม่เยอะ บรรยากาศในร้านค่อนข้างสงบกลิ่นกาแฟคั่วอ่อนลอยปะปนกับกลิ่นขนมจากตู้กระจกด้านหน้าเสียงเครื่องชงกาแฟดังเป็นจังหวะจากหลังเคาน์เตอร์

"มาแล้วหรอคลื่น" เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ผมหันไปมองตามเสียงก่อนจะเห็นพี่ฟ้าเดินออกมาจากด้านหลังร้าน

"สวัสดีครับพี่ฟ้า"

"สวัสดีจ้ะ ตรงเวลามาก"

"พี่นัดสิบโมงครึ่ง ผมก็ต้องมาตรงเวลาสิครับ" ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะวางกระเป๋าไว้ตรงพื้นที่ที่พี่ฟ้าบอก

"เดี๋ยวพี่แนะนำให้รู้จักอีกคนก่อน" พี่ฟ้าหันกลับไปทางเคาน์เตอร์

"เป็นต่อ มานี่หน่อยลูก" เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้แล้วเด็กผู้ชายคนหนึ่งก็เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ "เป็นต่อ"

-

เป็นต่อ - 18 ปี - 175 ซม.

8 p0 T2 u( t) \$ N' S5 X

ลูกชายของพี่ฟ้า เรียนอยู่ ม.6วันนี้เขาใส่เสื้อยืดกับกางเกงขายาวสีเขียว รองเท้าผ้าใบเรียบ ๆทำให้ดูเหมือนเด็กนักเรียนที่เพิ่งเลิกเรียนพิเศษมากกว่าคนที่จะต้องมาช่วยดูแลร้านกาแฟ

หน้าตาของเขาค่อนข้างน่ารัก ผิวสะอาดใบหน้าดูเด็ก ดวงตากลมใสและรอยยิ้มที่ยกขึ้นตรงมุมปากทำให้เขาดูเป็นเด็กที่ไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไรเลย

ถ้าดูจากหน้าตาอย่างเดียว ผมคงคิดแบบนั้น แต่พอสบตากันจริงๆ ผมกลับรู้สึกบางอย่างแปลก ๆ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ใสเหมือนรอยยิ้ม มันเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่

"นี่เป็นต่อ ลูกชายพี่เอง"

"สวัสดีครับพี่คลื่น" เป็นต่อยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้ม

"สวัสดีครับ" ผมรับไหว้แล้วมองหน้าเขาอีกครั้ง

เป็นต่อยังยิ้มอยู่ แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสำรวจมากกว่าการถูกมองเพื่อทำความรู้จัก

แปลก เด็กนี่... ไม่น่าจะใสซื่ออย่างที่เห็น

"มองหน้าผมทำไมครับ?" เสียงของเป็นต่อทำให้ผมหลุดจากความคิด

"เปล่า"

"หรือพี่กำลังจำหน้าผมอยู่?"

"ก็คงงั้น" ผมตอบไปตามจริง

รู้เรื่องความสามารถผมด้วยหรอ?สงสัยพี่ฟ้าคงบอก

เป็นต่อหัวเราะเบา ๆ

"งั้นผมต้องทำตัวดี ๆ แล้วสิครับ"

"ทำไมล่ะ?"

"ก็พี่จำเก่งขนาดนั้น ถ้าผมทำอะไรไม่ดี พี่ก็คงจำได้หมด"

ผมเลิกคิ้ว เด็กนี่พูดเหมือนเล่นแต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันมีอะไรแอบแฝงอยู่ตลอดก็ไม่รู้

"อย่าเพิ่งคุยกันเพลินนะ"พี่ฟ้าพูดแทรกขึ้น

"พี่มีอะไรให้คลื่นทำก่อน"

"อะไรครับ?"

"เมนูใหม่ของร้าน"

พี่ฟ้าหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งส่งมาให้ผม

"เมนูนี้พี่เพิ่งคิดสูตร ขายมาสองสามวันแล้ว ลองทำให้พี่หนึ่งแก้วถ้าผ่านก็ถือว่าเริ่มงานได้เลย"

ผมรับกระดาษมา สายตากวาดผ่านสูตรตั้งแต่บรรทัดแรกจนถึงบรรทัดสุดท้าย

ส่วนผสม ปริมาณ ลำดับการใส่ อุณหภูมิ วิธีเตรียมวัตถุดิบผมอ่านทั้งหมดเพียงครั้งเดียว ก่อนวางกระดาษลง

"แค่นี้ใช่ไหมครับ?"

"ใช่จ้ะ"

ผมเดินไปหยิบวัตถุดิบตามที่จำได้ทันที เสียงฝีเท้าของเป็นต่อหยุดอยู่ไม่ไกล

"พี่ไม่ต้องอ่านอีกรอบหรอ?"

ผมหันไปมอง เป็นต่อกำลังยืนกอดอกมองผมอยู่สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

"ไม่ต้อง"

"จำได้แล้ว?"

"อ่าฮะ"

"จริงดิ?"

ผมไม่ได้ตอบ แต่เริ่มลงมือทำแทน

ทุกขั้นตอนดำเนินไปตามลำดับที่อ่านมาในหัวไม่มีความจำเป็นต้องเปิดกระดาษดูอีกครั้ง

เป็นต่อเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม

"พี่จำได้จริงด้วย..."

"ก็จำได้"

"แค่อ่านครั้งเดียว?"

"อือ"

"โห" น้ำเสียงของเขาฟังดูทึ่งจริง ๆ

พี่ฟ้าหัวเราะ

"แม่ถึงบอกไงว่าเขาความจำดีมาก"

เป็นต่อหันไปมองแม่ตัวเอง

"ดีมากนี่ประมาณไหนครับ?"

"ถ้าเป็นอะไรที่เขาเห็นหรืออ่าน เขาจำรายละเอียดได้แทบหมดเลย"

"ขนาดนั้น?"

"ขนาดนั้นแหละจ้ะ"

ผมยกแก้วขึ้นเทเครื่องดื่มตามสูตรที่จำมาก่อนจัดแก้วแล้วเลื่อนไปตรงหน้าพี่ฟ้า

"ลองดูครับ"

พี่ฟ้ารับไปชิม

เงียบอยู่สองสามวินาที

ผมมองหน้าเธอ

"เป็นไงครับ?"

พี่ฟ้ายิ้ม

"ผ่านจ้ะ"

ผมพยักหน้า

"ง่ายกว่าที่คิดน่ะครับ"

"สำหรับเราน่ะสิ" พี่ฟ้าหันไปมองลูกชาย

"ต่อ คราวนี้เชื่อหรือยัง?"

เป็นต่อพยักหน้า แต่สายตายังจับอยู่ที่ผม

"เชื่อแล้วครับ" จากนั้นเขาก็หันกลับมาหาผม

"งั้นถ้าพี่เห็นหน้าผมครั้งเดียว พี่ก็จำได้เลยหรอ?"

ผมหัวเราะนิด ๆ

"จำได้สิ" เป็นต่อยิ้มกับคำตอบผมก่อนจะหุบลงเล็กน้อย

"ถึงไงคนเราก็จำหน้าคนได้อยู่แล้วเปล่า5555 เว้นแต่ว่าเป็นโรคลืมใบหน้าอะนะ" เพราะโดนผมช็อตฟีลก่อน

"เล่นมุกสมกับเป็นเด็กแพทย์ดีนะครับ แต่ถึงงั้น็ดีแล้วครับที่จำได้"

ผมชะงักไปนิดหนึ่ง

"ดีอะไร?"

"ไม่มีอะไรครับ" เขาตอบง่าย ๆก่อนหันกลับไปจัดแก้วที่เคาน์เตอร์

ผมมองแผ่นหลังของเขาอยู่ครู่หนึ่ง

คำว่า ดีเลยครับ เมื่อกี้... มันหมายความว่าอะไรกันแน่?

แต่ยังไม่ทันได้ถาม พี่ฟ้าก็หันมาทางผม

"คลื่น เดี๋ยววันนี้ช่วยพี่หน่อยนะ"

"ได้ครับ"

"พี่มีธุระต้องไปจัดการต่อ คิดว่าน่าจะกลับมาช่วงค่ำแต่ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าจะทันกลับมาปิดร้านไหม"

"ไม่มีปัญหาครับ"

"ถ้าพี่กลับมาไม่ทัน ฝากเราช่วยกับต่อปิดร้านให้พี่ด้วยนะ"

"ครับ"

พี่ฟ้าหันไปกำชับพนักงานอีกหลายเรื่องก่อนหยิบกระเป๋าและเดินออกจากร้าน

ก่อนประตูจะปิด เธอยังหันกลับมาบอกอีกครั้ง

"ฝากร้านด้วยนะเด็ก ๆ"

"ครับแม่" เป็นต่อรับคำ

ผมเองก็พยักหน้า

แล้วร้าน BLUE ก็กลับเข้าสู่จังหวะการทำงานตามปกติเพียงแต่ครั้งนี้... ผมเริ่มรู้สึกว่าการทำงานวันนี้อาจไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คิด

ช่วงกลางวันผ่านไปเร็วกว่าที่ผมคิด เป็นต่อทำงานคล่องกว่าที่ผมคาดเอาไว้มากเขาคุยเก่ง เข้ากับพนักงานคนอื่นได้ดี และที่สำคัญคือคอยชวนผมคุยแทบตลอดเวลา

"พี่เรียนหมอจริง ๆ หรอครับ?"

"อือ"

"เรียนยากไหม?"

"ยาก"

"แล้วทำไมถึงเลือกเรียน?"

"อยากลองอะไรที่มันยาก"

เป็นต่อทำตาโต

"แค่นั้น?"

"ประมาณนั้น"

"พี่นี่แปลกดีนะ"

"ยังไง?"

"คนอื่นเขาเลือกสิ่งที่ง่าย แต่พี่เลือกสิ่งที่ยาก"

ผมหัวเราะ

"พี่ก็ไม่รู้สิ อาจจะชอบความรู้สึกตอนทำอะไรสำเร็จก็ได้มั้ง"

"แล้วงานพิเศษล่ะครับ?"

"รับหลายอย่าง"

"ไม่เหนื่อยหรอ?"

ผมหยุดมือที่กำลังเช็ดแก้วแล้วหันไปมองเขา

"ก็มีบ้าง"

"แล้วทำทำไมอะ?"

ผมยักไหล่

"พี่ชอบลองอะไรใหม่ ๆ แล้วงานแต่ละอย่างก็ทำให้ได้เจอคนหลายแบบ"

เป็นต่อยิ้ม คราวนี้รอยยิ้มของเขาดูต่างจากตอนแรกเล็กน้อย

"งั้นผมคงเป็นคนอีกแบบที่พี่ได้เจอวันนี้สินะครับ"

ผมมองเขา

อีกแล้ว

พูดอะไรเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ตลอด

"ทำไมมึงชอบพูดอะไรแปลก ๆ?" ผมลืมตัว

"โทษทีพี่ลืมตัว"

"ไม่เป็นไรครับหยาบได้ ว่าแต่ ผมพูดอะไรแปลก?"

"ก็มึงชอบพูดอะไรเหมือนมีความหมายโดยนัย"

เป็นต่อหัวเราะ

"พี่คิดมากไปเองหรือเปล่า?"

"มั้ง... ไม่รู้"

"งั้นก็แปลว่าผมทำให้พี่คิดถึงได้แล้วสิ"

ผมส่ายหน้าหน่าย ๆ

เด็กนี่มัน... คุยด้วยแล้วเหนื่อยชะมัด แต่แปลกที่ผมกลับไม่ได้รู้สึกอยากเดินหนีตรงกันข้าม ผมกลับเริ่มสนุกกับการคุยกับเขามากขึ้นเรื่อย ๆ จากเรื่องเรียน เรื่องงานเรื่องความจำของผม บทสนทนาค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นเรื่องส่วนตัว

"พี่คลื่นมีแฟนหรือยังครับ?"

คำถามนั้นทำให้ผมหันไปมองเขาทันที

"ไม่มี"

"จริงอะ?"

"จริง"

"แล้วมีคนที่ชอบไหมครับ?"

ผมเงียบ คำถามนี้ตอบยากกว่าคำถามแรกเยอะ เพราะช่วงนี้ชีวิตผมมีเรื่องแบบนั้นเข้ามาเยอะเกินไป

"ถามทำไม?"

เป็นต่อยิ้ม

"ก็อยากรู้"

"แล้วอยากรู้ไปทำไม?"

"ก็อยากรู้จักพี่มากขึ้น"

คำตอบตรงเกินไปจนผมเงียบ เป็นต่อเองก็ไม่ได้ถามซ้ำเขาเพียงหันกลับไปจัดของต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ผมรู้ เขาจำคำตอบของผมไว้แล้ว และยิ่งคุยผมก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้สังเกตคนเก่งกว่าที่แสดงออกมาก

จนกระทั่ง ผมเริ่มสังเกตบางอย่างที่มากกว่านั้น

การเดินสวนกัน ครั้งแรกเกิดขึ้นตอนบ่าย ผมกำลังจะหยิบแก้วจากชั้นด้านหนึ่งเป็นต่อเดินสวนเข้ามาพอดี ไหล่ของเราชนกันเบา ๆ

"โทษทีครับพี่"

"ไม่เป็นไร" ผมไม่ได้คิดอะไร เพราะพื้นที่หลังเคาน์เตอร์ไม่ได้กว้างมากนักการเฉียดกันบ้างจึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ครั้งที่สอง...

เป็นต่อเดินผ่านด้านหลังผมในระยะที่ใกล้กว่าความจำเป็นเล็กน้อย

สัมผัสเบา ๆจากการเฉียดผ่านทำให้ผมหยุดมือไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะมันแรง แต่มันป็นเพราะอวัยวะส่วนที่สัมผัสโดนมากกว่าเป้าของเขาเฉียดก้นของผมไป แม้จะแป๊บเดียว แต่ผมมั่นใจว่าเป็นเป้าของเป็นต่อแน่ ๆและยิ่งผมเป็นคนที่ไวต่อสัมผัสทางกายอยู่แล้ว แค่แตะผ่านเพียงนิดเดียวความรู้สึกนั้นก็ไม่ได้หายไปในทันที มันเหมือนทิ้งร่องรอยบางอย่างเอาไว้

ผมสูดลมหายใจเบา ๆ แล้วทำงานต่อ

คงบังเอิญ

ผมคิดแบบนั้น

จนมันเกิดขึ้นอีก และอีกครั้ง และอีกครั้ง

บางครั้งเป็นต่อเดินมาหยิบของตรงด้านหลังผมทั้งที่ของชิ้นนั้นสามารถรอให้ผมขยับออกไปก่อนได้

"อือ…" คราวนี้เป้าของเขาสัมผัสก้นของผมตรงๆ จนผมเผลอครางออกมา พอเจ้าตัวได้ยินแบบนั้นก็เหมือนจะจงใจถูไปมา ก่อนจะเดินหนีออกไป

บางครั้งตอนผมหันกลับมา เราเกือบชนหน้ากัน

"ขอโทษครับพี่" เป็นต่อพูดพร้อมรอยยิ้มเดิม

ใสซื่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ผมเริ่มจำได้แล้วว่าเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนเขายืนอยู่ตรงไหนและถ้าจะเดินมาหยิบของจริง ๆ... เขาไม่จำเป็นต้องผ่านตรงที่ผมยืนอยู่เลย

ผมไม่ได้โง่ ผมจำทุกอย่างได้ และยิ่งจำได้มากเท่าไหร่ผมก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ที่น่าหงุดหงิดกว่าคือ... ผมไม่ได้รู้สึกรำคาญ

สัมผัสเล็ก ๆ แต่ละครั้งกลับเหมือนค่อย ๆสะสมความรู้สึกบางอย่างอยู่ใต้ผิว

ครั้งแรกแค่แปลก ครั้งที่สองทำให้ผมรู้สึกตัวครั้งต่อ ๆ มาเริ่มทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ กลิ่นอ่อน ๆจากตัวของเป็นต่อเวลายืนใกล้ น้ำเสียงที่ดังอยู่ข้างหู สายตาที่เหมือนกำลังแอบมอง ทั้งหมดนั้นค่อยๆ ประกอบกันจนกลายเป็นแรงดึงดูดที่ผมเริ่มปฏิเสธไม่ได้

ผมเริ่มเงี่ยนขึ้นมาอย่างช้า ๆ ไม่ได้รุนแรงไม่ได้เกิดขึ้นในทันที แต่มันค่อย ๆ ถูกบิ้วขึ้นจากเรื่องเล็ก ๆที่เกิดซ้ำตลอดทั้งวัน และยิ่งผมพยายามไม่สนใจ... ผมก็ยิ่งรู้สึกตัวถึงมันมากกว่าเดิม

เด็กนี่... กำลังเล่นอะไรกับผมอยู่กันแน่

ผมเริ่มลองจับผิดเขา ครั้งหนึ่งเห็นเป็นต่อกำลังเดินตรงมาทางผมผมจึงจงใจไม่หลบ เป็นต่อเดินมาจนหยุดตรงหน้า เรายืนห่างกันไม่มาก เขากะพริบตาก่อนทำหน้าซื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้

"พี่ยืนขวางผมทำไมครับ?"

ผมหรี่ตา

"กูก็อยากรู้ว่ามึงจะเดินชนกูอีกไหม"

เป็นต่อหลุดหัวเราะ

"ผมเดินชนพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"หลายครั้งแล้ว"

"จริงหรอครับ?"

"กูจำได้"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้ม

"ถ้าผมตั้งใจล่ะครับ?"

ผมชะงัก เป็นต่อเดินผ่านผมไปทันที กลับไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นผมมองตามแผ่นหลังของเขา แล้วก็ได้คำตอบแล้ว เด็กนี่รู้ตัว รู้ตัวทุกอย่าง และกำลังสนุกกับการดูผมเสียอาการ

น่าหมั่นไส้ฉิบหาย แต่ผมกลับเผลอยิ้ม

หลังจากนั้น ผมเริ่มมองเป็นต่อบ่อยขึ้น ตอนแรกผมมองเพราะสงสัยแต่หลัง ๆ... ผมมองเพราะอยากมอง

เวลาที่เขาหัวเราะกับพนักงานคนอื่น เวลาที่ก้มหน้าชงเครื่องดื่มเวลาที่ขยับแขนจัดของบนชั้น หรือแม้แต่เวลาที่ทำหน้าใส ๆตอนพูดอะไรที่ไม่น่าใสซื่อ ผมเริ่มเห็นรายละเอียดของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ

เด็กคนนี้มีเสน่ห์กว่าที่ผมคิด และยิ่งผมอยากรู้ว่าใต้หน้าตาใสๆ นั่นซ่อนอะไรไว้มากเท่าไหร่... ผมก็ยิ่งอยากเข้าใกล้มากขึ้นเท่านั้น

เวลาค่อย ๆ เดินผ่านไป จนในที่สุดเข็มนาฬิกาก็ล่วงเลยมาถึงสามทุ่ม

ลูกค้าในร้านเริ่มหมด

พนักงานฝ่ายอื่นทยอยจัดการงานของตัวเอง เสียงพูดคุยที่เคยดังตลอดทั้งวันค่อยๆ เบาลง เหลือเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟและเสียงอุปกรณ์กระทบกันเป็นครั้งคราว ผมกับเป็นต่อยังอยู่หลังเคาน์เตอร์และตอนที่ไม่มีคนอื่นอยู่ใกล้ ๆ...

สายตาของเป็นต่อก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของเด็กหน้าซื่อที่ผมเห็นตอนสิบโมงครึ่งอีกแล้ว

ผมมองเขา เขาก็มองผม

ไม่มีใครพูดอะไร

แต่ผมรู้

คราวนี้ผมไม่ได้คิดไปเอง

เสียงโทรศัพท์ของเป็นต่อดังขึ้นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนกดรับ

"ครับแม่"

ผมไม่ได้ตั้งใจฟังแต่ร้านเงียบเกินกว่าจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร

"ตอนนี้หรอครับ?"

เป็นต่อเงียบฟังอยู่พักหนึ่ง

"ครับ...ได้ครับ"

เขาวางสายแล้วถอนหายใจเบา ๆ

"แม่โทรมาหรอ?"

"ครับ"

"ว่าไง?"

"แม่บอกว่าคงกลับมาปิดร้านไม่ได้แล้ว"

"อ้าว"

"ธุระลากยาวกว่าที่คิดครับ มีโอกาสต้องค้างคืนด้วย" เป็นต่อเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า

"แม่ฝากให้เราสองคนปิดร้านกันเอง"

ผมมองไปรอบร้าน พนักงานคนอื่นยังอยู่แต่บรรยากาศก็ชัดเจนแล้วว่าร้านกำลังเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของวัน

"โอเค" ผมตอบสั้น ๆ

"งั้นช่วยกันก็เสร็จเร็ว"

เป็นต่อยิ้ม

"ครับ"

ไม่รู้ทำไม

แต่ตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าเหลือแค่เราสองคนต้องปิดร้านด้วยกัน...บรรยากาศรอบตัวถึงได้เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

เราสองคนเริ่มช่วยกันเก็บร้าน ปิดเครื่องชงกาแฟเช็กวัตถุดิบ เก็บแก้ว เช็ดเคาน์เตอร์ จัดของเข้าที่ เป็นงานธรรมดา แต่ความรู้สึกกลับไม่ธรรมดาทุกครั้งที่เป็นต่อเดินเข้ามาใกล้ ผมจะรู้สึกตัวทันที ครั้งนี้เขาไม่ได้พยายามปิดบังเหมือนตอนกลางวันแล้วสายตาของเขาตรงขึ้น รอยยิ้มของเขาดูเจ้าเล่ห์ขึ้น จนผมตัดสินใจถามตรง ๆ

"มึงตั้งใจใช่ไหม?"

เป็นต่อหยุดมือ

"ตั้งใจอะไรครับ?"

"เรื่องเดินชนกูทั้งวัน"

เขาทำหน้าไม่รู้เรื่อง

"ผมเนี่ยนะ?"

"เออ"

"พี่คิดมากไปเองหรือเปล่า?"

ผมจ้องหน้าเขา

"กูจำทุกอย่างได้นะ"

เป็นต่อเงียบ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆเปลี่ยนไป แล้วเขาก็หัวเราะเบา ๆ

"งั้นพี่ก็น่าจะรู้แล้วว่าผมตั้งใจ"

ผมหลุดหัวเราะออกมา

"มึงนี่มัน..."

"อะไรครับ?"

"กวนประสาท"

"แต่พี่ก็ยังคุยกับผมอยู่"

ผมเงียบ เถียงไม่ออก

เป็นต่อขยับเข้ามาใกล้

"ถ้าผมไม่สนใจพี่ ผมคงไม่ทำแบบนี้หรอกครับ"

"แล้วมึงสนใจกูเรื่องอะไร?"

เป็นต่อไม่ตอบทันที เขามองหน้าผมตรง ๆ

"หลายเรื่องครับ" คำตอบนั้นทำให้ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างในอก

"พี่คิดว่าผมเป็นคนยังไง?"

ผมยิ้ม

"หน้าซื่อ แต่จริง ๆ ไม่น่าซื่อ"

เป็นต่อหัวเราะ

"พี่มองออกด้วยหรอครับ?"

"กูไม่ได้โง่"

"ดีครับ"

"ดีอะไรอีก?"

"ก็แปลว่าผมไม่ต้องแกล้งเป็นเด็กใส ๆ ต่อหน้าพี่แล้ว"

ผมมองหน้าเขา

"ใครบอกว่ามึงแกล้ง?"

"พี่คิดเอง"

"กวนตีน"

เป็นต่อหัวเราะอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ถามด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

"พี่คิดยังไงกับผม?"

คำถามนั้นทำให้ผมเงียบ

ผมไม่ตอบ

เพราะผมเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้...

ผมไม่ได้ถอย

เป็นต่อค่อย ๆ ขยับเข้ามา คราวนี้ไม่มีข้ออ้างว่าเดินสวนกันไม่มีของให้หยิบ ไม่มีงานให้ทำ เขาเพียงยืนอยู่ตรงหน้าผม ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

ผมมองตาเขา เขามองกลับ ระยะห่างระหว่างเราค่อยๆ ลดลง ผมยังไม่ได้ขยับหนี และเป็นต่อก็เหมือนจะรู้ เขาโน้มหน้าเข้ามาช้า ๆ

ผมรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร และในวินาทีนั้นเอง...

เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น กริ๊ง!

เราสองคนผละออกจากกันแทบพร้อมกัน ผมหันไปมองประตูมีลูกค้าคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

"ขอโทษนะครับ พอดีผมเพิ่งนึกได้ว่าลืมของไว้"

"ไม่เป็นไรครับ เชิญตามสบาย" เป็นต่อบอก

ลูกค้ารีบเดินเข้ามาหยิบของที่ลืมไว้จากโต๊ะด้านใน ก่อนกล่าวขอบคุณแล้วเดินออกไป

ประตูปิดลงอีกครั้ง

ความเงียบกลับมา

ผมหันกลับไปมองเป็นต่อ และเด็กนั่น... กลับมาทำหน้าใสซื่อเหมือนเดิมแล้ว

ผมแทบหลุดหัวเราะ เมื่อกี้ยังมองผมเหมือนจะกลืนผมทั้งคนอยู่เลย

"เสียดายจังครับ" เป็นต่อพูดขึ้น

"เสียดายอะไร?"

เขายิ้ม

"พี่ก็น่าจะรู้"

ผมจ้องหน้าเขา

รู้สิ ถ้าผมไม่รู้ผมคงไม่รู้สึกอะไรตั้งแต่เช้าแล้ว

ผมยืนมองเด็กตรงหน้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะนึกย้อนกลับไปตลอดทั้งวันการเดินสวนกัน สายตา คำพูด รอยยิ้ม การจงใจเข้ามาใกล้ ทุกอย่างมันน่าสนใจเกินไป และที่สำคัญ...เป็นต่อทำให้ผมรู้สึกบางอย่างได้จริง ๆ

ผมถอนหายใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาเอง เป็นต่อมองผมด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

"พี่?"

ผมจับแขนเขาเบา ๆ แล้วดึงเข้ามาใกล้

"เมื่อกี้มึงกำลังจะทำไม่ใช่หรอ?"

เป็นต่อยิ้ม

"ครับ"

"งั้นก็ไม่ต้องทำให้กูรอ" ผมเป็นฝ่ายโน้มตัวเข้าไปหาเขา

ริมฝีปากแตะกันแผ่วเบา เป็นเพียงจูบสั้น ๆที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่สะสมมาตลอดทั้งวัน

พอผละออกเป็นต่อยังคงมองผมด้วยสีหน้าที่เหมือนประหลาดใจแต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ผมเองก็เผลอยิ้ม

"ถือว่าเป็นรางวัลที่วันนี้มึงทำตัวน่าสนใจดีแล้วกัน"

เป็นต่อหัวเราะ

"ถ้ารางวัลเป็นแบบนี้ ผมจะพยายามทำตัวน่าสนใจทุกวันเลยครับ"

"อยากได้รางวัลใหญ่กว่านั้นไหมล่ะ?" ผมถามตรงๆ เสียงต่ำกว่าปกติเล็กน้อย

เป็นต่อมองผมครู่หนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากเขาจับข้อมือผมแล้วนำลงไปวางตรงเป้ากางเกงขายาวสีเขียวของตัวเอง

"แข็งรอแล้วครับ" ใต้ฝ่ามือผม ความแข็งและความร้อนชัดเจนควยของเขาดันผ้าจนตึงเป็นแนวยาว ผมลูบไปมาเบา ๆรู้สึกถึงขนาดที่กำลังชันขึ้นเต็มที่

ผมหลุดหัวเราะต่ำ ๆ

"รอตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ตั้งแต่ตอนบ่ายที่พี่ครางออกมาตอนที่ผมถูเป้าครับ" เขาตอบอย่างหน้าด้าน

"ตอนนั้นพี่รู้ตัวไหมว่าเสียงนั้น...ทำให้ผมแข็งเลย แล้วก็แข็งอยู่แบบนี้มาเกือบทั้งวัน"

ผมไม่ตอบเพียงจับแขนเขาแล้วลากเดินไปทางประตูหลังร้านอย่างรวดเร็ว เป็นต่อหัวเราะเบา ๆตามหลังมาโดยไม่ขัดขืน ฝีเท้าเราดังก้องบนพื้นกระเบื้อง

ห้องเก็บของด้านหลังมืดกว่าด้านหน้าร้านเล็กน้อยมีกลิ่นกาแฟคั่วเข้ม กลิ่นนม และกลิ่นขนมปังปนกัน แสงไฟจากโคมไฟเพดานสว่างพอประมาณชั้นวางของเต็มไปด้วยวัตถุดิบ กระป๋องวิปครีมวางอยู่บนชั้นใกล้ประตูพอดีผมผลักประตูเข้าไป แล้วล็อกจากด้านในอย่างรวดเร็ว

"ที่นี่ไม่มีกล้องใช่ไหม?"

"ไม่มีครับ" เป็นต่อตอบ น้ำเสียงเริ่มหอบเล็กน้อย

"แม่ไม่ติดกล้องด้านหลัง"

ผมหันหลังพิงชั้นวางของ แล้วจ้องเขา

"งั้น...มึงจะทำอะไรต่อ?"

เป็นต่อยิ้มกว้างขึ้น เดินเข้ามาใกล้ระยะห่างเหลือไม่ถึงศอก มือเขายื่นมาแตะเอวผมนิ้วสอดเข้าไปใต้เสื้อกล้ามลูบผิวหนังร้อน ๆ

"พี่..." เขากระซิบ

"ผมอยากได้พี่จริงๆ"

ผมจับมือเขาไว้ แล้วนำลงไปที่เป้าของผม

"กูก็แข็งแล้วนะ" แต่ก่อนที่เขาจะทำอะไร ผมก็ผลักเบา ๆ ให้เขายืนตรงแล้วตัวเองคุกเข่าลงบนพื้นกระเบื้องเย็น ๆดึงกางเกงและกางเกงในของเป็นต่อลงในจังหวะเดียว ควยยาว 7 นิ้ว หนาประมาณ 56ดีดตัวออกมาเต็มที่ หัวแดงอมชมพูเงางามจากน้ำหล่อลื่นที่เยิ้มอยู่แล้ว

"สวยดีนะ" ผมพูดพลางจับโคนไว้ นวดเบา ๆ

เป็นต่อกลืนน้ำลายดัง อึก!

"พี่... จะอมให้เลยหรอครับ?"

"อือ" ผมเลียหัวควยเบา ๆ ลิ้นวนรอบหัวช้า ๆรสเค็มจาง ๆ กระจายบนลิ้น

"ซี๊ด..." เป็นต่อคราง

เสียงลิ้นเลียดังชัดในความเงียบของห้องผมเลียจากหัวลงไปถึงโคน แล้วกลับขึ้นมาใหม่ ก่อนค่อย ๆ อ้าปากอมเข้าไปหุ้มริมฝีปากให้มิด กลืนลงทีละนิดจนแก้มตึง

"อืมม... พี่คลื่น..." เป็นต่อครางแผ่วมือวางบนหัวผมแต่ไม่กดแรง

ผมดูดขึ้นลงช้า ๆ ก่อน ลิ้นกดไปตามด้านล่างน้ำลายเริ่มไหลเยิ้มตามมุมปาก เสียง จ๊วบ! จ๊าบ! จ๊วบ!จ๊าบ! จ๊วบ! จ๊าบ! ดังต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ผมกลืนลึกหัวควยจะชนโคนลิ้นจนเป็นต่อตัวสั่นเล็กน้อย

ผมถอนปากออกชั่วคราว เส้นน้ำลายยืดยาวแล้วยื่นมือไปหยิบกระป๋องวิปครีม เขย่าแรง ๆแล้วฉีดเป็นเส้นสีขาวยาวลงบนลำควยของเขาตั้งแต่หัวจนถึงโคน

"เย็นครับ!" เป็นต่อสะดุ้ง สะโพกกระตุก

"อดทน" ผมก้มลงเลียวิปครีมจากโคนขึ้นไปทีละนิดลิ้นยาวเลียวน ดูดหัวที่มีครีมเกาะอยู่จนเลอะเทอะ น้ำลายปนครีมหวานไหลลงคางผมผมไม่สนใจ อมเข้าไปทั้งอึกอีกครั้ง ดูดแรงขึ้น มือนวดไข่เบา ๆ

"อ๊า!... พี่คลื่น... แฮ่ก ๆ เสียวมาก..." เป็นต่อหอบ มือกำผมผมแน่นขึ้น

"ปากพี่...ซี๊ด! ทั้งอุ่น ทั้งเปียก... โคตรดีอะ" ผมดูดต่ออีกพักใหญ่จนขาของเขาเริ่มอ่อน ก่อนผมจะถอนปากออกอีกครั้งเส้นครีมและน้ำลายยืดยาวระหว่างริมฝีปากกับหัวควย

"จะแตกหรอ? อย่าเพิ่งดิ ยังไม่ถึงจานหลักเลย" ผมพูดเสียงแหบ

เป็นต่อหายใจแรง ดวงตาเปลี่ยนไปแล้วความใสซื่อหายไปเกือบหมด เขาจับไหล่ผมดึงให้ลุกขึ้นยืน แล้วผลักเบา ๆให้ผมหันหลังชนชั้นวางของ

"งั้นคราวนี้... ตาผมแล้วครับ เดี๋ยวผมจัดจานเอง" เขาถอดเสื้อยืดของตัวเองออกอย่างรวดเร็วเผยลำตัวสีขาวสะอาด กล้ามเนื้อบาง ๆ ชัดเจน แล้วก้มลงถอดกางเกงยีนส์ของผมจนหมดควยของผมดีดตัวขึ้นมาแข็งตั้งชัน

เป็นต่อฉีดวิปครีมลงบนนิ้วตัวเองสองนิ้วแล้ววนทาที่รูของผมอย่างช้า ๆ ความเย็นทำให้ผมสะดุ้ง

"อืม..." ผมครางเมื่อนิ้วหนึ่งค่อย ๆ ดันเข้าไป

"ผ่อนคลายครับพี่" เป็นต่อกระซิบข้างหู นิ้วขยับเข้าออกช้าๆ หมุนเล็กน้อย เพิ่มเป็นสองนิ้ว ขยายรูให้พร้อมยาวนานพอสมควรจนผมเริ่มดันสะโพกกลับไปหานิ้วเขา

"พอได้... เย็ดได้แล้ว แฮ่ก ๆ" ผมหอบ

เป็นต่อถอนนิ้วออกจัดท่าให้ผมเท้ามือกับชั้นวางของ แอ่นสะโพก แล้วเอาควยที่ใส่ถุงยางแล้วมาจ่อไว้ที่รูของผม

"หายใจครับ..." แล้วเขาก็ค่อย ๆ ดันเข้าไปทีละนิด

"อืก!..." ผมสะดุ้ง ควย 56 ยืดรูผมจนเต็มทุกส่วนรู้สึกถึงความยาวแต่ละนิ้วที่ค่อย ๆ จมลงไป

เป็นต่อหยุดเมื่อเข้าไปสุด มือลูบเอวผมวน ๆ

"ไหวไหมครับ? อืม!... ข้างในรูพี่ทั้งอุ่น ทั้งแน่น...แค่คาไว้ก็เสียวแทบแตกละครับ ซี๊ด…"

"ไหว... แฮ่ก ๆ ขยับสิ" ผมหอบ

"อย่าช้า"

เขาเริ่มเคลื่อนไหวช้า ๆ ก่อน เสียง ตับ... ตับ... จะดังขึ้นเบา ๆปนกับเสียงวิปครีมที่ถูกปั่น

"อือ!...อือ!..." ทุกครั้งที่เขาถอนเกือบสุดแล้วดันกลับเข้าไปเต็มที่ผมจะครางออกมาในลำคอ

เมื่อผมเริ่มชิน เขาเร่งความเร็วขึ้นกระแทกแรงขึ้นทีละนิด มือข้างหนึ่งรัดเอว อีกข้างเลื่อนไปจับควยผมขึ้นลงตามจังหวะ

ตับ!...ตับ!... ตับ!... ตับ!... ตับ!... ตับ!...

"อ๊า... เป็นต่อ..." ผมคราง

"แรงได้อีก..."

"พี่ชอบแรง ๆ ใช่ไหมครับ?" เขาหัวเราะหอบแล้วกระแทกแรงขึ้นจริง ๆ

ตับ!ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! เสียงดังชัดในห้องเก็บของชั้นวางของสั่นเล็กน้อยทุกครั้งที่สะโพกเขาชนก้นผม ผมต้องยันชั้นวางไว้แน่นหัวก้มลง น้ำลายไหลจากมุมปาก

"เสียว... ฉิบหาย..." ผมพูดเสียงสั่น

"เด็กนี่...เย็ดเก่งกว่าที่คิดอีกนะ"

เป็นต่อก้มลงจูบบ่าผม เลียเหงื่อที่ไหลลงมาแล้วเร่งความเร็วอีก

"ซี๊ด! พี่ครางเพราะผม...ดีใจจัง" เขาทำท่านี้ต่ออีกนาน กระแทกลึกและสม่ำเสมอจนขาผมเริ่มอ่อน

เป็นต่อถอนตัวออกชั่วคราวแล้วนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกที่วางอยู่ในมุมห้อง ดึงผมเข้ามา

"มานั่งครับพี่" ผมหันหลังให้ แล้วนั่งคร่อมลงไปช้า ๆควยของเขากลับเข้าไปในรูอีกครั้งจนสุด

"อืมม!" ผมครางเมื่อน้ำหนักตัวกดลงเต็มที่

เป็นต่อจับเอวผมแล้วเริ่มยกสะโพกกระแทกขึ้นจากด้านล่าง ผมเองก็ขย่มสวนลงไป เสียง ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ดังขึ้นอีกครั้ง มือผมยันต้นขาเขาไว้ หัวเงยขึ้น

"พี่คลื่น... ซี๊ด! ขย่มแรงกว่านี้ได้อีกครับ แฮ่ก ๆ" เขาหอบ

ผมทำตาม ขย่มเร็วและแรงขึ้นทุกครั้งที่กดลงสุด หัวควยจะกดจุดเสียวในตัวผมจนตัวสั่น ควยของผมโยกไปมาน้ำเงี่ยนเยิ้มจากหัว

ตับ!!ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!

ไม่นานเป็นต่อก็ผลักผมให้ลุกขึ้นแล้วให้ผมนอนหงายลงบนโต๊ะพับที่วางของอยู่ เขายกขาทั้งสองข้างของผมพาดบ่าแล้วเสียบเข้าไปใหม่ในท่านี้

"อ๊า!... ลึกสัส!..." ผมครางดังเมื่อเขาดันสุด

ท่านี้ทำให้เขาเข้าได้ลึกกว่าเดิมทุกการกระแทกกระทบจุดในตัวผมโดยตรง มือเขาจับข้อเท้าผมไว้แน่น กระแทกเร็วและแรง

ตับ!!ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!

"พี่... แฮ่ก ๆ ... หน้าพี่ตอนเสียว... สวยมากครับ" เป็นต่อหอบ พูดพลางมองหน้าผมไม่เลิก

ผมไม่มีปากจะตอบ ได้แต่ครางและกำขอบโต๊ะแน่น

สุดท้ายเขาให้ผมคว่ำหน้าลงกับโต๊ะยกสะโพกสูง แล้วกระแทกจากด้านหลังอย่างเต็มแรง มือข้างหนึ่งกดหลังผมลงอีกข้างตบก้นเบา ๆ เป็นจังหวะ

"อ๊า!... โคตรแรง... อือ! ดี...!" ผมครางลั่นไปกับโต๊ะ

ตับ!!ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!

เป็นต่อเร่งความเร็วสูงสุดเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น ห้องเก็บของเต็มไปด้วยเสียงครางของผมและเสียงหอบของเขา

"จะเสร็จ... พี่..." เขาเตือนเสียงขาด

"เสร็จ... แฮ่ก ๆ พร้อมกัน..." ผมตอบหอบ

เขาเอื้อมมือมาจับควยผมขึ้นลงเร็ว ๆกระแทกสุดแรงอีกหลายที

"อ๊า... อ๊าาา!" ผมน้ำแตกคามือเป็นต่อน้ำเงี่ยนกระเด็นเปื้อนโต๊ะและพื้น รูบีบรัดควยเขาแน่นเป็นระลอกแรง ๆ

"ผมก็- อืม!!" แล้วเป็นต่อก็ตัวเกร็งตามฝังลึกสุด แล้วปล่อยภายในถุง หายใจหอบหนักลงบนหลังผม

เราทรุดลงไปกับโต๊ะ เหงื่อชุ่มตัววิปครีมและน้ำหล่อลื่นเลอะเทอะไปทั่วช่วงล่าง ลมหายใจยังคงรัวและร้อน

เป็นต่อค่อยๆ ถอนตัวออกช้า ๆ แล้วหันผมเข้าหา ใบหน้ายังแดงก่ำ แต่ดวงตายังเป็นประกาย

"รางวัลวันนี้... ผมพอใจมากครับพี่คลื่น"

ผมหัวเราะแผ่ว ยังหายใจไม่ทั่ว

"คราวหน้า...เอาวิปครีมเยอะกว่านี้หน่อยนะ"

เขาโน้มเข้ามาจูบผมยาวและช้าคราวนี้ไม่เร่งร้อนอีกต่อไป

"ได้ครับ... ผมจะเตรียมไว้ให้เยอะ ๆ" เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วยิ้มกว้างขึ้น

"ตอนนี้เลยด้วย ตื่นเต้นกว่าเดิม"

ผมยังไม่ทันได้ถามว่าหมายความว่าอะไรเขาก็โน้มตัวลงมาผมขึ้นอุ้มแบบเจ้าสาวในทันที

"เฮ้ย... เป็นต่อ!" ผมตะโกนลั่น แขนโอบคอเขาโดยอัตโนมัติ

"มึงบ้าไปแล้วเหรอ?!"

"ยังไม่บ้าครับ" เขาหัวเราะต่ำ ๆขณะเดินตรงไปที่ประตูห้องเก็บของ

"แค่คิดว่าหลังร้านมันแคบไปหน่อย"

ประตูถูกผลักเปิดออกแสงไฟหน้าร้านสว่างกว่าด้านหลังเล็กน้อย ผมมองไปรอบ ๆ ด้วยความตกใจมูลี่หน้าต่างทั้งหมดถูกดึงลงมาเรียบร้อยแล้ว ร้านมืดทึบจากภายนอกแต่ข้างในยังมองเห็นทุกอย่างชัดเจนภายใต้แสงไฟสีอุ่น

ผมอยากด่าแต่คำพูดยังไม่ทันออกเขาก็วางผมลงแล้วบิดตัวผมให้ก้มลงเกาะขอบโต๊ะไม้ยาวตรงกลางร้านในทันที

"เดี๋ยวไอ้ต่อ-" ยังไม่ทันพูดจบผมก็ได้ยินเสียงฉีกซองถุงยาง ตามด้วยความรู้สึกเย็น ๆ ของวิปครีมที่ถูกทาอย่างรวดเร็วแล้วหัวควยของเขาก็เสียบเข้ามาในรูผมโดยไม่รีรอ

"อืก!..." ผมครางดัง เพราะตั้งตัวไม่ทันความแน่นจากเมื่อกี้ยังไม่ทันคลาย เขากลับดันเข้าไปสุดอีกครั้ง

"พี่ตื่นเต้นใช่ไหมครับ?" เป็นต่อกระซิบข้างหูมือรัดเอวผมแน่น แล้วเริ่มกระแทกทันที

ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!

เสียงดังก้องในร้านที่ว่างเปล่าผมต้องยันโต๊ะไว้แน่น หัวก้มลง ควยของผมแกว่งไปมาตามแรงกระแทก

"มึงนี่มัน... อือ! บ้า... อ๊า! บ้าจริง ๆ... แฮ่ก ๆ" ผมหอบ

"กล้อง...อือ! มันมีกล้องอยู่ไม่ใช่หรอ..." สายตาผมเหลือบไปเห็นกล้องวงจรปิดที่มุมเพดานไฟสีแดงยังกระพริบเบา ๆ แสดงว่ามันทำงานอยู่

ความกลัวปนความเสียวพุ่งขึ้นมาในคราวเดียวรูของผมบีบรัดควยเขาโดยไม่ตั้งใจ

"อ๊า!..." ผมครางเมื่อเขาเร่งแรงขึ้น

"พี่มองกล้องอยู่ใช่ไหมครับ?" เป็นต่อหัวเราะหอบกระแทกแรงขึ้นทุกที

ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!ตับ!! ตับ!! ตับ!!

"ควยพี่แข็งกว่าเมื่อกี้ในห้องเก็บของอีก..."

เขาพูดถูก ควยของผมแข็งจนปวดความตื่นเต้นจากการถูกมอง แม้จะผ่านเลนส์กล้องทำให้ทุกการกระแทกเสียวกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

เป็นต่อไม่หยุดอยู่แค่โต๊ะเดียว

เขาดึงผมให้ยืนขึ้นแล้วพาเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ บิดตัวผมให้ก้มลงเกาะขอบเคาน์เตอร์แล้วเสียบเข้าไปใหม่จากด้านหลัง

ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!

แก้วและอุปกรณ์บนเคาน์เตอร์สั่นระริกตามแรงกระแทกผมมองเห็นเงาตัวเองในกระจกเงาด้านหลังเคาน์เตอร์ เห็นหน้าตัวเองที่แดงก่ำ ปากอ้าน้ำตาคลอจากความเสียว

"พี่... ดูหน้าตัวเองสิครับ" เป็นต่อพูดพลางกระแทก

"ตอนนี้พี่ดูหื่นมาก"

ผมไม่มีแรงตอบ ได้แต่คราง

จากนั้นเขาพาผมไปที่โซฟาหนังสีน้ำตาลตรงมุมร้านให้ผมนั่งคร่อมแบบหันหน้าเข้าหากัน ผมกดตัวลงจนควยเขาจมสุดแล้วเขาเริ่มยกสะโพกกระแทกขึ้นจากด้านล่าง

"อืมม... ลึก..." ผมคราง มือยันไหล่เขาไว้

เป็นต่อจับก้นผมช่วยยกขึ้นลงทุกครั้งที่ผมถูกกระแทกสุด หัวควยจะกดจุดในตัวผมจนตัวสั่น

ไม่นานเขาก็เปลี่ยนอีกให้นอนหงายบนโซฟา ยกขาพาดบ่า กระแทกแบบนี้ต่ออีกพักใหญ่

สุดท้าย...

เป็นต่ออุ้มแตงผมแล้วลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่สุดของร้านมูลี่ถูกดึงลงมิด แต่เขายกมือขึ้นแหวกมูลี่ออกเล็กน้อยเพียงช่องแคบ

แสงสีส้มจากไฟถนนลอดเข้ามาผมมองเห็นคนเดินผ่านไปมาบนฟุตบาท คนนั่งกินของที่ร้านตรงข้ามและรถที่วิ่งผ่านเป็นระยะ

"เป็นต่อ..." ผมสั่นทั้งจากความเสียวและความกลัว

"มึงบ้า...อือ! มึงบ้าไปแล้วหรือไง... อ๊า!!"

ตับ!!ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!

"พี่มองออกไปสิครับ" เขาบิดตัวผมให้หันหน้าเข้าหาหน้าต่าง ก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วเสียบเข้าไปจากด้านหลังอีกครั้ง

"อ๊า!..." เขาเริ่มกระแทกแรงทันทีมือข้างหนึ่งแหวกมูลี่ไว้ อีกข้างรัดเอวผม

ตับ!!ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!! ตับ!!

ทุกครั้งที่สะโพกเขาชนก้นผมผมจะเห็นคนข้างนอกเดินผ่านไปมาในระยะไม่ถึงสิบเมตรความรู้สึกว่าอาจถูกมองเห็นได้ทุกเมื่อ ทำให้รูผมบีบรัดเขาแน่นมาก

"พี่... อืม! รูพี่บีบแรงมาก แฮ่ก ๆ" เป็นต่อหอบ

"ตื่นเต้นขนาดนี้เลย?"

"เงียบ... แล้วเย็ด..." ผมตอบเสียงสั่น

เขาเร่งความเร็ว กระแทกแรงและลึกมือที่เคยแหวกมูลี่เลื่อนลงมาจับควยผมขึ้นลงเร็ว ๆ

"จะเสร็จ..." ผมเตือน

"พร้อมกันครับ..."

"กูเสร็จ-อือ!" ผมน้ำแตก พุ่งไปเปื้อนมูลี่และพื้น ก่อนที่รูจะบีบรัดควยเขาแรงจนเขาครางต่ำ

"ผมก็- อืม!!" แล้วเป็นต่อก็ปล่อยภายในถุงตัวสั่นเล็กน้อยขณะฝังลึกไว้

เราทั้งคู่หอบหายใจหนักยังคงค้างคาอยู่ในท่านั้นอีกครู่ใหญ่ ก่อนเป็นต่อจะค่อย ๆ ถอนตัวออก

เขาหันผมเข้าหายิ้มอย่างหมดแรงแต่ดวงตายังเป็นประกาย

"กล้องวงจรปิด..." ผมยังหายใจไม่ทั่ว

"มึง... จะทำยังไง?"

เป็นต่อหัวเราะเบา ๆ เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก

"แม่ผมเป็นพวกไม่ค่อยรู้เรื่องเทคโนโลยีครับ" เขาพูดอย่างสบาย ๆ

"ปกติผมเป็นคนดูฟุตเทจเองทุกวัน...ลบทิ้งได้ง่ายมาก"

ผมมองเขาอย่างไม่เชื่อ

"หรือ..." เป็นต่อยิ้มเจ้าเล่ห์

"พี่อยากเก็บวิดีโอไว้ไหมครับ?"

ผมเงียบไปครู่หนึ่งใบหน้ายังร้อนผ่าวจากความเสียวและความเขิน

"...ส่งมาให้ด้วยละกัน" ผมตอบเสียงเบา

เป็นต่อยิ้มกว้างขึ้นทันทีโน้มเข้ามาจูบผมสั้น ๆ

"ได้ครับพี่คลื่น... เดี๋ยวผมตัดเฉพาะตอนที่สวย ๆ ส่งให้"

ส่วนนอกมูลี่นั้นคนยังคงเดินผ่านไปมาตามปกติ โดยไม่มีใครรู้ว่าเมื่อครู่ หลังผ้าม่านทึบผืนนั้นเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง

END

TO BE CONTINUED

nutchai41 · โพสต์ 2026-9-4 11:40:31

ขอบคุณครับ

komgq · โพสต์ 2026-9-4 11:55:46

ขอบคุณครับ

hand · โพสต์ 2026-9-4 13:59:04

เสียววว

namida · โพสต์ 2026-9-4 19:06:13

อยากให้โดนหน้าบ้านๆเย็ด บ้านๆเย็ดดุ

Nukinho · โพสต์ 2026-9-4 19:43:09

เด็กเดี่ยวนี้มันร้าย

st20167 · โพสต์ 2026-9-4 20:06:21

สุดจัด

nuangnut1996 · โพสต์ 2026-9-4 23:00:13

สนุกมากครับ

baby9197 · โพสต์ 2026-9-5 00:08:52

ขอบคุณครับ

RoadTi51 · โพสต์ 2026-9-5 01:00:53

Label95 · โพสต์ 2026-9-5 01:39:31

เสียววว

ShadowEn · โพสต์ 2026-9-5 02:04:47

ขอบคุณค้าบ

Topic85 · โพสต์ 2026-9-5 03:16:18

เสียวว

feen15 · โพสต์ 2026-9-5 05:22:35

รอติดตามคับบ

thai_boys · โพสต์ 2026-9-5 05:45:01

ขอบคุณมากๆนะครับสนุกมาก

sengjit · โพสต์ 2026-9-5 06:14:26

ขอบคุณครับ

oaty · โพสต์ 2026-9-5 07:07:54

ร่านได้โล่ห์เลยครับ

สมพร · โพสต์ 2026-9-5 07:25:00

สุดยอดมาก

Khoma · โพสต์ 2026-9-5 08:55:39

Mama885 · โพสต์ 2026-9-5 10:06:16

บัญชี		จำการเข้าสู่ระบบไว้	ลืมรหัสผ่าน
รหัสผ่าน			สมัครเข้าเรียน