แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย กอทอฒอ เมื่อ 2026-8-24 12:06
7 }5 w9 X9 e, X. S5 I4 a, h; G7 ]! M% I: p& b4 t- v3 J) x0 g
 กระเทยเฒ่าเล่าเรื่องเสียว คิดถึง...ขออนุญาตกลับมางานเขียนอีกรอบนะค่ะ" V" ]) I) v9 k t2 ^( y5 Z/ b& M3 E
3 n J I' i8 C( \+ a0 K อสังหาป่าเดียวกัน ตอนที่ 4 เขียวเซ็นเตอร์
. O/ K$ L5 N$ a( e
ต่อจากตอนที่แล้ว
/ u+ u) Q- j$ C2 \' L6 S( m5 fขบวนมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งกว่าสิบสองคันแผดเสียงแว้น
: F/ b7 k5 s. T. [* j" o( v: qดังกระหึ่ม ขับนำหน้า CR-V สีขาวมุก ราวเป็นกองเกียรติยศเศษเหล็ก6 p' e7 G; W' a% v/ f
นำขบวนยานพาหนะ ซุปตาร์ระดับนายพล " V: E2 `5 g" v/ u8 Y
( C, b3 R. Y J4 K
ปรีชาประคองพวงมาลัยสเปกหรูทิ้งระยะห่างอย่างใจเย็น 8 t) _9 Y3 o ~
ปล่อยให้กลุ่มเด็กหนุ่มบิดคันเร่งนำไปเบื้องหน้าก่อน
5 d& m% d5 q2 p+ t2 n# }: h& @' tเพราะหากเขาขับแซงขึ้นไป คลื่นฝุ่นละอองหิมะแดง
8 M. A9 Y( g3 R G1 j; J0 dของดินลูกรัง ถนนดินแดงชนบท คงจะฟุ้งคลุ้งกระจาย ปะทะเข้าใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาคมเข้มของพวกหนุ่มแว้นรากหญ้า
8 Q6 q8 R' B+ ?- i% Y0 l" rและหนุ่มเทคนิคที่ถูกเติมเข้ามาอีก 7 คน
+ {' G" V! \2 j
! v" x6 Q9 H# Y; V% I+ v$ K5 D0 `3 Pเสียงคุยกันดังโหวกเหวกโวยวายตามประสา ทกคนต่าง
1 c* b7 a, L& q3 {3 D9 Fตะโกนพูดเสียงให้ดังขึ้นกว่าเดิมให้มาก เพราะต้องสู้กับเสียง: l& t' h$ b# m( p
เครื่องยนต์แว้นนับสิบ
' n6 {! D* A) G. Y: k- y/ pหยาดฝุ่นชนบทเริ่มจับตัวเป็นเกราะบางๆ สีแดงอิฐ; s& g4 B9 |) J! l# `- t7 J8 i& ^
มันค่อยๆเคลือบตัวรถราคาแพงเบื้องนอก 2 {- M; V4 x/ g3 H
ทว่ามวลอากาศภายในห้องโดยสารกลับเย็นฉ่ำ( X7 i. _: c4 g; U
ด้วยลมจากแอร์คอนดิชันเนอร์... พริ้วเบา) v& `7 z7 H, Z- D/ v* e! X$ r
หากแต่แอร์ มันไม่อาจดับความเร่าร้อนกระสันต์อยากที่กำลังสุม
) S5 e4 m( ^7 i- |8 Cลุกโชนแบบเงียบๆในอกของทั้งสามหนุ่มได้เลย # K; }) {) R( x6 ]8 n0 I4 z
% P7 @ y- B" i( H0 G1 h' w9 {0 kหนุ่มใหญ่เมืองหลวงชำเลืองมองกระจกหลังเป็นระยะ ?0 S/ d0 u, ~% Z
สภาพของสองเด็กหนุ่มที่นั่งอ้าขาอยู่บนเบาะ...
. l" n' H' }& c' P7 \( ~. \/ X7 t! Nเนื้อผ้ากางเกงที่เปียกชื้นแนบติดเป้ากางเกง
# |, Y+ E G( N) W& }* ?' Cจนเห็นรอยปูดปม นูนเป็นหัวยัก และโคนท่อนลำเด่นชัด , }4 ?" F, j- m6 s ?. J
ขยี้ความรู้สึกวาบหวามให้แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย1 E6 e4 \) O( m( y4 X/ E/ B1 H0 X
ของปรีชาอย่างยากที่จะสะกดข่ม ( c ^3 F! s& d' k0 c" m% r
ไม่นานก็ถึงที่หมาย รถ CR-V เลี้ยวแทรกตัวเข้าจอดใต้ร่มเงาของต้นมะขามยักษ์
" D1 f1 s" I+ c# ?เป็นต้นใหญ่ที่สุดในตำบล
+ Z; ?' T, L( Y5 h! H
( W, l9 t& h( xเสียงเบรกสะดุดนิ่ง รถจอดสงบที่ลานจอดรถธรรมชาติ0 s9 C$ ]$ H% {& @3 Y( S
เป็นลานเนื้อดินอัดแน่น ซึ่งตอนนี้คราคร่ำ เต็มไปด้วยฝูงเศษเหล็กวิ่งได้
& `# e% ]6 L0 y9 S( pมอเตอร์ไซค์จอดระเกะระกะ + ~# A8 \" [" f$ E
+ ?1 S6 g9 ~3 f" Z
ปรีชาดับเครื่องยนต์ ค่อยๆก้าวลงจากรถ
9 {4 Z1 @. m3 ^/ n* `( Q2 i+ Yนัยน์ตาคู่คมทอดมองกลุ่มเด็กหนุ่มที่บ้างก็ยังนั่งคาเบาะ " s; C* J& ~( d" `7 B& D) l$ a v4 G
บ้างยืนจับกลุ่มคุยกันงุบงิบ...บ้างส่องกระจกดูใบหน้าเผ้าผมตัวเอง ; ^6 x/ [, v& d, f- N+ |
ต่างคนต่างแสดงท่าทางหลายอริยาบท( d7 B) Y! p1 p$ V# G
! W2 \0 ~- o3 |/ |0 H" zก่อนที่หนุ่มใหญ่ชายผู้ผ่านโลกบริหารมนุษย์และเงินทุน ~% C# |0 x/ d$ ], l) G; @
จะส่งเสียงทุ่มต่ำขอร้อง .... แต่ทรงอำนาจ
6 S1 Q8 D! l! t3 S( Gน้ำเสียงและท่าทางมันถูกแฝงด้วยความเอ็นดูที่บริสุทธิ์ใจเปล่งออกไปอย่างกังวาน / K: \% q [0 h) T/ a& b
"หนุ่มๆ... เฮียขออะไรสักอย่างได้มั้ยครับ”4 H. s5 j' `) G, R3 G% I
“อยากให้จอดรถเป็นระเบียบกันหน่อย” : h$ s# {' D7 U; {% @
“เรียงแถวกันไปตามแนวรั้วนี่ได้ไหมครับ?”
& \1 F# Y) i; E/ [+ W: `: J“ลูกค้าคนอื่นมาซื้อของจะได้จอดรถสะดวกขึ้น"
7 u& ^# k. x! m) tกิริยานอบน้อมแต่เปี่ยมด้วยรังสีผู้นำ ทำเอาเหล่าเด็กหนุ่มทุกคน+ e2 Z- x0 w+ h& [" Z8 U( y
ชะงักกึกอย่างไร้การนัดหมาย
# T5 K" ~5 W0 Q# B1 p% C3 e7 t% E4 e3 ]( M- C7 v
แต่พลังความภักดี เคารพ สยบยอม กลับสั่งการให้พวกเขา) b$ G* m" O+ B( N
ส่งเสียงตอบรับออกมาพร้อมกันดังก้องทั่วลานดิน!
1 B# l! h7 D/ f1 R. V6 X. E"ครับเฮีย!" + y' U6 M+ R) E5 Y7 P
น้ำเสียงหนักแน่น กังวาน และพร้อมเพรียงนั้น ! C( r' ?7 A+ P
ส่งคลื่นแผ่ขยายเป็นระลอกกระแทกขึ้นไปถึงบนอาคารกว้างชั้นเดียว
0 [% S6 ~7 e( x9 ?2 jเป็นอาคารโถงกว้างชั้นเดียว เทปูนยกพื้นขึ้นสูงห้าขั้นบันได! : e D% k G) z) r- T" p
- B5 U# o3 l+ _ป้าเขียวในชุดผ้ากันเปื้อนและลูกค้าภายในร้านถึงกับสะดุ้ง
2 \% r O" l2 h' P4 Iตกตะลึงจนต้องหันมามองเป็นตาเดียวกัน...
. N# d, H6 `. m6 N) `; r5 c7 O6 b$ U. A, S. M2 U* U2 m! O6 S
ปรีชาเองก็สะดุ้งน้อยๆ นัยน์ตาคมทอดมองภาพตรงหน้า
% N( p; J( ^7 R# Y0 G/ \ด้วยความอัศจรรย์ใจ สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู. z; a' h8 P2 z7 d H
ยามเห็นเหล่าเด็กหนุ่มสายลุยพากันกุลีกุจอเข็นมอเตอร์ไซค์
7 e% L7 h1 ~1 M1 o) Jจัดระเบียบตั้งขาตั้งคู่เรียงเป็นแนวขนานตามขอบรั้ว
9 ?) B! u; K% C% Mประหนึ่งเอาไม้บรรทัดมาทาบ!
/ Q4 g* x. @ l. M$ d8 g"ขอบคุณมากเด็กๆ..." ปรีชาระบายรอยยิ้มอบอุ่น
; R# q# q. Z8 G' o" J5 b6 Sหนุ่มใหญ่ทอดสายตามองไปรอบวง
# n3 A3 H7 M/ K2 w @3 L4 \7 l lก่อนจะเอ่ยด้วยศิลปะการสื่อสารที่แยบยล4 @0 |0 }7 }. m# ~
$ ]; V3 n& v$ `0 i7 F- V
"เฮียยังไม่ได้กินข้าวเลย ขับรถมาทั้งวัน…”+ I# }4 I' @/ ]& {
“กินข้าวเป็นเพื่อนเฮียหน่อยได้ไหม?"
" _/ p9 Q# V0 k& J: j1 R D3 _คำขอร้องที่ไร้ซึ่งการวางตนเสมือนเป็น 'ผู้แจกทาน'
( Y& U) ^( }( \) h3 G; @ทว่าเป็นการขอที่ลดช่องว่างและให้เกียรติ ยิ่งทำให้หัวใจ" j3 }' d2 N! C5 Y. R
ของเด็กหนุ่มรากหญ้าทุกคนพองโต 1 J1 B& w, w+ V+ c" E7 k
8 e2 a! I8 m% N: c. X1 Bพวกเขาสัมผัสได้ถึง 'ตัวตน' และความบริสุทธิ์ใจ
) h: L8 o4 K' B9 K7 sที่ก่อตัวเป็นความศรัทธาลึกซึ้งมาตั้งแต่มุมมองที่ริมอ่างเก็บน้ำกันแล้ว
2 g. p5 U, j# D* v"สั่งกินอะไรก็ได้หรือครับเฮีย?"9 j2 ~: r0 o! a4 A! t+ ~2 J X, o' G
+ \3 F1 s) u" `: @; B% g" J5 p' k" {เด็กหนุ่มคนหนึ่งหลุดถาม นัยน์ตาสุกใสส่องประกาย 6 ^' E+ h0 a' a5 }, J1 G
พลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความหิวโหย
" |$ m; N6 n+ q/ L6 F5 @ยามนึกถึงเมนูโปรดที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ลิ้มลอง
+ m! H& D' F6 s: n/ N8 D* B4 cซึ่งปรีชาอ่านสายตานั้นออกทุกลายละเอียด
B; M; _9 I7 G; W) E* `2 \"เฮียอยากอุดหนุนป้าเขียว... พวกเราต้องช่วยเฮียนะ" ปรีชาเน้นเสียงนุ่มจริงใจ . G3 X' W# ?+ o. I
"สั่งได้เลยเต็มที่... เอาให้อิ่มแบบไม่อั้นเลยนะ!" / t: R6 ^ V; s. {
"ว้าวววว!" "สวดดดดยอด" # `5 y6 @& c% Q0 [5 p/ F6 x
กระแสความดีใจล้นพ้นอบอวลผ่านสีหน้าและแววตา
: b0 U2 |* f; Hที่ปราศจากการเสแสร้ง / w% A; W4 d+ K/ V7 ~9 y {" ^1 l/ I( {
คลื่นมนุษย์วัยคึกคะนองเกือบยี่สิบชีวิต
8 I! s6 p9 x" Y4 \พากันสับเท้าก้าวขึ้นบันไดปูนห้าขั้น ทยอยจับจองโต๊ะกินข้าว ในโถงกว้างจนแน่นขนัด กระเทยน้อยลูกน้องป้าเขียวจดออเดอร์
# F7 f" a0 m+ T+ D) z' S8 Qมือระวิง บรรยากาศซบเซาภายในร้านคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น! ; K9 K' u8 }" s9 f ?7 I
ปรีชาแยกตัวก้าวตรงไปยังโซนเคาน์เตอร์ที่ถูกจัดแบบครัวเปิด... , _8 u+ w8 ~8 W; B* H& s4 k
ตู้ก๋วยเตี๋ยว กระทะเหล็ก เตาแก๊ส และเถาเครื่องปรุงรส
' Y8 W/ ?6 Z0 Aวางเรียงรายระเกะระกะตามสไตล์ร้านอาหารชนบท
& O7 s9 }7 y" ], G1 S& _7 h
+ A- {$ \6 X% C p, P5 K8 i) |. g7 Aหนุ่มใหญ่ยกมือไหว้แม่ครัว ตัวแม่ประจำตำบลด้วยความนอบน้อม
) B: C3 C: I2 k- W3 n. }1 G6 y( a"สวัสดีครับป้าเขียว..."
+ U& w/ y& m% u/ d9 O" {
ป้าเขียว กะเทยอาวุโสร่างอวบ ถึงกับหยุดมือที่กำลังจับตะหวัก . P4 g5 w9 T8 h. L" g3 _/ J6 u
ชะงักตกตะลึงจนตาค้าง! นัยน์ตาที่ผ่านโลกมาครึ่งชีวิต สั่นระริกด้วยความทึ่ง ทึ่ง เสียว... ; t) c: }. Q0 p$ R8 B
หนุ่มใหญ่มีออร่าทรงหรูหราแพงลิ่ว ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน
5 I H8 {& Q% n& Wรังสีสูงส่งระดับดารานายแบบ ที่ยืนตรงหน้าตรงหน้า
6 k6 a6 j& H8 r& P; Aกลับยกมือไหว้และเอ่ยเรียกชื่อเธออย่างสนิท ด้วยความเคารพ" `+ @! p$ n# z% S
มันจริงใจไร้ซึ่งการเหยียดหยาม 7 Z( c. C; k- _- L! X3 i0 k
"ค... ค่ะ! คุ... คุณ... เฮียปรี!" " z, M# b9 p4 g& t, x5 o- Q
ป้าเขียวเอ่ยเสียงติดขัด และละสายตาจากใบหน้าคมกริบ m) r+ k: @( e! ?, D& s" E8 l, _. k
ของปรีชาไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว
" L& E7 O; c3 u" ~ปรีชาระบายยิ้มละมุน รู้ดีว่าเข้มคงมาเล่าสรรพคุณให้ฟังหมดแล้ว 8 k$ {. s' m+ d' u. n% Z8 C+ V' L
"ป้าครับ... วันนี้ผมอยากเลี้ยงข้าวน้องๆ” “ขอแบบจัดเต็ม อาจจะสร้างความวุ่นวายหน่อยนะครับ"
% y! ~1 A+ ]# p! p' d3 E- J+ ~ G“อยากอุดหนุนป้าด้วย เผื่อมีเรื่องรบกวนให้ป้าช่วย”"รบกวนป้าแล้วนะครับ"
! f! d& ~9 J# e1 g2 e5 p3 h# K9 ?! Y: j3 B# {
หนุ่มรากหญ้าทั้งหมด มองตาม มองเห็นอากัปกริยานอบน้อมของเฮียปรี
. G8 z4 H! `2 z) ] Bที่พวกเขาให้ใจไปแล้ว มันช่างนอบน้อม แต่สูงส่งเหลือเกิน มันสง่างาม9 [4 B/ n' \1 [$ Y7 T+ O% @
อ่อนน้อมแต่ทรงอิทธิพลมาก เข้มและโด่งมองตาเยิ้มแทบละลาย
5 J6 u* `' U2 Z$ ]1 r) oรอยยิ้มสดใสฉ่ำหวานของปรีชา ทำเอาป้าเขียวเคลิ้มจนอกผาย... ยิ้มไม่หุบทำตากระพริบถี่ๆ ตามสไตล์ตัวแม่
/ a& I3 h0 `& n* P9 d) [หนุ่มใหญ่เห็นจำนวนเด็กหนุ่มที่แน่นโถงร้านขนัด
- `0 h7 a1 e- M. b6 `6 Q5 A) nกลัวแม่ค้าจะไม่สบายใจเรื่องค่าใช้จ่าย
) S: y: a4 r& k& ?/ wหนุ่มใหญ่จึงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วยกขึ้นสแกนคิวอาร์โค้ด+ ~" ~3 _) \( r5 e. g4 e2 s
บนป้ายที่ตั้งเด่นบนโต๊ะทันที
0 G0 U" F: W3 R% Q+ D( T*ติ๊ด!* 1 l: ?5 h6 z) B/ U3 R& l# [+ s1 C
*"ยอดเงินเข้าบัญชี... สามหมื่นบาท"*
: g- E, x$ o4 l0 w0 C; t; ^เสียงแจ้งเตือนอัตโนมัติจากลำโพงเครื่องสแกนแผดดังลั่นเคาน์เตอร์! & i) I' F9 ?1 _0 M
"วี้ดดดดว้ายยยย! ตายแล้ว! เฮียปรีทำอะไรคะเนี่ย!" ) }5 R, a0 L( v4 m( J) ^+ `
1 R3 e( U$ [4 H, ] U7 `. j5 f# Eป้าเขียวหวีดร้องเสียงพร่า ร่างอวบโอนเอียงด้วยความตกใจ
& v8 E! |& m0 v8 `, _"มันเยอะเกินไปค่ะ! ไม่ได้ๆๆ! ยอดนี้ไม่ได้เด็ดขาด” “ป้าต้องขอโอนคืนก่อนค่ะ!"2 J r+ e) a6 e+ f I3 T4 v" w
# @0 N# v" d4 `4 D: x! x! ]. Z# B3 r$ D
ป้าเขียวกุลีกุจอควานหาโทรศัพท์ของตัวเองที่ไม่รู้วางอยู่ใหน
8 l; n" `0 J G( M z( ^/ X+ iปรีชานิ่งงันไปชั่วครู่... สายตาคู่คมจ้องมองกิริยาลุกลี้ลุกลน . {& v- J' ^- x' h
กระตือรือล้นที่จะโอนเงินส่วนเกินคืนของกะเทยแม่ครัว
2 O9 [/ W9 j+ v5 o; N) m7 K, [2 ]# \8 d7 aหัวใจของหนุ่มใหญ่พองโต ความซื่อตรงรากหญ้า! k, {5 b- _' k% v/ y
กระแทกเข้ากลางอกเขาอีกระลอก หนุ่มใหญ่ยื่นฝ่ามืออุ่น1 G( |% u3 u9 G1 J) V: y B
ไปแตะท่อนแขนป้าเขียวเบาๆ พร้อมส่งรอยยิ้มจริงใจ 8 f6 a* j/ ~ F- p3 q2 a8 f: q8 e
"อย่าเพิ่งเลยครับป้า... เอาแบบนี้”. f g2 }5 c! K @7 Y
“ให้เด็กๆ เขากินกันให้อิ่มก่อน” ! `: A0 C; q/ g$ m* T9 n7 {% }
“แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาคิดเงินตามจริงกันนะครับ" 2 [/ J$ R$ K3 T4 U) K, m6 B
ความเมตตา ความอบอุ่น และรังสีศรัทธา
0 a) L; O- i% G: W4 ~7 e; hพุ่งปะทะอกป้าเขียวอย่างจัง!
; n1 J& q. }5 C4 S5 [5 E& ~. ?# Rกะเทยรุ่นใหญ่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงเอาพลังกายทั้งหมด M% e. n- y% R2 K
งัดออกมาสู้งาน กำจัดความหิวของลูกค้าวัยรุ่นอย่างเต็มที่
7 V6 l0 Y l3 E' q. I( B
เธอหันไปจับตะหวัก ละเลียดเตรียมเครื่องปรุงทั้งของก๋วยเตี๋ยวอาหารตามสั่ง
4 }( w5 h4 g$ j4 U5 P3 l' kและจัดการผัดเผ็ดกระทะร้อนรัวๆตามออเดอร์ที่เรียงคิวไว้
0 p+ u. n$ X% O" H+ M1 }8 y# bเป็นการจัดการด้วยความช่ำชอง ชำนาญ และเป็นการให้บริการ, ~ {2 ]( N! t% n8 x
ด้วยความตั้งใจสุดชีวิต... 0 |. t9 I, t4 g8 K1 K l+ L6 r4 Q I. d
4 u6 _" y3 `" ~9 p/ E ^" A+ ]% Zเด็กหนุ่มหลายคนในนี้เธอเห็นมาตั้งแต่ตัวเท่าเมี่ยง 3 ]( x) E2 q8 W7 j: v
บางคนเคยมองด้วยความสงสาร... และอยากกิน6 f! _* B9 g/ [
หลายคนก็เคยแอบแซ่บกันมาไม่รู้กี่รอบ ย่อมเกิดความรู้สึกดีทางใจ% l, u" Q0 |6 F7 V; Q& j
7 d! n C! }) k6 l* {- l
ยามเมื่อมีนายทุนใหญ่ใจสปอร์ตระดับเฮียปรีชามาเป็นที่พึ่งกำจัดความหิวให้พวกเขา 2 I( G( h2 J0 D2 @* Z& F; e( [
ป้าเขียวจึงพร้อมประเคนความอิ่มหนำให้เด็กหนุ่มรากหญ้า
; H1 N: V& v d/ J# lโดยไม่คำนึง คิดถึงเรื่องกำไรขาดทุนแม้แต่บาทเดียว!
% d$ ?4 D0 _2 A/ B" L, ^จัดเต็มค่ะ จัดให้ตามคำขอของหนุ่มหล่อเมืองใหญ่ ! v5 Z8 F- @! G
ผู้ที่มีออร่าเหลือล้นเกินคนธรรมดา มวลอากาศยามเย็นพลบค่ำภายในโถงกลางเทปูนขัดมัน
6 s! s# j# Z. |8 y4 h& vของร้านป้าเขียวเซ็นเตอร์
7 }6 u0 `5 ^: ~4 Tอบอวลไปด้วยกลิ่นไอความหอมอร่อย สมท้องอยาก) h$ q% k% p- }* m& W$ ~
ความสุขดิบ แผ่ซ่านเข้มข้นขึ้นตามเวลาที่อาหารจานโปรดวางต่อหน้า... % S$ s8 k1 k, @+ O; ^
- y9 i$ p& x! F. N# p9 Wกลุ่มเด็กหนุ่มรากหญ้าเกือบยี่สิบชีวิตจัดการกับ กับข้าว 2 e H- J0 Z+ ~" D2 v; ~
ก๋วยเตี๋ยวเนื้อเปื่อยฉุนกึก และข้าวผัดกระเพรากระทะร้อน: [ _( S2 F/ l% ]
จนเกลี้ยงจาน บวกกับน้ำอัดลมและขนมอีกหลายห่อ, U( r* n# Q: B! `
# y, H9 U& j9 V& r. c M s6 ?# V& Qเรียกว่าเป็นการกินที่อิ่มหนำสำราญ ชนิดท้องตั้งรับความหิว
4 U9 ?$ x% Y& l& F# H3 _ไปได้อีกสามวันเต็มๆ และเป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีนายทุนใหญ่% S5 R2 `+ d/ P+ C
ผู้ใจดีมาเลี้ยงให้กระแทกปากถึงที่เลย
" a% r* w* E: R1 z- z- H0 t v9 i( Q' k
( G' h6 \4 u) |1 @+ J H. _ หลายคนอิ่มแปร้แน่นท้องจนนั่งเอนหลังไม่ไหว * ]5 z: Q: |7 B [% a& e) ]9 o, O
ต้องลุกผายอกขยับเอวช่วยย่อยอาหาร หลายหนุ่มทยอยกันเดินไป7 u. @' B% H! o) q1 ]) O
เข้าห้องน้ำ พากันเดินเรียงแถวกันเหมือนลูกเป็ดน้อยน่ารัก+ \! k- Y( F3 ?6 q/ n6 ^2 |# i
) ?- N& N; P8 u8 R6 }
บริเวณหน้าห้องน้ำเต็มไปด้วยหนุ่มๆยืนจับกลุ่มสูบบุหรี่ฮัมโบโร่... + x4 a+ [* t7 e. X' F2 b
เสียงซองยาเส้นรากหญ้า ที่ต้องมีทักษะมวนเองกับมือ ดังพึ่บพั่บ 8 z( p( H, Y# y! W- w3 [' h; l
ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการทำงานบิดแว้น แตะยาเส้นกลิ่นฉุน' G H1 x3 v% l
วางลงบนกระดาษขาวบาง เกลี่ยละเลียด ใช้นิ้วคลึงมวนให้กลมดิก
& V1 D' \: b5 r( d& D' _6 {+ mจนกระดาษขาวห่อแน่น ก่อนจะจุดไฟแล่บฟึ่บ! ควันขโมง
5 O" h5 G: Z2 w1 u4 f7 M$ O7 Q
, _& I0 X& r3 @6 P" h. Iควันสีเทาอมขาว พุ่งฟูฟ่อง ลอยล่องไปตามสายลมแล้ง , H0 _. |, m8 k8 W" w2 O
บางคนเป่าให้เป็นวง ลอยออกจากริมฝีปากหนา ควันขาวเป็นวง
5 l! j5 i; k @ค่อยๆกว้างขึ้น จนสลายไป กลิ่นควัยยายเส้นผสมผสาน เข้ากับกลิ่นตัว กลิ่นเหงื่อไคลและกลิ่นความคึกคะนองของวัยหนุ่ม1 V# C a: l K5 T4 v
มันช่างเป็นฟีโรโมนที่กระตุ้นความเงี่ยนแบบดิบซ่านเสียจริงๆ
( |4 ]# n+ K1 d
) E! J+ `, D- C# j "เข้ม... เฮียปรีมาจากไหนวะ?
8 v/ F5 ~2 Q8 U9 B* `- x D“น่าจะโคตรรวยเลยมึง” + x4 N3 g* i. x1 Y% v! D+ T7 G8 H6 ^
“โคตรหล่อ แถมนิสัยใจดีสุดๆ" - q0 Q& W* |- j9 L
$ o: M; e: G9 o1 R* ~2 O เด็กหนุ่มคนหนึ่งพ่นควันบุหรี่มวนโตออกจากปริมณฑลริมฝีปาก . Q$ [5 ~' D! L8 T% v1 u- h2 \) ]
เอ่ยถามขึ้นด้วยนัยน์ตาสุกใสแพรวพราวด้วยความทึ่งในอก; x3 ] M2 M( Q$ I2 b7 P) o
, N. J0 n, \- c9 E) j5 x, V% u
เข้มยืนพิงผนังปูน อัดควันยาเส้นลงปอดลึก ก่อนจะพ่นออกมา
B7 e7 v+ [$ [9 Qทางรูจมูกเป็นสายเหมือนปังไฟพ่นควัน กระทบแสงแดดอุ่น
" C: v S0 i( j9 ?3 M( [
7 ]% o0 j# r$ K; n "มาจากกรุงเทพฯ นู่น…” 0 J! j9 j0 h3 _/ Y
“จะมาสร้างคาเฟ่ใหญ่อยู่ตรงปากทาง”
( H( ?# J% h, G: D“ปู่กูเป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง ส่วนกูเป็นผูจัดการ 555"
5 U: K' E2 I9 v9 q& D' `' S1 c8 O5 J% v6 I0 q
เข้มกระเซ้าหยอก ขิงเพื่อนอีกครั้ง อิ่มท้องแล้วอารมณ์ดี
9 i# W+ @' q. h$ @: ]8 ^
"โหยววว! มึงนี่โคตรโชคดีเลยได้รู้จักสนิทกับเฮียปรี..."
9 a' ^6 W* a, {; H8 O% F, Q' m
เพื่อนอีกสองสามคนเริ่มกระเถิบห้อมล้อมเข้ามา
' w, ~/ I }" Oนัยน์ตาฉายแววมีความหวังเดียวกัน
! R. u5 H0 Z* c- H- v5 Z5 _- l
+ S' T/ c) z+ j6 m "ว่าแต่... กูอยากไปทำงานก่อสร้างให้เฮียปรีว่ะ”- v- h1 h7 O! b, F
“ปู่มึงรับคนงานเพิ่มไหมวะ?"% S6 i6 l, ~& o8 H. q) v
! d5 F0 h5 m P3 q
จากเด็กหนุ่มไม่เอาถ่าน แว้นให้โดนด่าไปวันวัน เริ่มอยากทำงาน0 P. d0 C$ [! I5 K5 J6 t: O" W( _
อยากเปลี่ยนแปลงตัวแล้ว แววตาเป็นประกายมุ่งมั่น
& ?6 ^) V& v; h3 p1 b" kเข้มยืดอกแน่นเกร็ง รับแรงปะทะจากสายตาอ้อนวอนของกลุ่มเพื่อน
( ~* a6 |# M* P1 Sหนุ่มน้อยวางมาดดุจหัวหน้าสายเปย์ ท่วงท่าและภาษากาย5 p9 z+ p1 w7 h: S
ขยับยืดขึ้นอย่างทรงพลัง 4 Q: `# a8 h# ?( B4 i- ]: B
& M/ x3 x5 N6 x5 p# i"เออๆ เดี๋ยวผู้จัดการรับเรื่องพวกมึงไว้ก่อน” ' x' I- O7 n$ n6 `8 ~ r) W1 x4 z
“กูจะลองถามปู่กูให้”
) }5 L# Z5 l/ ]5 \* ^“น่าจะรับแหละ เพราะโครงการเฮียปรีเขาใหญ่จริงต้องการคนเยอะ"
4 C" i' b) n* g5 D5 k- Wเพื่อนๆแสดงอาการดีใจ ล้นวงหน้า ยิ้มไม่หุบ
เมื่อได้ใจเพื่อน เข้มจึงเร่งแสดงพาวเวอร์ของคนที่จับทางความรู้สึก ของหนุ่มใหญ่เมืองหลวงได้ตั้งแต่ริมอ่างเก็บน้ำแล้ว
! _7 y1 N/ q6 M* q+ j! k1 J* i- {- m* K% F5 y& b$ s5 W
"เอออีกอย่าง เฮียปรีบอกกูว่าอยากอุดหนุนป้าเขียวเต็มที่”. @) W% _0 a% q3 d$ S( J0 f
“พวกเราแดกเบียร์ร้องเพลงกันต่อเลยไหม?"
0 F$ C1 E5 K/ P. d# [: z" ~$ I* P: dผู้จัดการเข้ม เริ่มชักชวนหาแนวร่วม ทั้งที่เป็นความอยากของเข้มเองทั้งหมด( Z! }0 V2 G* @3 \" c
4 U3 A1 z. F7 _# b" _% }
"จะดีเหรอวะมึง?" $ c9 c$ |4 V6 {
เด็กหนุ่มคนหนึ่งหลุดทำหน้าเกรงใจ ละสายตามองไปทางโต๊ะใหญ่
& y# q1 E' ~; X2 t/ e' oมองเห็นปรีชานั่งคุยกับโด่ง ดูไปแล้วเหมือนคู่รักกำลังคุยกัน * h: \ |) K3 h! w; A, w
! c) P2 A7 D* z" K L% h
"เฮียเขาเลี้ยงข้าวให้กินกันขนาดนี้แล้ว”; L$ W: t/ z u! e' X3 B7 N
“น่าจะหมดเงินไปเยอะแล้วนะโว้ย"! p F7 y$ p9 X$ b) b* g
“ใช่ๆ กูเดินเข้าห้องน้ำรอบนั้น ได้ยินเครื่องสแกนสามหมื่นบาท”
/ }) K' C7 a7 S- I- B- n- A) E8 p) Z4 j; L3 s5 U
“สามหมื่นบาท” ทุกคนอุทานเกือบพร้อมกัน
6 m. ]. j7 E1 i6 i6 o2 c& f1 w
7 G' \" I, Z$ C2 _ เข้มหัวเราะหึๆในลำคอ สายตาที่เคยลอบวิเคราะห์
, `, l* [( A: j a5 d+ D3 oแอบมองปรีชามาตลอดนั้นฉายความมั่นใจล้ำลึกอีกครั้ง
0 k4 O9 a; y# Y1 D. a, K9 U( ~6 e! v0 `% {6 Y
"พวกมึงตั้งใจฟังกูให้ดีนะ...ไอ้เพื่อนๆทุกคน”( C, S+ o! f3 H9 k! d
“คนบางคน เขามีความสุขที่ได้เห็นคนอื่นมีความสุข” % S/ b- r- q, |; ?
“ได้เห็นคนอื่นได้กินของดีๆ ได้เลี้ยงคนอื่นแล้วสุขเต็มใจ” “เวลากูมองตาเฮียปรี กูรู้ว่าเขาคิดแบบนี้...รู้มั้ย”
7 V- \0 r' _6 k$ s# b! t“ไปๆพวกมึงเดินลงไปที่ซุ้มคาราโอเกะใต้ต้นมะขามใหญ่รอเลย”
0 A$ k& U; y1 h“ทางนี้ข้างบนกับเฮียปรี เดี๋ยวกูจัดการเอง สอ บอ มอ อยู่แล้ว"
4 A% J; o% [6 N* }: V% W; n! w
สายตาและน้ำเสียงจริงใจ จริงจัง เชิงสั่งการของเข้ม
- R$ O8 m0 s! h8 Q. Vดึงให้คลื่นเด็กหนุ่ม เคลื่อนตัวย้ายลง ผ่านบันไดปูนหน้าร้าน
" E/ v7 X6 {' T; Kมุ่งหน้าไปยังซุ้มไม้ไผ่ โครงสังกะสีเก่า ใต้ร่มเงาต้นมะขามใหญ่ข้างๆลานจอดรถ
- N$ ?( {" }5 S6 T) sทิ้งไว้เพียงเข้มที่กำลังก้าวเท้ายาวๆ กลับมายังโต๊ะทรงยาว
2 B. N/ D0 X. `. }0 p+ d. m& \ซึ่งปรีชากำลังนั่งคุยกับโด่งอยู่ท่ามกลางมวลบรรยากาศนิ่งสงบ
* o& r& [/ A- L9 C8 G3 G
o& K/ M" V. f7 V5 Y5 i
"เฮียครับ..."
a1 p9 t; Q' O& w) k& B: S/ h9 {+ d8 b. c. R4 U& `0 M
เข้มก้มหัวลงเล็กน้อย กิริยาผ่อนคลายทว่านอบน้อม" z3 D/ g, G- Q5 z/ H* g# s' M
ดูนิ่งและเกรงใจอย่างถึงที่สุด
- m4 q2 C9 f0 T. O( \; m8 Q4 [8 ^$ ?3 `4 r7 N
"พวกผม... ร้องเพลงกินเบียร์กันต่อข้างล่างได้ไหมครับ”- f& v( H/ z8 ]2 X6 T, [
“นานๆ มากันครบแก๊ง?" + S _; |' G( i+ A8 U
ปรีชาเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเข้ม ความโปร่งใสบริสุทธิ์* E/ R" \8 ]8 {+ e
ในแววตาของเด็กหนุ่มตัวท็อป ทำให้อกของหนุ่มใหญ่พองโต
' _' `( q( _+ Q" F
: j C! O0 {' A4 I" r0 n"ได้สิครับ...เอาเลยสนุกให้เต็มที่”& y: p4 A' g' {( M; a
“ดีๆจะได้อุดหนุนป้าเขียวด้วย”) t) x8 |4 K0 f2 U
“ฝากเข้มช่วยดูแลเพื่อนๆ แทนเฮียด้วยแล้วกันนะ"8 H( R3 Q# E- \
# D0 `/ p4 P: X$ b" Bปรีชายิ้มและกำชับเข้ม เพราะหลายคนยังเป็นเด็ก6 d8 t* p) K! L2 d
ถือว่ายังต้องคอยกำกับเรื่องการกินดื่ม การเมา/ u& F3 W, b3 [* J4 e
เป็นความรับผิดชอบที่เขาให้ความสำคัญ& c+ t0 s. R( n) V8 l
- h- I% u0 z+ {9 t
"ขอบคุณครับเฮีย!" " b& w3 |0 ?; c
$ ` P5 L4 o6 q( p, \6 k$ @1 j
เข้มยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียบขาว ยกมือไหว้ขอบคุณ1 y3 M7 p, C( O& K: M0 G; N
กอปด้วยความจงรักภักดี ก่อนจะผันตัวก้าวลงบันไดไป
8 o' E5 @/ d& h3 H1 tไปตามคำอนุญาตแล้วจากนายหัว 9 k6 i6 o/ S& g q
ปรีชาชำเลืองมองโด่งที่นั่งยื่นหน้าส่งยิ้มให้เขาเบาๆ ความน่ารักที่นิ่งสงบ' L7 x0 Y6 F9 k7 l' i
ออร่าจางๆที่กำลังค่อยทำงาน โด่งพ่อลูกอ่นผู้หล่อเหลาเตรียมรับทุก! C) f; F/ ^& {- ~$ T& O, M; n
คำสั่งของเฮียปรีอย่างอาจหาญ5 Q" q1 N+ R I0 o0 W$ |; ^) I4 N
. D. B, A( d! @7 k1 `
"โด่ง... ไปถามป้าเขียวให้เฮียหน่อยสิ”
0 }/ |# R% n: a! N# U% e“ว่ายอดใช้จ่ายทั้งหมดเท่าใหร่ เหลืองบอยู่อีกเท่าไหร่", i$ ?! i4 ?( O# \3 ~
6 ?3 G) V4 l$ c" l4 R) w$ Y" H4 A
"ครับเฮีย..."
9 u/ [# _! B, o: t3 ?2 r
7 c9 i4 i6 v% w& z+ Lโด่งรับคำนวลนุ่ม ลุกขึ้นโค้งตัว นัยน์ตาคมประกาย: D6 R9 v) l) y% s3 m4 Y
ทอดมองปรีชาด้วยความภักดีซาบซึ้งใจ ก่อนจะก้าวเดิน; G* w3 }1 ?" i; I$ I: {% x
ไปทางเคาร์เตอร์ โซนครัวเปิดที่ระเกะระกะไปด้วยเถาเครื่องปรุง! ^! j3 t. x- E* Y$ Y$ B" G
7 W3 s5 ?4 Q1 \: Q2 T U0 C( t
"ป้าผัดจานนี้เสร็จก็ว่างแล้วโด่ง…”
* b) K3 x* S" R$ i“เดี๋ยวป้าเดินไปแจ้งเฮียเองนะ จะได้ขอบคุณเฮียเขาด้วย"
7 ^( ]0 W* F4 g1 {2 d9 j+ T( o7 `% ?$ D8 j K8 |
ป้าเขียวที่กำลังคุมเตาแก๊สเร่งไฟแรงเอ่ยปากบอก& Y: y: q( L( W. Q
โด่งจึงถอยตัวแยกเดินออกมา เพื่อไปเข้าห้องน้ำด้านหลัง... # Y7 u& ?2 @ G& Q9 Z6 E
0 v, N O- M; y4 G# i( m
บรรยากาศเป็นทางเดินแคบๆ ที่ระเกะระกะไปด้วยลังกระดาษเก่า
& t( V' x/ A0 @8 U# \9 X- D8 M$ Fและลังขวดเหล้าขวดเบียร์เปล่าตั้งซ้อนสูงปะทะสายตา
0 l% z6 P9 f- A2 F }น่าจะกำลังรวบรวมรอขายเป็นเศษขยะรีไซเคิล0 N h0 F) `" I- c% E2 ?8 O
: ?" s9 ~ C+ q' ]ครู่ต่อมา ป้าเขียวในชุดผ้ากันเปื้อนที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
$ r, |0 O. q1 Q8 r' k- \จากการทำอาหารรัวๆ เพื่อให้ทันความหิวของลูกค้าวัยหนุ่ม
% _- @+ C% G( m' u f0 Fนางเดินตรงเข้ามาหาปรีชาที่โต๊ะ ยื่นกระดาษบิลเขียนมือ$ q) s/ T# M* O* U8 d& Q
ลงบนโต๊ะด้วยฝ่ามือที่สั่นระริก ประหม่าและเกรงใจ
% H y( L# j* ~4 \8 M8 c, S7 Y2 l( U3 w. P$ c3 B2 ?
“ป้าขอยืนห่างๆนะค่ะ ตัวเหม็นมาก ทั้งกลิ่นเหงื่อกลิ่นน้ำมัน” "ทั้งหมด... แปดพันบาทค่ะเฮีย" % U- Q6 P* R4 m/ H5 U4 R; y, T
* q- U9 V. g& x1 g1 `1 w1 o2 \6 L
น้ำเสียงป้าเขียวเต็มไปด้วยความเกรงใจลึกซึ้ง , ]+ `6 o8 f2 Z
เพราะสำหรับคนในชนบท การจ่ายเงินก้อนจำนวนเกือบหมื่น
$ A. ~+ r$ H0 u# lในมื้อเดียวคือเป็นยอดเงินที่สูงมหาศาล0 i7 Q0 v; i6 Y
$ U; C# d7 }( w: R
ปรีชาขมวดคิ้วคม นัยน์ตาจ้องมองตัวเลขบนกระดาษอย่างไม่แน่ใจ... $ B) u8 w4 ^ I. d6 k4 J" E, h
หนุ่มใหญ่เมืองหลวงต้องปรับสมองประมวลผลค่าเงินใหม่
' i7 R( Q0 U! T1 R: l; Jระหว่างเมืองกรุงกับชนบทอย่างหนัก ( }& B: S+ s+ y4 T
เด็กหนุ่มเกือบยี่สิบชีวิต กินกันจนแน่นท้อง สั่งทั้งก๋วยเตี๋ยว
# }; V" j) ^+ V% `1 \: M/ fอาหารตามสั่ง ขนม นำอัดลมแบบจัดเต็ม...
9 c* a) q! z: l$ m+ p* B; bยอดรวมกลับไม่ถึงหมื่นบาท ทั้งที่เขาโอนเงินสแกนจ่ายไปก่อนแล้ว
) s, Q8 H# q; g5 mสามหมื่นบาท ยังกลัวจะไม่พอด้วยซ้ำ!
6 Z8 M) h9 h/ W( F1 O0 h# s* o9 G' _3 P2 S d
"ป้าเขียว... คิดเงินถูกหรือเปล่าครับเนี่ย?" , L9 r/ N: _* h
ปรีชาเอ่ยถามเสียงนิ่ง ทำหน้าเหมือนกังวลว่าคิดไม่ถูก มันน้อยไป
+ i% x8 ]8 l1 f7 R
& H$ F/ ?: g6 |9 s' Z ป้าเขียวสะดุ้งโหย่ง สีหน้าผาดซีดด้วยความกระสับกระส่าย
X1 ^9 @' B7 p$ `& p6 |กลัวว่าตนเองจะคิดเลขผิดหรือสร้างความไม่พอใจ . \& s6 K* O6 d" j; d& |
แต่แล้วดวงตาของแม่ครัวรุ่นใหญ่ก็ขยายกว้าง ! c7 g. n" ^6 k$ v
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของปรีชาตามมา
2 m( P8 C6 P% o9 [7 V4 g! g" l, v B- m, y( q2 Z ^
"มันถูกเกินไปมั้ยครับป้าเขียว…”
6 V/ `* B& ]: @7 \ x. z“กินกันตั้งเยอะแยะหลายคน ไม่ถึงหมื่นเนี่ยนะ?" ! }1 j1 O9 h- O- N: Q# \- G
ปรีชายิ้มขำให้กับความต่างของค่าครองชีพ
* U5 S( v6 X7 D* I
" Z. A8 ]0 ~* M" x, v ป้าเขียวถอนหายใจยาวๆ พลอยยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก& \& _+ |2 D6 U9 |) a. o2 O
เมื่อเข้าใจความหมายที่แท้จริง4 r0 t, @/ {9 ?, \6 r3 K
9 s9 t. i0 f4 g& b$ C1 c
"ถูกต้องแล้วค่ะเฮีย!”6 c1 v3 ?2 y9 x! ^4 {) j: Y1 t
“อย่าเอาค่าอาหารในเมืองหลวงมาเทียบกับที่นี่สิค่ะ”9 L3 C7 P* p9 O' b) O! u
“ไม่งั้นเฮียจะงงนะ... มะนาว ต้นหอม ผักชี”! _; S& r0 I F
“ของพวกนี้ป้าไม่ต้องซื้อเลยนะคะ ปลูกเองเก็บเองทั้งนั้น!"; c5 f$ H( o# S5 S
ป้าเขียวผายมือ นำเสนอด้วยท่าทางภูมิใจ 3 G7 }4 G6 u/ x8 T; K
ปรีชามองเห็นภาพความจริงใจ ความซื่อสัตย์ และต้นทุนชีวิต& r% n6 S* M- S: e: Z5 W" E
ของแม่ค้ารากหญ้าคนนี้ที่ไม่ค้ากำไรเกินควร
" R9 N( R7 ]* L. Pหนุ่มใหญ่ตัดสินใจชิงพูดตัดบท ก่อนที่ป้าเขียวจะเอ่ย
2 Q8 t) N) A6 t+ n- P2 j0 p% dเรื่องโอนเงินส่วนเกินคืน
. _% V8 j4 m; a$ {4 D
' N, N) m" W( U5 q6 d "งั้นเงินที่เหลือ... ผมยกให้ป้าเลี้ยงเด็กๆ ต่อนะครับ”
6 R7 C, z( W N“ไม่ต้องโอนคืนหรอก ไม่แน่ว่าวันข้างหน้า…” “ผมอาจจะต้องขอพึ่งพาแรงงานของพวกเด็กหนุ่มเหล่านี้"
" M5 Y* I B- G% e3 s, {, t x(แรงงานหรือแรงเงี่ยนค่ะเฮีย อิอิ) 6 P" ^4 s0 l; J9 o1 e: I% d9 \
น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นและประกายตานุ่มนวลสุภาพ ที่สาดสะท้อนออกมา 8 \) f, [2 w" n. f$ r+ Z
มันคือน้ำใจอันบริสุทธิ์ จากคนแปลกหน้าที่เพิ่งเคยเห็นกัน แต่กลับโอบอุ้มกัน... 4 Z$ t+ `( }8 a8 ?! H' {* Q
หัวใจเหี่ยวแห้งของป้าเขียว ที่กำลังตรอมตรมด้วยหนี้สินล้นพ้น
- b" z& q% ]: t2 H0 mจากการกู้เงินทุนประคองร้านและหนี้รายวันนอกระบบ
; g4 \. J4 ]4 c
' I* c$ i; A3 C) p: W0 S% mพลันจิตใจก็ชุ่มชื้นและพองโตขึ้นมาอย่างฮึกเหิม!
7 {* s! H1 ^7 n- y6 Fเพราะดอกเบี้ยที่ค้างมาหลายเดือนอาจได้เงินก้อนนี้ไปผ่อนผันก่อน
1 m5 V5 O( [1 I8 g) J+ D6 T6 pรังสีแห่งความภักดี ศรัทธาและการเชิดชูผู้ทรงอำนาจใจสปอร์ต
$ e. Z# ]& E* k3 jก่อตัวขึ้นในอกของป้าเขียวอย่างหมดหัวใจ- k( ^# K- L: p- s9 Z
! n( Q* A- p' } g' N R: g5 |
จังหวะนั้นเอง โด่งเดินกลับมาจากห้องน้ำพอดี
' ^0 e/ Q7 q# Y2 d" Zป้าเขียวจึงหันไปสั่งเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงตื้นตันสั่นระริก
( v- F/ U3 o& x8 ]# f; b3 Lแต่ทรงพลัง5 \/ _8 i; z& H0 I3 V6 j: y/ k" q$ @
1 v8 v* _% n' E B, k
"โด่ง... ไปบอกเพื่อนๆ นะลูก” # v8 @1 {$ n+ F4 I
“ว่าเฮียปรีเขาเลี้ยงคาราโอเกะกับเบียร์ต่อ”
3 O, [/ {% P% N“เบิกเหรียญ ร้องเพลงกันเต็มที่เลยนะ ถือว่าร้องเพลงขอบคุณเฮียเค้า”
, E @0 Z8 T5 a5 A- u' x) h# ~“กับแกล้มสั่งได้เต็มที่เลย แต่ห้ามกินเทกินเสียเด็ดขาด!...” “ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเอ็งได้กินวันนี้ มันคือน้ำใจของเฮียปรีทั้งนั้นนะ!"
. L" n( A& W* B; M7 j- l& T- l2 e, {1 _0 o% v) C. H5 @' A
คำพูดหนักแน่นไร้การเสแสร้งของป้าเขียว $ t3 G" N. r" I a& [$ N1 |
ดังก้องสะท้อนกระแทกเข้ากลางหัวใจของปรีชาอย่างจัง+ m5 _# g; h% `, _0 Y
จนหนุ่มใหญ่นิ่งอึ้ง... เขาสัมผัสได้ถึง 'ความใส่ใจ จริงใจ'
, d$ i; t/ y' t0 h4 X5 Lที่ปราศจากมารยาใดๆ ชนิดที่ไม่เคยพบเจอในสังคมเมืองกรุงมาก่อน# u' q6 [2 a6 e! C$ _( J k
3 Z# D# V! @$ w: f1 y1 o
"ครับป้า!" โด่งรับคำเสียงหนักแน่น ก่อนจะรีบก้าวลงบันไดไป
x2 q2 ?( h R# |เขารีบไปส่งข่าวให้เพื่อนๆที่ซุ้มคาราโอเกะ ใต้ต้นมะขาม…
( E- L% ?5 S" q0 S: m1 ]( N3 [7 _และเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา…
2 A. I% T- D3 X- d+ e"เฮ้ๆๆๆๆๆ!" "เย้ๆๆๆๆๆ!" "ขอบคุณครับเฮียปรี๊!!!"5 B7 z: ^, L+ N7 v/ g) J* b4 G0 x
"ขอบคุณครับเฮียปรีสุดหล่อ!!!"3 W( Q4 s- v8 N3 G( i# Q" a/ g
, `! W6 j2 M6 n3 ^8 ?) w9 x* A เสียงโห่ร้องก้องกังวานของกลุ่มเด็กหนุ่มวัยรุ่นกว่ายี่สิบชีวิต
+ |6 p$ {8 X/ B/ i) C qแผดลั่นข้ามลานดินลูกรังขึ้นมาถึงบนตัวร้าน!
+ c$ ]. N" t) [, u2 Vเป็นเสียงขอบคุณที่ทรงพลัง หนักแน่น และจริงใจที่สุด
; w' V4 M0 j- r3 D3 W, Cในชีวิตเท่าที่ปรีชาเคยได้ยินมา...
- V4 G7 C+ L d+ ^; j3 ?# P4 w
ปรีชาหลุดหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างมีความสุขที่สุดในรอบหลายปี...
/ J9 w8 x8 ^8 X9 O Lกับเสียงหัวเราะเบื่องล่าง เสียงแก้วเบียร์กระทบกัน
2 i, M; o4 }& {9 W) ^) d) j; F: g. xและเสียงเพลงคาราโอเกะที่เริ่มขับขานจากใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ . f0 d1 Z7 |* n/ t/ t1 H+ y
มันคือท่วงทำนองแห่งชีวิตชนบทอันแท้จริง ที่กำลังโอบอุ้ม
0 K& Q9 W8 E# g& Mและต้อนรับหัวใจอันแสนเปลี่ยวเหงาของหนุ่มใหญ่เมืองหลวง 5 `+ A% K% g& u: s$ n% L
ให้ได้รับการเติมเต็มตั้งแต่แรกเยือนอย่างอิ่มเอมใจ…1 W/ `6 ]5 d/ t9 T% L
# Q0 N( z6 T- D6 i0 Z“เฮียค่ะ ป้าทราบเรื่องไอ้โด่งที่อ่างเก็บน้ำแล้วนะค่ะ”
" e& u ?, y% U; M, M8 kป้าเขียวตาโต แสดงอาการตื่นเต้นเพราะนางรู้ความร้ายกาจ
9 d, v$ y: l" J, Fของแก๊งกระเทยเจ้าถิ่นกินผู้ชายพวกนั้น
และรู้ว่าอะไรจะเกิดกับโด่ง มันต้องถูกประจานแน่นอน 2 D* C2 x$ o! w1 }7 C9 L
สีหน้ากังวล เป็นห่วงและเห็นใจที่สุด ถูกฉายขึ้นที่หน้ากลมมน
0 K2 \, t) c9 F# M, m; Iอย่างเห็นได้ชัด 0 }( D9 p j7 {8 S" F" _3 o/ F* N$ b
“ไอ้โด่งเป็นเด็กดี เรียนเก่งแต่ชีวิตมันโคตรน่าสงสารเลยนะเฮีย” * S$ ^4 ?" n6 I, n5 q+ {
ป้าเขียวทิ้งตัวลงนั่งไกล้ แบบไม่สนใจกลิ่นตัว กลิ่นเหงื่อแล้ว+ ?9 j1 S# @% w7 `" |7 J% l
นางจ้องหน้าปรีชา เริ่มมีน้ำตาเริ่มคลอที่เบ้า
' ]. T! q4 d* V8 R* b5 r4 A2 S% v' B
ได้ยินแค่นั้น ปรีชารู้สึกเจ็บแปล๊บที่ใจ สันหลังเย็นเสียววาบ
) j, H; c/ B9 Zขยับเก้าอี้ ดึงตัวเข้าหา เข้าไกล้รอฟังเรื่องราวชีวิตของหนุ่มรากหญ้า ที่ตอนนี้เรียกได้อย่างเต็มปากแล้วว่า “โด่งสุดที่รัก”
9 V& E" F I4 y& D, ?! H8 L
1 E+ V m$ q7 R$ Q ซัพพอร์ตเหล้าขาวให้ยายกรึ๊บเติมพลังสมอง
ตามอัธยาศัยนะค่ะ เท่าใหร่ก็ได้ค่ะ ของมันจำเป็น 5555 สนับสนุนอย่างเต็มใจคบกันไปยาวๆค่ะ และโปรดติดตามตอนที่ 5 โด่งพ่อลูกอ่อน มาทราบเรื่องราวรัดทดของเด็กหนุ่มจากอดีตที่ผ่านมาและหลังจากนี้เขาจะไม่ได้ต่อสู้ชีวิตตามลำพังอีกแล้ว เฮียปรีจะเป็นน้ำยาประสานทุกรอยแตกร้าวของชีวิตให้มันเข้าที่เข้าทางและทำให้เป็นโด่งที่สมบูรณ์แบบ ให้ทะลุความบอบช้ำออกมาเป็นหัวหน้าโด่งให้ได้ และสุดท้ายโด่งจะตอบแทนเฮียปรีด้วยอะไรดี " Q4 w$ F* p! M9 ?! r- M( |
6 K' f7 A) w; Y4 A n
/ T9 S0 J) d8 J
 พูดคุยให้กำลังใจติดต่อกันใหม่...อินบ๊อกได้เลยคร้าาขอบคุณที่ชื่นชอบสนับสนุนและติดตามผลงานค่ะ | 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-8-18 17:40:33
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-8-18 18:27:33
โพสต์ 2026-8-19 08:40:31
โพสต์ 2026-8-30 01:13:14
โพสต์ 2026-8-30 21:23:10
