น้าเขยทหารอากาศเสียพนันบอลกับสาวเสียบ ตอนที่28 (update)

zebu

* P# g* G: K2 `$ S3 H+ W2 y
$ y, d& r* I4 @0 {ในห้องที่แสงนวลค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแสงยามเย็น
รอยร้าวยังไม่ปิดสนิท แต่สะพานบางๆ ที่ธันวาวางไว้
กำลังเริ่มมีน้ำหนักของทั้งสองฝั่งกดทับลงไปด้วยอย่างช้าๆ
. c) d5 c9 }0 U0 ?( c" Q$ `* r/ m- ~9 Kและระมัดระวังที่สุด
9 `' i6 ^# |" z  l4 u.................................................
! Y( p+ i- q. ]& {. D
เงาของทั้งสามคนทอดยาวบนพื้น
* z( C: }  O* x0 i: Bไม่มีใครพูดอะไรเป็นระยะเวลานาน
บี นั่งก้มหน้า
น้ำตาที่กลั้นไว้นานเริ่มไหลย้อยลงบนแก้มทีละหยดโดยไม่สะอื้น
แค่ไหลช้าๆ ราวกับความอ่อนล้าที่ถูกกดทับมานานกำลังหาทางระบายออกมา
น้าอ๊อดนั่งอยู่บนพื้นตรงหน้า
มือวางบนเข่าตัวเอง
) Q' L. p. S0 B9 Y, T2 C% N% Tนิ้วสั่นเล็กน้อย
เขายังไม่กล้าเอื้อมไปสัมผัสบี
% g2 k8 c! n3 K. B# V  ~' ?( Hธันวาที่นั่งอยู่ข้างๆ บี มองภาพตรงหน้า
ความรู้สึกถึงความเจ็บที่มีมาตลอด ค่อยๆ กัดกินอยู่ภายในอก
7 {* E3 Z0 r* Z! ?5 iธันวารักบีในแบบของตัวของเขาเอง
; Y* e# u8 t, e5 y; S5 b. Kแม้จะยังไม่ชัดเจนนักว่าความรู้สึกนั้นจะไปได้ไกลแค่ไหน
0 X# Q# y; \3 Q% [แต่ตอนนี้การได้เห็นบีน้ำตาไหลเพราะคำพูดของคนที่บีรักที่สุด
ทำให้หัวใจของธันวาเจ็บปวดอย่างหนัก
เจ็บจนอยากจะยื่นมือไปกอดบีไว้
อยากจะบอกว่าไม่เป็นไร
อยากจะปกป้องบีจากความเจ็บปวดนี้
แต่ธันวาก็รู้ดีว่าตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น
ถ้าแสดงอารมณ์ออกมามากเกินไป
รอยร้าวระหว่างน้าอ๊อดกับบีอาจจะลึกกว่าเดิม
ธันวาจึงบังคับตัวเองให้ตั้งสติ
หายใจเข้าช้าๆ
" O1 I2 ?# W, Dได้เพียงวางมือทับบนหลังมือของบีเบาๆ
: D$ A0 ?4 e: O9 V+ M* ^$ B5 ]ไม่ได้บีบ
( Y1 }/ o6 M; {# y+ B: Oไม่ได้กดแรง
( c; z* n) R0 s( ^5 Jเพียงแค่คงมือไว้อย่างนั้น
6 ?: I# i4 E& k8 I: Sให้น้ำหนักบางๆ ที่บอกว่า “พี่อยู่นี่”
1 @" j8 t+ B( ~) c3 dธันวาพูดด้วยเสียงต่ำมาก
3 a: g8 h3 L4 H. Dเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ
- s2 P4 x, }+ t4 x3 h" g+ ^0 I  H“ไม่ต้องรีบ”
“ไม่ต้องพูดอะไรเพิ่มก็ได้”
“แค่รู้ว่าตอนนี้… ทั้งสองคนยังอยู่ในระยะที่เอื้อมถึงกัน”
" g# N0 g% ]- G8 Cบีหลับตาลง
, }0 {2 c; y5 C4 Z" u0 S3 Sน้ำตาที่ค้างอยู่บนแก้มไหลย้อยลงช้าๆ
: c0 K  u* T+ t; U% kไม่ได้สะอื้น แค่ปล่อยให้ความอ่อนล้าค่อยๆ ซึมออกมา
น้าอ๊อดมองมือของบี
/ Y$ m4 U+ f3 _" N, Kแล้วค่อยๆ ขยับนิ้วชี้ไปข้างหน้าเพิ่มเพียงนิดเดียว
* {1 `1 M$ z# K: sธันวารับรู้ได้ถึงการขยับนั้น
หัวใจธันวายังเจ็บอยู่
" @4 s1 e  i  O6 D6 tแต่ก็ขยับนิ้วตัวเองเบาๆ
เปิดช่องว่างให้นิ้วของน้าอ๊อดและบีได้สัมผัสมากขึ้นอีกนิด
: k3 f. X# ^, y. |( Mโดยไม่บังคับ
. I1 M8 n' X, _& Y8 j9 L. K) a+ yไม่ผลัก
' m$ ?" g$ ]* l5 x$ O! Pเพียงแค่สร้างพื้นที่ให้ทั้งสองคนได้เลือกเอง
บีรู้สึกได้ถึงการขยับนั้น
& @) @' c- e7 F/ i7 G! n( _บีกลับมาลืมตา
มองนิ้วของน้าอ๊อดที่สัมผัสนิ้วของบี
1 S7 m9 o- C- C) M9 ^, xแล้วค่อยๆ คลายนิ้วตัวเอง
ปล่อยให้ปลายนิ้วเคลื่อนเข้าไปใกล้ขึ้น
* [$ m$ G4 ]0 D# Fจนกระทั่งผิวหนังแตะกันมากขึ้น
เพียงเสี้ยววินาที
แต่ทั้งคู่ต่างสะดุ้งในใจพร้อมกัน
ธันวายังคงวางมือทับอยู่
เป็นน้ำหนักบางๆ ที่คอยยึดไว้
$ [; ~/ r  Q* ?% nไม่ให้มือของบีหดกลับ
( _! q2 F( p* X; lและไม่ให้น้าอ๊อดถอย
“แค่นี้…” ธันวาพูดแผ่ว
2 N4 K" W9 k% y) l+ g1 h$ A: W  C' vเสียงสั่นเล็กน้อยโดยที่ตัวเองแทบไม่ทันสังเกต
“ก็พอสำหรับวันนี้”
4 T. p0 J; ]3 b& o  [บี ก้มหน้าลงอีกครั้ง
น้ำตาไหลย้อยลงบนมือที่กำลังแตะกับมือของน้าอ๊อด
# G8 k/ H7 q0 D0 ^8 Nน้าอ๊อดก็เช่นกัน
สายตาแดงก่ำจับจ้องอยู่ที่จุดที่นิ้วทั้งสองแตะกัน
) [1 t- R# E4 R  Qโดยไม่กล้าขยับเพิ่ม
! G: u" t; z6 G7 S! ?ธันวานั่งนิ่ง
ภายในใจเต็มไปด้วยความขัดแย้ง
4 l: }8 v( n( A; Oส่วนหนึ่งอยากจะดึงบีเข้ามากอดไว้กับตัว
อีกส่วนหนึ่งรู้ดีว่าตอนนี้หน้าที่ของตัวเองคือการเป็นสะพาน
" G  M+ K! }3 G# [4 ?4 Eไม่ใช่การแทรกตัวเองเข้าไปเป็นกำแพง
ธันวาจึงเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น
มือยังคงวางทับอยู่เบาๆ
2 i8 m2 Z' G% I4 H+ g; z2 \8 c6 _/ oปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน
' F8 }  H/ g9 h% u1 v/ S. xในห้องที่แสงนวลค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแสงยามเย็น
รอยร้าวยังไม่ปิดสนิท
+ Z& o7 j% e* F2 Y; n2 F' J/ |แต่สะพานบางๆ ที่ธันวาวางไว้
กำลังเริ่มมีน้ำหนักของทั้งสองฝั่งกดทับลงไปด้วย
# y: I) E% U6 }+ \อย่างช้าๆ
และระมัดระวังที่สุด
ธันวาหลับตาลงครู่หนึ่ง
, |' @2 m" c( @1 N# t. u0 z7 bกลืนความเจ็บปวดของตัวเองไว้ข้างใน
แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นใหม่
" ]' I- d2 o+ M3 Aพร้อมกับน้ำเสียงที่นุ่มและมั่นคงกว่าเดิมเล็กน้อย
“ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก็ได้”
“ไม่ต้องรีบหาย”
' f4 g1 a+ d' j8 q# ^“แค่… ยังไม่ตัดจากกันก็พอ”
คำพูดนั้นไม่ได้พูดกับใครคนหนึ่งโดยเฉพาะ
2 `8 }. F+ c0 r) Nแต่ทั้งน้าอ๊อดและบีต่างได้ยิน
8 a/ [! _2 O$ v9 W* nและต่างรู้สึกถึงความตั้งใจของคนที่นั่งอยู่ตรงกลาง
ผู้ที่ยอมเจ็บปวดเงียบๆ
เพื่อให้ทั้งสองคนได้มีโอกาสสัมผัสกันอีกครั้ง

( c4 ~7 {& D+ u& c; _( w: v& pค่ำคืนนั้นเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ห้องเริ่มมืดสนิท
ธันวาเป็นคนลุกขึ้นก่อน
เดินไปเปิดไฟมุมห้องให้สว่างขึ้นอีกนิด
แล้วเข้าครัวไปต้มน้ำ
! H( h+ l: I4 F/ Qเสียงกาต้มน้ำดังแผ่วในความเงียบ
บียังคงนั่งก้มหน้า
นิ้วมือยังแตะกับนิ้วของน้าอ๊อดอยู่
# M; k, V& i, e  B  f' n7 \. cแต่ทั้งคู่ต่างไม่กล้าขยับเพิ่ม
# \  U" G  l$ N8 rเหมือนกลัวว่าถ้าขยับแล้ว สัมผัสเล็กๆ นั้นจะหายไป
6 I& S3 {- F! ]& l. T) s: hน้าอ๊อดมองใบหน้าบี
# D8 s6 b  e2 x7 S7 Mน้ำตาที่แห้งไปแล้วทิ้งรอยแดงไว้บนแก้ม
. J8 u  o4 }9 h$ }น้าอ๊อดอยากจะพูดอะไรสักอย่าง
แต่คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่คอ
3 [7 `1 g9 S  c" mธันวาเดินกลับมาพร้อมแก้วน้ำอุ่นสามใบ
วางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ
! i( Z' V/ R& f, A. p1 I' B( u6 Zแล้วพูดเสียงนุ่ม
“ดื่มน้ำก่อน”
“ค่อยๆ พัก”
* N4 f2 Q1 b" {2 q2 @2 A1 Kบีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
รับแก้วน้ำด้วยมือทั้งสอง
' u5 \! N* h6 J2 U4 Oจิบช้าๆ
น้ำอุ่นไหลลงคอ ทำให้เขารู้สึกถึงความจริงที่ว่าตัวเองยังนั่งอยู่ที่นี่
ยังไม่ได้อยู่คนเดียว
น้าอ๊อดก็รับแก้วน้ำเช่นกัน
แต่ดื่มเพียงอึกเดียว
6 G! i& l6 @. H2 J4 w1 Kจากนั้นทั้งสามคนก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง
เวลาผ่านไปทีละนาที
ธันวาเป็นคนพูดขึ้นอีกรอบ
“คืนนี้… พี่อ๊อดกับบีนอนที่นี่ก่อนก็ได้”
“ห้องนอนใหญ่มีเตียงสองคน”
“ผมนอนโซฟา”
1 ?( f. ?. t1 V0 K. dน้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น
“ไม่ต้อง…”
ธันวาโบกมือเบา ๆ
6 Z( b; A/ `" L; g“ให้บีได้นอนหลับในที่ที่เขารู้สึกปลอดภัยก่อนดีกว่าครับ”
4 L( x+ q+ S5 Z7 ]: P* O“พรุ่งนี้ค่อยกลับบ้านก็ได้”
บีที่นั่งเงียบมาตลอด ค่อยๆ พยักหน้า
# ^1 _3 m4 n' h4 g+ [เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
, V( @$ j% I" [# X$ B: [“ครับ…”
คืนนั้นจึงจบลงด้วยการที่บีกับน้าอ๊อดเข้าไปในห้องนอน
7 I' [) u8 v! k) w) ^# m0 ?5 f! ~ธันวาปิดไฟห้องนั่งเล่น แล้วนอนลงบนโซฟาตัวยาว
นอนหงาย มองเพดาน
+ o! t5 L- n1 ^& ?5 F9 v3 gหัวใจยังเจ็บอยู่
! k, y, R* l- s) E; V2 Tแต่ก็บังคับตัวเองให้หลับตา

# {# p, B; @0 L) ]ในห้องนอน
% \4 ^8 f  b' }* n4 y6 lบีกับน้าอ๊อดนอนหันหลังให้กันในตอนแรก
ห่างกันเกือบหนึ่งศอก
. Z* K  i9 W0 |  ?ไม่มีใครพูด
มีเพียงเสียงหายใจของกันและกันในความมืด
ผ่านไปเกือบชั่วโมง
; |6 q/ z7 Q& ~5 U! f# K9 ?+ sบีค่อยๆ ขยับตัว
! M* ?" I0 z2 z/ ?9 C% Uหันมานอนหงาย
# y- w' N" j* X/ {# F3 {แล้วเอามือข้างหนึ่งวางลงกลางเตียง
$ d: ~$ A9 v# E- z' dนิ้วมือคลายออก
9 U, I4 j7 G: ^$ v. uรอ.....
1 d0 U; j% s1 T3 K* O$ R9 _3 }4 l7 b* Pน้าอ๊อดที่ยังไม่หลับ รู้สึกได้ถึงการขยับนั้น ค่อยๆ หันมา
แล้วเอามือตัวเองเลื่อนไปวางใกล้ๆ
: l8 ^, j% V% D0 a! |# Bจนปลายนิ้วทั้งสองแตะกันอีกครั้งในความมืด
2 q" Z+ j2 a5 v' m( R& D* `  s  eเพียงแค่นั้น
ทั้งคู่ไม่ได้ขยับเพิ่ม
แต่สัมผัสเล็กๆ นั้นทำให้บีค่อยๆ หลับลงได้ในที่สุด
ขณะที่น้าอ๊อดยังลืมตาอยู่ในความมืด
: I- B, J- Q6 \  K8 k3 \% G6 e* hจ้องมองเพดาน
และปล่อยให้นิ้วมือยังแตะกับนิ้วของบีต่อไปจนกระทั่งตัวเองหลับไปในเวลาต่อมา
6 y5 j+ }& n5 t$ o+ ^4 J  U
% m% d; [; X9 k6 A3 xเช้าวันรุ่งขึ้น
แสงเช้าลอดผ่านม่านบางๆ
+ N$ X' @1 k* n, Aบีตื่นก่อน
บีนอนมองนิ้วมือตัวเองที่ยังแตะอยู่กับนิ้วของน้าอ๊อด
1 s5 ~) }1 A2 aแล้วค่อยๆ ถอนออกอย่างระมัดระวัง
2 r) h6 k' K9 @0 }$ K. L. Iลุกขึ้นนั่ง
น้าอ๊อดตื่นตามมาไม่นาน
ทั้งคู่ต่างไม่พูดอะไรมาก
เพียงสบตากันสั้นๆ
' l$ @1 S5 V* o' N3 C- O2 B8 uแล้วน้าอ๊อดพยักหน้าเบาๆ
“กลับบ้านกัน”
5 ?5 ^" C: d) ?$ i5 e! K$ C4 ]7 Rธันวาตื่นและทำอาหารเช้าให้
ไข่ดาว โจ๊ก และกาแฟ
0 Y: K3 v4 c# |, D- ~" Rทั้งสามคนนั่งกินกันอย่างเงียบๆ
9 V0 n/ ?5 Z" u1 p) _7 Jบรรยากาศไม่ได้อึดอัดเหมือนเมื่อคืน
แต่ก็ยังไม่กลับมาเป็นปกติ
หลังจากเก็บโต๊ะ
+ v2 k, J1 J( E0 J9 O5 [น้าอ๊อดหันไปทางธันวา
( W- P- [1 b- ~. T) V“ขอบคุณนะ”
# R8 {' `- i3 J  }8 iธันวาพยักหน้า
7 m/ f; b+ E% Q0 f, {“ไม่เป็นไรครับ”
“ขับรถกลับบ้านปลอดภัย”
8 f# C' ^' q. r4 s! t. tบียืนอยู่ข้างหลังน้าอ๊อด มองธันวา
แล้วพูดเสียงเบา
“ขอบคุณครับพี่ธันวา”
ธันวายิ้มให้เบาๆ
& p" _8 g! V7 m* Lยิ้มที่ทั้งอบอุ่นและเจ็บปวดปนกัน
“กลับบ้านดีๆ มีอะไรก็ติดต่อมานะ”
; V2 D- Q1 r# z9 l: a1 X# p! @น้าอ๊อดพาบีลงไปที่รถ
& `0 ]0 N2 X4 x2 J# A7 o) zทั้งคู่ขึ้นรถโดยไม่พูดอะไร
รถแล่นออกจากคอนโดช้าๆ
บีหันไปมองอาคารหลังสุดท้ายในกระจกข้าง
" @) d) j" s& j0 u2 n" O7 J3 ?" qแล้วหันกลับมามองถนนข้างหน้า
5 S$ W+ }( ?' H! Gน้าอ๊อดขับด้วยความเร็วคงที่
- k$ X1 M: d8 V* k7 ]; [; uมือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย
อีกข้างหนึ่งวางอยู่บนที่เกียร์
3 D( ~( c/ a/ H- V0 }ห่างจากมือของบีเพียงเล็กน้อย
ระหว่างทางไม่มีใครเปิดวิทยุ
มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงลมที่พัดผ่านหน้าต่าง
# t) Z) Z: H3 p4 o7 B, [) [7 Lจนกระทั่งรถใกล้ถึงซอยบ้าน
น้าอ๊อดค่อยๆ พูดขึ้น
5 ~; R  \4 B+ h$ g. Gเสียงต่ำและระมัดระวัง
“บี…”
! ?' L" {0 H& O7 _# v“เมื่อวาน… น้าขอโทษอีกครั้ง”
& q- G  T; \9 c. rบีหันมามอง
แล้วพยักหน้าเบา ๆ
“ครับ”
“ผมรู้”
* C( [6 `3 w/ m; Q( Uคำตอบสั้นๆ
3 a3 d2 q0 l  n" ]# f0 |/ V+ wแต่มันทำให้แน้าอ๊อดถอนหายใจออกมาเบาๆ
0 D7 h! u  Y+ d1 b! y# y7 |" `รถจอดหน้าบ้าน
  K8 O2 m* C6 b5 @6 \, hทั้งคู่ลงจากรถ
; `3 ^( O. x) I+ _3 Qเดินเข้าบ้านด้วยกัน
บ้านหลังเดิมยังคงเหมือนทุกวัน
4 x0 n: _3 W6 rประตูบานเดิม กลิ่นไม้เดิม
แสงที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องนั่งเล่นก็ยังเป็นแสงเดิม
แต่บรรยากาศภายในกลับแตกต่างออกไปอย่างชัดเจน
ในความเงียบที่ยังไม่หายไปทั้งหมด
แต่ก็ไม่หนักหน่วงเหมือนเมื่อคืนอีกต่อไป
รอยร้าวยังมีอยู่ แต่ทั้งคู่ต่างเริ่มก้าวข้ามมันอย่างช้าๆ
ทีละก้าว

/ i9 s2 O: d3 Cทั้งคู่ต่างแยกย้ายกันทำธุระส่วนตัวโดยไม่ได้นัดหมาย
7 Z7 C; @: h/ vน้าอ๊อดเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำนานกว่าปกติ
ขณะที่บีเก็บของในห้องตัวเองเงียบๆ
/ I$ M9 o! X2 j5 Kพับเสื้อผ้า จัดหนังสือ และนั่งลงบนขอบเตียงโดยไม่ได้ทำอะไรจริงจัง
2 w& r" j" h% y, b4 O/ T# Y+ W1 wเวลาเช้าผ่านไปอย่างเชื่องช้า
5 W8 {* v$ y/ ~( _9 X0 G2 Sไม่มีเสียงโทรทัศน์
ไม่มีเสียงคุยกันข้ามห้อง
- _; F. K- j$ [มีเพียงเสียงจานชามจากครัวเป็นครั้งคราว
! |7 N) p/ R0 T" a* rเมื่อน้าอ๊อดเดินลงมาต้มน้ำและทำกาแฟ
+ e* h: X+ m) [$ }6 X$ f0 \บีเดินออกจากห้องตอนสาย
เห็นน้าอ๊อดนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร
( O- F: }: l% u+ B$ Y( T1 `% Nมีแก้วกาแฟวางอยู่ตรงหน้าสองใบ
ใบหนึ่งยังมีไอน้ำลอยเบาๆ
+ Q' Y  z! i' z  Z9 p“มานั่งสิ” น้าอ๊อดพูดน้ำเสียงต่ำกว่าปกติเล็กน้อย
บีเดินไปนั่งตรงข้าม
$ v4 }( a, ?3 @2 f& x: z7 tรับแก้วกาแฟมาถือไว้ในมือ
# [# t/ U. L4 F& s: `4 t6 hทั้งคู่ดื่มกาแฟในความเงียบ
ไม่ได้มองตากันนานๆ
แต่ก็ไม่ได้หลีกเลี่ยงโดยสิ้นเชิง
7 x7 ]; L6 P( N: M1 `สายตาสบมองกันเป็นครั้งคราว แล้วก็เลื่อนหายไป
" Q  {7 L; L8 t- i' ^% n2 t8 yบ้านหลังนี้เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเล็กๆ น้อยๆ
เคยมีเสียงบีเรียก “น้า” ดังจากห้องนอน
เคยมีเสียงฝีเท้าเดินขึ้นลงบันไดไปทำความสะอาดอย่างคุ้นชิน
7 g. l0 N/ q9 c* U8 z/ Vแต่วันนี้ทุกอย่างเงียบลง
! x2 @3 X% }( B- I" fเหมือนมีใครมาลดเสียงของบ้านให้อยู่ในระดับที่เกือบจะได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
บ่ายวันนั้น บีนั่งในห้องนอนตัวเอง
( ~8 J0 s$ T" M! A9 h1 g6 A. qเปิดแชทของธันวาขึ้นมา
นิ้วมือหยุดนิ่งอยู่เหนือหน้าจอมือถือนานหลายนาที
! \. H$ O$ L: V; b. I/ d/ \1 Hก่อนจะค่อยๆ พิมพ์ข้อความทีละตัวอักษร
# ]  q7 n9 r. `1 {/ K
บี: พี่ธันวาครับ ขอบคุณมากนะครับสำหรับเมื่อคืน
- s# P* U2 P: k- v2 Oถ้าพี่ธันวาไม่ช่วยไว้ ผมคงไม่รู้จะคุยกับน้ายังไง
& Y6 n; R7 G/ l) B  s1 Y* B
บีหยุดพิมพ์
มองข้อความนั้นนาน
6 E* b4 e8 S7 i( T% C7 e! Gแล้วพิมพ์ต่อ
3 x; W' l( i8 F* I3 k) R4 Q9 l% D
) h- C0 W7 Z9 Y5 Wบี: ช่วงมหาวิทยาลัยปิดภาคเรียน
0 ]- I8 a. v3 j9 O6 Gผมจะกลับบ้านต่างจังหวัดประมาณสองสัปดาห์
กลับมากรุงเทพก่อนเปิดภาคเรียนใหม่ครับ
' V2 \: e0 H$ g/ G  Cถ้ามีอะไรผมทักไปได้นะครับ
' [5 Y$ B# g4 ~5 d+ i9 G, Z( {) c
บีกดส่งข้อความและวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
( N. p* ~5 i/ n2 v0 ?- Jนอนหงายบนเตียง มองเพดาน
& I* p' m' |" cรู้สึกโล่งขึ้นเล็กน้อยที่ได้บอกธันวา
แต่ก็รู้สึกแปลกๆ ในอก
8 T9 q7 X" r' Lเหมือนกำลังจะทิ้งอะไรบางอย่างไว้ข้างหลังชั่วคราว
ไม่นานนัก ธันวาอ่านและตอบกลับมา

ธันวา: ไม่เป็นไร พักผ่อนเยอะๆ นะ
( k$ i& N+ D# ]ถ้าอยากคุยกับพี่ ทักมาได้เสมอ
% U) E) Z" j9 O, D0 P$ M! _5 x
+ {7 A3 _1 D: n/ I) J9 ?2 Q: o3 qข้อความสั้นๆ แต่ทำให้บีอมยิ้มเล็กน้อย
จากนั้นก็วางโทรศัพท์ลงอีกครั้ง
เย็นวันนั้น น้าอ๊อดทำกับข้าวง่ายๆ
ผัดผัก ไข่เจียว และข้าวสวย
: j, M6 B$ Q9 K4 h, lทั้งคู่นั่งกินข้าวด้วยกันที่โต๊ะอาหาร
เสียงช้อนกระทบจานดังชัดในความเงียบ
“กลับบ้านต่างจังหวัดเมื่อไหร่” น้าอ๊อดถามขึ้นโดยไม่มองหน้า
บีช้อนข้าวเข้าปากก่อน แล้วตอบ
* s  t0 l+ u$ h/ M“อีกสองวันครับ”
( H9 ^  c! F* [" a1 J& s. T! A5 K+ h“อยู่ประมาณสองสัปดาห์”
, i' v7 ]9 z' Z9 Jน้าอ๊อดพยักหน้า
  H! o! }4 n* E“บอกแม่ด้วยนะ ว่าน้าส่งไปที่สถานีรถไฟ”
& _5 a: g9 h" c' U) o“ครับ”
ไม่มีบทสนทนาต่อ
ทั้งคู่กินข้าวจนเสร็จ
บีล้างจาน
น้าอ๊อดเช็ดโต๊ะ
ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนวันที่เคยเป็น
แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า
3 D# L" Q% p5 R  I/ t  g6 _บ้านหลังเดิม
คนเดิมๆ
: S4 i. v; _+ iแต่ใจของแต่ละคน
' O, b/ U, w6 y$ j. L1 Uไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
กลางคืน บีนอนในห้องตัวเอง
เปิดไฟอ่านหนังสือพักหนึ่ง
! G2 f* P8 Z9 t+ M+ X; I3 Fแล้วนอนหันหน้าเข้าผนัง
ขณะที่น้าอ๊อดนอนในห้องด้านบน
. ~0 C( k9 }! l/ _หันหน้าไปทางหน้าต่าง
6 K5 W* a- ~; R2 I3 L: aทั้งคู่หลับลงในความเงียบของบ้านหลังเดิม
โดยที่ต่างคนต่างรู้ว่า
อีกไม่กี่วันข้างหน้า บ้านหลังนี้จะยิ่งเงียบเข้าไปอีก
" ^, x! k# x* `/ j# z' ]  X
วันเดินทาง น้าอ๊อดขับรถมาส่งบีที่สถานีรถไฟ
0 V9 o' ]0 f) t) h3 I$ Sบียกมือไหว้น้าอ๊อด "ขอบคุณครับ"
! e7 Y7 F% a! Y- q. Mน้าอ๊อดยกมือรับไหว้ และพูดเบาๆ
" b% @. ]. G: n  e+ N3 v3 w/ B"ถึงบ้านแล้ว...ก็ทักมาบอกน้าด้วย"
"เดินทางปลอดภัย...ระวังตัวด้วย"
3 [$ Z2 M( _" G* F* |1 y0 Eรถไฟแล่นออกจากกรุงเทพฯ อย่างช้าๆ
บี นั่งที่นั่งริมกระจก
3 C1 f6 i2 S& F3 C7 H9 F$ G; Gมองภาพสองข้างทางที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากตึกสูงเป็นทุ่งนาและบ้านไม้
4 [# _, \3 ~3 t6 A0 R/ A7 l% Lมือถือวางอยู่บนตัก
เพียงแค่นั่งเงียบๆ
ปล่อยให้เสียงล้อรถไฟกระทบรางดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
พาความคิดให้ล่องลอยไปเรื่อยๆ
9 z3 ^' E. l4 V3 }- tนึกถึงบ้านที่สุโขทัย
$ l' V7 _. {1 p  j7 cนึกถึงแม่ที่คงกำลังเตรียมของรออยู่
นึกถึงห้องเก่าที่นอนคนเดียวมานาน
แต่ในขณะเดียวกันภาพของบ้านในกรุงเทพฯ ก็ยังชัดเจนอยู่ในหัว
ภาพน้าอ๊อดยืนส่งเขาบนชานชาลา
7 Q# H. k! j6 n; Xภาพนิ้วมือที่แตะกันเบาๆ ในความมืด
ทุกอย่างยังไม่จางหาย
แม้ระยะทางจะเพิ่มขึ้นทีละสถานี
) p6 Y3 k! `8 D! T  jเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง
4 K. g% W1 a+ ^% |6 \. o9 ^& ^รถไฟค่อยๆ เข้าสู่จังหวัดพิษณุโลก
เมื่อขบวนจอดที่สถานี
บีหยิบกระเป๋าลงจากชั้นวาง
เดินลงจากรถไฟพร้อมผู้โดยสารคนอื่น ๆ
. c- O" K3 ^- ^' t; Aอากาศเย็นกว่ากรุงเทพฯ เล็กน้อย
$ B. U  c8 d& K# L; Zสายลมอ่อนๆ พัดผ่านใบหน้า
ทำให้เขารู้สึกถึงการกลับมาใกล้บ้านอีกครั้ง
บริเวณหน้าสถานี มีรถกระบะสีขาวจอดรออยู่
+ X0 B* q9 `' @* qแม่ของบียืนอยู่ข้างรถ
เห็นลูกชายเดินมาแต่ไกลก็ยิ้มและยกมือไหว้
: M8 S  D- [* P# x- zบีรีบเดินเข้าไป
+ g/ s4 k) I' u/ gไหว้แม่อย่างนอบน้อม
( Z1 x1 c5 h8 R) C. y“กลับมาแล้วลูก”
“ครับแม่”
เสียงของบีเบาและนุ่มกว่าตอนพูดกับใครในกรุงเทพฯ
' N$ R: v& ?' }( |; B; Bพ่อที่นั่งอยู่ในรถยิ้มให้จากในรถ
5 E& M  o1 j+ J' ?แล้วช่วยยกกระเป๋าใส่ท้ายกระบะ
ก่อนจะออกจากสถานี บีพูดขึ้นเบา ๆ
“แม่… ขอแวะวัดพระศรีรัตนมหาธาตุก่อนได้ไหมครับ”
“อยากไปไหว้พระพุทธชินราชกับพระนางพญานิดหน่อย”
5 h, |- x9 o: r6 [% `- Eแม่มองหน้าลูกชาย
3 G! G" K# r, tแล้วยิ้มอ่อนๆ
' i, N, @& y2 y3 S6 i* V3 T+ {+ ?“ได้สิลูก”
4 m+ U( P- K. N: l& m5 {. r1 }; G1 ]“แม่ก็คิดว่าลูกคงอยากแวะ”
* @3 @7 M% O: Q. c. z/ u9 c: uรถกระบะแล่นออกจากสถานี
: U( ?2 j/ }2 S+ q+ ^มุ่งหน้าไปยังวัดพระศรีรัตนมหาธาตุวรมหาวิหาร
ระหว่างทางบีมองภาพเมืองพิษณุโลกผ่านกระจก
รู้สึกถึงความคุ้นเคยที่ค่อยๆ กลับมา
% M: |4 Q( R7 s# ^แต่ก็ยังมีบางอย่างในใจที่ยังค้างคาอยู่จากกรุงเทพฯ
2 `2 g% |# u" _8 \5 Vเมื่อถึงวัด
บีเดินเข้าโบสถ์อย่างช้าๆ
เสียงฝีเท้าตัวเองดังเบาๆ บนพื้น
บีนั่งคุกเข่าตรงหน้าพระพุทธชินราช
พนมมือขึ้นประนม
- Q7 y1 Z) \; ]$ h' b6 }แล้วค่อยๆ หลับตา
ในตอนแรก จิตยังวุ่นวาย
ภาพต่างๆ จากกรุงเทพฯ ยังวิ่งผ่านเข้ามาเป็นระลอก
/ V" D; n8 N6 N$ Pภาพน้าอ๊อดที่ยืนอยู่บนชานชาลา
# {% `8 \* q) {" [4 {ภาพสายตาที่เจ็บปวดตอนพูดคำขอโทษ
. Z! G! m- A, g/ w; U7 Eภาพนิ้วมือที่แตะกันในความมืด
และภาพตัวเองที่น้ำตาไหลโดยห้ามไม่อยู่
1 w8 B" t" h, h# dบีพยายามหายใจเข้าลึก
แล้วค่อยๆ ปล่อยลมหายใจออกช้าๆ
ทีละครั้ง
! p. `5 b5 j/ g& M# Xทีละครั้ง
จนกระทั่งเสียงรอบตัวเริ่มจางลง
; Y% n! H8 [  E& r$ {  rเหลือเพียงความมืดด้านหลังเปลือกตา
และเสียงหัวใจที่เต้นเบาแต่ชัด
บียังไม่ได้สวดมนต์
- t/ ], o& X" u, l$ Z; @0 ?# n8 Lยังไม่ได้ตั้งจิตขออะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
8 R, U+ |: h8 ]" _เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น
แล้วค่อยๆ ยอมรับกับตัวเองว่า
ตอนนี้ใจมันหนักจริงๆ
หนักจนบางครั้งหายใจไม่ออก
หนักจนบางคืนนอนไม่หลับ
หนักจนรู้สึกว่าตัวเองกำลังแบกอะไรบางอย่างที่ไม่มีสิทธิ์ไปบอกใคร
* H3 U2 B" D( X+ |/ bบีค่อยๆ ก้มหัวลงต่ำอีกนิด
หน้าผากเกือบจะแตะพื้น
/ F0 @/ k5 R9 P) xแล้วพูดกับตัวเองในใจอย่างช้าๆ
: c, Y; a2 m: f. K. ]$ n0 nไม่ใช่คำขอ
แต่เป็นคำสารภาพ
1 q0 d- T& Q( F5 e1 I, H“ผมไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป…”
“ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อน้า มันคืออะไรแน่”
! t, R. D- H, V  V; [  K“ผมพยายามบอกตัวเองว่าเป็นแค่ความใกล้ชิด”
“แต่ทำไมมันถึงเจ็บขนาดนี้”
น้ำตาที่กลั้นไว้ตั้งแต่บนรถไฟ
  a2 o4 O0 c% C; Xค่อยๆ ซึมออกมาที่หางตา
แต่บีไม่ยอมให้ไหลลงมาเต็มที่
เพียงแค่ปล่อยให้มันคลออยู่ตรงนั้น
# Y; K! x9 l9 b: x) S0 ~แล้วค่อยๆ พูดต่อในใจ
/ p1 i# b- d- v7 J: C0 i! Y3 Z“ตอนนี้… ขอวางไว้ตรงนี้ก่อนได้ไหม”
( B) g# g1 c9 N1 F! Z“ขอวางความสับสน”
“ขอวางความผิดที่ผมรู้สึก”
“ขอวางความกลัวว่าทุกอย่างจะพัง”
+ N" Z( @/ Z* j“แม้จะวางไม่ได้ทั้งหมด… แต่ขอวางได้บ้างก็ยังดี”
บีนั่งนิ่งอยู่นาน
ปล่อยให้ความเงียบของโบสถ์โอบล้อม
0 x  _1 S9 T8 @จนกระทั่งหัวใจที่เต้นรัวค่อยๆ ช้าลง
+ g2 _5 {- x( u0 g! Sและความรู้สึกแน่นในอกค่อยๆ คลายออกทีละนิด
เมื่อรู้สึกว่าเบาลงพอสมควร
- V6 Y0 b# d1 V) b7 J2 T8 cบีค่อยๆ ลุกขึ้น
เดินต่อไปยังองค์พระนางพญา
เขานั่งคุกเข่าอีกครั้ง
/ \/ o9 E# @' I4 U- Fคราวนี้ท่าทางอ่อนโยนกว่าเดิม
พนมมือ
หลับตา
# ?/ G9 `$ m. a& q) D! M" Q* lแล้วปล่อยให้ความคิดไหลไปเองโดยไม่บังคับ
ภาพของน้าอ๊อดปรากฏขึ้นอีกครั้ง
8 U) L* n  v7 i, h& j; _- aแต่คราวนี้ไม่ใช่ภาพที่รุนแรง
เป็นเพียงภาพคนๆ หนึ่งที่นั่งก้มหน้าอยู่ในห้องธันวา
เสียงแหบๆ ตอนพูดคำว่า “น้าขอโทษ”
บีรู้สึกถึงความเจ็บที่แทรกเข้ามาในอกอีกครั้ง
7 ]6 D: S8 @! h/ D2 g$ pแต่คราวนี้บีไม่ได้หนีจากมัน
เพียงแค่นั่งอยู่กับมัน
แล้วค่อยๆ พูดในใจ
. P7 I! z5 Q% J4 q+ M8 W! R* Y“ขอให้ใจน้า… ค่อยๆ หาย”
“ขอให้ใจผม… ค่อยๆ หาย”
“ไม่ต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิมก็ได้”
1 i  {9 R; a/ P“แค่… ขอให้ไม่เจ็บเกินไป”
$ M9 \; L8 ~4 k: B( `$ d* @คำพูดนั้นไม่ได้ดังออกมาเป็นเสียง
แต่ดังมากในใจ
( u: B# v' @. x2 O1 ~% uจนบีรู้สึกคอแห้งและหน้าอกสั่นเล็กน้อย
บีอยู่ตรงนั้นนานกว่าที่ตั้งใจไว้
จนแม่ต้องเดินเข้ามาใกล้
* M$ k  q7 ?0 V& s+ o/ |แล้วกระซิบเบา ๆ
“ลูก… พอแล้วหรือยัง”
บีค่อยๆ ลืมตา
แสงในโบสถ์จ้าขึ้นทันที
น้ำตาที่คลออยู่หางตาถูกเขาปาดออกอย่างรวดเร็ว
5 j0 C6 }! x- m* n& a% Aแล้วยิ้มให้แม่บางๆ
“พอแล้วครับ”
เขายืนขึ้น
2 A4 q  g$ K3 Z) _% [ไหว้พระเป็นครั้งสุดท้าย
, u6 w  ~1 G& j$ L; ^แล้วเดินออกจากโบสถ์ตามแม่
7 i+ |1 E  b+ u+ k; p6 X; `4 _9 x" nแสงแดดบ่ายส่องกระทบใบหน้า
# k8 i! }% p0 M8 m" O6 o6 Y% k- Fลมเย็นพัดผ่านมาครั้งหนึ่ง
  K/ R# [) J4 f  w$ x3 Rบีถอนหายใจยาว
* e! [" }, P. i- i8 e, `( C( wรู้สึกว่ามีบางอย่างถูกวางไว้ข้างหลังจริง ๆ
แม้จะยังไม่หมด
แต่เบาพอที่จะเดินต่อไปได้
$ `, o# k" C- i, I8 n2 q, hอย่างน้อยก็ในวันนี้
2 B) P- ^/ m5 K! F. f
ฝั่งกรุงเทพฯ
+ D8 f( |; F0 ~- S5 e- E+ u, Eบ้านหลังเดิมเงียบสนิทตั้งแต่ตอนเช้า
น้าอ๊อดกลับจากส่งบีที่สถานีรถไฟ
0 S# L5 U# ~6 b1 A# bเปิดประตูบ้านเข้ามา
แล้วยืนนิ่งอยู่กลางห้องนั่งเล่นนานผิดปกติ
ไม่มีเสียงฝีเท้าเดินไปมา
# z6 f0 I2 R! \% K/ c2 c% oไม่มีเสียงเปิดตู้เย็น
! V4 ]( w. f/ K7 R# o! b0 q, Nไม่มีเสียงเรียก “น้า”

- y. B7 a( r# c' x- ?0 i/ Q4 }น้าอ๊อดวางกุญแจลงบนโต๊ะ
8 t( A3 l/ @4 ~6 C; Z; yเดินเข้าครัว
ต้มน้ำ
ชงกาแฟเพียงแก้วเดียว
แล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหาร
ตำแหน่งเดิมที่เมื่อเช้าบีนั่งตรงข้าม
& z% k% V( N% Y  oสายตามองไปที่เก้าอี้ว่าง
, z% E) R9 N! `. V" T; g5 q8 ]3 kมือถือสั่นเบาๆ น้าอ๊อดหยิบขึ้นมาดู
6 {* |" v: p6 U* A- ^( Fข้อความจากบี
บี: ถึงบ้านแล้วครับ
& O, r' d& b# zน้าอ๊อดมองข้อความนั้นอยู่นาน
5 Z  c9 Y+ P0 ~# D) Dนิ้วมือเลื่อนไปมาบนหน้าจอ
แต่สุดท้ายก็พิมพ์กลับไปเพียงสั้นๆ

+ Y5 {5 A3 b6 j; e9 @3 M% m4 ~น้าอ๊อด: ครับ พักผ่อนเยอะๆ
2 v( ?! L: X) B* T( Uกินข้าวให้ครบ

น้าอ๊อดวางมือถือลง จิบกาแฟช้าๆ
& U) E- u2 u) p  ]# f# i7 Nรสชาติขมกว่าทุกเช้าที่ผ่านมา
บ้านหลังนี้ยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง
" o8 `% D$ E3 i' b! k* xเฟอร์นิเจอร์ยังอยู่ที่เดิม
' M, v8 s) V4 W; @แสงที่ลอดผ่านม่านก็ยังเป็นแสงเดิม
แต่ความรู้สึกของคนที่นั่งอยู่เพียงลำพัง
9 S& ?4 P: {& Y/ a% h/ qแตกต่างจากทุกวันที่เคยมีบีอยู่ด้วยโดยสิ้นเชิง
2 u6 I. g+ _4 o6 ~0 M2 d9 F5 Xน้าอ๊อดเอนหลังพิงเก้าอี้
+ }& j* @7 C# ]# `  z: I/ R  R  ?หลับตาลง
9 q- }3 r1 J1 {) h/ J1 z4 [9 tปล่อยให้ความเงียบของบ้าน
ค่อยๆ ครอบคลุมทุกอย่างไว้
7 [. B9 T% k; K2 D; \5 jอย่างช้าๆ
# I5 `: k1 p4 \! ?$ G$ b) _2 Fและหนักอึ้ง

คืนแรกที่สุโขทัย
หลังจากอาบน้ำและกินข้าวกับพ่อแม่
บีนอนลงบนเตียงตั้งแต่หัวค่ำ
หันหน้าเข้าผนัง มือวางไว้ใต้หมอน
4 K' f3 g' d' yความคิดยังวนเวียนอยู่บ้าง
แต่ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและความโล่งใจที่ได้กลับบ้าน
2 Y' p) B" {4 j. H: z  P+ ^7 {  Rค่อยๆ ดึงเขาให้หลับลงทีละน้อย

ขณะที่ในกรุงเทพฯ
9 d7 w4 A5 r: N+ Oน้าอ๊อดนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น
ไฟเปิดเพียงดวงเดียวที่มุมห้อง
4 L. c0 b" m1 f* A; jแก้วน้ำวางอยู่บนโต๊ะ แต่ไม่ได้ดื่มแม้แต่นิด
มือถืออยู่ในมือมานานแล้ว
9 J! p, e4 O6 y( R8 P8 lหน้าจอสว่างขึ้น ดับลง แล้วสว่างขึ้นอีกหลายครั้ง
# T. y6 ]; }+ Zสุดท้ายเขาก็กดชื่อของธันวา
* M8 O1 [- X6 s# j( X! c  Uกดโทรออก
สายดังรอเพียงไม่กี่วินาที
" z+ N+ D  d! V+ gธันวารับสาย
“สวัสดีครับพี่อ๊อด”
เสียงของธันวานุ่มและสงบเหมือนทุกครั้ง
# [; \3 ^, d! G: q: N' O$ x- ]น้าอ๊อดเงียบไปครู่หนึ่ง
เหมือนคำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่คอ
“ธันวา…”
เสียงของน้าอ๊อดแหบกว่าที่คิด
“พี่… ขอคุยหน่อยได้ไหม”
) Y) q# J  S( J0 r“ได้ครับ”
1 }: T8 L! f) b$ w0 ?ธันวาตอบสั้นๆ แต่ไม่ได้ตัดบท
ปล่อยให้น้าอ๊อดเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน
น้าอ๊อดเอนหลังพิงโซฟา
1 H. w7 R' G. l( K1 mเงยหน้ามองเพดาน
แล้วค่อยๆ พูด
3 J* b" d6 R4 ^, t' r“พี่ไม่รู้จะเริ่มยังไง”
# ]; O- A# P9 F; U“แต่ช่วงนี้… พี่รู้สึกแย่”
ธันวายังไม่พูดอะไร
เพียงแค่รอ
น้าอ๊อดหายใจเข้าลึก
แล้วปล่อยลมหายใจออกช้า ๆ
“พี่รู้ว่าตัวเองทำพลาด”
“ตั้งแต่วันที่เรื่องมันเริ่มพัง”
! X) t: e( o7 ]# n: w- J% `, ]* E“พี่ดึงบีเข้ามาเกี่ยวข้องโดยที่บีไม่ทันได้เลือกจริงๆ”
& v$ W- l: X) k“พี่ปล่อยให้อะไรหลายอย่างเลอะเทอะ”
; `7 j6 `( _3 r“แล้วตอนนี้… พี่รู้สึกเหมือนตัวเองลอยอยู่กลางทะเล”
“ไม่มีฝั่ง”
, w$ L0 {; h  r" \“ไม่มีทิศทาง”
เสียงของน้าอ๊อดสั่นเล็กน้อยตอนท้ายประโยค
ธันวายังคงเงียบ
: h" H; n  W9 J3 ?6 sให้น้าอ๊อดได้พูดต่อ
( X* [  @2 p; J* c$ \“พี่เป็นผู้ชายที่มีภรรยา”
“พี่เคยบอกตัวเองตลอดว่าพี่เป็นชายแท้”
3 N4 l4 X. C2 P“พี่ก็ยังคิดแบบนั้นอยู่”
“แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับบี… กับมึง…กับภาณุ ...และกับทุกอย่าง”
4 r" m) O+ c7 x3 h; _% J2 y“มันทำให้พี่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ตรงไหน”
% j" }) q! m- Aน้าอ๊อดยกมือขึ้นเช็ดหน้า
แล้วพูดต่อด้วยเสียงต่ำกว่าเดิม
“ที่แย่ที่สุดคือ…”
“พี่รู้สึกว่าตัวเองกำลังฉุดบีจมน้ำไปด้วย”
“บีเป็นเด็ก”
' ^2 M# E5 W! T, c: f“บียังไม่พร้อมรับกับอะไรแบบนี้”
“แต่พี่ปล่อยให้มันเกิด”
“แล้วตอนที่พี่กลัว พี่ก็พูดจารุนแรงใส่บี”
- j' ]$ R% |  o0 W8 R“ทำให้บีเจ็บ”
1 Z: z. h. J0 |) K/ Z“พี่เห็นน้ำตาบีแล้ว… พี่แทบหายใจไม่ออก”
9 W' @- S7 h3 r" hความเงียบครู่หนึ่งจากอีกฝั่ง
$ y9 ^+ h( Q9 r2 v) r+ e; a- @ธันวาค่อยๆ พูด
3 Q$ n4 \: g0 Q, }% w9 }, o“พี่อ๊อด”
6 z3 u3 Q5 Q. k: U  s7 B“พี่รู้ตัวไหมว่าตอนนี้พี่กำลังทำอะไร”
- K/ A) A, R: w( J. ?น้าอ๊อดไม่ตอบ
ธันวาพูดต่อช้า ๆ
“พี่กำลังนั่งตัดสินตัวเองอยู่คนเดียว”
“แล้วก็ตัดสินบีไปด้วยโดยที่บียังไม่ทันได้พูดอะไร”
* e+ V' y4 {9 @7 J5 V( f5 yน้าอ๊อดหลับตา
“พี่กลัว”
“กลัวว่าตัวเองกำลังพาบีไปในทางที่ผิด”
“กลัวว่าอีกสักวันบีจะเกลียดพี่”
“กลัวว่าสิ่งที่พี่ให้บีไป… มันไม่ใช่สิ่งที่ดี”
" |! \4 w+ d1 W+ e% z# Kธันวาถอนหายใจแผ่วๆ จากปลายสาย
# V/ v: M- j9 f  I+ V“พี่อ๊อด”
  v# M; y" K& t( a5 _“บีไม่ได้จมน้ำเพราะพี่นะ”
" B: m8 [4 d1 ^' v# ^: h“บีเลือกที่จะกระโดดลงไปในทะเลด้วยตัวเขาเองหลายครั้ง”
8 C2 j: D3 b. O5 ]“แม้บีจะยังเป็นเด็ก และยังสับสน”
“แต่บีก็มีหัวใจของเขา”
น้าอ๊อดเงียบไปนาน

4 z8 k( f+ c" a: Y) m7 t4 a7 Nธันวาพูดต่อ
- x4 K' J" f6 L“การที่ยอมรับหรือไม่ยอมรับตัวเอง”
: @  ?& K0 M  o2 B% T0 j+ u“มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องหาคำตอบให้ได้ในคืนเดียว”
“พี่ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบตอนนี้”
/ A  \1 f5 c! ^; f9 f“แค่เลิกเอาความกลัวของพี่ไปทับบีก็พอ”
( Z7 D' m' D! m6 }' @: O+ N$ Pน้าอ๊อดลืมตาขึ้น
สายตามองไปที่ความมืดของห้อง
“แล้วพี่ควรทำยังไงต่อ”
ธันวาตอบอย่างช้าๆ และนุ่มนวล
“ตอนนี้… ปล่อยให้บีได้อยู่กับครอบครัวของเขา”
“ปล่อยให้บีได้หายใจ”
“ส่วนพี่ ก็ลองอยู่กับความไม่แน่ใจของตัวเองดู”
“ไม่ต้องรีบหาคำตอบ”
1 S6 [/ c) t+ S7 E“ไม่ต้องรีบตัดสินว่าตัวเองเป็นอะไร”
- ^  H" D% {# n/ I4 N“แค่หยุดฉุดใครลงไปกับพี่ก็พอ”
น้าอ๊อดนั่งนิ่ง
คำพูดของธันวาไม่ได้ทำให้ทุกอย่างหายไป
แต่ก็ทำให้ความหนักอึ้งในอกเบาลงเล็กน้อย
' Y) W- c1 f. F) |# I$ B.“ขอบคุณ...จริงๆ” น้าอ๊อดพูดเสียงแหบ
6 I- d4 f- Z; h8 `7 g* C# Aธันวาตอบสั้นๆ
“ไม่เป็นไรครับ”
“ถ้าพี่อยากคุยอีก ทักมาได้”
& u( M  S2 A; [3 j) K- N2 Pสายวางลง
* ]2 P1 A/ |7 \2 C4 y' uน้าอ๊อดยังคงนั่งอยู่บนโซฟา
มือถือวางอยู่บนตัก
เงยหน้ามองไปที่ความมืดของห้องอีกครั้ง
5 A5 |$ R9 `. Q8 Dแล้วยังคงรู้สึกเหมือนตัวเองลอยอยู่กลางทะเล
แต่คราวนี้…
อย่างน้อยก็ไม่ได้กำลังดึงใครจมน้ำลงไปพร้อมกันอีกต่อไป
5 N8 z7 ~; _/ |' E+ Dอย่างน้อยก็ในคืนนี้
. R. d! m* c' o. q: c  T
) j& {! E4 p) @; E, Mหลังจากนั้น น้าอ๊อดกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ
เช้าขึ้นมาอาบน้ำ ใส่เครื่องแบบทหารอากาศ
ขับรถไปทำงานเหมือนทุกวัน
ทักทายลูกน้อง เซ็นเอกสาร นั่งประชุม
ทุกอย่างดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน
แต่ภายในใจแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
1 b% Y7 b5 F4 |* N$ E/ J3 k2 b( gระหว่างวัน น้าอ๊อดรู้สึกเหม่อลอยหลายครั้ง
สายตามองออกไปนอกหน้าต่างห้องทำงานโดยไม่รู้ตัว
0 q. Q& G: Z' R+ {และมีความรู้สึกเหมือนมีสายตาบางอย่างเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา
ไม่ได้มีใครจ้องจริง แต่ก็รู้สึกได้ถึงมัน
- k2 e: \# t5 a& s& ~เหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นบางๆ
. I4 |9 v0 o1 e7 J3 x, Y* ~+ wและมีใครบางคนคอยจับจ้องว่าเมื่อไหร่จะพลาดอีกครั้ง
# m$ `: A0 z4 M4 m& U+ l
# J$ ~7 Y; l1 M0 @; T+ w" uกลางคืนเมื่อกลับถึงบ้าน
( \) w; `# _: ?9 [ความเงียบยังคงต้อนรับเหมือนเดิม
ทำอาหารง่ายๆ กินคนเดียว
. a; P8 {! k9 ?2 M5 Y, {! j$ |. w9 Hแล้วนั่งดูโทรทัศน์โดยไม่ได้ดูจริงๆ
% B6 f' ]( w6 Eมือถือวางอยู่ข้างตัว
บางครั้งเปิดแชทของบีขึ้นมาดู
  x  l4 }0 n8 z6 uข้อความล่าสุดยังคงค้างอยู่ตรงนั้น
แต่เขาไม่ได้พิมพ์อะไรเพิ่ม
! @4 G0 ~" z" N% H' K. y0 ?เพียงแค่มอง แล้วก็ปิดหน้าจอ
8 ~# a' [5 H6 Y2 L
- q1 E5 W: _; T3 W9 i8 c$ qจนถึงเช้าวันเสาร์
น้าอ๊อดขับรถไปคอนโดของธันวา
1 ]- l6 p0 F- |$ {เมื่อถึงคอนโด ธันวาเปิดประตูรับ
4 G% W$ g$ q' ^3 x' @* {% q1 Bยังคงใส่เสื้อยืดสีพื้นกับกางเกงลำลอง
ใบหน้าเรียบแต่ไม่แข็งทื่อ
“เข้ามาสิครับพี่”
น้าอ๊อดเดินเข้าไปในห้อง
กลิ่นสะอาดและเรียบง่ายของคอนโดทำให้น้าอ๊อดรู้สึกแปลกๆ
เหมือนเข้าไปอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีใคร
4 L6 M) V! n" d4 w9 ?, E& wธันวานำแก้วน้ำเย็นมาวางบนโต๊ะ
แล้วนั่งลงตรงข้าม
; f; ?0 G3 S3 ]+ e: B' iทั้งคู่เงียบกันไปครู่หนึ่ง
น้าอ๊อดเป็นฝ่ายพูดก่อน
“ช่วงนี้… พี่ยังรู้สึกแย่”
ธันวามองน้าอ๊อด
ไม่ได้รีบตอบ
; ^  t  @! \- K7 v7 d. p# M; v  H“พี่รู้สึกเหมือนยังลอยอยู่กลางทะเล”
“แม้จะไม่ได้ดึงบีลงไปกับพี่แล้ว”
+ D  ]# i7 {& S" c* ^) U, F“แต่ตัวพี่เองก็ยังหาฝั่งไม่เจอ”
ธันวาพยักหน้าช้า ๆ
1 k" a1 H* L( O3 Q) o% x6 k5 M“การหายใจในน้ำลึก…ที่พี่กำลังจะจม...มันยากครับ”
“โดยเฉพาะคนที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องลงไปว่ายน้ำแบบนี้”
น้าอ๊อดก้มมองแก้วชาในมือ
“พี่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังยอมรับอะไร”
$ d$ ^* G1 B; v( i: [“หรือกำลังปฏิเสธอะไร”
3 K6 y; k9 A" P* u“พี่มีภรรยา”
. L! N: _6 c0 ^+ y5 L$ j“พี่ก็ยังรักเขา”
“แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับบี… กับมึงและภาณุ… มันไม่ได้หายไปจากหัว”
* T3 p2 q2 A. Nธันวาวางแก้วลง
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มและชัด
“พี่อ๊อด”
( x( b, W6 g$ H5 b% E“การยอมรับตัวเองไม่ได้แปลว่าต้องเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิต”
“และก็ไม่ได้แปลว่าต้องเลือกข้างใดข้างหนึ่งในวันนี้”
“บางคนใช้เวลาเป็นปีกว่าจะกล้ามองตัวเองตรง ๆ”
“พี่เพิ่งเริ่มมอง”
9 r, o: J! b( B' K“แค่นั้นก็หนักพอแล้ว”
น้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น
% i! \- ?4 E+ @1 p/ g. aสายตาของธันวานิ่งและไม่ตัดสิน
ทำให้น้าอ๊อดรู้สึกเหมือนมีใครกำลังยื่นมือมาจากฝั่ง
แม้ยังจับไม่ถึง
) a. O) g( Q: y  A' V/ Rแต่ก็รู้ว่าทิศทางนั้นมีอยู่จริง
“แล้วพี่ควรทำยังไงต่อ”
( |- S/ K  r- B' V. g2 Uธันวาตอบช้าๆ
“ตอนนี้… แค่หยุดจม”
1 y) y! t% n* @7 K1 }- Q! P  a! a“หยุดลงโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
“แล้วค่อยๆ ว่ายเข้ามาใกล้ฝั่ง”
“ผมไม่ได้บอกว่าฝั่งนั้นคืออะไร”
3 N; h. s) L- y- y  R“แต่ผมพร้อมที่จะบอกทิศทางให้พี่ฟัง”
“ถ้าพี่ยังอยากฟัง”
น้าอ๊อดนั่งนิ่ง
( I  K# m3 \/ x4 C/ Oคำพูดของธันวาไม่ได้มีมนต์ขลังอะไร
  X$ Z% i* V. k6 y7 o7 aแต่กลับทำให้ความปั่นป่วนในอกค่อยๆ เบาลงทีละนิด
เหมือนมีเข็มทิศเล็กๆ ถูกวางไว้ในมือ
0 L3 q: I; k  ?  \. x" Uแม้น้าอ๊อดยังไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน
( L+ {+ q4 L7 g/ S, Tแต่ก็เริ่มรู้แล้วว่า…
: T, ]- f( S, O6 j6 }! H# Tอย่างน้อยก็ไม่ต้องลอยไร้ทิศทางอีกต่อไป
น้าอ๊อดถอนหายใจยาว
แล้วพูดเสียงแหบ
“ขอบคุณ”
" Z7 m9 d2 V4 z! }9 a. s% G/ qธันวายิ้มบางๆ
9 a$ \5 U, n- q1 a( I, |ยิ้มที่จริงใจ
“ไม่ต้องขอบคุณครับ”
2 n/ f3 U/ p% |! K: i$ N“ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก็ได้”
# m3 U1 k) g8 t8 Q) m, U“ไม่มีใครรีบ”
9 V/ f& y0 Y7 ~! _6 @5 y3 j5 sน้าอ๊อดพยักหน้า
' n: T$ O; Y/ u- Oแล้วนั่งเงียบอยู่กับธันวาอีกพักใหญ่
ในห้องที่แสงบ่ายส่องผ่านม่านบางๆ
! s0 v: t6 H% p- |3 Uโดยที่ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มอีกมาก
แต่ความเงียบในครั้งนี้
6 @  U, [5 n, m" l/ Oไม่ได้หนักหน่วงเหมือนเมื่อก่อน
มันเป็นความเงียบที่เริ่มมีทิศทาง
อย่างช้า ๆ

น้าอ๊อดพูดถึงความรู้สึกที่ยังลอยคออยู่กลางทะเล
พูดถึงความกลัว ความสับสน และการที่ยังไม่กล้ามองตัวเองตรง ๆ
8 |! q: e2 w. _+ |, Tธันวาฟังอย่างตั้งใจ
ไม่ได้ขัด
- J% O( O; p$ ^; u" Vไม่ได้รีบให้คำตอบ
+ ~- G' A- w8 ]% N9 Z, dเพียงแค่พยักหน้าเป็นระยะ และถามต่อเมื่อจำเป็น
“พี่อ๊อด” ธันวาพูดเสียงนุ่มหลังจากความเงียบยาวนานขึ้น
2 z: g: ?7 d0 v  q, u4 x, Q# }7 N“ช่วงนี้พักผ่อนพอไหม”
น้าอ๊อดหัวเราะแห้งๆ
! r5 b; t1 K" U6 i# z“นอนหลับยาก”
“คิดมาก
1 c% {9 g; a& I, o6 k  Z“แล้วก็… ไม่ได้ปลดปล่อยอะไรเลยหลายวัน”
8 P% }$ V! W* I# [- B$ [คำพูดประโยคสุดท้ายหลุดออกมาโดยที่น้าอ๊อดเองก็ชะงักไปเล็กน้อย
6 o( K4 ]- [  L, w/ A: @0 zธันวามองน้าอ๊อด สายตาไม่เปลี่ยน
1 s' J( S' X3 yแต่มีอะไรบางอย่างนุ่มนวลขึ้นในแววตา
  t5 y4 y% ~. P# F“เครียดสะสมนานๆ มันหนักนะครับ”
. C5 d" Y, x/ h; [8 F; aธันวาค่อยๆ ลุกจากเก้าอี้
เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างๆ น้าอ๊อด
ไม่ได้ยืนใกล้จนเกินไป
" C' U0 P9 |$ F! nเพียงแค่พอที่กลิ่นกายเบาๆ ลอยมาถึง
5 |, M( J/ N' ?8 S' g/ I3 j“พี่อ๊อด”
  ?. U; m6 @7 C/ M1 O  I. zธันวาพูดช้าๆ
9 f! ~  p2 z1 [  a# y1 \“ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร… ผมช่วยให้พี่ผ่อนคลายได้”
น้าอ๊อดเงยหน้าขึ้นมอง
4 n$ s0 ?% \6 H$ I% {สายตาสบกันครู่หนึ่ง น้าอ๊อดไม่ได้ตอบทันที
แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
) F# g: d1 J& Y$ e8 }, g6 n7 Uธันวาค่อยๆ ยื่นมือออกไป
/ u4 D; g1 x- _) N2 n3 wวางลงบนไหล่ของน้าอ๊อดเบาๆ
' n" A, s" U9 [0 u# E/ uเพียงแค่สัมผัส
" u) b# ^9 W4 @- X+ K4 Vนิ้วมืออุ่น
ผ่านเนื้อเสื้อบางๆ ที่น้าอ๊อดสวมใส่มา
5 M  c9 {" q1 Z! i' R5 g1 X“ผมพร้อมหยุดทันที ถ้าพี่ไม่โอเค”
ธันวาพูดอีกครั้ง
น้ำเสียงยังคงนุ่มและไม่กดดัน
น้าอ๊อดหลับตาลงครู่หนึ่ง
ร่างกายที่ตึงเครียดมาหลายวันค่อยๆ ตอบสนองต่อสัมผัสนั้น
น้าอ๊อดไม่ได้ปัดมือออก
& `) {1 k& S3 k/ Q$ wเพียงแค่ถอนหายใจยาวๆ
8 R+ H' f. L- Sแล้วพยักหน้าเบาๆ
ทันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด
มือที่วางบนไหล่ค่อยๆ เลื่อนลงมาที่ต้นแขน
# s: ?) y$ b. V) W  |ลูบเบาๆ ผ่านผ้า
จากนั้นจึงย้ายไปวางที่หลังของน้าอ๊อด
- i1 Q( `: _  }+ c( h5 iนิ้วมือกดวนช้าๆ บริเวณสะบัก
ราวกับกำลังคลายปมที่คั่งค้างมานาน
“ผ่อนคลายลงได้เรื่อยๆ นะครับ”
/ ^. ~0 ~! U( d/ }: x) ]) Fธันวาพูดแผ่ว
เสียงใกล้หู
น้าอ๊อดนั่งนิ่ง
, o9 f1 v/ A7 l9 V) eปล่อยให้มือของธันวาเคลื่อนไหวบนหลังตัวเอง
/ x0 V/ u- _% m; wความรู้สึกอุ่นๆ ค่อยๆ ซึมเข้าไปแทนที่ความตึงเครียด
% {6 d  q2 Z( k2 n( zเขาไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนในตอนนี้
# _2 r2 y/ c5 ^( F* c8 tเพียงแค่อยากปล่อยวางชั่วคราว
ธันวาค่อยๆ นั่งลงบนโซฟาข้างๆ น้าอ๊อด
5 b5 k8 g* E1 z" K% oมือยังไม่ห่างจากลำตัว
4 y6 W" P/ z7 j( _+ fเลื่อนมาที่เอวด้านข้าง
นิ้วมือแตะผ่านเนื้อผ้าบางๆ อย่างระมัดระวัง
2 Z" ?- \# d# N& s! M- ^น้าอ๊อดหันหน้ามาเล็กน้อย
ลมหายใจเริ่มเปลี่ยนจังหวะ
ธันวามองตาเขา
4 V( c: O& J5 ^9 D* Z1 Z& aแล้วยื่นมืออีกข้างขึ้นมาจับคางเบาๆ
“พี่อ๊อด…”
“ผมจะช้าๆ”
$ ~9 n6 _' I+ ]6 l8 q5 Z& P“ถ้าพี่ไม่ไหว ให้บอก”
น้าอ๊อดไม่ได้พูด แต่หลับตาลง
! ~& r( l, S# D) H+ mและค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้
ธันวาจูบน้าอ๊อดเบาๆ
เพียงแค่สัมผัสริมฝีปาก
( N5 c8 K6 N+ K4 I8 xไม่ได้รีบลึก
4 M' h$ c% i7 A5 Z& N  \จูบซ้ำอีกครั้ง
คราวนี้ยาวนานขึ้นเล็กน้อย
มือที่อยู่บนเอวของน้าอ๊อดค่อยๆ เลื่อนเข้าไปใต้เสื้อ
สัมผัสผิวหนังอุ่นๆ โดยตรง
$ p) e9 L- d" `" `( ^$ Z; ?นิ้วมือลูบไล้ช้าๆ บนหน้าท้องและด้านข้างลำตัว
น้าอ๊อดครางแผ่วในลำคอ
4 P& |3 q' H: ^2 \ร่างกายที่ไม่ได้ถูกสัมผัสมานานเริ่มตอบสนอง
$ P6 k  ^+ X: J4 p# Q3 s3 Wธันวาถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย
แล้วกระซิบใกล้ปาก
! w# ~. P) m; w“ค่อยๆ ไป… ไม่ต้องรีบ”
มือของธันวายังคงลูบไล้ใต้เสื้อ
, U; [) c- M. ?3 ]0 T! V+ S* rค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปบนอก
* [& T/ u1 x* w& Kนิ้วแตะเบาๆ ที่หัวนม วนช้าๆ
น้าอ๊อดสั่นเล็กน้อย
' J/ F5 b4 S9 J" l1 ]7 |แต่ก็ยังไม่ปัดออก
% A3 m+ @7 m7 s( `" ^น้าอ๊อดนั่งนิ่ง ปล่อยให้ธันวาเป็นฝ่ายนำ
มืออีกข้างหนึ่งวางอยู่บนต้นขาด้านนอก
7 g6 `& _$ c  n2 W& nเพียงแค่สัมผัสผ่านกางเกง
ไม่ได้กดแรง
. `- L! j" K+ j5 Sไม่ได้เร่งรีบ
นิ้วมือของธันวาเคลื่อนไหวทีละน้อย
9 O& m( J" n6 L" z8 P3 I; \( Nวนเบาๆ บริเวณหน้าท้องล่าง
9 P" O3 z8 q+ O1 bแล้วค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปตามแนวซี่โครง
5 q% W; j* G/ f( [  {สัมผัสทุกส่วนอย่างระมัดระวัง
$ F) Y# i$ m. I/ u2 Pราวกับกำลังเรียนรู้ร่างกายของน้าอ๊อดทีละจุด
- m6 c* V: e  f" h4 W“พี่อ๊อด…”
6 H# n1 {" \4 pธันวาพูดเสียงต่ำใกล้หู
. ]9 T  x5 H& j“ร่างกายพี่ตึงมาก”
$ f$ B; s* U0 E9 ~9 c  L: z* W“เหมือนแบกอะไรไว้เยอะ”
- y% q0 }! s3 k1 M  T  jน้าอ๊อดหลับตา
, p3 ~/ I4 x6 Qลมหายใจค่อยๆ ลึกขึ้น
น้าอ๊อดไม่ได้ตอบ
แต่ศีรษะก็เอนเอียงเข้าหาธันวาเล็กน้อย
ธันวาจูบเบาๆ ที่ขมับ
แล้วเลื่อนลงมาจูบที่แก้ม
( s$ R0 r3 e0 [: W* ?: A* Wริมฝีปากอุ่นและแห้ง
สัมผัสนั้นทำให้น้าอ๊อดสั่นเล็กน้อย
“ไม่ต้องคิดอะไรตอนนี้ก็ได้ครับ”
ธันวากระซิบต่อ
“ไม่ต้องหาคำตอบ”
3 H. l+ _4 O5 D$ ?“ไม่ต้องตัดสินตัวเอง”
+ n/ R0 \3 Q6 Y  u“แค่รู้สึก… ก็พอ”
มือที่อยู่ใต้เสื้อค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปบนอก
6 c, j# L- ^7 M( o) Kนิ้วกลางแตะเบาๆ ที่หัวนมข้างหนึ่ง
วนช้าๆ เป็นวงกลมเล็กๆ
$ C0 g- H: ^' A& ?& y1 nน้าอ๊อดครางออกมาแผ่วๆ จากในลำคอ
% k, L6 y, S7 f" Qเสียงนั้นหลุดออกมาโดยที่เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจ
+ m- A! n! U6 T* I# J$ s8 Uธันวาได้ยิน
แล้วยิ้มเล็กน้อยในใจ
แต่ภายนอกยังคงนิ่งและนุ่มนวล
“เสียวไหมครับ”
0 E. p" f: Y) G" C7 E- h- F" bธันวาถามเสียงเบา
นิ้วมือยังคงวนอยู่ที่เดิม
ไม่เพิ่มแรง
เพียงแค่คงจังหวะช้าๆ ไว้
น้าอ๊อดกลืนน้ำลาย
7 a3 @) v/ Y, u, s9 Aแล้วพยักหน้าเบาๆ
โดยยังไม่ลืมตา
ธันวาเลื่อนมืออีกข้างจากต้นขาเข้าไปใกล้ด้านในมากขึ้น
1 m) m* W) l0 t- F! F  Fนิ้วมือลูบไล้ผ่านกางเกง
% X; X- @. j# Y* C! v5 }" O+ }สัมผัสถึงความแข็งที่เริ่มก่อตัวขึ้นใต้เนื้อผ้า
, n* t3 w# b1 [9 k, cธันวาไม่ได้กำทันที
) o# J  o0 `! c0 U/ U3 Kเพียงแค่ใช้หลังนิ้วลูบขึ้นลงเบาๆ ตามแนว
, Q. s* q5 u/ U- {* g* F“พี่อ๊อด…”
4 `3 S. s1 z0 f: v1 u5 Cธันวาพูดต่อ
น้ำเสียงยังคงนุ่มและมั่นคง
7 ~% R+ b, J1 R% i" p' ?' k/ m3 f7 n“ผมไม่ได้ต้องการให้พี่ยอมรับอะไรในวันนี้”
& u! s8 i* f5 v2 o" E$ U& Y% ^0 ^“ผมแค่… อยากให้พี่ได้วางลงบ้าง”
2 n1 f/ S( k- R9 Y( s/ m+ b“วางความเครียด”
“วางความผิด”
“วางคำว่า ‘ชายแท้’ ที่พี่แบกไว้ตลอดเวลา”
คำพูดนั้นค่อยๆ ซึมเข้าไปในหูของน้าอ๊อด
ทีละคำ
ทีละประโยค
: }: P9 R: [3 _8 U) h4 d. a/ ?น้าอ๊อดเคยได้ยินคำปลอบโยนมามากมาย
แต่คำพูดของธันวาในตอนนี้
9 @3 J( h6 b" _, I/ |กลับสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ไม่มีเงื่อนไข
มือของธันวายังคงเคลื่อนไหวช้าๆ
ทั้งบนอกและบริเวณเป้ากางเกง
' X2 u2 e- t* i. gจังหวะสม่ำเสมอ
  `8 m* a# U/ b2 v  W7 g6 }ไม่เร่ง
& B/ N4 Q+ U' w& d" }# x5 j; s( z
- b7 r! e' W2 Y8 u3 nน้าอ๊อดเอามือข้างหนึ่งยกขึ้น
; v/ H( B$ z% b0 `7 G3 Pจับแขนของธันวาไว้เบาๆ
0 q- e2 ?' D, e0 e2 a# Mไม่ได้ดึงออก
เพียงแค่จับไว้
เหมือนต้องการยึดอะไรสักอย่าง
ธันวาโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้น
จูบที่มุมปากของน้าอ๊อด
แล้วกระซิบ
/ S8 I# G% `- R- x1 m: v7 n% M& B“ผมพร้อม...อยู่ตรงนี้”
; Z5 |# d: Y0 N7 i* C“ถ้าพี่ยังอยากให้ผมอยู่”
น้าอ๊อดลืมตาขึ้น สายตาสบกับธันวา
มองแววตาของอีกฝ่ายนาน
0 z# _9 x# ~& `  dแล้วค่อยๆ พยักหน้า
เพียงครั้งเดียว
1 [" B7 ~, ~3 a- sแต่ชัดเจน
) ~% H' K+ t0 ~8 F+ G* o/ c. wธันวาจูบน้าอ๊อดอีกครั้ง
คราวนี้ลึกขึ้นเล็กน้อย
3 D, i7 x% L' O* G4 \5 Eริมฝีปากเคลื่อนไหวช้าๆ
1 D. Y! i7 }: G. y; iลิ้นแตะเบาๆ ตรงริมฝีปากล่าง
ขณะที่มือทั้งสองยังคงสัมผัสร่างกายของน้าอ๊อดอย่างต่อเนื่อง
1 g& J- M3 M: C* Y: `+ Nในห้องที่แสงค่อยๆ อ่อนลงตามเวลา
ทั้งคู่ค่อยๆ จมลงไปในจังหวะที่ช้า
และเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
ความใกล้ชิดที่ไม่ได้เริ่มจากความเงี่ยนเพียงอย่างเดียว
แต่เริ่มจากความเหนื่อยล้า
/ s- `2 d5 m* g: f1 {และความต้องการที่จะได้วางอะไรบางอย่างลง

จากนั้นธันวาค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก
มองหน้าน้าอ๊อด
" _7 T0 t% [: B“พี่อ๊อด… ถอดเสื้อออกได้ไหมครับ”
8 z. j, U+ Q/ P5 d% ~$ O# i; T3 h$ rน้ำเสียงนุ่มและถามจริงๆ ไม่ใช่การบังคับ
น้าอ๊อดมองสักพัก
) g4 G' G8 u* G7 {, ~" h; [แล้วพยักหน้าช้าๆ
( l6 m5 e& o5 ^& r  Bธันวาจับชายเสื้อยืดด้วยมือทั้งสอง
; H; t. G4 N9 X- [7 K. L; h0 a( v* j5 Bค่อยๆ รูดขึ้นจากด้านล่าง
; x. n5 ]. h, P- W  W6 t# J; Mนิ้วมือสัมผัสผิวหนังทีละนิ้วขณะที่ผ้าถูกดึงขึ้น
  @9 v- \3 {  x  Oเมื่อเสื้อถูกถอดพ้นศีรษะ
ธันวาพับมันอย่างระมัดระวัง แล้ววางไว้บนพนักโซฟา
* I7 L  b" v6 Y  l4 s9 D# t. @; ~แสงบ่ายส่องผ่านม่านบางๆ ตกลงบนลำตัวของน้าอ๊อด
กล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้องชัดเจน
* w! c7 m. v3 k& jเส้นสายบนร่างกายที่ถูกสร้างมาจากการฝึกและความมีระเบียบของทหาร
แต่ตอนนี้กลับตึงเครียดผิดปกติ
4 S- z% ?& a/ Eไหล่แข็ง
; [- L( B7 S) k4 W3 M+ |2 Q8 ]( Mอกขยับขึ้นลงตามลมหายใจที่ไม่ค่อยสม่ำเสมอ
9 v- B6 G9 e2 N% r" Zธันวามองอย่างช้าๆ
$ J" z. N: R  W- U2 mไม่ได้รีบสัมผัสทันที
- D5 S6 m) u: t3 c* Wเพียงแค่มอง
" x/ X9 j9 d1 k$ d& n/ U: Q  u“กล้ามเนื้อพี่สวยมาก”
ธันวาพูดแผ่ว
“แต่ตอนนี้มันแข็งเกินไป”
ธันวายื่นมือทั้งสองขึ้นมา
วางลงบนไหล่ของน้าอ๊อดเบาๆ
นิ้วมือเริ่มคลึงวนช้าๆ
$ p; b9 ?! W/ [) U. h2 q6 q4 d# uกดลงบนปมที่สะสมอยู่บริเวณสะบักและต้นคอ
“ผ่อนคลายลงได้อีก…”
ธันวากระซิบ
: e  s, d8 R* f3 F“ไม่ต้องเกร็ง”
“ไม่มีใครมาตัดสินพี่ที่นี่”
9 g. y8 q: Z6 a! lนิ้วมือเลื่อนลงมาที่หน้าอก
ฝ่ามือทั้งสองวางราบลงบนกล้ามเนื้ออก
รู้สึกถึงความร้อนและความตึงใต้ผิวหนัง
ธันวาลูบออกด้านข้าง
แล้ววนกลับเข้ามาที่กลางอก
. L9 c  k6 N! Vอย่างช้าๆ เบาๆ
) Z( g* W) f2 o% |5 W7 R: e8 Vจนน้าอ๊อดเริ่มรู้สึกถึงความอุ่นที่ค่อยๆ ซึมเข้าไปแทนความแข็งทื่อ
ธันวาโน้มตัวลง
* }% z- Q  I; [! Gจูบเบาๆ ที่ไหปลาร้า
แล้วเลื่อนลงมาจูบที่กลางอก
ริมฝีปากแห้งและอุ่น
สัมผัสนั้นทำให้น้าอ๊อดสั่นเล็กน้อย
# ?$ l: _3 m( y  E2 D3 `3 |0 b+ M“พี่อ๊อด…”
) }- f9 `& Y, h4 s# u" g# Mธันวาพูดโดยที่ปากยังใกล้ผิวหนัง
7 k. S8 l9 h1 {) V“ผมรู้ว่าพี่ยังสับสน”
" B( |6 \7 |& y% X3 i7 h0 z1 f+ ^8 q“ผมรู้ว่าพี่ยังไม่พร้อมที่จะยอมรับหลายอย่าง”
“แต่ตอนนี้… แค่ปล่อยให้ร่างกายได้พักก็พอ”
  I8 A/ h- c4 u: y( U8 {. oมือของเขาเลื่อนลงไปที่หน้าท้อง
นิ้วมือลูบตามร่องกล้ามเนื้อ
3 y& q7 G9 n. c: Z3 S/ I1 r, n4 xกดเบาๆ เป็นจังหวะ
1 t# J% C% @2 s9 l2 wราวกับกำลังคลายปมทีละจุด
น้าอ๊อดหลับตา
7 C, T9 G5 K) y7 mลมหายใจเริ่มลึกขึ้น
คำพูดของธันวาค่อยๆ ซึมเข้าไปในหู
$ y+ M9 d3 @3 U/ ~, Cไม่ใช่คำพูดที่เร่งให้เขายอมรับอะไร
แต่เป็นคำพูดที่อนุญาตให้เขาวางอาวุธลงชั่วคราว
ธันวาจูบลงไปที่ท้องน้อย
แล้วเงยหน้าขึ้นมอง
3 ?0 |/ `/ a7 d“ถ้าพี่เหนื่อย… ผมรับไว้ให้ได้”
“ไม่ต้องแบกคนเดียว”
' a8 E2 g* O$ u# f: f- f- V1 _6 `( H/ }& bน้าอ๊อดลืมตาขึ้น
9 t) j. V* N5 R/ S* C6 m) F& jสายตาสบกับธันวา
น้าอ๊อดมองแววตาของอีกฝ่ายนาน
$ O# V; r8 j  V4 a6 ^+ Hแล้วค่อยๆ ยกมือขึ้น
วางลงบนหลังมือของธันวาที่กำลังลูบท้องตัวเอง
) N* y. q% X# Wไม่ได้ดึงออก
เพียงแค่จับไว้
) j, a3 @9 f$ l) r  Qสัมผัสนั้นทำให้ธันวาหยุดมือชั่วครู่
# P' S$ k$ f7 Qแล้วค่อยๆ ยิ้มบางๆ
“ค่อยๆ ไป… ครับ”
แล้วนำมือของน้าอ๊อดมาวางไว้ที่ต้นขาตัวเอง
ก่อนจะกลับไปลูบไล้ลำตัวเปลือยของน้าอ๊อดต่อ
" l1 P: H) N6 ]9 M+ uช้าๆ
/ E! b( Q# M: f- I. W6 jทีละนิ้ว
; H) F5 u8 u+ _* ]ทีละลมหายใจ
ในห้องที่แสงค่อยๆ อ่อนลง
/ i, A0 H1 \+ v6 I# {ทั้งคู่ยังคงอยู่ในจังหวะนั้น
1 \5 u* L1 t# j6 l. Cไม่เร่งไปสู่สิ่งใด
) \* J- d2 G% B. x9 _& Fเพียงแค่สัมผัส
1 A+ w  y: b5 j% M$ j' Z6 t( xและคำพูดเบาๆ ที่ค่อยๆ ซึมเข้าไปในจิตใจของน้าอ๊อด
8 L* i3 \# v# U: J5 Y* tทีละน้อย

น้าอ๊อดนั่งเอนหลังบนโซฟา
/ t( W/ x  R& ]. W' Zศีรษะพิงพนัก หลับตา
( B4 C7 w7 l' l7 K& H8 Rลมหายใจเริ่มหนักขึ้นเล็กน้อย
ธันวาโน้มตัวลงจูบที่กลางอกอีกครั้ง
9 S5 E$ _/ y* B; G$ N8 ?8 \7 Iแล้วเลื่อนริมฝีปากไปดูดหัวนมเบาๆ
เพียงแค่ดูดและปล่อย
ดูดและปล่อย
, Q0 H" u9 L* ~! T8 Lจังหวะช้าจนน้าอ๊อดต้องครางออกมาแผ่ว ๆ
& O3 t8 x* R. U2 z“อืม…”
เสียงนั้นหลุดจากลำคอโดยไม่ทันได้กลั้น
ธันวาได้ยินแล้วยกตาขึ้นมอง
0 t6 T) q5 I4 j$ S: U' Xสายตานุ่มนวล
/ V7 `* Q8 U) r- A4 `" @* l“เสียงพี่… ไพเราะ”
7 n" s5 M; ^: \6 H9 r4 w7 O* eธันวาพูดแผ่ว แล้วกลับไปดูดต่ออีกข้าง
คราวนี้ใช้ลิ้นวนเบาๆ รอบหัวนม
น้าอ๊อดเอามือข้างหนึ่งขึ้นจับหลังศีรษะของธันวาไว้หลวมๆ
2 H: G$ B4 g& i" X8 pไม่ได้กดลง
% f8 @$ M- f: @5 P$ eเพียงแค่ยึดไว้
3 {- k) c2 z' kธันวาถอนปากจากอก
$ Z: x1 ^# s6 j) S" I  {! jเลื่อนลงไปจูบที่ท้องน้อย
ลิ้นแตะผิวหนังอุ่นๆ เป็นครั้งคราว
มือทั้งสองเลื่อนไปที่ขอบกางเกงยีนส์ของน้าอ๊อด
8 f- `% E$ H: B. ]นิ้วหัวแม่มือเกี่ยวชายกางเกง
. T- k( n6 s1 [& D, o) W  Gแล้วหยุดถามอีกครั้ง
" P7 ^; ~+ b% v“ถอดได้ไหมครับ”
น้าอ๊อดลืมตาขึ้นเล็กน้อย
) h9 m1 T2 E9 c- @% F! \มองธันวา
แล้วพยักหน้าช้าๆ
ธันวาค่อยๆ ปลดกระดุม
8 S$ H0 |3 W9 {6 }$ }รูดซิปลงอย่างระมัดระวัง
จากนั้นจับขอบกางเกงและกางเกงในพร้อมกัน
0 {. G6 l  w* Xค่อยๆ ดึงลงทีละนิด
3 L$ O; v$ \% n: U# }+ k  ^จนกางเกงถูกถอดออกจนหมด
7 F+ t! c4 `7 `7 @0 v( H8 D) Jควยของน้าอ๊อดดีดตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกปลดปล่อย
3 ~- v# \+ t7 E) Dแข็งตัวจนเส้นเลือดปูดชัด
หัวแดงและมีน้ำใสเยิ้มอยู่เล็กน้อย
5 X2 e1 R! [2 |# V; v7 w& j: Fธันวามองอย่างช้าๆ
* W' n  s1 Z# [+ Pแล้วยื่นมือไปจับเบาๆ
: p5 j' H' Q5 L6 K2 f$ Iนิ้วยาวโอบรอบลำควย 7นิ้ว
แล้วเริ่มรูดขึ้นลงอย่างเบามือและช้าที่สุด
  y; T% }+ s; f2 |$ `จังหวะสม่ำเสมอ
ไม่เร็ว
ไม่แรง
เพียงแค่พอให้น้าอ๊อดรู้สึกถึงทุกนิ้วที่สัมผัส
“อ๊ะ…”
น้าอ๊อดครางแผ่ว
. X4 ]) {: y/ D# P# m. l6 {สะโพกขยับเล็กน้อยตามมือของธันวา
+ ^% ^( d! k0 O9 sธันวาก้มลง
ลิ้นไถเบาๆ ที่หัวควย
9 V% |3 V! K  X4 t2 oเลียน้ำใสที่เยิ้มออกมา
แล้วค่อยๆ อ้าปากอมเข้าไปเพียงครึ่งหัว
ดูดช้าๆ
% e' o) `) |, t0 ]  H3 Uลิ้นวนอยู่ด้านล่าง
: g1 I! C$ K5 M- G/ Oน้าอ๊อดเงยหน้าพิงโซฟา
3 x1 D( a8 @  [; V7 vมือที่จับศีรษะของธันวาเริ่มเกร็งขึ้นเล็กน้อย
“ธันวา…”
เสียงของน้าอ๊อดแหบและต่ำ
' k7 x4 u9 A1 D. @ธันวาถอนปากออกนิดหน่อย
แล้วพูดโดยที่ลมหายใจยังปะทะหัวควย
+ K: i; e6 O+ O" Y" }& i, H3 t+ ]“ผมพร้อมรับทุกอย่างที่พี่อยากปล่อย”
“ไม่ต้องกลั้น”
“ไม่ต้องคิด”
* @2 D0 _  i* Z( ~6 V' d, `: qแล้วกลับไปอมใหม่
4 m. r7 S* `1 pคราวนี้ลึกขึ้นอีกนิด
# u9 U$ j2 }! U! \มือข้างหนึ่งจับโคนควยไว้
% \. n( G2 b2 I: ~& J1 C, ~* Lอีกข้างลูบไข่เบาๆ
2 d& O0 o5 [# I" D8 z4 oจังหวะการดูดยังคงช้าและสม่ำเสมอ
เสียงน้ำลายและลมหายใจดังเบาๆ ในห้อง
น้าอ๊อดครางเป็นระยะ
เสียงต่ำและแหบ
บางครั้งก็หลุดเป็นคำว่า
“อืม…”  
6 ?* p6 F2 H( f: G" j, e“อืม… เสียว…”
5 q; G3 D/ V! ^' }" qธันวาเชื่อฟัง
ไม่ได้เร่ง
เพียงแค่ดูดและรูดมืออย่างต่อเนื่อง
ปล่อยให้น้าอ๊อดค่อยๆ จมลงไปในความเสียวที่ถูกควบคุม
ความเสียวที่ไม่ได้รุนแรงจนกลายเป็นความเร่งรีบ
0 L+ {: D1 o+ }9 Wแต่เป็นความเสียวที่ค่อยๆ ท่วมท้น
+ n1 y0 d' B3 ]6 sทีละชั้น
ทีละลมหายใจ
ในห้องที่แสงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มของตอนเย็น

; a5 ?% ?; D) {; E9 M8 x3 dธันวายังคงอมควยของน้าอ๊อดอย่างช้าๆ
ปากอุ่นและชื้น ดูดขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
& @, G9 D  [7 z/ H- G. H$ ]) D" S. gลิ้นกดเบาๆ ที่ใต้หัวควยทุกครั้งที่ถอนออกเกือบสุด
แล้วค่อยๆ อมกลับเข้าไปใหม่
- v$ c, G5 Q2 d3 z: S+ t$ Hน้าอ๊อดนั่งเอนหลังบนโซฟา
' I% W' ~* Z; E/ _กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งเป็นระลอก
มือข้างหนึ่งยังวางอยู่บนศีรษะของธันวา
นิ้วไพล่ไปมาในเส้นผมโดยไม่รู้ตัว
- W9 s, J# ?" ~2 L# G3 m“อืม… ธันวา…”
/ l, x- E9 z& b/ a" ^. Fเสียงครางต่ำและแหบหลุดออกมาจากลำคอ
" s) N' M' t: q2 G: K' tธันวาถอนปากออกเล็กน้อย
ปลายลิ้นยังแตะอยู่ที่หัวควย
เงยหน้าขึ้นมองหน้าน้าอ๊อด
: H" q: {3 N5 U" F7 Xสายตานุ่มนวลแต่แน่วแน่
“พี่อ๊อด…”
เสียงของแหบเล็กน้อยจากที่เพิ่งอม
“ไม่ต้องกลั้นเสียง”
“ผมอยากได้ยิน”
% J) y8 o& b4 J* \4 a, k5 J“อยากรู้ว่าพี่รู้สึกยังไง”
/ f% `+ b; f% a% @" R1 ]น้าอ๊อดลืมตาขึ้น
มองมาที่ธันวา
* l$ S" `! E. o& pลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอ
) v+ S7 ?! H8 Hธันวากลับไปอมต่อ
คราวนี้ลึกขึ้นอีกนิด
8 i) X4 a9 W. g# P3 }มือข้างหนึ่งจับโคนควยไว้แน่นพอประมาณ
* [$ R, u# q' K( h4 I7 e& i( gอีกข้างลูบไข่เบาๆ เป็นวงกลม
/ ~0 H* f- X: g8 ]. D; Hจังหวะยังคงช้า
แต่หนักแน่นขึ้น
ความเสียวค่อยๆ ท่วมท้นจากปลายประสาทขึ้นมาตามกระดูกสันหลังของน้าอ๊อด
น้าอ๊อดครางเสียงดังขึ้นกว่าเดิม
# L! D& `- G7 b1 ]9 L& `“อ๊ะ… อืม… เสียว…เสียว”
ธันวาดูดแน่นขึ้น
/ X  r2 z2 a% vลิ้นวนช้าๆ รอบหัวควยทุกครั้งที่อมถึงลำควย
จากนั้นธันวาถอนปากออกทั้งหมด
ลุกขึ้นนั่งคุกเข่าระหว่างขาของน้าอ๊อด
$ X+ C; _- a; @* Q' c6 g9 J& p! cมือยังคงจับลำควยไว้รูดเบาๆ
( X. p. t+ S5 ?$ d6 H) B7 J4 Oธันวาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและชัด
( U0 m. M: c# ^“พี่อ๊อด… ผมไม่ได้อยากพาพี่ไปไหนไกล”
- R6 _- P9 e3 S& H5 c$ Z$ V“ผมแค่… อยากเป็นเข็มทิศให้พี่สักพัก”
“ถ้าพี่ยังหลงทางอยู่”
“ผมจะบอกทิศทางให้”
“แต่พี่ไม่จำเป็นต้องเดินตามทั้งหมด”
“แค่รู้ว่ามีใครยืนอยู่ตรงนี้… ก็พอ”
9 V- j' R7 q) x7 @9 {2 K( uคำพูดนั้นทำให้น้าอ๊อดสั่นเล็กน้อย
1 z( a& A: @# r3 D) e+ ]9 s: f7 Mไม่ใช่เพราะความเสียวอย่างเดียว
แต่เพราะคำพูดที่ค่อยๆ ซึมเข้าไปในส่วนที่กำลังสับสน
ธันวาโน้มตัวลงจูบที่ท้องน้อยของน้าอ๊อด
" Q" e. t$ f8 z9 g9 f& oแล้วเลื่อนขึ้นมาจูบที่อก
ดูดหัวนมเบาๆ อีกครั้ง
ขณะที่มือยังคงรูดควยช้าๆ ไม่หยุด
“พี่ไม่ต้องยอมรับอะไรในวันนี้”
( |2 t- ^8 N$ k  j% dธันวากระซิบระหว่างจูบ
) k  y9 }9 D; z  E3 J7 L& b“ไม่ต้องตั้งชื่อให้ความรู้สึก”
3 L$ Z9 a; ^6 e( c0 y+ p! k“ไม่ต้องหาคำตอบว่าตัวเองเป็นอะไร”
6 z9 I( g' J" M“แค่รู้สึก… แค่ปล่อย… ก็พอแล้วครับ”
8 [& F0 y0 d6 i7 Qน้าอ๊อดเงยหน้าพิงโซฟา
( ?# o) j0 ]  }ตาปิดสนิท
  \( k& }" B, O- }, |7 V6 ]: Uปากเปิดเล็กน้อย
เสียงครางหลุดออกมาเป็นระยะ
- a/ l6 W6 S3 d- d. d6 L“อืม… ธันวา… มือมึง…”
ธันวายิ้มแผ่วที่มุมปาก
แล้วก้มลงอมควยอีกครั้ง
คราวนี้ดูดลึกและช้าพร้อมกัน
- p% p' l* L+ W: zมือข้างที่ว่างเลื่อนไปใต้ถุงไข่
' l8 j; Y' I" R5 j* q7 {8 J! g, `นิ้วกลางแตะเบาๆ ที่ผิวหนังด้านหลัง
6 S  y; P: d9 jวนช้าๆ โดยยังไม่กดเข้าไป
" n( G0 J* z2 uน้าอ๊อดสะดุ้ง
สะโพกยกขึ้นเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ
“อ๊ะ…!”
ธันวาถอนปากออกอีกครั้ง
/ m6 L$ O1 y! eพูดด้วยลมหายใจที่ยังร้อน
“ผมอยู่ตรงนี้”
/ |& a" @3 V4 t4 O“พี่ไม่ต้องว่ายคนเดียว”
“ค่อยๆ มา… ทีละจังหวะ”
ธันวากลับไปอมต่อ
จังหวะช้าแต่ลึก
ปล่อยให้น้าอ๊อดค่อยๆ จมลงไปในความเสียวที่ถูกนำทาง
ความเสียวที่ไม่รุนแรงจนกลายเป็นความเร่งรีบ
แต่เป็นความเสียวที่ค่อยๆ ท่วมท้น
และค่อยๆ สลายความตึงเครียดที่คั่งค้างมานาน
ในห้องที่แสงเย็นเริ่มเข้ามาแทนที่แสงบ่าย
8 {' y7 C% b4 d6 A6 Hทั้งคู่ยังคงอยู่ในจังหวะนั้น
+ s9 q4 I! C- l5 _ธันวายังคงเป็นคนนำ
ด้วยมือ
2 R7 n7 d" s2 U* z! B6 F4 f; Yด้วยปาก
และด้วยคำพูดที่ค่อยๆ ทำหน้าที่เป็นเข็มทิศ
ให้น้าอ๊อดได้วางพัก แม้เพียงชั่วขณะ

  P# `/ V, J: F) g% kธันวายังคงก้มลงอมควยของน้าอ๊อดอย่างช้าๆ
& H" w1 ^% v# f: h' f" U5 n# Gปากอุ่นและชุ่ม ดูดขึ้นลงเป็นจังหวะที่ตั้งใจควบคุม
' N6 o# H( _8 A( {  v3 N* Aทุกครั้งที่อมลึก ลิ้นจะกดเบาๆ ที่เส้นเลือดด้านล่าง
) T( H4 g+ p/ a0 J/ gแล้วค่อยๆ ถอนออกจนเหลือเพียงหัวควยอยู่ในปาก
ก่อนจะวนลิ้นช้าๆ รอบหัวหยัก
7 a3 `; H6 `& i$ T  [+ b5 y  Sน้าอ๊อดนั่งเอนหลัง
/ O* E1 F% H) C: I( Iกล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งและคลายสลับกัน
2 ]& S" C$ l: V; R7 `5 @! R- Iมือที่วางบนศีรษะของธันวาเริ่มกำเส้นผมเบาๆ
โดยไม่รู้ตัว
“อืม… ธันวา… ปากมึง…”
เสียงครางต่ำและแหบหลุดออกมาเป็นระยะ
ธันวาถอนปากออก
/ Z* l( J* N5 t% s% ^' F0 R2 dสายน้ำลายเส้นบางยังเชื่อมต่อระหว่างริมฝีปากกับหัวควย
ธันวามองขึ้นมายังหน้าน้าอ๊อด
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่ชัด
- ~( u! {, U  R* V“พี่อ๊อด… ตอนนี้พี่อยู่กับผม”
+ I) c  R5 o7 H( r6 e“ไม่ต้องกลับไปคิดถึงทะเลที่พี่ลอยอยู่”
“ไม่ต้องคิดว่าตัวเองกำลังพาใครจมน้ำ”
“แค่หายใจ… แล้วรู้สึก”
มือของธันวายังคงรูดลำควยช้าๆ
นิ้วหัวแม่มือป้ายน้ำเยิ้มที่หัวควยวนเป็นวงกลมเบา ๆ
8 ]7 U9 \3 {6 s2 H) w( E3 y% Xน้าอ๊อดหลับตา
6 [) Q1 l* p- ~% v  ~" Y+ y4 Gลมหายใจสั่น
คำพูดของธันวาค่อยๆ ซึมเข้าไปแทนที่เสียงในหัวที่เคยดังตลอดเวลา
ธันวาลุกขึ้น
1 [+ G5 D2 X8 z7 f, Zแล้วยื่นมือจับคางของน้าอ๊อดเบาๆ
หันหน้าเข้าหากัน
“ผมจะพาพี่ไปทีละก้าว”
" l. w" ?  K! {* u$ Z“ถ้าพี่เหนื่อย… บอกผม”
“ผมจะชะลอ”
“ถ้าพี่อยากหยุด… ผมหยุดทันที”
น้าอ๊อดลืมตา
% x, a! A; V; |0 o7 q4 iมองธันวาในระยะใกล้คืบ
สายตาแดงก่ำจากความเสียวและความอ่อนล้าทางใจ
- H( g9 ~* O6 q# m% Q7 Qน้าอ๊อดไม่ได้พูด
แต่ค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปจูบธันวาเอง
3 N7 {# {6 W' l6 Aจูบช้าๆ และลึก
# D) [/ [3 E- G; H9 c( D5 f9 ]ลิ้นสัมผัสกันอย่างระมัดระวัง
ธันวาตอบรับการจูบนั้น
มือข้างหนึ่งยังคงจับควยของน้าอ๊อดรูดช้าๆ
9 P: a3 S5 ~; ^; a# fอีกข้างเลื่อนไปโอบหลังศีรษะ
$ g: Q; c% R5 C& Wกดเบาๆ ให้จูบลึกขึ้น
เมื่อแยกปากจากกัน
ทั้งคู่หอบหายใจแผ่วๆ
ธันวากระซิบใกล้ริมฝีปาก
“พี่ไม่ต้องหาคำตอบวันนี้”
2 E1 F0 H: P( s- H“พี่แค่ต้องรู้ว่า… มีคนยอมรับพี่ในสภาพนี้”
“แม้พี่จะยังไม่ยอมรับตัวเอง”
คำพูดนั้นทำให้น้าอ๊อดสั่น
6 i' N  {. w' Aหลับตาลงอีกครั้ง
แล้วพิงหน้าผากกับหน้าผากของธันวา
# J5 B% S# n; K# I* T3 Cธันวาขยับมือจากควย
$ P! R& f! M' \เลื่อนลงไปด้านล่าง
- f/ s; i# _. B: c3 mนิ้วกลางแตะเบาๆ ที่ผิวหนังหลังถุงไข่
" Q' y/ F7 W3 h3 ?) [$ Fวนช้าๆ
แล้วค่อยๆ เลื่อนเข้าไปใกล้รูมากขึ้น
. A6 J, ?' f9 M9 x4 ~9 xโดยยังไม่กดเข้าไป
“ผมจะช้า”
ธันวาพูดอีกครั้ง
“ทุกอย่างจะช้า”
; B) C6 R) g( `4 Kน้าอ๊อดพยักหน้าเบาๆ
: z  o2 d7 E1 C" T: M8 sโดยที่หน้าผากยังพิงอยู่กับธันวา
ธันวาค่อยๆ ทาน้ำลายที่นิ้ว
แล้วเริ่มวนเบาๆ รอบรู
" s3 P- g" s9 G4 Y4 z. x* Jเพียงแค่สัมผัสภายนอก
2 \/ i) V* L3 v2 \) S. O& bวนทีละวง
ทีละลมหายใจ
น้าอ๊อดครางเสียงต่ำ
6 C4 e, L% X5 `สะโพกขยับเล็กน้อย
: G& {& Z* K- h; J% Sแต่ไม่ได้หนี
ธันวาจูบที่แก้มเขา
0 j3 L+ s. Y0 H, C  }" Qแล้วกระซิบ
“ผมอยู่ตรงนี้”
“พี่ไม่ต้องว่ายคนเดียวอีกต่อไป”
นิ้วกลางค่อยๆ กดเข้าไปเพียงข้อแรก
* a, |6 x+ |8 Z5 V6 W$ Dช้ามาก
, g# m3 X; X: f. c; fปล่อยให้น้าอ๊อดได้ปรับตัว
: t1 u/ {# \! c" S“อ๊ะ…”
- W  p. f4 j3 T3 Nเสียงครางหลุดออกมาชัดขึ้น
ธันวายังคงนิ่ง
. Y/ O3 ^- y2 w1 g# c5 U& ^0 rไม่ได้ดันเพิ่ม
เพียงแค่รอ
, L( S8 P3 x9 c$ k) U; pและลูบหลังของน้าอ๊อดด้วยมืออีกข้าง
) [+ y1 `& o- N( X* \% X“หายใจ… ครับ”
9 Z3 R0 m( x# `7 O8 d) N  r“ค่อยๆ รับ”
5 j5 ^) _0 n; g. i# S; i, ^“ผมจะพาพี่ขึ้นฝั่ง”
“ทีละนิด”
ในห้องที่แสงเย็นเริ่มปกคลุม
- G5 u. ?% j: u1 d% J  B) C1 ?ทั้งคู่ยังคงอยู่ในจังหวะที่ช้าที่สุด
ธันวายังคงเป็นเข็มทิศ
ด้วยการสัมผัส
; b5 Y( L  n9 G3 C  {. j% u' q4 g+ Tด้วยคำพูด
7 g& @" D3 `# F: u9 wและด้วยความอดทน
7 a7 x" Q3 v' a" H9 qให้น้าอ๊อดได้ค่อยๆ วางพัก
และค่อยๆ รู้สึก
+ z. P! z; q3 ~4 o( z$ j8 V' O" Nว่าตัวเองไม่ได้ลอยอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป
! ^  s' \  e, `5 h2 G* P1 ]; g
นิ้วของธันวายังคงหยุดนิ่งอยู่เพียงข้อแรก
ไม่ได้ดันลึกไปกว่านั้น
, ^, h* w  Q# C! I/ Iเพียงแค่คงอยู่ตรงนั้น
1 x+ R+ A: k: C3 I, }' b7 m& Q3 `ให้น้าอ๊อดได้รู้สึกถึงการถูกแตะต้องในจุดที่ยังไม่คุ้นเคยกับการยอมรับ
น้าอ๊อดหลับตา
4 r6 q2 X9 a/ B5 Uลมหายใจสั่นเครือ
' Y" }# \' P3 s2 w4 [* Hภายในใจตอนนี้ไม่ได้มีเพียงความเสียว
แต่เต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ที่ซัดเข้ามาทีละระลอก
น้าอ๊อดเคยบอกตัวเองมาตลอดชีวิตว่าตัวเองเป็น
# ?7 J' n% e1 P  F( @1 q
“ชายแท้”

' `# D- A8 w6 g9 B% X6 Nคำนี้เคยเป็นเกราะ
เคยเป็นตัวตน
1 h5 u! J9 O& E8 D7 G: N3 T( Iเคยเป็นสิ่งที่ทำให้เขาเดินหน้าต่อไปได้โดยไม่ต้องสงสัย
9 n. r" M1 ]5 O: p7 Q8 u+ M: e& W( zแต่ตอนนี้เกราะนั้นกำลังร้าว
, X! ]. Q  x7 wและนิ้วของธันวาที่ค่อยๆ แตะเข้าไปในร่างกาย
กลับทำให้รอยร้าวนั้นชัดเจนขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
8 y$ r) p' N9 j6 K$ r7 D$ Y. z. F" Yความเสียวที่แล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง
. P9 k2 U1 B4 z8 yไม่ได้ทำให้รู้สึกมีชัยชนะ
/ Q! R# |" p' }$ ]% B4 R: p" pแต่กลับทำให้น้าอ๊อดรู้สึกอ่อนแอ
อ่อนแอในแบบที่ไม่เคยยอมให้ใครเห็น
ธันวาก้มลงจูบที่ขมับของน้าอ๊อดเบาๆ
" }& G: `5 o/ u+ K7 bแล้วกระซิบ
( N' Q2 c, l% z0 P( i“พี่อ๊อด… หายใจ”
“ผมยังอยู่ตรงนี้”
' q2 E4 x6 ]0 j9 m$ i0 y, _- Rน้าอ๊อดพยายามหายใจตามคำพูดนั้น
8 R; j; U# X8 O/ g6 g- Eแต่ทุกครั้งที่อากาศผ่านเข้าไปในปอด
( H% D  x7 X9 @( hกลับรู้สึกถึงความหนักอึ้งในอกชัดขึ้น
ภาพของบีปรากฏขึ้นในหัวโดยไม่ทันระวัง
ภาพของบีที่น้ำตาไหล
6 m, A; P6 V6 @. hภาพตัวเองที่เคยดึงใครบางคนลงไปในน้ำที่ตัวเองก็กำลังจะจม
2 z6 [9 F# C  ?: g5 k2 O/ nความรู้สึกผิดยังไม่หายไป
/ ?$ ^! b$ L( J( f  V! E- bแม้ตอนนี้จะไม่ได้ฉุดใครแล้ว
แต่ก็ยังคงรู้สึกว่าตัวเองเปียกชื้นและเหนื่อยล้าจากการพยายามลอยคอมาตลอด
ธันวาขยับนิ้วเบาๆ เพียงนิดเดียว
วนช้าๆ ภายใน
& V3 r( {% [$ o" Bน้าอ๊อดครางเสียงต่ำ
$ k7 J/ |( x( ~! j: oแต่ครางนั้นปนไปด้วยเสียงสั่นของคนที่กำลังกลั้นอะไรบางอย่างไว้
7 D; L: l4 {% g- v% e“ธันวา…”
# [' Y0 l7 L- P8 ]1 I' c) a8 Rเสียงของเขาแหบและแตกพร่า
“พี่… ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่”
5 U5 w, F8 }( y  e  G9 D) U9 fธันวาหยุดนิ้วนิ่งสนิท
3 p! H& U# _8 O, f: Kแล้วโน้มหน้ามาใกล้
หน้าผากชนกับหน้าผากของน้าอ๊อด
“ไม่เป็นไรครับ”
“พี่ไม่จำเป็นต้องรู้ตอนนี้”
( t: i) T. O! [# u) q- q“ผมไม่ได้ขอให้พี่รู้”
& ^& p/ M; N" d$ P# ~“ผมแค่ขอให้พี่… ได้อยู่กับความรู้สึกนี้โดยไม่ต้องหนี”
คำพูดนั้นทำให้น้าอ๊อดหลับตาอีกครั้ง
- O/ g" \3 [9 @0 j7 n! }น้ำตากลับซึมออกมาที่หางตาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
2 M* {) X* Q; v1 i8 S1 q% pไม่ได้สะอื้น
เพียงแค่ปล่อยให้มันคลออยู่ตรงนั้น
; q9 T( j2 X9 c- u  z0 v; m1 [ธันวายกมืออีกข้างขึ้นมาปาดน้ำตาให้เบาๆ
/ u5 [& [, q3 }  Nแล้วพูดต่อด้วยเสียงที่นุ่มและมั่นคง
“พี่อ๊อด”
( Q2 M; ]4 q% K* b+ ]+ ?“การที่พี่รู้สึกสับสน… มันไม่ได้ทำให้พี่พัง”
) K4 v% A7 a0 L“การที่พี่เสียวกับผู้ชาย… มันไม่ได้ทำให้พี่หมดค่า”
“พี่ยังเป็นพี่อ๊อดคนเดิม”
6 j1 D: z: \( q# g$ `“แค่… กำลังเรียนรู้ที่จะหายใจในน้ำที่ลึกกว่าเดิม”
% a- T6 k; D5 i3 X6 tน้าอ๊อดเปิดตาขึ้น
! ]2 h4 d$ R' A2 S/ sสายตาแดงก่ำ
มองธันวานาน
แล้วค่อยๆ พยักหน้า
เพียงครั้งเดียว
. w4 J  E' d% q! Cแต่เป็นการยอมรับในระดับที่ยังพอทำได้ในตอนนี้
ธันวาจูบที่เปลือกตาของน้าอ๊อดเบาๆ
แล้วค่อยๆ ขยับนิ้วต่อ
ช้ากว่าเดิม
ระมัดระวังกว่าเดิม
ปล่อยให้น้าอ๊อดได้ทั้งเสียว
และได้ทั้งร้องไห้เงียบๆ ภายในใจ
, v  ^6 d" Z, ^5 C/ k1 D1 mโดยไม่ต้องรีบหาคำตอบ
ว่าตัวเองคือใคร ตัวเองคืออะไร
1 J" L# D( H# }ให้น้าอ๊อดได้ปรับตัวทั้งทางร่างกายและทางใจพร้อมกัน
น้าอ๊อดหลับตา
ริมฝีปากเม้มแน่น
0 y! e) c) D: L5 wทุกครั้งที่นิ้วของธันวาขยับเพียงนิดเดียว
คลื่นความเสียวก็แล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง
0 P# v% _, {8 bปนกับคลื่นอารมณ์ที่ซัดเข้ามาในอกโดยไม่ทันตั้งตัว
น้าอ๊อดเคยคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอ
) q" z+ A7 C9 V' S% x7 ?" Y! C4 ]เคยคิดว่าเกราะของ “ชายแท้” จะปกป้องเขาได้ตลอดไป
' o& |$ [. R8 |) E3 \แต่ตอนนี้นิ้วเพียงนิ้วเดียวของธันวา
กลับทำให้เกราะนั้นร้าวจนได้ยินเสียงของมันในหัว
. J. r& ~' n8 Z, Y, `* [ธันวาโน้มตัวลงจูบที่ขมับอีกครั้ง
: K/ y' P; ?! R: w4 s; tแล้วกระซิบใกล้หู
“พี่อ๊อด… ผมรู้ว่ามันหนัก”
“ผมรู้ว่าพี่กำลังสู้กับตัวเองอยู่”
8 U# C  D. t2 E" U+ v3 f, z“แต่ไม่ต้องสู้ตอนนี้ก็ได้”
“ปล่อยให้ผมรับน้ำหนักไปบ้าง”
นิ้วกลางค่อยๆ ดันเข้าไปจนถึงข้อที่สอง
; \+ d( k/ _# d; f# _/ X* A" Vช้ามาก
ปล่อยให้น้าอ๊อดได้หายใจตามทุกเซนติเมตร
2 C% [) u6 L7 j8 v- f“อ๊ะ… ธันวา…”
เสียงครางหลุดออกมาสั่นเครือ
5 H- p( Y5 a& J' N- v- |ปนไปด้วยความเสียวและความอ่อนแอที่เขาไม่เคยยอมให้ใครได้ยิน
ธันวายังคงนิ่ง
มืออีกข้างลูบหลังของน้าอ๊อดเป็นจังหวะช้าๆ
ราวกับกำลังกล่อม
“หายใจ… ครับ”
“ผมอยู่ตรงนี้”
“พี่ไม่ได้จมน้ำอยู่...คนเดียว”
1 u3 m2 d5 z% Q# n/ B+ vคำพูดนั้นทำให้น้าอ๊อดสั่น
4 e( n/ p/ s1 {# {, s  E/ X7 g& h; fน้ำตาที่คลออยู่หางตาไหลลงมาเส้นหนึ่งโดยไม่ทันได้ปัด
ไม่ได้สะอื้นดัง
# P% B9 X( a7 m2 L% Sเพียงแค่ปล่อยให้มันไหล
และปล่อยให้นิ้วของธันวาค่อยๆ เคลื่อนไหวภายในตัวเขา
ธันวาเพิ่มนิ้วที่สองอย่างระมัดระวัง
. ]; P/ o( w+ Y1 @" k/ c, fทาน้ำลายเพิ่ม
5 F3 b% C( _8 w! Dแล้วค่อยๆ ดันเข้าไปพร้อมกัน
ช้าจนแทบจะนับลมหายใจได้
2 R; a0 w3 R0 g! a" ^รูของน้าอ๊อดตอดรัดนิ้วทั้งสองอย่างแรงในตอนแรก
* r! F1 F/ c- O+ r$ g: {# ?4 [! x! nแล้วค่อยๆ คลายตัวตามจังหวะที่ธันวาวนนิ้วช้าๆ
“อืม… ลึก…”
น้าอ๊อดครางเสียงต่ำ
1 f- o! F2 q) H" M0 o$ uสะโพกขยับเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ
+ i, {8 I9 x3 M6 U6 z" r/ j% X4 Nธันวาก้มลงจูบที่อกของเขา
ดูดหัวนมเบาๆ สลับกับคำพูดที่ค่อยๆ ซึมเข้าไป
$ H8 T0 F% e% O  v“พี่ไม่ต้องหาชื่อให้ความรู้สึกนี้”
“ไม่ต้องตัดสินว่าตัวเองเป็นอะไร”
9 G$ J1 V9 J1 y$ d/ ]1 V3 c“แค่รู้สึก… แค่เสียว… แค่ปล่อย”
, U0 {) J% H4 l* }- _$ Z+ p, h3 h) u“ผมจะเป็นเข็มทิศให้พี่”
6 K% ]" R& Z/ e$ U3 E“จนกว่าพี่จะพร้อมว่ายขึ้นฝั่งเอง”
นิ้วทั้งสองเริ่มขยับเข้าออกอย่างช้าๆ
# X* _, |1 `: b$ t) Dลึกขึ้นเล็กน้อยในแต่ละครั้ง
" E# ^7 s( V; b3 c' D! r4 X' oจังหวะสม่ำเสมอ
4 s4 y7 ^, E! l6 C/ |6 `3 g) Zหนักแน่นแต่ไม่รุนแรง
$ h# V# Y' G4 g! \2 E- B$ b/ jความเสียวค่อยๆ ท่วมท้นจากภายใน
ผสมกับความอบอุ่นจากคำพูดที่ไม่มีเงื่อนไข
น้าอ๊อดเงยหน้าพิงโซฟา
ตาปิดสนิท
ปากเปิดเล็กน้อย
. w" ^+ Q8 i+ G9 `* iเสียงครางหลุดออกมาเป็นระยะ
สั้นๆ แต่สั่น
ธันวามองใบหน้าของน้าอ๊อด
/ s  N% a5 J2 v) l% w- ]' E# {รู้สึกถึงทั้งความเสียวและความเปราะบางที่แผ่ซ่านออกมา
$ x, b# N1 O: P7 ~  _ธันวารู้ดีว่าตัวเองกำลังพาชายคนนี้อยู่บนเส้นบางๆ
9 B$ R; q' ?2 q2 I1 ~, \& R( u2 Jระหว่างการปลอบโยนกับการเปิดเผย
( `6 s) a$ M  ^( A' L: A" f/ Q0 Jจึงยิ่งระมัดระวังทุกสัมผัส
$ ]( E& ]4 O0 ^1 h' {/ y“พี่อ๊อด…”
6 ?/ S3 a6 P  K2 D1 N# Eธันวากระซิบอีกครั้ง
! F: L$ C  g+ y7 d; ^ขณะที่นิ้วยังคงเคลื่อนไหวช้าๆ
“ผมยอมรับพี่ในสภาพนี้”
“แม้พี่จะยังไม่ยอมรับตัวเอง”
, E4 i2 p4 q+ [  L“และผมจะอยู่ตรงนี้… จนกว่าพี่จะพร้อม”
คำพูดนั้นทำให้น้าอ๊อดครางเสียงดังขึ้น
ร่างกายสั่นเทา
4 J- e- b* i+ D/ a  tทั้งจากความเสียวที่สะสม
และจากอารมณ์ที่ถูกแตะต้องในจุดที่ลึกกว่าทางกาย
- h# K+ C, F- ?น้าอ๊อดเอามือข้างหนึ่งจับแขนของธันวาไว้แน่น
. f$ g  s7 D3 K% s5 o8 ?" c0 {เหมือนต้องการยึดอะไรสักอย่างไว้
' z& V1 I4 H/ e0 l, |5 A; [ไม่ให้ตัวเองลอยหายไปอีกครั้ง
- L% G1 }& y& o5 m; i8 L3 `ในห้องที่แสงเย็นเริ่มมืดลง
3 f5 u4 e. A  {& Q& dทั้งคู่ยังคงอยู่ในจังหวะนั้น
% C- P8 d+ j% Y( M3 I$ @ช้า
' p1 N4 ]" X7 X2 z7 q+ B3 nลึก
4 g8 z% a% s# G# ^; D; @8 }และเต็มไปด้วยความตั้งใจ
ธันวายังคงเป็นเข็มทิศ
ค่อยๆ นำพาน้าอ๊อดให้ว่ายน้ำ
* B# u8 V4 [& F: Cทีละจังหวะ
ทีละลมหายใจ
$ c% j" K9 ~0 {3 f( Jโดยไม่เร่งให้ถึงฝั่งในคืนนี้

1 X: W! l  y! M; w& g( e% Yนิ้วทั้งสองของธันวายังคงเคลื่อนไหวช้าๆ ภายในตัวของน้าอ๊อด
% W, Y- q+ q: n- R: z- sเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
8 F9 R$ \7 t0 N* N. J+ r# xลึกขึ้นทีละนิดในแต่ละรอบ
+ h' I8 M* Z7 ?โดยที่นิ้วกลางงอเล็กน้อยเพื่อกดจุดที่ทำให้ร่างกายของน้าอ๊อดสั่นสะท้าน
6 _2 g; V' M, I2 G5 S- B3 Mน้าอ๊อดเอนหลังพิงโซฟา
ปากเปิดเล็กน้อย
ลมหายใจสั่นและไม่สม่ำเสมอ
! [9 h* h4 v4 X3 Cทุกครั้งที่นิ้วของธันวาดันเข้าไปจนสุด
คลื่นความเสียวก็พุ่งขึ้นจากส่วนลึกของร่างกาย
' z, J; h  A( D  Oปนกับคลื่นอารมณ์ที่ซัดเข้ามาในอกโดยไม่ทันตั้งตัว
น้าอ๊อดเคยคิดว่าตัวเองสามารถควบคุมทุกอย่างได้
เคยคิดว่าเกราะของความเป็น "ชายแท้" จะปกป้องเขาจากความรู้สึกแบบนี้
แต่ตอนนี้นิ้วเพียงสองนิ้วของธันวา
- E  `' t' H  s  o2 d1 I* [- [- [กลับทำให้เกราะนั้นร้าวมากขึ้นจนเขาได้ยินเสียงของมันแตกในหัว
1 I& ^, T* y( A“อืม… ธันวา… เสียว… ช้าๆ…”
* o2 X0 _" _3 v2 pเสียงครางหลุดออกมาสั่นเครือ
* ]- P, A" F( G4 O$ eปนไปด้วยความเสียวและความเปราะบางที่เขาไม่เคยยอมให้ใครได้ยิน
! V# r' |) Z) \& mธันวามองใบหน้าของน้าอ๊อดอย่างใกล้ชิด
สายตาเต็มไปด้วยความตั้งใจและความอ่อนโยน
ไม่ได้เร่ง
) {5 Q; i; b0 dไม่ได้เพิ่มแรง
เพียงแค่คงจังหวะช้าไว้
และใช้มืออีกข้างลูบหลังของน้าอ๊อดเป็นวงกลมเบาๆ
“ผมอยู่ตรงนี้ครับพี่อ๊อด”
ทันวากระซิบใกล้หู
“ไม่ต้องกลั้น”
“ไม่ต้องหาคำตอบตอนนี้”
+ H# ]5 h6 @2 y9 P* m9 E; n“แค่รู้สึก… แค่ปล่อยให้มันผ่านไป”
นิ้วทั้งสองเริ่มขยับเร็วขึ้นเล็กน้อย
' E$ F( R* U& S+ X+ F  k) U& d. x5 dแต่ยังคงช้าพอที่น้าอ๊อดจะตามทันทุกการเคลื่อนไหว
3 n) e9 Y0 G, rธันวาเพิ่มนิ้วที่สามอย่างระมัดระวัง
ทาน้ำลายเพิ่ม
แล้วค่อยๆ ดันเข้าไปพร้อมกัน
  x" b: n5 G) a) dช้าจนแทบจะนับลมหายใจได้
รูของน้าอ๊อดตอดรัดนิ้วทั้งสามอย่างแรงในตอนแรก
แล้วค่อยๆ คลายตัวตามจังหวะ
“อ๊ะ…! ธันวา… เต็ม…”
น้าอ๊อดครางเสียงดังขึ้น
สะโพกยกขึ้นเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ
มือข้างหนึ่งกำโซฟาไว้แน่น
+ Z2 s( r, J9 Z5 p5 S  aอีกข้างจับแขนของธันวาเหมือนต้องการยึดอะไรสักอย่าง
) g- y) i& _0 O" Tธันวาก้มลงจูบที่อกของน้าอ๊อด
" d6 E4 f1 h" O4 h- t$ G- U; o4 ?ดูดหัวนมเบาๆ สลับข้าง
ขณะที่นิ้วยังคงเคลื่อนไหวช้าๆ ภายใน
“พี่อ๊อด…”
ํธันวาพูดระหว่างจูบ
7 E6 m/ p' c  \- k8 m  G* {* cน้ำเสียงนุ่มแต่ชัดเจน
- O; Y6 e8 @: l4 h; h! {“ผมไม่ได้พาพี่ไปในทางที่ผิด”
“ผมแค่… กำลังพาพี่กลับมาหาตัวเอง”
“ทีละก้าว”
“ทีละลมหายใจ”
" R5 |) f! [# Q2 @คำพูดนั้นทำให้น้าอ๊อดสั่นเทาทั้งตัว
& N+ U% v2 p: p0 D0 bน้ำตาที่คลออยู่หางตาไหลลงมาอีกเส้น
% U; N4 }: f, ^. r' n/ c) `3 kไม่ได้สะอื้นดัง
เพียงแค่ปล่อยให้มันไหล
และปล่อยให้นิ้วของธันวาค่อยๆ เปิดร่างกายและจิตใจพร้อมกัน
& e' E: T  u. v5 i  G6 w; Lธันวามองเห็นน้ำตา
แต่ไม่ได้หยุด
และยกมืออีกข้างขึ้นมาปาดน้ำตาให้เบาๆ
แล้วพูดต่อ
  ]- {/ U1 A2 d3 w. ]8 |“ไม่เป็นไรครับ”
“ร้องได้”
“เสียวได้”
' h- v. w" W: ~* H7 j; p$ ~“สับสนได้”
“ผมยอมรับทุกอย่างที่พี่เป็นตอนนี้”
นิ้วทั้งสามเริ่มขยับเข้าออกลึกขึ้น
) F9 ?8 `0 {0 P" {: L, Vจังหวะยังคงช้าแต่หนักแน่นขึ้น
ทุกครั้งที่ดันเข้าไปจนสุด
2 p7 ?6 [8 I/ B/ ?; @1 E/ Xน้าอ๊อดจะครางเสียงต่ำและสั่น
“อืม… อ๊ะ… ธันวา… เสียว…”
: X5 k" ?! ~! T& w- e7 ?ธันวาโน้มตัวลงจูบที่ปากของน้าอ๊อดเบาๆ
แล้วกระซิบใกล้ริมฝีปาก
“ผมเป็นเข็มทิศให้พี่”
“จนกว่าพี่จะพร้อมว่ายขึ้นฝั่งเอง”
3 x$ A: k% g( w“ตอนนี้… แค่เกาะผมไว้”
“แล้วปล่อยให้ความเสียวพาไป”
น้าอ๊อดพยักหน้าเบาๆ
โดยที่ตาปิดสนิท
ร่างกายสั่นเทาเป็นระลอก
/ v1 {9 o3 P4 U4 S3 q5 C1 {ทั้งจากความเสียวที่สะสมอย่างช้าๆ
และจากอารมณ์ที่ถูกเปิดเผยจนแทบจะเปลือยเปล่า
8 z# `) Z; D- u# @+ W2 q( r- Pในห้องที่แสงเย็นเริ่มมืดลง
ทั้งคู่ยังคงอยู่ในจังหวะนั้น
. G5 d' y1 z. xช้า
ลึก
% Z+ j" w" K) U( |, A6 Y  T" k- Z& {8 H5 b5 Hและเต็มไปด้วยความตั้งใจ
" ]( T1 ?% a4 [, ~7 [ธันวายังคงเป็นเข็มทิศ
8 ^& I! d) e' ~* P( tค่อยๆ นำพาน้าอ๊อดให้ดำดิ่งลงไปในความรู้สึก
. N0 j6 ^  x* i" b5 g. Aโดยไม่เร่งให้ถึงฝั่งในคืนนี้
เพียงแค่ให้อยู่กับมัน
$ L3 p' r+ b9 L4 k1 ]" Zและหายใจไปพร้อมกัน

นิ้วทั้งสามของนธันวายังคงเคลื่อนไหวช้าๆ ภายในตัวของน้าอ๊อด
เข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
7 Q3 Z0 \) ?: s# O/ Y+ t+ Jลึกและนุ่มนวล
  U0 v0 \9 O! N, L5 @! v; Mทุกครั้งที่นิ้วงอเล็กน้อย กดเบาๆ ที่จุดด้านใน
คลื่นความเสียวก็พุ่งขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง
แต่สิ่งที่รุนแรงกว่าความเสียวในตอนนี้
6 R! d7 v: \1 y2 oคือคลื่นอารมณ์ที่ซัดเข้ามาในอกของน้าอ๊อดโดยไม่หยุดยั้ง
( j: w( g/ d% n1 g+ eน้าอ๊อดเคยสร้างภาพของตัวเองไว้ชัดเจนมาตลอดชีวิต
7 t9 N# [$ j  S6 Z' [5 x* _. jภาพของนายทหารอากาศที่แข็งแกร่ง
, g) N  @) J) ~2 p5 @2 @ภาพของสามีที่รักภรรยา
, G+ j8 v) G, C) Z0 Y7 Cภาพของชายแท้ที่ไม่เคยสงสัยในตัวเอง
แต่ตอนนี้นิ้วของธันวาที่ค่อยๆ เปิดร่างกายเขา
กลับกำลังเปิดประตูบานหนึ่งที่ปิดตายมานานหลายปี
และความเสียวที่แล่นไปทั่วร่าง
กลับทำให้ประตูบานนั้นเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ห้ามไม่อยู่
“อืม… ธันวา…”
เสียงครางหลุดออกมาสั่น
ปนไปด้วยอะไรบางอย่างที่ใกล้เคียงกับเสียงร้องไห้
ธันวาสังเกตเห็นทันที
ชะลอการขยับนิ้วลง
: h. {" ], l  ~7 yแต่ไม่ได้ถอนออก
- C9 m5 t+ ]  S$ K3 u- f& j+ ^เพียงแค่คงนิ้วนิ่งอยู่ข้างใน
แล้วโน้มตัวลงจูบที่เปลือกตาของน้าอ๊อดเบา ๆ
“พี่อ๊อด…”
เสียงของธันวานุ่มและใกล้หูมาก
8 b- h; c' p7 E" @; E  {5 V“ผมรู้ว่าพี่กำลังรู้สึกอะไรอยู่”
' ~; r$ F; x  m3 ^“ไม่ใช่แค่เสียว”
$ ^4 W; Z) S! y! I1 m9 A7 p“แต่เป็นการยอมให้ใครบางคนเข้ามาในส่วนที่พี่ไม่เคยยอมให้ใครเข้าใกล้”
2 Z9 U* I! Q' J8 J6 p2 Yน้าอ๊อดหลับตาสนิท
น้ำตาไหลลงจากหางตาอีกครั้ง
ไม่ได้ปัดออก
- }% B0 [& ~# a; N" iเพียงแค่ปล่อยให้มันไหล
) Y3 [8 s3 l# wธันวาพูดต่อช้าๆ
  A0 v1 z3 ]& f& i+ Kขณะที่นิ้วยังคงวนเบาๆ ภายใน
“พี่ไม่จำเป็นต้องทิ้งภาพเดิมของตัวเองทั้งหมด”
6 E6 R9 D; a7 ]+ ~# c' p“พี่ยังเป็นนายทหาร”
0 e, x; H1 \2 o* o& O( f- u$ z7 X“พี่ยังเป็นสามี”
“พี่ยังเป็นคนที่บีรักและเคารพ”
6 u$ `3 u. K( L3 ?- z: C$ K“แต่พี่ยังเป็นคนที่กำลังเรียนรู้ว่า… ตัวเองมีด้านอื่นด้วย”
5 P8 L; O, ?; G+ e  r3 j4 ~“และด้านนั้นไม่ได้ทำให้พี่ด้อยลง”
3 ~& j7 P& a# Q/ |% bคำพูดนั้นกระทบใจน้าอ๊อดอย่างแรง
  t  M! z0 w; M3 H: }& yน้าอ๊อดเคยกลัวว่าถ้าตัวเองยอมรับความเสียวแบบนี้
ทุกอย่างที่สร้างมาจะพังทลาย
) a, U7 j, E$ R' b, |แต่คำพูดของธันวากลับไม่ได้ผลักเขาให้เลือกข้าง
4 ?0 p/ d/ Z% g7 N4 d& ?# I( Lแต่กลับยื่นมือมาพยุงไว้ตรงกลาง
5 _& Q+ }6 g# v) s* xให้อยู่กับความสับสนได้โดยไม่ต้องรีบหาคำตอบ
: t' G7 H3 w  w* g9 ?/ bนิ้วของนวธันวาเริ่มขยับอีกครั้ง
: V" @1 R! t- U5 z- L! pช้ากว่าเดิม
  J. r" O/ V+ Z% r9 j$ x% Vแต่ลึกและตั้งใจกว่าเดิม
ทุกครั้งที่ดันเข้าไปจนสุด
9 |! U2 M5 k6 W" ^3 fน้าอ๊อดจะครางเสียงต่ำ
) y6 M' {! Z) Vและร่างกายจะสั่นเล็กน้อย
( R. b3 Z8 C' c“อ๊ะ… ธันวา… ใจพี่…”
! V6 S* `! ]8 }- Q/ D# s“มัน… หนัก”
ธันวาจูบที่แก้มที่เปียกชื้น
  m8 x' ^9 w3 _แล้วกระซิบ
“ผมรับน้ำหนักไว้ให้ได้ครับ”
; F" A, W; A8 @6 n- [  _# n- x“พี่ไม่ต้องแบกคนเดียว”
“ตอนนี้… แค่เกาะผมไว้”
; R9 E1 _5 B% k6 |“แล้วปล่อยให้ร่างกายและใจได้พัก”
: K/ T: f0 [: H% lน้าอ๊อดยกมือขึ้นจับหลังศีรษะของธันวา
นิ้วไพล่ไปในเส้นผม
; x4 U5 w" I1 A: O+ \; Z3 E8 A. fแล้วค่อยๆ ดึงลงมาจูบ
จูบช้าๆ และลึก
+ X" I9 A2 J7 H- t' X: K0 Z* I2 }+ Gปนไปด้วยรสน้ำตา
& h- ]& c8 E% d' a( `& Cเมื่อแยกปากจากกัน
น้าอ๊อดพูดเสียงแหบ
+ R! F: I1 |: a( H6 }$ y“พี่… ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอะไร”
& f  |7 w  j5 j" Y5 u; _ธันวามองตาน้าอ๊อดตรงๆ
, D' h$ {8 h% c1 f3 @แล้วตอบอย่างช้าๆ และชัดเจน
“ไม่เป็นไรครับ”
“พี่ไม่จำเป็นต้องรู้ในคืนนี้”
“ผมจะอยู่ตรงนี้”
“จนกว่าพี่จะพร้อมที่จะมองตัวเองอีกครั้ง”
0 ^/ a; u; |( B; a0 kนิ้วทั้งสามยังคงเคลื่อนไหวช้าๆ
3 Y+ N/ k+ b2 B% r1 Sนำพาความเสียวให้ท่วมท้นทีละชั้น
) H0 N! z3 A/ \ขณะที่คำพูดของธันวายังคงทำหน้าที่เป็นเข็มทิศ
; u4 r# a* T3 w4 aค่อยๆ นำพาน้าอ๊อดให้ดำดิ่งลงไปในความรู้สึก
โดยไม่ปล่อยให้น้าอ๊อดจมน้ำ
4 P3 E9 X! b! l+ w4 ~" Mและไม่เร่งให้เขาขึ้นฝั่งก่อนเวลาอันควร
ในห้องที่มืดลงเรื่อยๆ
* w) R7 f% m- h7 G  c, @  G5 Z2 Mน้าอ๊อดค่อยๆ ปล่อยวาง
& h; m3 {, n- ^* w; Tทั้งร่างกาย
! r4 X# J' i$ _: ~/ a8 Oและใจ
% D' O- A  z- a0 @+ ?ทีละน้อย
& h/ t$ N& W: n! \$ ~7 B
5 t9 o% R& v; z* K( ]6 Nนิ้วทั้งสามของธันวายังคงเคลื่อนไหวช้าๆ แต่หนักแน่นขึ้น
เข้าออกเป็นจังหวะที่ลึกและสม่ำเสมอ
& p, R1 z: u. @" y  \ทุกครั้งที่ดันเข้าไปจนสุด นิ้วกลางจะงอเล็กน้อย
- j7 S& w5 p5 @& M1 Qกดตรงจุดที่ทำให้ร่างกายของน้าอ๊อดสั่นสะท้านทั้งตัว
ความเสียวสะสมมาอย่างช้าๆ นาน
จนตอนนี้มันท่วมท้นจนแทบกลั้นไม่อยู่
น้าอ๊อดเอนหลังพิงโซฟา
กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็ง
ท้องขึ้นลงแรง
) Y; _* J8 L. n( J( P& rมือข้างหนึ่งกำพนักโซฟาไว้แน่น
อีกข้างยังจับหลังศีรษะของธันวา
“อืม… ธันวา… ใกล้แล้ว…”
เสียงครางสั่นและแหบ
# Y0 `" H" F% s& `+ J6 X! `( o( iปนไปด้วยลมหายใจที่ขาดห้วง
ธันวามองใบหน้าของน้าอ๊อดอย่างใกล้ชิด
เห็นทั้งความเสียวและความเปราะบางที่แผ่ซ่านออกมาเต็มที่
ธันวาไม่ได้เร่งจังหวะ
/ l" p+ l# J3 `* |3 uเพียงแค่คงความลึกและความช้าไว้
; U7 R% ^5 _# ?3 f& M6 @แล้วโน้มตัวลงกระซิบใกล้หู
“ไม่ต้องกลั้นครับพี่อ๊อด”
“ปล่อยได้”
“ผมรับไว้ทั้งหมด”
0 n3 Q2 M0 J* K5 D' v  fนิ้วทั้งสามขยับลึกขึ้นอีกนิด
2 B2 G$ B/ M! U7 o$ `5 |6 e3 d' Fจังหวะยังคงช้าแต่หนัก
8 \; ?- H; E9 @) b) Lทุกการเคลื่อนไหวตั้งใจกดจุดเดิมซ้ำ ๆ
น้าอ๊อดเงยหน้า
คอเกร็ง
" k6 ?7 b4 x! B7 W+ g" }  Qปากเปิด
เสียงครางหลุดออกมาดังขึ้นเรื่อย ๆ
“อ๊ะ… อืม… ธันวา… เสียว… เสียวมาก…”
& h$ N* `% n& C8 z  o; yธันวาใช้มืออีกข้างจับลำควยของน้าอ๊อด
รูดขึ้นลงช้าๆ พร้อมกับจังหวะนิ้วข้างใน
+ l! x5 f" {1 nสองจุดพร้อมกัน
8 P& h/ Y$ I4 {- F7 [1 d* J+ Y7 n. \ทำให้คลื่นความเสียวซัดเข้ามาแรงขึ้นเป็นเท่าตัว
, _5 S' F" f8 C7 f% F1 p: \  ]น้าอ๊อดเริ่มสั่นเทา
กล้ามเนื้อต้นขาเกร็ง
5 }! _9 G0 n  M9 y6 Uนิ้วเท้างอ
สายตาพร่ามัว
ในหัวของเขามีเพียงเสียงเดียวที่ดังชัด
0 Z0 g5 D4 z2 U, rเสียงของธันวาที่ค่อย ๆ นำพาเขา
' d, `4 W8 g& q8 n/ P2 R) X  d“พี่อ๊อด… เปิดได้แล้ว”
7 W1 g/ J- C% v* N/ t( pธันวากระซิบต่อ
น้ำเสียงนุ่มแต่หนักแน่น
0 b+ ^* b8 b. P! v“ไม่ต้องปิดประตูอีกต่อไป”
; ]& D" O- M; G1 x; x3 _, W“ผมอยู่ตรงนี้”
“ยอมรับสิ่งที่พี่รู้สึกได้”
คำพูดนั้นกระทบใจน้าอ๊อดตรงจุด
เกราะที่เขายึดมั่นมาทั้งชีวิต
ค่อยๆ เปิดออกทีละบาน
$ z& C5 L8 E+ Y, s4 iไม่ใช่เพราะถูกบังคับ
% r# t/ }0 k: ?- h/ vแต่เพราะมีคนยื่นมือมาพยุงไว้
9 {  j. X5 o1 N- i$ sให้อยู่กับความจริงของตัวเองได้โดยไม่ต้องจมน้ำ
“ธันวา… ผม… ผม…”
& N8 D" ]- g1 a( W7 B1 q( jเสียงของน้าอ๊อดแตกพร่า
# H+ i" e4 ?9 @# R& cธันวาจูบที่ขมับ
5 B1 w2 q: ~0 p5 N  u; mแล้วพูดช้าๆ
“ปล่อยมาเลยครับ”
3 a% Y- z5 q5 F“ผมจับไว้”
นิ้วทั้งสามดันเข้าไปลึกสุดพร้อมกับมือที่รูดควยเร็วขึ้นเล็กน้อย
) F- d) A3 j! o+ S% \จังหวะยังไม่รุนแรง แต่หนักและต่อเนื่อง
3 x* C+ m% G  [/ _; qน้าอ๊อดตัวตึงขึ้นสุด
( B% Q7 [) E5 W; ?# }5 Y: uแล้วระเบิด
# J2 L' P- q' {+ j: v6 ]“อ๊ะ…! ธันวา…!”
4 W; P: @; J6 _4 k  kเสียงครางดังและสั่น
ร่างกายกระตุกเป็นระลอก
ควยกระตุกในมือของธันวา
7 {& u) `! P' G4 h5 q& }น้ำเงี่ยนพุ่งออกมาเป็นจังหวะ
/ @0 K! J/ W: x( |1 o  Iเปื้อนท้องและหน้าอกตัวเอง
นิ้วข้างในถูกบีบรัดอย่างแรงตามจังหวะการถึงจุดสุดยอด
* c1 g! t5 ]! d  @/ {! I1 p: Nธันวายังคงนิ่ง
ไม่ได้ถอนนิ้วออกทันที
เพียงแค่ค่อยๆ ชะลอการขยับ
และรูดควยเบาๆ ต่อเนื่องจนน้ำหยดสุดท้ายไหลออกมา
น้าอ๊อดหอบหายใจแรง
ร่างกายอ่อนแรง
* o! U& v! A$ g5 K- C  xน้ำตาไหลลงจากหางตาโดยไม่หยุด
2 e6 S4 l4 v8 h! L& sคราวนี้ไม่ใช่แค่ความเสียว
8 {7 |. G7 p. i6 y$ `+ a+ U' m1 Dแต่เป็นการยอมปล่อยทุกอย่างที่กดไว้ในอกมานาน
: ~2 p5 C* Z$ tธันวาค่อยๆ ถอนนิ้วออกอย่างระมัดระวัง
เอาผ้าเปียกใกล้ๆ เช็ด แล้วโอบกอดน้าอ๊อดไว้
" Q& @1 }& U+ wมือข้างหนึ่งลูบหลัง
' Z; }8 H; i! W$ {9 ^อีกข้างเช็ดน้ำตาและน้ำเงี่ยนบนท้องเบาๆ
“เก่งมากครับ”
ธันวากระซิบใกล้หู
“พี่เปิดได้แล้ว”
5 v, ]6 f* i: L9 y- F“และผมยังอยู่ตรงนี้”
( t- u3 ]0 d! c! c% ^น้าอ๊อดซบหน้าลงที่ไหล่ของธันวา
ยังหอบอยู่
แต่แขนทั้งสองยกขึ้นโอบหลังธันวาตอบ
แน่นและสั่น
ในห้องที่มืดสงบ
" D: P& p) a/ j2 _% \$ K, q, ~, A5 Eทั้งคู่ยังคงกอดกันเงียบๆ
ปล่อยให้น้าอ๊อดได้หายใจ
  K: A& S5 J6 g. P. X) V& x1 fและได้รู้สึกว่า
: `- f# Q9 n. v3 G6 Y6 sประตูบานนั้นเปิดออกแล้ว
อย่างน้อยก็ในคืนนี้

ร่างกายของน้าอ๊อดยังคงสั่นเล็กน้อยในอ้อมกอดของธันวา
ลมหายใจยังหนักและไม่สม่ำเสมอ
+ n% _0 A/ n6 j7 K& ~4 r8 m9 pหน้าอกแนบชิดกับหน้าอกของธันวา
เหงื่อเย็นๆ ซึมออกตามผิวหนัง
( a0 }0 O% k9 u, oแต่สิ่งที่หนักกว่าความอ่อนล้าทางกาย
7 T0 J, T! Q* ~, ^! D8 Sคือคลื่นอารมณ์ที่ซัดเข้ามาในอกหลังจากจุดสุดยอดผ่านไป
! K% H  w) t8 T; @; Kน้าอ๊อดเพิ่งปล่อยทุกอย่างออกมา
2 b4 a' s& L$ O/ F  ]9 q9 c2 Wทั้งน้ำเงี่ยน
ทั้งน้ำตา
. ~; k  [' b1 z0 a# Pและทั้งเกราะบางส่วนที่เคยปิดไว้แน่น
2 b( f% L: L, |+ Dตอนนี้ประตูบานนั้นเปิดอยู่
และอากาศเย็นๆ ของความจริงก็พัดเข้ามาในใจโดยตรง
+ R- L  q$ ~+ S5 v' _9 cน้าอ๊อดหลับตา
ซบหน้าอยู่ที่ไหล่ของธันวา
' x% u0 Y% p2 ^5 H: h9 d; R2 rพยายามเรียบเรียงความคิด แต่เรียงไม่ออก
น้าอ๊อดรู้สึกเบาลง
* K, E: y0 ?2 p) [/ @เบาในแบบที่ไม่ได้รู้สึกมานานหลายเดือน
แต่ในความเบานั้นก็มีความหวาดกลัวแทรกอยู่
กลัวว่าตัวเองเพิ่งข้ามเส้นอะไรบางอย่างไปแล้ว
& E, u& d7 x* M9 |- R- vกลัวว่าเมื่อเช้าวันพรุ่งนี้มาถึง
" _* P; m5 w2 K2 D) _; f6 {จะไม่สามารถปิดประตูบานนั้นได้อีก
1 q9 \/ s* H3 \5 x3 ~* [1 c% Iธันวายังคงกอดน้าอ๊อดไว้เงียบๆ
มือข้างหนึ่งลูบหลังช้าๆ เป็นวงกลม
4 X2 C2 F4 }7 jไม่ได้พูดอะไรทันที
ปล่อยให้น้าอ๊อดได้อยู่กับความรู้สึกของตัวเองก่อน
) A  [+ P5 W: R) r: {4 Eเวลาผ่านไปหลายนาที
น้าอ๊อดค่อยๆ พูดเสียงแหบ
โดยที่หน้ายังซบอยู่ที่ไหล่
6 s6 F4 @$ G/ e" @( R“ธันวา…”
“พี่… รู้สึกแปลก”
ธันวาตอบเบาๆ
, y0 y# ^% v1 U9 l9 o“แปลกแบบไหนครับ”
. ^" l# Z. M+ u: |2 Zน้าอ๊อดเงียบไปครู่หนึ่ง
. L; I2 u. t3 t( B8 hแล้วพูดต่อช้า ๆ
“เบา… แต่ก็กลัว”
; j7 Z0 w* m& n“เหมือนเพิ่งเปิดประตูที่ปิดมานาน”
“แล้วตอนนี้ลมมันพัดเข้ามาเต็มๆ”
/ i: z( C" R/ t0 p7 z2 R“พี่ไม่รู้ว่าจะปิดมันลงได้อีกไหม”
- x, p8 V- ]( I9 P7 I! `! Yธันวาจูบเบาๆ ที่ขมับของน้าอ๊อด
' k; Y/ @" ]' p0 Z$ Yมือยังคงลูบหลังไม่หยุด
! g+ ]2 |7 X. J“ไม่ต้องรีบปิดครับ”
“ประตูมันเปิดได้… ก็ปิดได้”
“แต่ตอนนี้ยังไม่ต้องทำอะไร”
  Q' u4 M6 w% |7 o  l8 G* Q“แค่หายใจ”
“แล้วค่อยๆ ดูว่าข้างในห้องนั้นมีอะไรบ้าง”
0 n- j# N8 \& m/ z0 s% b- a7 [7 Cน้าอ๊อดหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ
1 t7 v; i6 i( c  B  b  }# C1 r$ |! Aเสียงสั่นเล็กน้อย
“ข้างในมันยุ่งมาก”
“มีทั้งความเสียว”
* s9 r1 v8 ~3 l7 k4 j“ความผิด”
“ความโล่ง”
“แล้วก็… ความอยากให้ใครสักคนอยู่ตรงนี้ต่อ”
5 l4 x6 ^: w: j# H4 P  N9 Lธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง
$ j7 r: D; l& m& h6 x! Iแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มและจริงจัง
“ผมอยู่ตรงนี้ได้ครับ”
“ไม่ใช่เพื่อบังคับให้พี่เลือกอะไร”
“แต่เพื่อให้พี่ได้มีที่ยึด”
/ {% ^5 y: l4 A( W7 q6 Q“ตอนที่พายุในใจยังไม่สงบ”
น้าอ๊อดค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
# I( q; U# s, |8 |) ~สายตาสบกับธันวาในระยะใกล้
ตาแดงก่ำจากน้ำตาที่เพิ่งไหล
/ O# P7 q6 u6 b$ M0 T$ j' Tแต่แววตาไม่ได้หวาดกลัวเหมือนเมื่อก่อน
# o: o" w- a$ Q7 r" k2 U1 R- pมีอะไรบางอย่างที่อ่อนโยนและเหนื่อยล้าปนกัน
“พี่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร”
น้าอ๊อดพูดเสียงเบา
“แต่ตอนนี้… พี่ยอมรับได้แล้วว่า”
“พี่เสียวกับผู้ชายได้”
! g* `6 V3 S/ H“และพี่ไม่ได้พังเพราะมัน”
) B; i' }4 e5 l, |  Hธันวายิ้มบางๆ
ยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจและความอ่อนโยน
“แค่นั้นก็พอแล้วครับสำหรับคืนนี้”
# Y4 [6 O8 ?3 N/ }# o- M2 d! }“ที่เหลือ… ค่อยๆ มา”
น้าอ๊อดพยักหน้า
' C1 s, U5 M' U, L' T, b( Wแล้วซบหน้าลงที่ไหล่ของธันวาอีกครั้ง
คราวนี้น้าอ๊อดกอดตอบแน่นขึ้น
* X6 e* i' D1 L' X4 yปล่อยให้ความอบอุ่นจากร่างกายอีกฝ่าย
- J7 _+ X8 T4 ~& p1 F, pค่อยๆ กล่อมความวุ่นวายในใจให้สงบลงทีละนิด
ในห้องที่มืดและเงียบ
น้าอ๊อดค่อยๆ เรียนรู้ที่จะหายใจ
ในพื้นที่ที่ประตูถูกเปิดออกแล้ว
โดยมีธันวานั่งอยู่ข้างๆ
3 q! C' n- S; N6 V" x6 \; Yเป็นเข็มทิศเงียบๆ
  g/ o  y/ k4 B1 ]ที่ไม่เร่งให้น้าอ๊อดไปไหน
แค่ยอมให้อยู่ตรงนั้นได้
  k& j6 I% u8 aอย่างที่น้าอ๊อดเป็น
' E: L2 H* g$ v4 n+ X........................................
เพื่อนๆ อ่านแล้วรู้สึกอย่างไง บอกกันได้นะครับ
# k$ e$ O7 C4 R/ O% ^9 c% c4 E: Eเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ
$ p7 j& y; B4 W+ o! i( v
6 q5 a  Z% U7 D
  ]$ p* ]- H$ c) L) p

nuangnut1996

สนุกมากครับ

zebu

nuangnut1996 ตอบกลับเมื่อ 2026-8-17 18:12
, l# v; a2 I# Y$ @# J/ Uสนุกมากครับ

9 v1 @0 E- ?0 E& L- z' O1 F# Vยังมีต่อนะครับ ออกมาธุระเดี่ยวคืนนี้จะมาต่อให้จบตอนครับ

Alexanderwong

ลุ้นสุด

uuuukrubb

เยี่ยมครับ

Phol_th

ธันวาพ่อพระ  พระเอกสุดๆ อยากได้ธันวา

เป็นพระรองที่โดดเด่น.  อย่าลืมตัวปัญหาอีกคน"ภานุ"  ใครจะเป็นคนช่วยภานุ

Korn1221

รอดลยครับขอบคุณครับ

Stkop

[code][/code]

คำปุ้ย

ความรักเป็นสิ่งสวยงามเสมอจะมีชักกี่คนน้อให้ใจเหมือนเรื่องราวที่ได้อ่านจนถึงบรรทัดสุดท้าย
ชื่นใจละมุนข้างในจัง5555อยากจะถามคนคนเขียนจัง  คิดได้ไง จะบ้าตาย5555555
* n8 U) x8 v- V2 r) x4 Hขอบคุนมากมายก่ายกองคับที่ผลิตผลงานดีๆมาให้อ่านแช่บครบรสเลยคับ5555
ลุ้นต่อว่าน้ำตาผมจะชึมอีกไหมน้อ5555อินจัด5555ขอบคุนคับ

zebu

Phol_th ตอบกลับเมื่อ 2026-8-17 22:49
ธันวาพ่อพระ  พระเอกสุดๆ อยากได้ธันวา

6 b5 ~, `6 ~3 T5 }: X1 e. |5 Tเป็นพระรองที่โ ...

หลงรักธันวาจนไม่มีพื้นที่ให้ใครแล้วแน่ๆ แบบนี้ แค่ 1/10 ส่วนของตอนนี้เองนะครับ
อ่านตอน Update ให้จบอีกครั้ง แล้วรบกวนบอกความรู้สึกอีกรอบหน่อยนะครับ

lekthai

ขอขอบคุณ

zebu

ตอนที่ 28 ลง Update ให้เรียบร้อยแล้วนะครับ และเป็นตอนที่ต้องเขียนขึ้นมาใหม่ทั้งหมด
จากอารมณ์ดราม่า ไล่ขึ้นมาความเสียวเบาๆ และการยอมเปิดใจของน้าอ๊อดโดยอาจารย์ธันวา
5 i1 |1 f7 D* \ตามที่ FC ท่านนึงแนะนำ ก็เล่นซะสว่างเหมือนเคย
แต่ไม่อยากตัดให้สั้นๆ อาจจะเวิ้นเว่อไปมาก ก็ลองอ่านดูนะครับ คิดเห็นอย่างไรบอกกันได้เลย
, M2 T: a5 \) |- i. p) w2 ?- _1 M
+ o: T6 Y8 Y3 r% A# x. f- |* ]" Dในชีวิตจริงจะมีชายแท้คนไหนที่ยอมเปิดใจยอมรับความสับสนในตัวเอง
ด้วย Sex แบบสัมผัสเบาๆ ช้าๆ แบบตอนที่ 28 นี้ได้
และผมก็ไม่รู้ว่าในชีวิตจริงจะมีการบำบัดจิตใจด้วย Sex แบบนี้ไหม
8 i9 z2 L& \& f+ tใครมีข้อมูลก็แสดงความคิดเห็นหน่อยนะครับ
ผิดพลาดประการใด ผมก็ขออภัยด้วยนะครับ

nutikuiku

ตามตลอดนะ

reneisance

มาครบแล้ว เอาจริงๆๆๆ ธันวาคือ จุดสุดยอดของห่วงโซ่อาหารในเรื่องนี้จริงๆ  ณ ตอนนี้ถ้าธันวาไม่ใช่คนที่ดีที่สุดและไม่ได้อ่านเรื่องมาก่อนหน้านี้  อาจจะมองว่าเป็นตัวร้ายที่สุดเหมือนกัน จิตวิทยาที่ลุ่มลึก สามารถชักจูงใครสักคนที่กำลังอ่อนไหวให้ไปตามใจตัวเองได้ แต่ ณฯ ตอนนี้ก้คือ คนที่เข้าใจ ปัญหาของ บี และอ๊อดมากที่สุดก็คือ ธันวาเพราะเป็นตัวกลางเชื่อมโยง ทั้งสองคนไว้ ตอนแรกที่อ่านมาแนวการนวดผ่อนคลายนึกว่าจะอีหรอบเดียวกับตอนภารุ แต่ก็อ่านจนจบยังคิดว่าน่าจะมี แากต่อจากนี้อีกนิดมั้ง ก้คงรออ่านตอนต่อไป  แต่ทำไมดูเหมือนตอนนี้คนที่กำลังอยู่ใน บึงความสับสนคืออ๊อดเพียงคนเดียว  ส่วนบี กำลังเหมือนจะปล่อยวางปล่อยใจได้ก่อนอ๊อดแล้ว

zebu

reneisance ตอบกลับเมื่อ 2026-8-18 12:02
8 M! D" s' s8 W  c/ ]7 Dมาครบแล้ว เอาจริงๆๆๆ ธันวาคือ จุดสุดยอดของห่วงโซ่อา ...

' U4 ]2 Z4 G- ^. I$ @1 N) \ใช่ครับ จริงๆ มีต่อแต่ผมขอยกไปในตอนที่ 29 ครับ อยากฟังความคิดเห็นของ FC ก่อน อย่าว่าแต่น้าอ๊อดสับสนเลยครับ ตอนนี้ผมคนแต่งก็สับสนในเนื้อเรื่องนี้มากเหมือนกัน มันอาจเป็นเพราะความเรียล ที่อาจจะเกิดกับใครสักคนในชีวิตจริง และดราม่าที่ยาวมากหลายตอนแล้ว ก่อนที่จะกลับไปสู่ความเสียวในตอนที่ 29 ครับ

Sukit_J

zebu ตอบกลับเมื่อ 2026-8-18 06:09
' D4 N7 o; b2 v' K- F$ |5 sหลงรักธันวาจนไม่มีพื้นที่ให้ใครแล้วแน่ๆ แบบนี้ แค่ ...

อย่านะ  คนแต่งชักจะเอาใหญ่แล้ว  ลงลึกถึงอารมณ์แม้กระทั่งตอน xxx เดี่ยวคนอ่านจะน้ำ....น้ำตา แตก พร้อมกัน
8 Z( o/ c0 y+ d* o3 l9 o
ไม่ค่อยได้อ่านเรื่องที่มีดราม่าระหว่าง xxx  น่าจะต้องใช้พลังงานในการแต่งตอนนี้มากแน่ ๆ เลย คิดเอานะ  ยังไงก็ดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะ อย่าให้เหนื่อยเกินไป ให้สั้นหน่อยก็ได้หากมันต้องใช้พลังงานเยอะ ดูแลตัวเองด้วย

$ I  K8 q# Y/ y) zแต่เก่งมากนะ พยายามดึงอารมณ์ช่วงตอนของธันวา และเป็นการดึงอารมณ์ที่นานและยาวมาก  อ่านไป บางทีก็คิดนะ ยังไม่จบอีกเหรอน้ำตาจะแตกตามน้าอ๊อดอยู่แล้ว  เข้าใจว่าเวลาเป็นชีวิตจริงมันก็ยาวนานกว่านี่  แค่อ่านผมก็ยังว่า อ.ธันวา เก่งและอดทนมาก  เป็นเรานะ ไม่ปลอบละจัดก่อนดีกว่า และถ้าผมเป็นน้าอ๊อด ผมจะรักธันวาก่อนคนแรก  เอะ หรือ ธันวาจะเป็นพญาเทครัว กินเรียบ ได้หมด(ทุกคน)  

ta102

ขอบคุณคับ

feen15

นี้
; }+ _( f0 u# r% I/ Nขอบคุณคับ

zebu

Sukit_J ตอบกลับเมื่อ 2026-8-18 13:59
2 T' A: M$ n! z* V# mอย่านะ  คนแต่งชักจะเอาใหญ่แล้ว  ลงลึกถึงอารมณ์แม้กร ...

1 e3 E& q& ^& e3 C4 S: n' cขอบคุณมากครับ ตอนนี้ใช้พลังความคิดมากจริงๆ ครับ ความจริงตอนนี้เนื้อเรื่องแทบไม่มีอะไรเลย ตอนที่วางเนื้อเรื่องไว้ แต่เมื่อคืนตอนพิมพ์ช่วงที่น้าอ๊อดมาหาธันวาในหัวกลับคิดถ้าเป็นชีวิตจริงจะเป็นอย่างไรเวลาที่น้าอ๊อดต้องการปรึกษาใครสักคน ยิ่งพิมพ์ยิ่งจมดึ่งในความรู้สึกที่เหมือนตัวเองเป็นธันวา และพยายามนำพาน้าอ๊อดขึ้นฝั่งด้วยตัวของน้าอ๊อดเอง จึงได้แก้เนื้อเรื่องตอนนี้ใหม่ พิมพ์ไปพิมพ์ยาวเยียด เวิ้นเว่อมากถ้าเป็นเรื่องเล่า 555

nutchai41

ขอบคุณครับ