น้าเขยทหารอากาศเสียพนันบอลกับสาวเสียบ ตอนที่27 (ดราม่า)

zebu

* s/ r0 X6 M& m
บีก็นั่งอยู่กับความเจ็บปวดที่ไม่มีใครเห็น
1 y3 U: |, y" ^4 aค่ำคืนนั้น…ทั้งคู่ต่างคนต่างเจ็บปวด
6 G; W+ N5 i' a! ~3 Q4 tภายใต้หลังคาบ้านหลังเดียวกัน
, j7 _) j' z) q7 D2 \0 ]โดยไม่มีใครก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายได้เลย
- ^& ^( E- a* x. k' Q0 x
. x, p) o" R* R! L. [' ~: O.................................

: Z) Q! v7 f3 s8 Vฟ้ายังไม่สว่าง บี นั่งอยู่บนขอบเตียงมานาน
ตาแดงก่ำ ใบหน้าบวมเล็กน้อยจากร้องไห้ทั้งคืน
บีลุกขึ้นโดยไม่เปิดไฟ แต่งตัวเงียบๆ
! ?1 B. h3 V0 e+ O& Uเก็บของใส่กระเป๋าทีละชิ้น ทุกการเคลื่อนไหวตั้งใจทำให้ไม่มีเสียง
เมื่อพร้อม บีเดินไปที่ประตูห้อง มือวางบนลูกบิด
หายใจเข้าช้าๆ แล้วหมุนเปิด
( g  H* V( n. ]ภาพตรงหน้าทำให้บีหยุดชะงัก
1 h, }  V6 w# y: mน้าอ๊อดนั่งหลับอยู่กับพื้น
1 ^& {2 h. i, |3 I  l9 K: `$ Gหลังพิงผนังข้างประตูห้องนอนเขา
' N8 l0 n; x5 A3 R& ]4 vหัวเอียงพิงผนัง แขนกอดอก
1 o( G, e6 e$ P/ N6 c) b' Cท่าทางของคนที่นั่งเฝ้าอยู่ทั้งคืน
% x4 H9 S1 X8 C5 l# gบียืนนิ่ง
6 k1 Z& i3 y3 ~. a& u1 g8 Lมือที่จับลูกบิดสั่นเล็กน้อย
3 W3 v/ f4 K2 q( I9 Z' S: i- J4 Aความอัดอั้นพุ่งขึ้นมาจนแน่นหน้าอก
บียกมืออีกข้างขึ้นปิดปาก
" D/ }/ U- Q# J3 _( {: |กลั้นเสียงสะอื้นไว้จนตัวสั่น
# T4 D- x& Q6 i. m( Q4 y3 [ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา
' S3 y4 _( Q5 @+ r9 I  ^0 rแม้น้ำตาคลอจนตาพร่า
, n4 A/ c  ?% n5 ?บีจ้องภาพตรงหน้าไปคิดพักหนึ่ง
+ ^( v8 t6 q0 d. l* i4 Cแล้วค่อยๆ วางกระเป๋าลง
4 y% J& E2 c! j/ H% }เดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบ
  O$ y. g6 I! T* \- X& lดึงผ้าห่มผืนที่คุ้นเคย
เดินกลับมา คุกเข่าลงข้างน้าอ๊อดที่หลับใหล
4 J8 U) a8 W5 g8 lคลี่ผ้าห่มช้าๆ แล้วห่มให้อย่างเบามือที่สุด
นิ้วสัมผัสความเย็นของร่างกายน้าอ๊อดเพียงเสี้ยววินาที
ก่อนจะหดมือกลับ
! y2 `4 C$ S) q0 M& c4 N! cบียืนขึ้น
1 [" l) e; T! @- \* Pมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง
1 s! v$ V5 y* Q) Pน้ำตาไหลลงบนหลังมือที่ยังปิดปาก
8 L1 [6 L! {, Z. D' oจากนั้นบีหยิบกระเป๋า
6 k& Z) g+ O  F' }เปิดประตูบ้าน
# G# }& y$ W& `" X( ~1 g. B$ mประตูค่อยๆ ปิดลงอย่างเงียบเชียบ
4 ?# Z, J6 v0 D7 C$ h4 iและเดินออกไปโดยไม่ได้หันหลังกลับแม้แต่ครั้งเดียว
ทิ้งให้น้าอ๊อดยังคงหลับใหลอยู่ใต้ผ้าห่มผืนนั้น
ในบ้านที่เงียบสงบยามเช้ามืด

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนเมื่อบีเดินออกจากซอยบ้าน
เพียงแค่เดินไปเรื่อยๆ กระเป๋าสะพายอยู่บนไหล่
มือยังเย็นและเริ่มชา
; \; o  ]7 r' e- ~7 Z7 e+ n$ wภาพของน้าอ๊อดที่นั่งหลับพิงผนังยังติดตาไม่หาย
ผ้าห่มที่บีห่มให้
สัมผัสเย็นของผิวหนังตอนนิ้วแตะเพียงเสี้ยววินาที
9 M4 U% N6 Z" w4 Pทุกอย่างวนเวียนอยู่ในหัวจนทำให้ก้าวขาช้าลงโดยไม่รู้ตัว
เมื่อถึงปากซอยใหญ่ บีจึงเรียกแท็กซี่
บอกที่อยู่คอนโดของธันวา คนเดียวที่เขานึกถึงในตอนนี้ด้วยเสียงแผ่วเบา
" J% c) {# k0 v9 yระหว่างทาง บีเอนหลังพิงเบาะ หลับตา
แต่กลับไม่ได้พักผ่อนแม้แต่น้อย
คำพูดเมื่อคืนยังดังซ้ำ
“เด็กที่แม่มึงฝากไว้”
“ภาระ”
0 i/ ~5 |/ m; m: ]: Y5 @แต่ละคำยังดังก้องและเจ็บปวดในจิตใจอยู่
แท็กซี่จอดหน้าคอนโดธันวา แล้วเดินเข้าไปในโถง
พนักงานรปภ. คุ้นหน้าบีดี จึงพยักหน้าให้ผ่าน
5 P: A7 W& ?0 Iบีรอจังหวะขึ้นลิฟต์ไปกับคนอื่นที่พักในคอนโด
, U# m7 H# I: g9 Wยืนนิ่งอยู่ในโถงลิฟต์
( g0 c5 p  y3 i2 w" d1 eมองตัวเลขที่เปลี่ยนไปทีละชั้น
หัวใจเต้นช้าแต่หนัก
บีเดินถึงหน้าประตูห้องของธันวา
มือยกขึ้นจะกดกริ่ง
แต่ชะงักกลางคัน
  B+ n) ~" u9 wยืนนิ่งอยู่นาน
ก่อนจะค่อยๆ กดกริ่งเบาๆ
  ^, I( T( |: O4 eข้างในมีเสียงฝีเท้าดังมา
ประตูเปิดออก
" Z( c5 X; N6 K3 n1 P" oธันวายืนอยู่ในชุดนอน กางเกงขายาวกับเสื้อยืด
ผมยุ่งเล็กน้อย ดูเหมือนเพิ่งตื่น
7 S- m; b3 B; R5 Qเมื่อเห็นบี ธันวาชะงักไปชั่วขณะ
7 a  z0 i6 ]& w) j9 T/ W' t1 k. @9 ^สายตาจับที่ใบหน้าบวมแดงและดวงตาที่ยังแดงก่ำของบี
8 m. u4 s  O5 `1 h“บี…” ธันวาเรียกเสียงนุ่ม
; T5 m& G6 a3 Gบียืนนิ่ง
ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย
5 t. q0 H( C8 U& [- Aแต่ยังพูดอะไรไม่ออก
! X4 g( H; O5 yธันวามองบีอีกครั้ง
แล้วค่อย ๆ เปิดประตูกว้างขึ้น
& P  W# h$ o* }! F7 d( Q: j- Q  U“เข้ามาสิ”
/ R) r& z4 [8 C. u- xบีเดินเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ
. b; J; [# `2 S# @ธันวาปิดประตูตาม
' x$ P9 I4 W* H' T: [6 |0 G3 U7 q1 \บรรยากาศภายในห้องยังเงียบสงบ
1 f! _& ^2 s/ H6 lแสงเช้าอ่อนๆ ลอดผ่านม่าน
บียืนอยู่กลางห้อง
บีวางกระเป๋าลงกับพื้นอย่างไม่มีแรง
$ t6 `6 C& ]! r: cแล้วก้าวโผเข้ากอดทันวา
" a* ?  g2 ^- f  aแขนทั้งสองข้างโอบหลังธันวาแน่น
- B# l9 P" @3 i5 @0 Qใบหน้าซบลงที่อก
ร่างสั่น
4 f4 L1 m& t$ e3 Z; V8 \9 G+ ^น้ำตาที่กลั้นไว้ทั้งคืนไหลทะลักออกมาโดยไม่มีเสียงในตอนแรก
  }6 Y5 I) s( Zเพียงแค่ตัวสั่นและน้ำตาที่เปียกอกเสื้อของธันวา
ธันวาชะงักเพียงเสี้ยววินาที
5 G& V& \7 ]+ ^; z6 Uแล้วยกแขนขึ้นโอบตอบ
( A- J: s' I! K& pมือข้างหนึ่งวางบนหลังศีรษะของบี
อีกข้างลูบหลังช้าๆ
& h* M. D; B2 _0 g( U. o9 hบีร้องไห้แบบคนที่จมน้ำมานาน
% O" E+ O0 N, H* N5 M; W8 jแล้วเพิ่งได้จับหลัก
1 S6 X" U' t" I8 S" b3 n  Jเสียงสะอื้นค่อยๆ ดังขึ้น
ขาดห้วง
8 S( z! N  B) {8 _1 n  q! v. |สั่นเครือ
; M5 Q) ~( Z6 l( {: c3 Zเหมือนอากาศในปอดไม่พอ
ธันวาพาเขานั่งลงบนโซฟา
! \# b& ^" f& b) e; _1 y2 B. k% jยังคงโอบไว้
; G/ n' C1 m  [ปล่อยให้บีค่อยๆ พังลงในอ้อมกอด
เวลาผ่านไปนานนับชั่วโมง
, y" S* G9 e+ ^* b, Gเสียงสะอื้นเบาลง
& y  Q  g- D; Z0 J, a% @เหลือเพียงลมหายใจที่ยังสะดุดเป็นช่วง ๆ
บีพูดด้วยเสียงแหบ
% ?" N9 t- l& r7 {; A6 ?0 }8 d& ]แทบไม่มีแรง
2 {2 ]/ b9 k# h“ผม… ไม่รู้จะไปไหนแล้วครับ”
* ]4 [+ I  E8 E, Q2 W* x) _7 p“บ้าน… กลับไม่ได้”
“น้าบอกว่าผมเป็นแค่เด็กที่แม่ฝากไว้”
“เป็นภาระ”
" i8 m) K/ G( |9 Rคำพูดเหล่านั้นหลุดออกมาช้าๆ
. D7 r# r+ D( d' \$ z% g3 Oแต่ละคำเหมือนถูกดึงขึ้นมาจากก้นบึ้ง
ธันวานิ่งฟัง
. ]5 ~( ~% \1 w" A7 A# ^นิ้วยังลูบหลังบีเป็นจังหวะช้าและสม่ำเสมอ
) I" e$ P) a" T" U; S* h0 q1 S' ?% Tบีก้มหน้า
6 x# K/ W$ _" m4 U1 i7 Cน้ำตาไหลย้อยลงบนหลังมือที่วางอยู่บนตัก
“ทั้งคืน… ผมนั่งคิดคำพวกนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
5 J8 h- V, a: M. S+ h“ทุกคำ… เหมือนมีด”
“มันบาดลงบนรอยเดิม”
* z" @4 F0 ?4 H4 n“ซ้ำ”
0 N7 k9 ~& @9 v( c' g6 n% p( g“แล้วก็ซ้ำ”
“จนแทบขาดใจ”
# w5 x# X7 K% d' g9 V  C+ pเสียงของบีแผ่วจนเกือบเป็นเพียงลมหายใจ
/ c/ U4 x- d0 Z+ k6 l. A“ผมคิดว่าผมสำคัญกับน้า”
, \6 S! B, R( ^& x“ผมรักน้า… รักแบบที่ตัวเองก็ยังอธิบายไม่ได้”
; S7 y8 f3 }% L  h4 b“แต่ทั้งหมด… ในสายตาของน้า ผมเป็นแค่ภาระ”
ธันวาไม่ได้รีบพูดอะไร
6 u- k, f7 r4 a! C- Jธันวายกมือขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มบีเบาๆ
. i: ?) g* }" B, j% e7 L9 Kแล้วพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและนิ่ง
9 Y( c" p" \4 l1 z9 b“ตอนนี้… ไม่ต้องไปไหน”
; Z0 h& w' S1 R0 Q5 a- N“อยู่นี่ก่อน”
บีย่อตัวลงอีกครั้ง
  n" m2 f2 ]; r% X3 u$ wซบหน้าลงที่ไหล่ของธันวา
นิ้วกำเสื้อของธันวาแน่น
7 I5 y, E+ H- @' mในห้องที่เงียบสงบ
ความเจ็บปวดยังไม่จางหาย
แต่บีกำลังไม่ต้องจมอยู่กับมันคนเดียวอีกต่อไป

9 f  M( M% L' h2 Y/ J. G9 Kน้ำตาที่ไหลมาทั้งเช้ายังไม่หยุดสนิท
1 F, ?4 ?! b3 Y7 {- w- ^- _เพียงแต่เปลี่ยนจากสายที่ทะลัก เป็นหยดที่ค่อยๆ กลิ้งลงช้าๆ
* [" b( U3 v: Z, ]8 Sธันวานั่งนิ่ง หลังพิงโซฟา
แขนข้างหนึ่งโอบบีไว้ตลอดเวลา
มืออีกข้างลูบหลังเขาเป็นจังหวะช้าและสม่ำเสมอ
& L' T9 p' x* h' jไม่เร็วเกินไป
ไม่เบาเกินไป
  i. C3 R0 V" H' g/ d) d4 vเหมือนกำลังยึดใครบางคนไว้ไม่ให้จมลึกกว่านี้
. M7 l& p4 E& u4 ?7 V. O6 jบีพูดด้วยเสียงแหบพร่า
: l0 i0 O# O- ?5 F# v“คำพวกนั้น… มันวนอยู่ในหัวผมทั้งคืน”
8 J; F, K* |3 Z  e1 p1 k" S“เด็กที่แม่ฝากไว้”
9 V% }6 X& }# P3 r# s7 o“ภาระ”
$ g2 K7 e" d. @3 k: i( C“ไม่ใช่คนสำคัญ”
' i2 y( [$ H6 r9 ^5 v: e“ทุกคำ… เหมือนมีดที่ถูกเสียบลงบนรอยเดิม”
“แล้วก็บิด”
“ซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
0 ?" t7 r* x! `0 w  g0 H4 y0 {6 K/ Y' tธันวาไม่ได้รีบตอบ
ธันวายกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ค้างอยู่บนแก้มบี อบอุ่นและมั่นคง
' `4 q" C6 p' F$ m“ผมรู้ว่าตอนนี้มันเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก”
“และผมจะไม่บอกว่า ‘ไม่เป็นไร’ ”
“เพราะมันเป็นไร”
“มันเจ็บจริง”
* Z  o& c: T8 q! ?/ Wบีก้มหน้าลงอีกครั้ง
. j/ R3 R- Q, vนิ้วกำเสื้อของธันวาแน่นขึ้น
0 C8 N4 u, X3 P6 p5 o: j- f, t' o* ?ธันวาก้มลงเล็กน้อย
หน้าผากแตะกับขมับของบีเบาๆ
“วันนี้… ไม่ต้องเข้มแข็ง”
“ไม่ต้องกลั้น”
“ไม่ต้องหาเหตุผล”
“แค่ร้อง”
( }4 q1 }) P! j1 d: \9 V, m7 }- s“แล้วผมจะอยู่ตรงนี้”

. M/ P& R$ }: [4 X' Z$ M5 Yส่วนอีกด้านหนึ่ง
4 @3 F) t1 s. N5 c) ~น้าอ๊อดนั่งอยู่หน้าประตูห้องของบีทั้งคืน
จนกระทั่งฟ้าสาง
เมื่อลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองถูกคลุมด้วยผ้าห่มผืนที่คุ้นเคย
ผ้าห่มที่บีเคยห่มให้เขาหลายครั้ง
น้าอ๊อดยกมือขึ้นสัมผัสผ้าผืนนั้น
นิ้วสั่นเล็กน้อย
* ]% Y8 ~1 ?; Hภาพของบีที่น้ำตาไหลพรากเมื่อคืนพุ่งกลับมาชัดเจน
คำพูดที่ตัวเองเผลอพูด
/ W# e6 {  Z0 X2 @% kยังดังก้องอยู่ในหูไม่หาย
“เด็กที่แม่มึงฝากไว้”
“ภาระ”
น้าอ๊อดนั่งนิ่ง
ผ้าห่มยังคลุมไหล่
' ^& e3 [* x2 V& Uดวงตาแดงก่ำจากที่ไม่ได้หลับอย่างจริงจัง
ความผิดค่อยๆ กัดกินเขาจากด้านใน
2 y, K/ P. Z) rช้าๆ
แต่ลึก
( t2 q. }. k5 _น้าอ๊อดลุกขึ้นยืน
เปิดประตูห้องของบี
0 [# Q" ?( M% e6 x  s$ rห้องว่างเปล่า
  q; l! x: @7 \* C% cเตียงไม่ได้ถูกนอน
; Q6 [2 m7 g5 ]3 D4 uหน้าต่างเปิดเล็กน้อย
2 w: M6 J, F. M3 t8 m5 L& Q+ `ลมเช้าพัดผ่านเข้ามา
น้าอ๊อดยืนนิ่งอยู่กลางห้อง
มือกำผ้าห่มผืนนั้นแน่น
น้าอ๊อดค่อยๆ เดินออกจากห้อง
0 P2 l  k. c. s' q0 P- ?# L$ ?. m) eเปิดประตูบ้าน เดินออกไปตามหาในซอย
สายตาที่แดงก่ำพยายามมองหาบี แต่ไม่มีเพียงเงาของบี
9 ?! l8 b+ J) U( E4 eโทรศัพท์ในมือไม่มีข้อความตอบกลับ
* y" i0 F  q2 y0 L6 X; S8 E& bสายที่โทรออกไปดังรอจนตัดเอง
ความกระวนกระวายค่อยๆ ไต่ขึ้นมาจากท้อง
7 B. V) f' p; n0 tแล้วแผ่กระจายไปทั่วอก
น้าอ๊อดเดินกลับเข้าบ้าน
นั่งลงบนโซฟา
ผ้าห่มผืนนั้นยังพาดอยู่บนตัก
หัวเอียงพิงพนัก
% S0 i. T' L/ P9 Z( B  Qดวงตาจ้องไปที่พื้น
0 v' @& |: d) Bแล้วภาพต่างๆ ก็เริ่มย้อนกลับมาทีละฉากช้าๆ
แต่คมชัด
คืนที่มิ้นท์บังคับ
7 t' k. f# L9 p% I3 a+ Oบีถูกสั่งให้เย็ดกู
/ `. h) q2 K5 J% d) Wแต่บีไม่ยอม
* j6 P- z& K* U! i9 Nแม้จะถูกกดดัน
8 Z5 B" y1 }9 E; r* H: |6 ]แม้จะถูกขู่
- {9 `# B+ v. o* Cบีกลับเลือกที่จะเป็นฝ่ายทนเจ็บเอง
, a: V% H, ^  ~: |# ]2 Gยอมนั่งลงบนควยของกู
ใบหน้าซีดขาว
ร่างสั่นเทา
4 c! e) C6 L; b. j3 ]/ b* ]น้ำตาคลอ
( w$ d, c, m- B7 q2 Bแต่ก็ยังทนเจ็บ
: ^2 P$ Y1 b$ |7 P- Z1 Dจนรูตูดฉีก
/ k9 ?7 V4 B2 E! D- d- m9 oเลือดซึม
นั่นคือครั้งแรกของบี
และบีเลือกที่จะเจ็บแทนกู
5 v2 {" }! \! B2 _- \2 n! rหลังจากนั้น ตอนที่กูหมดสภาพจากฝีมือมิ้นท์
เป็นบีที่เช็ดตัวให้
8 v* E$ l% s# F: C6 x2 T7 rเป็นบีที่แบกร่างกูขึ้นเตียง
" {8 H+ P$ ^/ Tเป็นบีที่นั่งเฝ้ากูทั้งคืน
4 c/ P( W3 e4 k( J+ Q6 Pเป็นบีที่โกหกน้าสาวไม่ให้รู้ความจริง
แล้วก็คืนๆ ที่ต้องไปชดใช้หนี้กับภาณุและธันวา
บียอมเข้าไปร่วมด้วย
ยอมทน
ยอมเจ็บ
ยอมแลกตัวเองเพื่อช่วยกู
ทุกครั้ง
( [/ T) Y$ `; P% o# `บีไม่เคยผลักกูออก
2 W0 m- m0 B! I1 p% E+ vไม่เคยทิ้งกูไว้คนเดียว
แต่เมื่อคืน…
9 P4 w6 Y+ n) G; `4 Pตัวกูเองกลับเป็นคนผลักบี
ด้วยคำพูดที่โหดร้ายที่สุด
; G* q! _- t! x6 L“เด็กที่แม่มึงฝากไว้”
“ภาระ”
“ไม่ใช่คนสำคัญอะไรทั้งนั้น”
) [4 \3 u. ^& z; R' I0 fน้าอ๊อดยกมือขึ้นปิดหน้า
นิ้วสั่น
ความผิดท่วมท้นจนหายใจไม่ออก
; K; a* U# v+ H& d! xน้าอ๊อดเริ่มเห็นภาพตัวเองชัดขึ้น
ความสับสนที่ถูกกดทับมานาน
ความซับซ้อนที่ตัวเองไม่ยอมรับ
8 C9 V9 y7 Y6 `* bความรู้สึกที่มีต่อบี ซึ่งลึกกว่าคำว่าหลาน
+ y+ q. \1 i- t5 }0 A2 v0 aแต่ "กูกลัว" กลัวจนเลือกที่จะทำร้ายก่อนที่จะยอมรับ
% d# t/ @, r% g0 ^" Oมือที่วางบนผ้าห่มกำแน่น
เล็บจิกรอยลงบนผืนผ้า
“กูทำพลาด…”
/ G5 E1 x$ m" Q  m% \/ f# f: Kเสียงพึมพำแผ่วเบากระซิบออกมาในบ้านที่ว่างเปล่า
ความกระวนกระวายที่บีหายไป
ความเสียใจกับคำพูดของตัวเอง
และความผิดที่สะสมมาจากทุกเหตุการณ์
0 c& H8 s6 H/ F2 R! Zทั้งหมดกำลังกัดกินอย่างช้าๆ

$ _9 F$ g' `8 D7 H, e/ Xน้าอ๊อดหลับตาลง หายใจลึกๆ ใจเย็นๆ
แล้วปล่อยให้ทุกอย่างในหัวค่อยๆ คิด ค่อยๆ ปล่อยให้ความคิดลอยขึ้นมา
& F) a2 _- q3 M4 [- `, [ไม่หนี
6 c! G. H6 i/ _, ?5 W3 kไม่กดทับ
ครั้งนี้กูเลือกที่จะเผชิญ
% o+ a0 s3 _: e( F: C5 s/ \. G8 Rความผิดที่กูรู้สึกไม่ได้มีเพียงชั้นเดียว
# c* e' t5 m: G% \- E$ o
ชั้นแรกคือความผิดต่อคำพูดเมื่อคืน
# Q$ A% a  ~. T) E3 q  |* Z8 wประโยคที่หลุดออกไปด้วยความอึดอัด
5 S( {+ [9 T; D! g; o1 b! A2 r. Hประโยคที่ทำให้บีพัง
5 P3 S+ k. C' d1 D7 h2 ]+ U
- |8 m6 r7 m2 Zชั้นที่สองคือความผิดต่อทุกสิ่งที่บีเคยทำเพื่อเขา
การทนเจ็บแทน
การดูแลตอนหมดสภาพ
6 S2 A3 a* [9 ]/ G* X7 R. {6 nการโกหก
2 c: R3 Q8 M, tการยอมเข้าไปร่วมชดใช้หนี้
7 R; l6 W0 `( j( i& x* m8 D  I+ Qบีทำทุกอย่างโดยไม่เคยทิ้งกู
แต่กูกลับผลักบีด้วยมือตัวเอง
6 m2 S- B" n7 s; P* P
ชั้นที่ลึกที่สุด คือความผิดต่อตัวเอง
ความผิดที่เกิดจากการปฏิเสธความจริงในใจมานานเกินไป
กูรู้ดีว่าความรู้สึกที่มีต่อบีไม่ได้จำกัดอยู่แค่หลานชาย
( i+ j0 i( e0 K) D* cกูรู้ดีว่าความเสียวและความผูกพันที่มีกับภาณุและธันวาก็ไม่ได้เป็นเพียงการชดใช้หนี้
กูรู้ดีว่าตัวเองกำลังสับสนกับความเป็น “ชายแท้” ที่ยึดถือมาทั้งชีวิต
5 B* P1 J4 W* A- z7 M2 A6 Pแต่ "กูกลัว"
กลัวจนเลือกที่จะทำร้ายคนที่อยู่ใกล้ที่สุด แทนที่จะยอมรับความจริง
น้าอ๊อดลืมตาขึ้น
" _; I2 L5 ^  q; qจ้องไปที่ผ้าห่มบนตัก
แล้วเริ่มคิดถึงทางออก
: D6 Q0 i+ r9 t! s/ P# Z- p
แนวทางแรก…คือการกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม
4 G9 {1 O  j$ v; x( U7 Q0 t$ w& b, I: ^ปิดบังต่อไป ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ปล่อยให้บีเจ็บปวดไปตามเวลา
แล้วหวังว่าทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิม
) l/ c- ?- R: A) Kแต่น้าอ๊อดรู้ทันทีว่าแนวทางนี้จะฆ่าทั้งบีและตัวเองช้าๆ
8 x7 M% j; q5 e3 e) z0 j
4 G: t' _* K& [9 ?: yแนวทางที่สอง…คือการผลักทุกอย่างออกไปให้ไกล
$ m# a+ P3 I) O' E. cตัดขาดจากบี ตัดขาดจากภาณุและธันวา
กลับไปเป็นเพียงสามีของภรรยาและนายทหารตามหน้าที่
* m" s0 J$ \2 Q; Cไม่แตะต้องความสับสนนี้อีก
แต่น้าอ๊อดก็รู้ว่านั่นคือการหนี
และการหนีครั้งนี้จะทิ้งรอยแผลที่ไม่มีวันหาย
8 |5 |4 U) B" W6 d0 N0 Z% B' v) @
แนวทางที่สาม…คือการยอมรับ
% K+ i/ J# O' a% g* T& b* Aยอมรับว่าตัวเองไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิด
/ p$ c5 A6 p% U& j- V2 y" Mยอมรับว่ามีความรู้สึกที่ซับซ้อนต่อบี
/ }9 g) E: C8 _5 u$ J' E" nยอมรับว่าความสัมพันธ์กับภาณุและธันวาไม่ได้มีเพียงหนี้
) ^) p. g4 T3 h" Q0 Eยอมรับว่าคำพูดเมื่อคืนเป็นความผิดพลาดที่ต้องแก้ไข
และยอมรับว่าต่อไปนี้ ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับความจริงของตัวเอง
% H' n4 W& G, E! _# a- k0 a( @& L! N
น้าอ๊อดกำผ้าห่มแน่น
2 k- C; n+ I  i* ]* E% a6 hลมหายใจสั่นเล็กน้อย
แนวทางที่สามน่ากลัวที่สุด
, P& u/ J( l7 {: W- _% y- tเพราะมันบังคับให้ต้องเผชิญหน้ากับตัวเองโดยไม่มีเกราะ
แต่ก็เป็นแนวทางเดียวที่ไม่ได้ทิ้งบีไว้ข้างหลัง
6 K. C3 c! k% h% pน้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น
มองไปที่ประตูบ้าน
- \, V& K$ i- Y$ N' G& S- eน้าอ๊อดพึมพำเสียงแผ่ว
“กูต้องยอมรับ…”
0 C3 ]' F2 Q0 J4 T“ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”
' K; a7 o+ Z) P7 q) J2 S4 t
นิ้วของน้าอ๊อดสัมผัสผืนผ้าห่มที่บีคลุมตัวให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
1 G: N1 ]' J% i) T) Q! X! Xเหมือนกำลังยึดอะไรบางอย่างไว้ไม่ให้หลุดลอย
$ B: R0 ]0 S+ D0 w( t; x  jคำพูดที่เขาพึมพำกับตัวเองเมื่อสักครู่ยังดังก้องอยู่ในหู
“กูต้องยอมรับ… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป”
เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ
ขาที่นั่งนานจนชาทำให้ต้องพยุงตัวกับพนักโซฟาชั่วคราว
จากนั้นเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ
8 t1 n5 }6 B: F; `, eหน้าจอแสดงสายที่ไม่ได้รับหลายสาย
* F: b  k# ~2 }) h" Mและข้อความที่ส่งไปหาบีโดยไม่มีคำตอบแม้แต่ข้อความเดียว
; N2 j5 a5 J+ D9 a- o& c9 aน้าอ๊อดนั่งลงอีกครั้ง
5 T; M; a1 w1 Kนิ้วเลื่อนไปที่ชื่อของบี
หยุดนิ่งอยู่นาน
2 b" I) l& a  v2 g& G( J, ~แล้วกดโทรออก
, Q) d/ q1 X! D$ V& jสัญญาณดังขึ้นทีละจังหวะ
. l! o4 e8 h( _% ?( `# a) vหนึ่ง
# |; }& J5 ?' `9 x6 oสอง
สาม
ไม่มีคนรับ
สายตัดเอง
. p1 C7 @' r$ u' |เขาวางโทรศัพท์ลงบนตัก
2 {$ ]$ b5 V: ?: K0 a8 K' Qหลับตา
1 |: B: d' }# n6 Iลมหายใจยาวและหนัก
ภาพของบีที่น้ำตาไหลพรากเมื่อคืนผุดขึ้นมาอีกครั้ง
; j0 A5 j, k6 g* Z& Mตามด้วยภาพของบีที่คุกเข่าห่มผ้าให้เขาในเช้ามืด
ทุกภาพล้วนแล้วแต่ทิ่มแทงความผิดให้ลึกขึ้น
น้าอ๊อดเปิดตา
จ้องไปที่ประตูบ้าน
& W4 P+ ^; L1 |5 b  Dเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าการยอมรับในใจเพียงอย่างเดียวไม่พอ
เขาต้องลงมือ
2 t2 r5 m- I' |9 O; G. ?ต้องหาบี
ต้องพูด
2 F+ I  b4 o0 F# P' r4 Xต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ตัวเองทำพลาด
: i* Z4 b% O! }5 H$ ?$ Jแต่ตอนนี้…
0 G! @& `* z/ v/ P# z" e6 Y# Iเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบีอยู่ที่ไหน
น้าอ๊อดยกมือขึ้นเช็ดหน้า
8 G2 a+ P% L. |& K: Yแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
เดินไปที่หน้าต่าง
มองออกไปตามซอยที่เงียบสงบ
ในใจเริ่มก่อตัวเป็นความตั้งใจที่ชัดขึ้นทีละนิด
! P* C8 U$ X+ d% N* K3 N# @ช้าๆ แต่หนักแน่น
เขาจะไม่ปล่อยให้บีต้องเจ็บปวดอยู่คนเดียวแบบนี้อีกต่อไป

น้าอ๊อดยืนอยู่หน้าต่างมานาน
$ G0 Z7 t% G8 _' W9 L3 Pมือทั้งสองข้างวางอยู่บนขอบหน้าต่าง
สายตาจ้องออกไปตามซอยโดยไม่ได้เห็นอะไรจริงๆ
3 o9 j" G* A+ _( Eความผิดที่เขาแบกอยู่ไม่ได้เป็นเพียงก้อนเดียว
มันเป็นชั้นๆ ที่ค่อยๆ กดทับลงมาทีละชั้น
ชั้นแรกคือคำพูดเมื่อคืน
ประโยคที่หลุดออกไปด้วยความอึดอัดและความกลัว
“เด็กที่แม่มึงฝากไว้”
1 V4 M* X1 a) O. w“ภาระ”
“ไม่ใช่คนสำคัญอะไรทั้งนั้น”
ทุกคำยังดังก้องอยู่ในหูเหมือนถูกบันทึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
) N. h9 W; `9 F) E* e! Bเขาเห็นภาพบีที่ใบหน้าแตกสลาย
น้ำตาที่ไหลพราก
4 }+ }1 Y% V7 f7 B4 Wเสียงที่สั่นเครือตอนพูดว่า
“ผมเสียใจที่คิดไปเองว่าผมสำคัญกับน้า”
# x2 ^. W* M! l+ g# \ภาพนั้นทิ่มแทงเขาทุกครั้งที่หลับตา
0 ~4 l4 a1 E# W  {0 [. g; D+ K
ชั้นที่สองคือทุกอย่างที่บีเคยทำเพื่อเขา
: n# q2 R% G( K8 Q2 wคืนที่มิ้นท์บังคับ
บีถูกสั่งให้เป็นฝ่ายเย็ดกู
/ ~" s( U0 r  n: Kแต่บีไม่ยอม
กลับเลือกที่จะทนเจ็บเอง
/ ^) b7 G4 |& n2 j1 b% O& E: oนั่งลงบนควยของกู
. S6 |. O- T+ [; X- i/ l8 d# |0 W$ Pใบหน้าซีด
ร่างสั่น
$ a' R3 [" g+ L( dน้ำตาคลอ
6 b* G& G& w3 M5 J5 Iจนเลือดซึม
$ u% N5 h3 [( gนั่นคือครั้งแรกของบี
และบีเลือกที่จะเจ็บแทนกู
( j7 ~. c+ U5 qหลังจากนั้น ตอนที่กูหมดสภาพ
เป็นบีที่เช็ดตัวให้
' I& f5 W7 F- f! |/ e0 Lเป็นบีที่แบกร่างกูขึ้นเตียง
เป็นบีที่นั่งเฝ้ากูทั้งคืน
เป็นบีที่โกหกน้าสาวไม่ให้รู้ความจริง
1 Q' c% u( @, h- B5 n* a+ hแล้วก็คืนๆ ที่ต้องไปชดใช้หนี้
* z/ D+ I/ S# J# y' K# l+ X9 j0 lบียอมเข้าไปร่วม
4 r3 U& p0 y0 X; i# d2 M' Rยอมทน
! O, K5 O7 X; g$ k$ ^9 c7 r4 y' m1 Yยอมเจ็บ
; W0 @! b& i: F3 P3 X2 M3 N- h, mยอมแลกตัวเองเพื่อช่วยกู
7 d/ b" u( F. U" e2 v$ G# Lทุกครั้ง
บีไม่เคยทิ้งเขา
, e/ C3 N3 i- d) a8 p. Y1 q, f  r; ?5 w3 {แต่เมื่อคืน…
ตัวเขาเองกลับเป็นคนผลักบีออกไปด้วยมือตัวเอง
  A6 y- `$ {: m+ x* `
ชั้นที่ลึกที่สุดคือความผิดต่อตัวเอง
: L& W0 F; L; \9 H  Mกูรู้ดีว่าความรู้สึกที่มีต่อบีไม่ได้จำกัดอยู่แค่หลานชาย
9 o& ^9 U; M# }กูรู้ดีว่าตัวเองหลีกเลี่ยงความจริงมานานเกินไป
  k, |: P6 m) D8 k! bกูรู้ดีว่าความสับสนในใจถูกกดทับจนกลายเป็นระเบิด
แล้วเมื่อระเบิดออก
คนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสที่สุดกลับเป็นบี
3 L" q0 `9 L! P$ sน้าอ๊อดยกมือขึ้นเช็ดหน้า
นิ้วเปียกเล็กน้อย
$ V4 b$ n+ f0 P2 }5 }+ Bกูไม่แน่ใจว่าเป็นเหงื่อหรือน้ำตา
ความผิดไม่ได้ทำให้ร้องไห้ออกมาดังๆ
8 z. C- g  W7 ^5 G4 @7 Cมันกัดกินแบบเงียบๆ
ช้าๆ แต่ลึกจนถึงกระดูก
น้าอ๊อดก้มหน้าลง
$ j$ {2 r, l" c7 Z+ K: eมือทั้งสองข้างกำขอบหน้าต่างแน่น
ในบ้านที่ว่างเปล่า
ความผิดกำลังนั่งอยู่กับเขา
, I! ^+ p1 r  O/ ^และยังไม่มีทีท่าว่าจะจากไปง่าย ๆ
7 y3 E+ F. y  U( w4 Q1 N3 ?! n
4 O# ]0 r" @) F3 F. Qค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างช้าๆ
และยาวนานกว่าคืนใดที่ทั้งคู่เคยเจอ
: \& Z$ g3 y6 R2 s) ^& |* V8 `บ้านของน้าอ๊อดเงียบสนิท
; E  R5 N1 c1 j/ {- A# d: sไม่มีเสียงฝีเท้าของบี
0 o# H) J1 c4 w) J4 A1 Lไม่มีเสียงเปิดตู้เย็นตอนดึก
  f9 k4 q* W7 d9 W: \* mไม่มีเสียงประตูห้องชั้นล่างปิดเบาๆ
น้าอ๊อดนั่งอยู่บนโซฟาตั้งแต่ฟ้ามืด
2 M5 Q+ h3 j' _ผ้าห่มของบียังพาดอยู่บนตัก
& H. [0 ]( i3 S4 L0 \# Iไม่ได้เปิดไฟ ปล่อยให้ความมืดปกคลุมทั้งห้อง
ทุกครั้งที่สายตาเหลือบไปทางห้องนอนของบี
. K3 _& E# ?6 j/ M+ Qภาพของบีที่น้ำตาไหลพรากเมื่อคืนก็พุ่งกลับมา
ตามด้วยคำพูดของตัวเองที่ยังคมกริบไม่จาง
น้าอ๊อดลองโทรหาบีอีกครั้ง
4 f( q! N: N. ^' B+ f" ]6 X8 dสัญญาณดังไปหลายครั้งก่อนจะตัดเอง
ไม่มีข้อความตอบกลับ
' l3 o: R- `/ C1 L0 ?9 lน้าอ๊อดวางโทรศัพท์ลง
- U% @, [' O; ^$ C% ~7 Sแล้วก้มหน้าลงซบกับผ้าห่มผืนนั้น
+ Z( p# S5 Z! ~' M2 P& Uความผิดไม่ได้กรีดร้อง
มันค่อยๆ กัดกินจิตใจ
7 |8 }8 Q: X; Z; r  l. y1 Oช้าๆ
  J" h- ~% ]3 N+ cลึกๆ
: p" S8 x! I. q3 c9 L* X. hจนถึงแก่น

อีกฟากหนึ่ง ในห้องนอนของธันวา
บีนอนขดตัวอยู่บนเตียง
1 q7 n5 q% [/ K( hธันวานั่งพิงหัวเตียง
แขนข้างหนึ่งโอบบีไว้ตลอดเวลา
บีไม่ได้ร้องไห้เสียงดังอีกแล้ว
) K& P& R$ a2 J* u  Q5 uเหลือเพียงน้ำตาที่ไหลเป็นระยะ
6 w3 H3 _9 H! D9 Vและร่างที่สั่นเล็กน้อยเมื่อความคิดวนกลับไปเจอคำพูดเดิม
ธันวาไม่พูดมาก
3 u. m# C, H. s* W0 {เพียงแค่ลูบหลังบีช้าๆ
บางครั้งก็ก้มลงพึมพำเบาๆ
“อยู่นี่”
“ไม่ต้องไปไหน”
- m4 U6 J: ]  Vบีกำเสื้อของทันวาแน่น
6 E5 q6 K6 V6 i/ G5 ~0 `ใบหน้าซบอยู่ในอก
5 O' _. V( ?. _7 N/ Z5 \3 Zค่ำคืนนี้ในใจหนาวเหน็บ
# ]6 V' g9 b; B4 {* Tและพังทลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
( A! D5 _8 R" j( X! rแต่บียังมีอ้อมกอดหนึ่งที่ไม่ได้ผลักออก...จนหลับไป

( q5 N3 b* x/ T3 e# Zจนเช้าวันรุ่งขึ้น ธันวาปล่อยให้บีนอนหลับต่อ
0 G% `" F, `2 j0 e* Oแล้วเดินออกไปที่ระเบียง
. N) h' \& K- g+ i7 _6 }0 k- T8 _+ z! zธันวาโทรศัพท์
กดชื่อของน้าอ๊อด
* r! K6 x8 `/ s4 {, p8 x" Tสัญญาณดังไปไม่กี่ครั้งก็มีคนรับ
“สวัสดีครับ” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
8 R) e( t# V! T5 N8 o. S“ผมธันวา”
อีกสายหนึ่งเงียบไปชั่วขณะ
5 G. D: E/ S" i* i( W' K7 g" S“บี… อยู่กับคุณใช่ไหม”
เสียงของน้าอ๊อดแหบและเหนื่อยล้า
“ใช่ครับ” ธันวาตอบตรงๆ
0 n8 ?+ h7 L1 u0 B5 e* z8 R; T“บียังปลอดภัย แต่วันนี้ยังไม่พร้อมเจอพี่อ๊อด”
3 H& w2 V! g! x5 N/ F9 nความเงียบทอดยาว
ธันวาไม่ได้รีบพูดต่อ
ปล่อยให้น้าอ๊อดได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองผ่านสาย
6 \3 h7 v5 K6 Y$ i2 J* oจากนั้นธันวาพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและจริงจัง
“ผมอยากคุยกับพี่อ๊อดสักหน่อย”
“ไม่ใช่ในฐานะคนที่บีมาพักด้วย”
8 W" k) W1 Z  |# q. V" c5 {“แต่ในฐานะคนที่เห็นทั้งสองคนพังลงต่อหน้า”
“พี่อ๊อดว่างไหมครับ… ถ้าผมแวะไปหา”
น้าอ๊อดเงียบอยู่นาน
  u( f3 ]: u) _: H6 g4 m3 e; X; c' Fก่อนจะตอบเสียงแผ่ว
! h4 R  [; q6 P" X6 O“ว่าง”
* N8 v- ~! \6 |" G! }ธันวาพยักหน้าแม้ฝั่งตรงข้ามจะมองไม่เห็น
“งั้นผมแวะไปตอนสายๆ”
4 x+ x, h) S3 E' I“เราน่าจะคุยกันก่อน… ก่อนที่พี่อ๊อดจะได้เจอบีอีกครั้ง”
$ s8 S$ H5 R) r: U/ G  o3 wสายตัดลง
; E! Z, i6 @+ ^2 U: z  j9 Bธันวายืนอยู่บนระเบียง
มองออกไปไกลๆ
ธันวาไม่ได้ตั้งใจจะเข้าข้างใคร
แต่ธันวารู้ดีว่า
ถ้า น้าอ๊อด ยังไม่ยอมรับความจริงในใจตัวเอง
การเจอหน้าบีอีกครั้ง
% F2 a! |# \/ Y; e) a& Eจะยิ่งทำให้ทั้งคู่เจ็บปวดมากกว่าเดิม

2 I2 X9 V  c2 r7 ?ช่วงสายวันนั้น
ธันวาเดินเข้ามาในบ้านของน้าอ๊อดตามนัด
บ้านยังเงียบเหมือนเดิม
: }; T3 @4 M' o) Qผ้าห่มของบียังพับอยู่บนโซฟา
2 M: F: v/ A  k7 z3 F* q( }น้าอ๊อดเปิดประตูให้
ใบหน้าดูเหนื่อยล้าและซีดกว่าปกติ
ทั้งคู่นั่งลงตรงข้ามกันในห้องนั่งเล่น
ธันวาไม่ได้เปิดบทสนทนาด้วยคำปลอบใจ
2 _8 w6 }4 ~, w, Bเพียงแค่มองน้าอ๊อดนิ่งๆ ชั่วขณะ
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบแต่ชัดเจน
“พี่อ๊อดทำร้ายบีหนักมาก”
* t5 G/ h$ [* Z$ A4 Eน้าอ๊อดก้มหน้า
มือทั้งสองวางบนตัก
& C8 J" N  i# v/ E! S“ผมรู้”
ทันวาพยักหน้าเบาๆ
5 l! h  t9 M, _$ |( R9 Y“พี่รู้… แต่พี่ยังไม่เข้าใจว่าพี่ทำร้ายบีลึกแค่ไหน”
ความเงียบเข้ามาคั่นกลาง
ธันวาพูดต่ออย่างช้า ๆ
. T/ e) q3 v9 X“บีมาหาผมในสภาพที่พังมาก”
“บีไม่ได้โกรธแบบคนถูกด่า”
“บีเจ็บแบบคนที่ถูกคนสำคัญที่สุดในชีวิตบอกว่าตัวเองไม่มีค่า”
$ w3 i4 ^- U" E' r, O. Mน้าอ๊อดกำมือแน่น
“ผม… เผลอพูด”
/ G  n  V. c- L5 h“ตอนนั้นผมอึดอัด”
ธันวาตัดบทอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น
“คนเรามักเผลอพูดความจริงที่ตัวเองกลัวที่สุด ตอนที่อึดอัดที่สุด”
น้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น
ดวงตามีแววสั่น
6 p9 w& q# d3 k; _* tธันวามองตรงๆ
7 V' C& \, w. w2 z. H0 K“พี่กลัวอะไรครับ”
“กลัวว่าบีสำคัญกับพี่มากกว่าที่ควรจะเป็น?”
“กลัวว่าความรู้สึกที่มีต่อบีไม่ใช่แค่หลานชาย?”
; q" m- G% F7 n* c1 ~4 f+ b! P“หรือกลัวว่าตัวเองไม่ได้เป็นผู้ชายแบบที่เคยยึดถือมาทั้งชีวิต?”
คำถามแต่ละข้อตกลงบนโต๊ะทีละข้อ
) n/ Y* I: m% u- q. bช้าๆ แต่หนัก
' P- ]  I7 w; qน้าอ๊อดหลบสายตา
. t; Z4 ]) a3 F( I  a7 `เสียงของเขาแผ่วลง
“ผม… ไม่รู้”
9 H: T3 Z2 C9 g& `' a% @3 \1 V- ?“ผมสับสน”
“ผมมีภรรยา”
* R# G  T/ y! F2 i+ r! I7 |8 P6 }“ผมเป็นทหาร”
5 X' v0 s9 t( W: Fธันวาพยักหน้า
“แล้วตอนนี้คุณเป็นแบบไหน”
& d# i* }" s% t# x4 pน้าอ๊อดนิ่งไปนาน
  i, v6 M2 d3 ~; ]6 e- T/ Bมือที่วางบนตักเริ่มสั่นเล็กน้อย
8 {7 ?" Z0 s3 ]& Q4 gธันวาไม่ได้เร่ง เพียงแค่รอ
ในที่สุดน้าอ๊อดก็พูดด้วยเสียงแหบ
“ผมทำให้บีเจ็บมาตลอด”
“ทั้งที่บีไม่เคยทิ้งผม”
: `5 w$ d3 @; _% l  |“ทั้งที่บีคอยดูแลผม”
“ทั้งที่บี…” น้าอ๊อดหยุด
กลืนน้ำลาย แล้วพูดต่ออย่างยากลำบาก
“ผมสำคัญกับบีมาก”
“และบี… ก็สำคัญกับผมมากเช่นกัน”
' u$ ]& h' z( M, }ธันวามองน้าอ๊อดอย่างสงบ
; L6 ~. i% i) Q! c' v5 Q“แล้วพี่จะทำยังไงกับความจริงข้อนี้”
น้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น
ดวงตาแดงก่ำ
“ผมไม่รู้”
4 `, r* D9 l/ Z) o“แต่ผมรู้ว่า… ผมทำแบบเดิมต่อไม่ได้แล้ว”
8 }0 R+ B3 E+ x/ v& v' b3 S" G% _ธันวาถอนหายใจเบาๆ
" L4 H8 y5 H' p' Kแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและจริงจัง
* |* N9 E# Z; [$ _% [“ก่อนที่พี่จะไปเจอบีอีกครั้ง”
“พี่ต้องตอบตัวเองให้ได้ก่อน”
“ว่าบีคืออะไรในชีวิตพี่”
“และพี่จะใช้ชีวิตต่อจากนี้แบบไหน”
“ไม่งั้น… การเจอหน้ากันอีกครั้ง จะยิ่งทำร้ายบีมากกว่าเดิม”
น้าอ๊อดนั่งนิ่ง
# R2 J/ |8 V5 wคำพูดของธันวาทิ่มเข้าไปตรง ๆ
ไม่มีความรุนแรง
แต่ก็ไม่มีการหลีกเลี่ยง
ในห้องที่เงียบสงบ
น้าอ๊อดเริ่มถูกบีบให้เผชิญหน้ากับตัวเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ธันวาจากไปแล้วตั้งแต่ตอนบ่าย
* Z8 A1 X3 Q9 T7 B  v. e: Lบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
! ]  b: e/ v, u1 Pแต่ความเงียบในตอนนี้ไม่ได้ว่างเปล่า
มันเต็มไปด้วยเสียงในหัวของน้าอ๊อดที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ
น้าอ๊อดนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม
9 X/ V" R- ^/ h$ Y) ]* Rผ้าห่มของบียังวางอยู่ข้างกาย
มือทั้งสองข้างกำกันแน่น
! J6 k1 q9 J8 U, C$ L0 A4 lบทสนทนากับธันวายังวนเวียนไม่หาย
! b  Y, T! {' g, J$ F9 V4 M“พี่ต้องตอบตัวเองให้ได้ก่อน”
“ว่าบีคืออะไรในชีวิตคุณ”
คำถามนั้นไม่ได้มีคำตอบง่ายๆ
' C9 p7 h$ l' x+ V4 g" m  C; nน้าอ๊อดหลับตาลง
$ ~9 i# s. h) F9 xภาพแรกที่ผุดขึ้นคือใบหน้าของภรรยา
# o3 P8 a, N' p" N3 Yรอยยิ้มตอนเช้า
เสียงเรียก “พี่อ๊อด”
' l/ i$ V8 h' H' d5 S, w8 Uสัมผัสอบอุ่นตอนกอดกันก่อนนอน
1 Q  W: \0 M& |2 xคำว่ารักที่เธอบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่เคยลังเล
4 T3 J) O1 q) S+ ^3 L! A; D$ u3 Bเธอคือผู้หญิงที่กูเลือก
คือคนที่กูสาบานจะดูแล
: y. v2 x3 Y: H: Zคือศูนย์กลางของชีวิตที่สร้างมาตลอดหลายปี
9 w, }+ {5 b* ]. _0 d. p2 L' X, ?ความกลัวที่คิดว่าจะสูญเสียเธอพุ่งขึ้นมาอย่างจัง
7 H3 c8 ~/ V! q' Y8 U9 R! k! Sถ้าเธอรู้…
( P# \. n' }; G8 ?0 Tทุกอย่างอาจพังทลาย
ทั้งบ้าน
. r; e; m% I' o+ P* |5 Pทั้งหน้าที่การงาน
ทั้งชีวิตที่ยึดถือ
แต่ทันทีที่ความกลัวนั้นเต็มอก
7 W/ F7 f9 g3 O+ l! Q4 ^' M* lภาพของบีก็แทรกเข้ามา
ดวงตาที่มองเขาด้วยความไว้ใจ
น้ำตาที่ไหลพรากเมื่อถูกผลัก
) H/ p5 ^. {" E- E  Y; Y1 L0 Fมือที่เคยห่มผ้าให้อย่างเบามือ
6 A9 U1 Z- w3 p7 Mร่างที่เคยทนเจ็บแทนโดยไม่บ่นแม้แต่คำเดียว
บีคือคนที่เขารักและไว้ใจในอีกแบบหนึ่ง
7 p3 F3 P5 D/ Q: q. O4 I2 |ไม่ใช่แบบเดียวกับภรรยา
แต่ก็ลึกและจริงไม่แพ้กัน
% l: x6 Y. j" l0 x# a! `น้าอ๊อดเปิดตา
, x: E  W$ |9 lลมหายใจสั่น
มือยกขึ้นกุมขมับ
, W& L" t/ x6 b/ L4 wความขัดแย้งในใจกำลังฉีกออกเป็นสองส่วน
ส่วนหนึ่งอยากยึดชีวิตเดิมไว้ให้แน่น
ปกป้องภรรยา
ปกป้องภาพลักษณ์
ปกป้องทุกอย่างที่สร้างมา
อีกส่วนหนึ่งกำลังกรีดร้องว่า
! E3 B& w2 Q, u0 `- i8 I/ Y8 kถ้ายังคงปฏิเสธบีต่อไป
+ ~; G9 l" `& E( ~+ Y3 B6 Sอาจสูญเสียคนที่เคยยอมเจ็บแทนตัวเขาเองโดยไม่ลังเล
ความกลัวสองอย่างนี้กดทับลงมาพร้อมกัน
  _4 V4 ?* c3 B/ [6 Bกลัวสูญเสียภรรยา
และกลัวสูญเสียบี
9 G' j! U7 r2 n' S' Nทั้งสองอย่างล้วนแล้วแต่ทำให้น้าอ๊อดหายใจลำบาก
น้าอ๊อดก้มหน้าลง
8 d; `4 y! f7 M; D8 i2 B, ?$ Z" |มือทั้งสองข้างรองรับใบหน้า
3 W* w3 ?  Z8 W6 W7 E! \เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาในบ้านที่ว่างเปล่า
# O" Y# U9 E, f3 ~& j/ Z“กูจะทำยังไง…”
“กูจะเลือกยังไง…”
ไม่มีใครตอบ
มีเพียงความเงียบที่ค่อยๆ บีบคั้น
ให้จมลึกลงไปกับความขัดแย้งที่ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร

8 h  l( R8 T, y; z: M% M, mคืนนั้น น้าอ๊อดนอนไม่หลับ
) z' G  M& E; s) n1 \เดินไปมาในบ้านหลายรอบ
จากห้องนั่งเล่น ขึ้นไปห้องนอน แล้วเดินกลับลงมา
ทุกครั้งที่ผ่านหน้าประตูห้องของบี
3 H# ?( s" T  G, }- P& r7 Zฝีเท้าจะชะงักไปเล็กน้อย
ภาพความขัดแย้งยังฉีกตัวเองไม่หยุด
ภรรยาที่รักและสาบานจะดูแล
กับบี ที่รักและไว้ใจในอีกแบบหนึ่ง
ทั้งสองอย่างล้วนแล้วแต่สำคัญ
* s0 }2 h  q) ]( C! y' o; n9 Kและทั้งสองอย่างกำลังทำให้กลัวจนแทบยืนไม่ตรง
, f4 b  _- R& W$ o2 p, Q4 o8 fแต่ยิ่งเดิน
ยิ่งคิด
ยิ่งชัดขึ้นทีละนิด
) T! ?6 L2 ]8 L/ \+ O+ @- l4 Gว่าการหนีต่อไป
5 e$ X" F2 ^/ |' F1 Z  ?จะไม่เหลือใครไว้ให้เลย

5 h! ~" p) h; s. M: d3 B; C) p, lเมื่อฟ้าเริ่มสาง
$ @; t' w4 b5 r: ?น้าอ๊อดหยุดยืนตรงหน้าต่างห้องนั่งเล่น
มือทั้งสองข้างวางอยู่บนขอบหน้าต่าง
น้าอ๊อดหลับตาลง
แล้วพูดกับตัวเองด้วยเสียงแผ่ว
) H) S7 Q5 X9 A/ e  @“พอ…”
0 q+ s; ?& x3 D/ k6 p“หนีต่อไม่ได้อีกแล้ว”
เขาเปิดตา
) U8 }  q7 [) `3 ^# cสายตาจ้องออกไปยังท้องฟ้าสีครามอ่อน
การตัดสินใจไม่ได้มาพร้อมความโล่งใจ
มันมาพร้อมความกลัวที่ยังสั่นเทา
6 x* S% B% _; [+ b8 z8 Eแต่ก็มาพร้อมความชัดเจนที่ไม่เคยมีมาก่อน
กูจะไม่ผลักบีออกไปอีก
9 s( `# D, Z8 `; T/ Nกูจะไม่ใช้ความโกรธและความสับสนเป็นเกราะอีกต่อไป
+ g/ `0 D% r, W+ r/ k" y- \+ Yกูจะเผชิญหน้ากับความจริง
$ U6 u' B" p6 n9 k. n$ H& ~ว่าบีสำคัญกับกูมาก
และความรู้สึกนี้…
ไม่ได้ผิดทั้งหมดอย่างที่กูเคยพยายามหลอกตัวเอง
9 V' L8 ?' y$ A6 [- t
น้าอ๊อดยกมือขึ้นเช็ดใบหน้า
ลมหายใจยาว
: m% K" j  `1 E: F7 |+ X- eก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะ
นิ้วสั่นเล็กน้อยขณะเลื่อนหาชื่อของธันวา
. Z" w, ~; w% uน้าอ๊อดกดโทรออก
- ^) l- S9 X* C) ^0 k4 }) d3 z$ Nสัญญาณดังขึ้น
5 }" A4 ?. c) y4 a, Z, j3 pหนึ่งครั้ง
6 a$ K8 |( t  K! fสองครั้ง
สามครั้ง
$ W7 @; C2 y1 s& @) Aธันวารับสาย
“สวัสดีครับ” เสียงของธันวาสงบและยังมีความง่วงเล็กน้อย
น้าอ๊อดหายใจเข้าลึกก่อนพูด
“ผม… อ๊อด”
" P2 U& _# d# D( ~. Z* S“ผมตัดสินใจแล้ว”
สายตรงข้ามเงียบไปชั่วขณะ
% S) p, C6 q  s, n+ ]7 q0 V; |ธันวาไม่ได้เร่ง
เพียงแค่รอ
น้าอ๊อดก้มหน้าลง
สายตาจับอยู่ที่ผ้าห่มของบีที่พับอยู่บนโซฟา
“ผมอยากเจอบี”
เสียงของน้าอ๊อดแหบและช้า
  Y2 I" X4 t, E6 K$ r" ?# F5 s“แต่ไม่ใช่เพื่อขอให้บีกลับมาบ้านทันที”
- ]0 d' k8 A# o7 @3 v* b8 C“ผมแค่… อยากเจอ”
( p# Z' y" }0 |" K. T“อยากพูดความจริง”
4 }5 k4 j' @" j2 l; U' h5 O5 ]ธันวายังคงเงียบ
ปล่อยให้น้าอ๊อดได้พูดต่อ
1 h" Y5 g2 J  a1 ~4 }* @“ผมหลบมานานเกินไป”
  B1 b  x8 s2 K" ]6 K7 p$ m“ผมกลัว”
7 v, ]2 A! H1 r- _2 r, @“กลัวว่าตัวเองจะเสียทุกอย่าง”
“กลัวว่าความรู้สึกที่มีต่อบีจะผิด”
- c1 ^# J; r+ [9 q, k  [“กลัวว่าถ้าผมยอมรับ ชีวิตที่ผมพยายามสร้างมาจะพัง”
ลมหายใจของน้าอ๊อดสั่นผ่านสาย
" q- G7 _* c0 r9 e. a; O& j: B+ j% j“แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว”
2 w3 \+ c5 X- y# I$ a“ว่าการหนีต่อไป ผมจะเสียบี”
8 D. m  h. b# L“และถ้าเสียบี… ผมคงไม่เหลืออะไรที่แท้จริงอีก”
ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งและชัดเจน
“พี่พร้อมจะรับผลของความจริงนั้นหรือยัง”
1 X5 ?; b5 v7 a5 x, g1 ~3 O" t“ถ้าบียังไม่พร้อมให้อภัย”
“ถ้าบีเลือกที่จะอยู่ห่าง”
2 q$ |6 Q$ E0 O: @. v“พี่รับได้ไหม”
น้าอ๊อดกำโทรศัพท์แน่น
ใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยจากความเจ็บปวดที่ถูกถามตรงๆ
) S7 j( U0 |. O1 O“รับได้”
“แม้ว่ามันจะเจ็บ”
“ผมไม่ต้องการให้บีกลับมาเพราะสงสาร”
“ผมแค่อยากให้บีรู้ว่า… คำพูดนั้นไม่ใช่ความจริง”
5 ?$ [3 O0 G; G+ R“และผมสำคัญกับบีแบบที่บีเคยสำคัญกับผม”
3 d: {, r' G3 ?ทันวาเงียบไป
จากนั้นจึงพูดเบาๆ
“งั้น… ผมจะถามบีก่อน”
+ M+ z# o# @4 `& n8 {% R/ z: h8 b6 ^“ถ้าบียินยอม ผมจะนัดเวลาให้”
+ V- b% m4 ?% k& p$ x“แต่ถ้าบีไม่พร้อม ผมจะไม่บังคับ”
. [! G" C( z7 S3 z* nน้าอ๊อดพยักหน้าแม้ฝั่งตรงข้ามจะมองไม่เห็น
2 A, ^+ K9 T+ ^) X$ ^7 f# d8 o“ขอบคุณ”
“ขอบคุณที่ยังยอมคุยกับผม”
ธันวาตอบสั้น ๆ
“ผมไม่ได้ทำเพื่อพี่”
“ผมทำเพื่อบี”
สายเงียบลงอีกครั้ง
ก่อนที่ธันวาจะพูดประโยคสุดท้าย
“เตรียมตัวให้ดี”
“เพราะความจริงที่พี่จะพูด… อาจเจ็บทั้งพี่และบีมากกว่าที่คิด”
น้าอ๊อดหลับตา
/ ^9 M" s6 R( N) V1 [เสียงตอบของเขาแผ่วแต่ชัด
; b+ q& g* @" w0 p/ Q" ?“ผมรู้”
5 B  Y2 O4 l. l: O" u1 c6 l5 cสายตัดลง
น้าอ๊อดยังคงยืนนิ่ง
โทรศัพท์อยู่ในมือ
หัวใจเต้นช้าแต่หนัก
น้าอ๊อดเพิ่งก้าวออกจากเงามืดของตัวเอง
7 n: R5 D8 `' Qและกำลังจะเดินเข้าสู่ความจริง
1 P3 t- y( K( w4 y7 b' Hโดยไม่มีทางถอยอีกต่อไป
& w2 q) L  S1 V4 E  W  `6 p
' E5 p) d8 T+ Lห้องของธันวา
บี นั่งอยู่บนโซฟา หลังตรง มือวางบนตัก
ใบหน้ายังบวมเล็กน้อยจากร้องไห้หลายวัน
4 C( H, e( m( Tธันวานั่งอยู่บนเก้าอี้ห่างออกไปเล็กน้อย
5 a' K; |2 W% g  E1 `ไม่ได้เข้าใกล้เกินไป
) x3 A8 i/ l4 i3 dเพียงแค่อยู่ในระยะที่มองเห็นทั้งคู่
5 \: n* H  Q% A0 C! E: C. d) _. Cประตูห้องเปิดออก
8 h0 L5 N, }# B- M2 }น้าอ๊อดก้าวเข้ามา
& g! e4 ]  v6 I. r* w8 [ฝีเท้าช้า
) i6 e! e7 r0 ]1 Nใบหน้าซีดและเหนื่อยล้า
เมื่อสายตาทั้งสองคู่เจอกัน
อากาศในห้องเหมือนหยุดนิ่ง
บีไม่ได้ลุกขึ้น
บีนั่งนิ่ง
ดวงตาแดงก่ำ จ้องมองน้าอ๊อดโดยไม่หลบ
น้าอ๊อดหยุดยืนห่างจากโซฟาประมาณสองก้าว
มือทั้งสองข้างเกร็งอยู่ข้างลำตัว
% ^' O" \' l2 Q9 b/ Y  @น้าอ๊อดอ้าปาก "........."
, B3 L1 e3 t5 G# v+ g" M' k7 Z8 kแต่ไม่มีเสียงออกมาในตอนแรก
9 s( G9 a  H' ]" Vต้องใช้เวลานานกว่าจะพูดได้
“บี…”
เสียงแหบและสั่น
* _3 K* b9 D5 \$ wบีไม่ได้ตอบ
3 J# z) O0 c: f( eเพียงแค่มอง
น้าอ๊อดกลืนน้ำลาย
แล้วค่อยๆ พูดต่อ
ช้าๆ
ทีละคำ
# t1 O! E1 t& n' `' x$ i! e“คำพูดวันนั้น…น้าผิด”
“น้าผิดมาก”
! k$ j) c3 k! A' Y5 v) x“น้าเอาความกลัวและความสับสนของตัวเอง… ไปปาใส่บี”
“น้าบอกว่าบีเป็นแค่เด็กที่แม่ฝากไว้”
“เป็นภาระ”
, ~* _* F4 x5 L1 m“เป็นคนไม่สำคัญ”
* G" V6 [! I" sน้ำเสียงของน้าอ๊อดเริ่มแตก
“แต่ทั้งหมดนั้น… ไม่จริง”
บียังคงนิ่ง
นิ้วบนตักกำแน่นจนเป็นรอยแดง
% e" }' Z+ p" r3 ~5 bน้าอ๊อดก้มหน้าลง
มือยกขึ้นเช็ดใบหน้าอย่างระส่ำระสาย
( V2 l% p' A! k: M4 b5 Iแล้วเงยขึ้นอีกครั้ง
  W1 Y- m; A1 r: T  f9 J$ _9 \- Zดวงตาแดงก่ำ
. C/ P% B, j3 T7 K% n9 V“น้ากลัว”
( h& Q& H# x9 s- V" h/ j“กลัวว่าตัวเองจะเสียทุกอย่าง”
. K3 ?6 c/ x- i2 i  {“กลัวว่าความรู้สึกที่มีต่อบี… จะผิด”
“กลัวว่าถ้าน้ายอมรับ ชีวิตที่น้าพยายามสร้างมาจะพัง”
8 p& g2 v" E% k* N- H; d“แต่ตอนที่บีเดินออกจากบ้านไป…”
“น้ารู้ทันทีว่า”
“สิ่งที่น้ากลัวที่สุด… คือการเสียบีไป”
3 j+ X2 J, k" ^. |' [/ L1 }ลมหายใจของน้าอ๊อดสั่นหนัก
% v! F( l+ W* S( M“บีไม่ได้เป็นภาระ”
" p  ?7 X; ?& D: `: z  F9 f" g“บีไม่เคยเป็น”
“บีเป็นคนที่อยู่ข้างน้าในวันที่น้าแย่ที่สุด”
“เป็นคนที่ยอมเจ็บแทนน้าโดยไม่เคยบ่น”
“เป็นคนที่น้าไว้ใจ… มากกว่าที่น้าพบใจตัวเอง”
น้าอ๊อดหยุด
2 B. }+ z, D& K2 uเสียงสั่นจนแทบพูดต่อไม่ได้
“น้ารักบี”
“ไม่ใช่แบบเดียวกับที่น้ารักน้าสาว”
* C) k! U" d  ^. W3 E“แต่ก็จริง”
$ ?( K* v9 n! R& _2 H" X“และลึก”
1 h9 L9 w5 m  W9 j4 k3 ^  ^“และน้า… เสียใจที่ทำให้บีต้องมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียว”
1 H' N2 Y2 J0 B/ K8 |$ a+ X6 G  Jน้าอ๊อดยืนนิ่ง
มือทั้งสองข้างสั่น
น้ำตาไหลลงมาบนแก้มโดยที่ไม่ได้พยายามปัด
" h) V7 ~: |, t“น้าไม่ได้มาขอให้บีกลับบ้านทันที”
+ w5 v- F% N2 j  f) R( s“น้าไม่ได้มาขอให้บีอภัยตอนนี้”
“น้าแค่… อยากให้บีรู้ความจริง”
6 P: l+ M' m- n* D“ว่าคำพูดวันนั้นไม่ใช่หัวใจของน้า”
“และบี… สำคัญกับน้ามาก”
  A; N; H, \" \+ f' Q( z7 nความเงียบปกคลุมห้อง
บี นั่งนิ่ง
. K0 D/ ?, K" e7 r* Q9 Vน้ำตาคลออีกครั้ง
แต่คราวนี้เขาไม่ได้สะอื้น
  Q' f+ i2 z9 r% pเพียงแค่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาช้าๆ
- v  N+ z& X0 W% {8 _, lธันวาที่นั่งอยู่ห่างๆ ก้มหน้าลงเล็กน้อย
# ]2 p; g+ z# X/ a0 c. Cไม่ได้แทรก
7 ^9 W/ G8 d: U& p( q8 uไม่ได้พูด
5 k- P$ h' R& v, ~0 i5 @" i1 F1 xปล่อยให้ทั้งคู่ได้อยู่กับความจริงที่เพิ่งถูกวางลงกลางห้อง
) P4 V' V% ]. C2 I' G  ^1 Fอย่างช้า ๆ
8 G/ I3 C3 R- `: a* M4 l4 g) E# Dและเจ็บปวด

2 x3 q' {0 U. L6 w1 P) K3 H+ a$ `บี นั่งนิ่งบนโซฟาน้ำตาคลอ
แต่ยังไม่พูดอะไรสักคำ
จนกระทั่งลมหายใจของบีเริ่มสั่นเครือ
: |5 P! z4 `: Q0 Y! U; \- Aแล้วเสียงแผ่วเบาก็หลุดออกมา
“น้า…”
- u8 e: }- B) ]5 Iเสียงของบีแหบและขาดห้วง
6 ^& n; n1 h, S“คำพูดวันนั้น… มันไม่ได้เจ็บแค่ตอนที่ได้ยิน”
“มันเจ็บทั้งคืน”
% N; u) a" r2 S" P6 @! n$ |3 v“เจ็บตอนที่ผมนั่งอยู่บนพื้นห้อง”
“เจ็บตอนที่ผมห่มผ้าให้น้าแล้วเดินออกจากบ้าน”
“เจ็บตอนที่ผมกอดพี่ธันวาที่ใจแตกสลายแล้วร้องไห้จนตัวสั่น”
บีเงยหน้าขึ้น
7 `2 ~" g' z+ o6 M/ d1 f0 Zดวงตาแดงก่ำจ้องตรงไปที่น้าอ๊อด
“ผมเคยคิดว่าตัวเองสำคัญกับน้า”
8 D, A  J" R% U“ผมเคยคิดว่าอย่างน้อย… ผมไม่ใช่แค่เด็กที่ถูกฝาก”
9 |8 M% l  B" n* {4 T) `0 ^/ Z“แต่น้าบอกตรงๆ เลยว่าผมเป็นภาระ”
- y- \. |; i# hน้ำตาเริ่มไหลลงมาบนแก้มของบี
แต่ไม่ได้สะอื้นเสียงดัง
เพียงแค่ปล่อยให้มันไหล
“ผมยอมเจ็บแทนน้า”
( a# H9 t  f0 x- P“ผมยอมให้มิ้นท์ทำอะไรก็ได้ ขอแค่น้าไม่ต้องโดนหนักกว่านั้น”
“ผมยอมเข้าไปร่วมชดใช้หนี้”
: q: ~) b" W/ X! H“ผมยอมให้คนอื่นทำร้ายตัวเอง… เพราะผมนึกว่าอย่างน้อยผมยังพอมีค่ากับน้าอยู่บ้าง”
' j3 _: E' R' L0 W0 @" w. @' v“แต่สุดท้าย…”
( d. _+ I! m* Y, P5 {1 O( cเสียงของบีแตก
" m6 R2 Q) ^+ E7 ~“น้าก็ยังบอกว่าผมเป็นแค่ภาระ”
น้าอ๊อดทรุดลงบนเก้าอี้ตรงข้าม
มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
; X* r) B8 ?/ r) @' E5 A8 q# l- ~“บี…”
“น้าผิด”
“น้าผิดทุกอย่าง”
บีส่ายหน้าช้าๆ
0 z9 I6 l  P1 i* jน้ำตาไหลพราก
“ผมไม่ได้ต้องการให้น้ามาบอกว่าผิดตอนนี้”
/ c' |3 M, z; f" v2 T! A“ผมอยากรู้… ว่าจริงๆ แล้ว น้าคิดกับผมยังไง”
- m, f/ L4 H& V# j# n2 U) |7 M* ]3 P“ตลอดมา”
3 I& U( l5 l& Dน้าอ๊อดก้มหน้าลง
: j6 \$ R7 G, \* ~3 Q0 Gร่างสั่น
แล้วค่อยๆ เงยขึ้น
ดวงตาแดงก่ำ
เสียงสั่นจนแทบฟังไม่ออก
( y5 M5 W4 O- {3 u“น้า… ไม่ได้เป็นชายแท้แบบที่เคยคิดอีกต่อไปแล้ว”
คำพูดนั้นตกลงกลางห้องอย่างหนักหน่วง
บีชะงัก
น้าอ๊อดพูดต่ออย่างยากลำบาก
ทีละคำ
1 Q6 e; C4 w9 C  O“น้ามีน้าสาว ภรรยาที่รัก”
4 _+ Q! I) h0 {. R- x“น้ายังรักเธอ”
( v, d* x7 W; ~5 @- g“แต่น้าก็มีความรู้สึกกับผู้ชาย… กับบี”
“กับบี”
7 I! o5 [% H1 M. }“มันไม่ได้แทนที่กัน”
“มันอยู่ด้วยกันในตัวน้าอย่างสับสนและยุ่งเหยิง”
! l. s) l7 q" U7 t“น้ากลัว”
“กลัวจนต้องผลักบี”
! p9 L  N! X0 b; Z. c“กลัวจนต้องพูดคำที่โหดร้ายที่สุด”
“เพราะถ้าน้าไม่ผลัก… น้าจะต้องยอมรับว่าตัวเองไม่ได้เป็นแบบที่เคยยึดถือมาทั้งชีวิต”
น้ำตาไหลลงมาบนแก้มของน้าอ๊อดพราก
) l% h- @0 y8 |) a, X4 W; }: ]4 Q“น้าเสียใจ”
“เสียใจที่ทำให้บีต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว”
9 U$ W# i  ^$ e" V. ^/ ]" o“เสียใจที่ทำให้บีต้องมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้”
“และเสียใจที่สุด… ที่เคยบอกว่าบีว่าเป็นภาระ”
% c" A" F& n8 }, ~3 P, V“เพราะความจริงแล้ว”
“บีคือคนที่น้าไว้ใจมากกว่าใคร”
“และเป็นคนที่น้าไม่ยอมเสียไปอีก”
บี นั่งนิ่ง
. d/ K% A( u8 A7 Z& N' nน้ำตาไหลไม่หยุด
อกสั่น
ลมหายใจขาดห้วง
ความเจ็บปวดที่แบกรับมานานกำลังพรั่งพรูออกมา
2 o  }4 F  C6 c$ S5 H7 v5 rพร้อมกับความจริงที่น้าอ๊อดเพิ่งวางลงตรงหน้า
อย่างช้าๆ และหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก
# Z2 T. w) c7 E) c6 s/ y6 H( d
' L! Z' h( X# W+ @3 h% S2 L“ตลอดมา… ผมไม่เคยได้ยินน้าพูดแบบนี้”
% U+ x2 s9 [1 O“ผมไม่เคยรู้ว่าน้าคิดอะไรอยู่”
“ผมแค่เห็นน้าทุกวัน”
/ P* q4 O% q+ [* p# @) p“เห็นน้าพยายามทำทุกอย่างให้ปกติ”
0 t  |2 X) K* H“เห็นน้ายิ้มให้ผม”
' _: X  R2 N2 n“แล้วผมก็หลอกตัวเองว่า… อย่างน้อยผมยังพอมีที่ยืน”
' z0 @+ ?3 C( @; H, |: kบีเงยหน้าขึ้นมองน้าอ๊อด
+ ~1 `9 Q3 M  ~# i9 b* Wดวงตาแดงก่ำ
  _& z- }! y3 j& V: \% C“แต่คำพูดเมื่อวันนั้นมันกระชากทุกอย่างออกไป”
“ผมรู้สึกเหมือนถูกโยนทิ้งกลางแม่น้ำ”
9 K/ b2 [- Y+ i) i& y* h“ไม่มีอะไรให้ยึด กำลังจะจมดึง หนาวเหน็บ และเจ็บปวด”
น้าอ๊อดก้มหน้าลง
! i6 _/ w( o! Q9 Mเสียงของเขาสั่นเครือ
- `$ P0 S, I; z# e4 q“น้ารู้”
“น้ารู้ดีว่าน้าทำร้ายบีแรงแค่ไหน”
“น้าใช้ความกลัวของตัวเอง… ไปทำร้ายคนที่ไว้ใจและอยู่ใกล้ตัวเองที่สุด”
5 r# I; m' z5 O“น้ากลัวจนมองไม่เห็นว่าบีกำลังจม”
บีสูดลมหายใจลึก
อกสั่น
# O. v9 m; Q6 C" Z, n3 D! y“ผมก็กลัว”
“กลัวว่าถ้าผมสำคัญกับน้าจริง ๆ… มันจะผิด”
2 \$ N) u/ D% t0 R) J! G- f2 |“กลัวว่าความรู้สึกที่ผมมี จะทำให้น้าลำบาก”
“กลัวว่าผมจะเป็นภาระจริงๆ”
! v' }* A' S& v3 a' H% q“เลยพยายามเก็บทุกอย่างไว้ในใจ”
* J0 j# Y; R3 H9 I7 g* u/ u“ไม่เคยพูด”
“ไม่เคยถาม”
“แค่ทำ”
4 }7 H. S; a) v7 w' |1 V  k$ p( V( P“แค่ทน”
“แค่หวังว่าอย่างน้อยผมยังพอมีค่าอยู่บ้าง”
น้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น
  h. ?' T/ B% @4 c, E* V$ oน้ำตาไหลพราก
2 u9 o/ B$ u5 u3 M: Y( g; I- z. d3 q$ O- w“บีมีค่า”
+ G1 I3 j" Z2 o  `; k) r3 A$ X“บีมีค่ามาก มีค่ามากกว่า...จนน้าไม่กล้าพูด”
“น้าไม่เคยอยากสูญเสียบี”
“แม้แต่ตอนที่น้าผลักบี… ในใจน้าก็กลัวว่าบีจะหายไปจริง ๆ”
  E* ]$ b- h8 Z* j! h0 d$ Y“และตอนที่บีหายไปจริงๆ”
“น้ารู้ทันทีว่า”
“น้าทนกับการสูญเสียบีไม่ได้”
เสียงของน้าอ๊อดแตกพร่า
" {  g+ s, J8 K! O& Q“น้ายังรักภรรยา”
2 C- r7 t7 D2 s& L3 F“น้ายังอยากปกป้องชีวิตที่สร้างมา”
! ^4 N; h! B# g“แต่น้าก็ไม่อยากสูญเสียบี”
“น้าไม่อยากให้บีต้องมานั่งร้องไห้อยู่คนเดียวอีก”
  o( a/ I$ Q/ x+ p3 }( M5 a“น้าไม่อยากให้บีรู้สึกอีกเลยว่าตัวเองเป็นภาระ”
บี ก้มหน้าลง
) T* ^; a+ A1 R) _) jน้ำตาไหลย้อยลงบนหลังมือ
ร่างสั่น
ความเจ็บปวดที่กดทับมานานกำลังปะทะกับคำสารภาพของน้าอ๊อด
) t. C+ e$ s  x& Zจนหน้าอกทั้งสองคนแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
- }4 b0 l7 P! P1 b
& O! ~3 l- x7 C8 v) V4 oน้าอ๊อดพูดต่อด้วยเสียงแผ่ว
# [1 H* o( W( H7 t6 L4 o2 t1 ~“น้าไม่ได้ขอให้อภัยตอนนี้”
' B1 n6 I( k5 D1 B) ~' g“น้าแค่… อยากให้บีรู้”
“ว่าน้าไม่ต้องการให้บีหายไปจากชีวิต”
3 i4 O( i. t% p) J; U" o4 u/ z& ?  Z“แม้ว่าจากนี้ทุกอย่างจะซับซ้อน”
“แม้ว่าน้าจะยังสับสน”
9 |9 l& M* b' ~7 r( n! \“แต่น้าไม่อยากสูญเสียบี”
บีเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
9 X" f7 Q6 s. Mดวงตาแดงก่ำจ้องมองน้าอ๊อด
0 K' O7 l5 }: j! ]1 oน้ำตายังไหลไม่หยุด
3 y$ q. _! g1 ?  X1 [/ ~4 Jแต่ในสายตานั้น…
2 P. a' b4 u  H) {2 _เริ่มมีอะไรบางอย่างที่ไม่ได้มีแค่ความเจ็บปวดอีกต่อไป
. n7 E- h, T2 U
น้าอ๊อดเงียบ กำลังรอ
ไม่เร่ง
' r+ l1 }* @' E8 n* X1 P) ?ไม่ขออะไร
$ m8 E3 p$ w6 @' h+ Oเพียงแค่อยู่ตรงนั้น
เสียงที่หลุดออกมาแผ่วและขาดห้วง
“ผมไม่เคยได้ยินน้าพูดแบบนี้มาก่อน”
“ตลอดมาผมแค่เดา”
0 a  |6 ]3 Q1 z“เดาว่าตัวเองพอมีที่ยืน”
; A; A$ _, f" i' A/ L“เดาว่าอย่างน้อยน้ายังต้องการให้ผมอยู่”
“แต่ผมไม่เคยได้ยินจากปากน้าเอง”
" R) U# n( Z. X8 @" Fน้าอ๊อดก้มหน้าลงเล็กน้อย
0 b, W1 g" G: _7 X“เพราะน้าไม่กล้าพูด”
+ d9 L% U4 i) u% R' [6 Y“น้ากลัว”
“กลัวว่าถ้าพูดออกมา ทุกอย่างจะพัง”
  Z0 D  ~! e2 G1 ?“กลัวว่าน้าจะเสียทั้งภรรยา… และเสียทั้งบี”
, x* o/ y5 R, w0 h% y2 `บี มองน้าอ๊อดตรง ๆ
: @1 z/ R; g/ U1 |4 }0 N" aน้ำตายังไม่หยุด
“แล้วน้าเสียผมไปแล้วครั้งหนึ่ง”
“ตอนที่พูดคำพวกนั้น”
“ผมรู้สึกเหมือนถูกโยนทิ้ง”
' ]5 y  M! P; U; u* X1 c“ไม่มีอะไรให้ยึด”
* ?+ J3 c( D. b, U& F, [, \น้าอ๊อดกำมือแน่น
เสียงสั่น
“น้ารู้”
“น้ารู้ดีว่าน้าทำร้ายบีแรงแค่ไหน”
$ T/ s' v( {& v“และน้าจะไม่ขอให้อภัยตอนนี้”
“น้าไม่มีสิทธิ์”
น้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น
ดวงตาแดงก่ำมองตรงไปที่บี
% X+ w: Q, Y( S  Q& S“น้ามาที่นี่เพื่อบอกความจริง”
“ว่าบีไม่ได้เป็นภาระ”
6 d' A; y, x5 W$ w7 u: e3 V- K“ว่าคำพูดเมื่อวันนั้นไม่ใช่มาจากหัวใจของน้า”
“และน้า… ไม่อยากสูญเสียบี”
บี หลับตาลง
น้ำตาไหลย้อยจากหางตา
  y; u6 s8 a2 e- sร่างสั่นเล็กน้อย
ความเจ็บปวดที่กดทับมานานยังไม่จางหาย
# L% V7 d' ]3 a9 Q) d7 bแต่คำพูดของน้าอ๊อดกำลังค่อยๆ ซึมเข้าไปในรอยแผล
ช้าๆ
7 U% _* T' T2 p7 v5 Wและหนักหน่วง
0 x5 i+ I1 x2 }ธันวาที่นั่งอยู่ห่างๆ ยังคงเงียบ
( q, K  I0 t. i- k) l( X& Y0 Q% [ไม่ได้แทรก
! p( M7 N; ~* iเพียงแค่มองทั้งสองคนด้วยสายตาที่นิ่งและเป็นห่วง

& E0 a$ @; ^2 a* u4 G$ {% a# x; ~$ `3 jทั้งคู่ต่างกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่เก็บงำมานาน
ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้ง
( s; ~4 {9 g' t- bบี เปิดตาขึ้น
( }7 x' k* Y$ \' d1 R7 q0 Eน้ำตายังเปียกแก้ม
" G) W: }' [& j! Q+ S& [แต่สายตาเริ่มนิ่งขึ้นกว่าเดิม
บีมองน้าอ๊อดยาวนาน
แล้วพูดด้วยเสียงแผ่ว
“น้าบอกว่าไม่อยากสูญเสียผม”
“ผมได้ยิน”
“แต่ผมยังไม่รู้ว่า… มันหมายความว่าอะไร”
น้าอ๊อดเงียบ
บีพูดต่อช้าๆ
“น้ายังมีน้าสาว”
“น้ายังรักน้าสาว”
“น้ายังเป็นสามีของน้าสาว”
2 o8 c, F8 t! p# K7 k' I8 X7 [“แล้วผมล่ะ”
8 d4 o% d. z3 P& a( I; O“ผมจะยืนอยู่ตรงไหน”
" B% ]( W  U8 p( l# R9 Bคำถามนั้นไม่ได้มีโทนโกรธ
0 z: T  V# t# l# n1 Cแต่หนักแน่นและคม
: b! j+ P: `4 P/ t. H" R2 Uน้าอ๊อดก้มหน้าลง
มือที่วางบนตักกำแน่น
4 D) Y" ~& }/ F9 |! M' _“น้า… ตอบตอนนี้ไม่ได้ทั้งหมด”
; @8 }6 q7 W) x) Z/ O0 C“น้ายังสับสน”
: G8 \* t# E/ c* }; z% Z2 h0 Y: y“น้ายังกลัว”
7 R: h0 b5 D0 N“แต่สิ่งที่น้ารู้ตอนนี้คือ”
8 J3 R# o5 d5 j1 I) G. U2 e8 ?“น้าไม่อยากให้บีหายไป”
“และน้าไม่อยากให้บีรู้สึกอีกเลยว่าตัวเองไร้ค่า”
บี ส่ายหน้าช้าๆ
0 ?: L  ?9 c. J  i- r" y) h8 r3 H1 lน้ำตาคลออีกครั้ง
“ผมพอจะเข้าใจว่าน้าสับสน”
“แต่ผมก็เจ็บ”
2 h4 Q# {. z8 [# W/ K$ B7 ]: G“ผมเจ็บที่ต้องมานั่งถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า”
' E6 Q2 o1 ?' `2 f3 g“ตัวเองสำคัญพอหรือไม่”
0 Z$ V# x& W- Q* `" @$ l- f“ผมเจ็บที่ต้องยอมทนหลายอย่างโดยไม่เคยได้ยินคำยืนยันแม้แต่คำเดียว”
9 c3 o% G0 ?  o“จนกระทั่งคำพูดเมื่อวันนั้น… มันพังทุกอย่าง”
น้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น
ดวงตาแดงก่ำ
“น้ารู้ว่าน้าทำให้บีเจ็บมาตลอด”
“แม้จะไม่ได้ตั้งใจ”
' ~3 r3 h* B: R& Z8 }3 i: z“น้าใช้ความเงียบและความกลัว… ไปทำร้ายบี”
3 W$ i) O) y: {: e“และน้าเสียใจ”
- {/ T+ P9 [) F. fบี ดูดลมหายใจลึก
อกสั่น
“ผมไม่ได้ต้องการให้น้าเลือกผมแทนน้าสาว”
“ผมไม่เคยคิดแบบนั้น”
% ]" ^! Y3 i: A& B“ผมแค่… อยากรู้ว่า”
“ในใจน้า มีที่ยืนให้ผมจริงๆ หรือไม่”
“หรือผมจะยังคงเป็นแค่คนที่สะดวกมีไว้ตอนต้องการ”
! x  s% s: v9 i8 r0 Y( a4 Zคำถามของบี ตกลงกลางห้องอย่างเงียบเชียบ แต่หนักหน่วง
ธันวาที่นั่งอยู่ห่างๆ ได้ยินตกใจและเกิดคำถามในใจ
2 ]% s) j( W6 s5 Tและเลือกที่เงียบ ธันวารู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่จังหวะที่ควรแทรก
, P+ L; p; k. S- z' Gเพราะสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
คือปมที่ทั้งคู่ต้องเผชิญด้วยตัวเอง
ปมในใจของทั้งสองคนกำลังถูกดึงออกมาทีละเส้น
" v/ O! ?+ Y, G: u  n4 {4 ?โดยไม่มีใครสามารถตัดมันทิ้งได้ง่ายๆ
. H5 f" S( m. p+ `( M% r" x
น้าอ๊อดนั่งนิ่ง
ใบหน้าซีดขาว
. {% A: X$ H: u3 hนิ้วมือที่วางบนตักสั่นเล็กน้อย
น้าอ๊อดอ้าปากแต่ไม่ม่มีเสียง "..."
แล้วหุบ
ต้องใช้เวลานานกว่าจะหาเสียงเจอ
“บี…” เสียงแหบพร่า
! r: ?; e3 @0 R( s3 f; d“ตลอดมา… น้าทำให้บีรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ใช่ไหม”
บีไม่ได้ตอบ
( ?1 T* S2 I3 Q* vเพียงแค่มองน้าอ๊อด
น้ำตาคลอในดวงตา
% [( }, R. B$ r3 o5 x  ?3 Pน้าอ๊อดก้มหน้าลง
2 Z) K1 V3 I4 {1 ^6 ]3 |มือทั้งสองข้างยกขึ้นเช็ดใบหน้า
แล้วเงยขึ้นอีกครั้ง
+ s, {/ O- T: L& j2 \7 R) h, Uดวงตาแดงก่ำ
“น้าไม่เคยให้ที่ยืนที่ชัดเจนกับบี”
" z. W# K/ ?0 I4 W$ m9 s“น้าเอาบีไว้ใกล้ ๆ”
“ใช้ความอบอุ่นของบี”
“ใช้ความไว้ใจของบี”
4 u4 {( [6 Q* t! v; |- D/ p8 Z( j“ใช้การที่บียอมทนแทนน้า”
7 E, [. B: `3 T“แต่น้าไม่เคยกล้าบอกว่าบีสำคัญ”
“น้าไม่เคยกล้าให้บีได้ยืนอย่างมั่นคง”
ลมหายใจของน้าอ๊อดขาดห้วง
. A5 {$ k; e1 W“บีถามว่าในใจน้ามีที่ยืนให้บีหรือไม่”
2 t; m. h/ }$ x8 a" b3 d* P2 X“มี”
“มีมานานแล้ว”
# v  G6 H$ `; C) ^# y“แต่น้าเอาความกลัวไปปิดมันไว้”
, J2 D0 g+ N6 q# [  ~: A3 R“น้าเอาภาพลักษณ์”
9 o, W" h4 r  B/ S“เอาภรรยา”
9 {  X2 a: L5 F6 Z& M% ~( p6 f“เอาความเป็นทหาร”
“เอาทุกอย่างที่น้ายึดถือ… ไปบังที่ยืนของบีไว้”
* e$ h/ l; A+ l8 [. kน้ำตาไหลลงมาบนแก้มของน้าอ๊อด
“จนบีต้องมานั่งถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า”
“ตัวเองเป็นแค่คนที่สะดวกมีไว้ตอนต้องการหรือไม่”
“และคำตอบที่บีได้นั้น… คือคำพูดเมื่อวันนั้น”
! ]' e; M# h$ t; c& ~4 T: V“ที่น้าบอกว่าบีว่าเป็นภาระ”
3 [8 A0 G/ C0 d  Q" Zบี กดริมฝีปากแน่น
; g; q" h; s, e% u: o$ N; Nน้ำตาไหลพราก
น้าอ๊อดพูดต่อด้วยเสียงสั่น
“น้าเสียใจ”
2 \* ~6 l) Q) z! S9 g% D- C“เสียใจที่ปล่อยให้บีอยู่กับความไม่แน่ใจมานานขนาดนั้น”
) i. W; g* q' P“เสียใจที่ทำให้บีต้องทนโดยไม่มีคำยืนยันแม้แต่คำเดียว”
/ ^! q+ J1 K, `) e4 Z! R! ^- z“และเสียใจที่สุด… ที่เคยทำให้บีรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า”
น้าอ๊อดจ้องตาบีตรงๆ
) o% U+ ~2 C# }9 h6 wน้ำตาไหลไม่หยุด
“ในใจน้า… มีที่ยืนให้บี”
“ไม่ใช่ที่ยืนชั่วคราว”
“ไม่ใช่ที่ยืนตอนที่น้าต้องการ”
  \* b& ^% l5 r" D6 w“แต่เป็นที่ยืนที่น้าพยายามปฏิเสธมาตลอด”
“เพราะน้ากลัว”
“แต่ตอนนี้… น้าไม่ขอปฏิเสธอีกแล้ว”
4 o, S1 r- Q3 o& S0 `“แม้ว่าน้าจะยังตอบไม่ได้ทุกอย่าง”
“แม้ว่าชีวิตน้าจะยังซับซ้อน”
“แต่บีไม่ได้เป็นคนที่สะดวกมีไว้ตอนต้องการ”
“บีเป็นคนที่น้าไม่อยากสูญเสีย”
“และเป็นคนที่น้าอยากให้มีที่ยืนอย่างชัดเจนในชีวิตของน้า”
เสียงของน้าอ๊อดแตกพร่าในประโยคสุดท้าย

4 M# r, v! B! r; Qความเงียบหลังจากคำสารภาพของน้าอ๊อด ยาวนานและหนักหน่วง
- {5 b# }7 N  ^+ e2 f6 V" v5 ^& ^/ dบี นั่งนิ่ง
/ l8 T1 {$ m# nน้ำตาไหลลงมาช้าๆ โดยไม่สะอื้น
- _9 z6 I0 }/ ~/ ^; ^เพียงแค่มองน้าอ๊อดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความลังเล
“น้าบอกว่ามีที่ยืนให้ผม”
* A4 h$ `' {8 pเสียงของบีแผ่วและแหบ
“ผมอยากเชื่อ”
“ผมอยากเชื่อมาก”
“แต่ผมกลัว”
“กลัวว่าถ้าผมเชื่ออีกครั้ง… แล้ววันหนึ่งน้าจะผลักผมอีก”
9 r3 ^& m9 z$ ^) S! J“กลัวว่าคำพูดเมื่อวันนั้นจะกลับมา”
“กลัวว่าผมจะจมลงไปอีกครั้งโดยไม่มีแรงปีนขึ้นมา”
น้าอ๊อดก้มหน้า
/ q% g$ p) [8 J; F+ ~มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาว
( E+ z# Q5 G* v. k“น้าเข้าใจ”
  j& P5 W+ S# i3 i$ ~5 v1 ]“น้าไม่มีสิทธิ์ขอให้บีเชื่อทันที”
“น้าทำร้ายบีแรงเกินไป”
% ]1 G4 y2 n# z" pบี ดูดลมหายใจสั่น ๆ
2 s/ F4 p/ w# z( w“ผมไม่ได้โกรธน้าแบบที่อยากจะเกลียด”
/ B* i  O; M# M# `8 a7 [“ผมแค่… เจ็บ”
“เจ็บจนตอนนี้ยังหายใจไม่เต็มอิ่ม”
! q& G0 l. \; ^* t& [6 U" Pน้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น
9 j8 C3 [" J* W2 C" a2 Bน้ำตาคลอ
“น้าก็เจ็บ”
5 k7 ?" Q) L4 Z! A# f“เจ็บที่ทำให้บีต้องมานั่งพูดแบบนี้”
“เจ็บที่เห็นบีกลัวขนาดนี้เพราะน้ำมือของน้า”
+ v% F( R2 w+ W5 K. \! i2 [6 B
ทั้งคู่นั่งนิ่ง
ระยะห่างระหว่างโซฟากับเก้าอี้ไม่ได้ไกล
แต่ดูเหมือนมีกำแพงบางอย่างตั้งอยู่ตรงกลาง
ธันวาที่นั่งอยู่ห่างๆ มานาน ค่อยๆ ลุกขึ้น
ธันวาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด
3 _3 E( N/ S# d8 f( Bแล้วยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสองคน
ไม่ได้เข้าไปกั้นกลาง
- Q3 v& i' ?* P% `  Kแค่ยืนอยู่ในระยะที่ทั้งคู่รับรู้ได้
“ผมอยู่ในห้องนี้มาตลอด” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
“ผมได้ยินทุกคำ”
ทั้งบีและน้าอ๊อดหันไปมองเขา
9 R& s5 v  X+ C# w( Q4 Y8 n& ~ธันวามองบีก่อน
“บีเจ็บจริง”
. G! u6 m$ G( c" \) ], K“และมีสิทธิ์ที่จะกลัว”
จากนั้นหันไปมองน้าอ๊อด
“ส่วนพี่อ๊อด… ก็กำลังพยายามเผชิญหน้ากับความจริงในแบบของตัวเอง”
ธันวาเว้นจังหวะสั้นๆ
( p* K7 I4 |4 b+ C. [  H& L" W“แต่ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังยืนอยู่คนละฝั่งของรอยร้าวเดียวกัน”
4 Z; R# I6 s- k+ N! V* }! p$ o“คนหนึ่งกลัวว่าจะถูกผลักอีก”
) A" }) P" D2 w9 s. t# x“อีกคนกลัวว่าจะไม่ถูกให้อภัย”
ธันวาพูดช้าๆ ชัดๆ
“ผมไม่สามารถเย็บรอยร้าวนี้ให้ใครได้”
! }. |9 x# s5 K) ~4 ^“แต่ผมขออยู่ตรงนี้”
“เป็นคนที่ทั้งคู่สามารถหายใจพักได้ก่อน”
  S" U: T7 @; N“ไม่ต้องรีบให้อภัย”
! k- ?  |) [$ a, _“ไม่ต้องรีบกลับไปเป็นเหมือนเดิม”
4 p$ ?) j) W6 C$ p6 I“แค่… อย่าผลักกันไปไกลกว่านี้อีก”
บี ก้มหน้าลง
น้ำตาไหลย้อย
8 t' g" b: B2 ~น้าอ๊อดก็เช่นกัน
ธันวาวางมือเบาๆ บนพนักโซฟาข้างบี
& L8 r, z3 _- g) c; m9 m0 l* fและอีกมือหนึ่งวางบนพนักเก้าอี้ข้างน้าอ๊อด
1 C1 i; j  V/ [7 @& Rเพียงแค่สัมผัสเล็กน้อย
9 H! q* b2 y# B9 Iแต่พอจะเป็นสะพานบางๆ เชื่อมระหว่างทั้งสอง
  a8 C1 [- {% S, ~% B“ค่อยๆ คุยกันต่อ” ธันวาพูดเบาๆ
“ผมอยู่นี่”
“ไม่มีใครต้องจมอยู่คนเดียวคืนนี้”

บีมองน้าอ๊อดตรงๆ
1 Z: G! q! R& K, m; T1 M6 U4 {4 Zแล้วพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ
“ผมกลัวที่สุด… ไม่ใช่คำด่า”
“แต่กลัวว่าน้านิ่ง”
: X1 Q: p; i( [! ?“กลัวว่าน้าจะกลับไปเป็นคนเดิมที่ปิดทุกอย่าง”
“แล้วปล่อยให้ผมเดาไปตลอดว่า ตัวเองยังมีที่ยืนอยู่หรือไม่”
, _/ _5 t0 M4 V. t" S- {น้าอ๊อดฟัง

“น้า… เคยทำแบบนั้นกับบีจริง ๆ”
“น้าปิด”
" `% t& e: K) [“น้าเงียบ”
0 ]: q8 E+ O# }$ F“น้าเอาความกลัวมาบังบี”
7 D, d, j  o; N# E/ B! x“จนบีต้องมานั่งทนคนเดียว”
( W. @6 c3 a) k  Zบี พยักหน้าเบาๆ
น้ำตาไหลอีกหยด
“ผมทนได้หลายอย่าง”
“แต่ผมทนการถูกทำให้รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า… ไม่ได้”
ธันวาพูดแทรกเบาๆ
“ทั้งสองคนกำลังพูดถึงสิ่งเดียวกัน”
“คนหนึ่งกลัวการถูกผลัก”
“อีกคนกลัวการสูญเสีย”
“แต่ทั้งคู่ยังไม่เคยวางความกลัวลงตรงกลางแล้วมองมันด้วยกัน”
$ d. l4 G- b+ x1 tน้าอ๊อดหันไปมองธันวาครู่หนึ่ง
( H7 w/ Y" F6 u0 B* x0 d9 U3 Jแล้วหันกลับมาที่บี
0 i) L/ _( I1 l5 Wเสียงแหบและช้า
“บี”
$ @+ p% X! ?0 c) K8 Y“น้าไม่สามารถสัญญาได้ว่าจากนี้ทุกอย่างจะง่าย”
“น้ายังมีภรรยาที่น้ารัก”
5 s- @, ~, S* i6 ?5 ^“น้ายังมีชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ”
“น้ายังสับสนกับตัวเอง”
“แต่สิ่งหนึ่งที่น้าสัญญาได้ตอนนี้คือ”
“น้าจะไม่ใช้ความเงียบมาทำร้ายบีอีก”
“น้าจะไม่ปล่อยให้บีต้องมานั่งเดาคนเดียวอีก”
' _: S/ {: y# t“และน้าจะไม่บอกอีกเลยว่าบีเป็นภาระ”
บี กดริมฝีปากแน่น
8 l5 a" v% B# g: x) Zอกสั่น
! X: Z/ m4 z- {) [' ?“คำสัญญานี้… พังง่ายมากนะ”
“ถ้าน้าทำเหมือนเมื่อวันนั้นอีกครั้ง”
% W& d8 r' a# rน้าอ๊อดพยักหน้า
น้ำตาคลอ
“น้ารู้”
“ถ้าน้าทำให้พังอีก… บีมีสิทธิ์เดินจากไปโดยที่น้าไม่มีสิทธิ์ตาม”
  K+ q( V1 }1 M0 c3 G% K+ p8 hธันวาพูดเสริมอย่างนุ่มนวล
“ตอนนี้ไม่ต้องรีบเชื่อทั้งหมด”
“ไม่ต้องรีบให้อภัย”
: f2 ]% g6 t# Z' N+ C( z. H“แค่ฟัง”
“แล้วค่อยๆ ดูว่าอีกฝ่ายจะทำตามคำพูดหรือไม่”
บี หลับตาลง
8 B  x% U) }( ^: kน้ำตาไหลย้อยจากหางตา
“ผมเหนื่อย”
+ ~& h& g7 }" S+ c4 B“เหนื่อยกับการต้องแข็งแกร่ง”
7 [# S! k6 V4 O4 i. o! z/ Y5 K“เหนื่อยกับการต้องเข้าใจน้าคนเดียว”
น้าอ๊อดก้มหน้า
เสียงแผ่ว
: i! }6 s6 n# z# k$ M/ |“คราวนี้… ให้น้าเป็นคนพยายามเข้าใจบีบ้าง”
  E# }; ^- {" Y/ W  x5 ~  b. ]! sธันวายืนนิ่ง
มือยังวางอยู่บนพนักเก้าอี้ทั้งสองข้าง
% u* ^, t$ z6 y" H3 Tเป็นเพียงเงาที่คอยยึดทั้งสองคนไว้ไม่ให้ผลักกันออกไปไกลกว่านี้
บี เปิดตาขึ้นช้าๆ
8 L! G. {( b" ~; uน้ำตายังเปียกใบหน้า
ในใจของเขากำลังวุ่นวายอย่างรุนแรง
ส่วนหนึ่งอยากจะเชื่อคำพูดของน้าอ๊อด
# S; {& P' n9 J; K* lอยากยื่นมือไปคว้าความอบอุ่นที่เคยมี
แต่อีกส่วนหนึ่งยังคงกรีดร้องเตือน
ว่าครั้งที่แล้วที่เชื่อ
# v6 p9 Y7 `0 r( R( b2 x+ Iเขาก็ต้องมานั่งร้องไห้อยู่บนพื้นห้องคนเดียว
- d* b# e, Z2 B8 Bความกลัวนั้นไม่ได้เบาลงเลย
( R+ ?: ~' B; o8 Tมันแค่ถูกกดไว้ใต้คำสารภาพของน้าอ๊อด
บี พูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ
- x8 l6 X" }) C0 f“ผมอยากเชื่อน้า”
“ผมอยากเชื่อมากจนแทบทนไม่ไหว”
“แต่ทุกครั้งที่ผมจะยื่นมือออกไป… ภาพตอนน้าพูดคำพวกนั้นก็พุ่งกลับมา”
& V  ^8 {8 ?# e! w“มันยังชัดมาก”
“ชัดจนผมยังรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บตอนที่เดินออกจากบ้าน”
น้าอ๊อดฟัง ในใจก็กำลังถูกฉีกเหมือนกัน
0 A3 d+ j( i/ c  }ความผิดกัดกินอยู่ลึกๆ
พร้อมกับความกลัวว่าแม้จะพูดความจริงออกมาแล้ว
7 Z: O; r5 J3 ]) g- p/ yบีอาจจะไม่มีแรงเชื่ออีกต่อไป
- L6 `& b. J8 L, W1 _/ xน้าอ๊อดพูดช้าๆ
เสียงแหบ
( N5 u+ s$ @: w( x0 X  z( s1 [7 H“น้ารู้ว่าภาพนั้นยังชัด”
0 y* E% Y$ G. T1 E2 h“และน้าสมควรโดนมันทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
) c0 n9 y' p5 @! K% N“เพราะเป็นน้ำมือของน้าเอง”
ธันวาค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด
& v7 ~. Q* C- _: u5 s# zแล้วนั่งลงบนพนักเก้าอี้ตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ
9 A2 L; q* r4 ~7 U1 K! t0 xไม่ได้แทรกกลาง
* A% l/ G# y8 M& H+ Q$ q) Eแค่ลดระดับตัวเองให้อยู่ใกล้ทั้งคู่
# n% r6 A0 e3 l5 [/ f; D. C: S5 i( Y“ทั้งสองคนกำลังพูดจากรอยแผล”
9 [8 A1 {$ o# [3 ^  H7 b0 x“ไม่ใช่จากความเกลียด”
“บีกลัวการเชื่อซ้ำ”
“น้าอ๊อดกลัวการสูญเสียซ้ำ”
“ทั้งคู่กลัวสิ่งเดียวกัน… แต่ยืนคนละฝั่ง”
บี ก้มหน้าลง
นิ้วมือกำผ้ากางเกงแน่น
ในใจเขาคิดซ้ำๆ
9 v1 Y4 q1 N/ G; dว่าถ้าตอนนี้ยอมอ่อนลง
แล้วถูกผลักอีกครั้ง
เขาจะเหลืออะไร
น้าอ๊อดมองบี
2 v0 q$ ^: q9 b8 s2 Sในใจเต็มไปด้วยความอยากเอื้อมมือไปแตะไหล่เขา
$ P  F, l1 ?+ _) ~7 [แต่ก็ไม่กล้า
เพราะรู้ดีว่าตอนนี้สัมผัสใดๆ อาจยิ่งทำให้บีเจ็บ
4 N4 {. {( U! \- a“บี”
“น้าไม่ขอให้อภัย”
“น้าไม่ขอให้กลับบ้านตอนนี้”
5 s% i' R0 D( H8 A# B“น้าแค่ขอให้… อย่าตัดน้าทิ้งทั้งหมด”
) t/ t' H: P% H7 H& D& k“ให้น้าได้พิสูจน์”
“แม้ว่าจะต้องใช้เวลานาน”
บี เงยหน้าขึ้น
, m; _" R$ P& Nน้ำตาไหลอีกครั้ง
แต่คราวนี้มีเสียงสะอื้นแผ่วๆ หลุดออกมา
“ผมก็ไม่อยากตัดน้าทิ้ง”
7 t# G5 z+ R' C7 z( r8 o) C“ผมไม่อยาก”
# Y/ Q6 {7 ?( E) M  \( ^8 Z“แต่ผมกลัวจนตัวสั่น”
9 N8 F7 D$ D1 |$ ]) @$ M3 Tธันวาพูดเบา ๆ
“งั้น… ตอนนี้ไม่ต้องตัดสินใจอะไรใหญ่”
% c3 H5 {! N! o- }# s, |“ไม่ต้องให้อภัย”
“ไม่ต้องสัญญา”
( P3 Z3 @" l  Y9 }. }) R0 i- Y+ C“แค่หายใจ”
“แล้วค่อย ๆ อยู่กับความจริงที่ทั้งคู่เพิ่งพูดออกมา”
“ผมจะอยู่นี่”
“เป็นคนกลางให้ทั้งสองคนได้วางความกลัวลงชั่วคราว”
บี หลับตา
น้ำตาไหลย้อย
น้าอ๊อดก็ก้มหน้า
7 r8 M& E9 g( l" b0 [* mมือทั้งสองข้างรองรับใบหน้า
9 K5 M6 w6 f: E- p8 @ในใจของทั้งคู่ยังเต็มไปด้วยปมและความกลัว
: j8 S# q: C8 |5 Z( p& a  tแต่ครั้งนี้…
' {# @3 ]/ @# G/ ^มีคนยืนอยู่ตรงกลางรอยร้าว
ไม่ปล่อยให้ทั้งสองฝั่งต้องเผชิญความมืดคนเดียว
, I- {6 Q5 T6 n2 rปล่อยให้เสียงสะอื้นแผ่วๆ ของบี และลมหายใจหนักของน้าอ๊อด ค่อยๆ เบาลง
จากนั้นธันวาค่อยๆ เอื้อมมือไปวางบนพนักโซฟาข้างบี
3 c& {& _  X, u8 S7 ^: H, X: Cนิ้วมือแตะเบาๆ ใกล้กับแขนของบีโดยไม่ได้จับ
) y5 ^4 H/ `0 Iแล้วอีกมือหนึ่งวางบนพนักเก้าอี้ข้างน้าอ๊อด
9 b  {0 t" A( c6 G9 J5 f$ yเพียงแค่สัมผัสเล็กน้อยกับขอบเก้าอี้
แต่พอจะทำให้ทั้งคู่รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังยึดทั้งสองฝั่งไว้
ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและช้า
“รอยร้าวไม่ได้ปิดด้วยคำขอโทษเพียงคำเดียว”
! _2 P/ s' ]- |3 p6 D“และก็ไม่ได้ปิดด้วยการให้อภัยทันที”
# t$ C2 c$ }8 Z$ B, T) `“มันปิดทีละมิลลิเมตร… ด้วยการที่ทั้งสองคนยังยอมหันหน้าเข้าหากัน แม้จะเจ็บ”
บี เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
0 i' H) T  t0 _; p$ [น้ำตายังเปียกใบหน้า
น้าอ๊อดก็มองธันวาด้วยสายตาแดงก่ำ
, g% w, _. f4 Z$ _5 S2 h7 Q) eธันวาพูดต่อ
9 `- A4 ?7 e, z" U“ตอนนี้ทั้งคู่กำลังทำสิ่งที่ยากที่สุดแล้ว”
6 v/ g1 z$ U! `# q: i+ L“คือการไม่หนี”
ธันวาขยับมือบนพนักโซฟาเบา ๆ
- R1 w" b4 I$ z7 F1 iนิ้วแตะใกล้แขนบีอีกนิด โดยยังไม่จับ
“บี… มีสิทธิ์กลัว”
“มีสิทธิ์ยังไม่เชื่อ”
2 ~# y7 \& e4 ~% _( l3 l1 T“มีสิทธิ์ใช้เวลา”
( N8 l4 R- H. p3 Bจากนั้นหันไปทางน้าอ๊อด
7 s( x* F6 u# h$ `มือบนพนักเก้าอี้ขยับเล็กน้อย
- N  I- w( h$ i7 _/ Q“ส่วนพี่อ๊อด… ก็มีสิทธิ์ที่จะเสียใจ”
! g1 T) _& @+ b6 l; H“มีสิทธิ์ที่จะกลัวการสูญเสีย”
' c( ~+ J/ ~1 V# m. i“แต่ไม่มีสิทธิ์ใช้ความกลัวนั้นไปทำร้ายอีกฝ่ายอีกต่อไป”
ความเงียบเข้ามาคั่นกลางอีกครั้ง
ธันวาเว้นจังหวะให้นานพอ
2 A/ J) L) {0 Xแล้วพูดประโยคที่ช้าและหนักแน่น
. _) {8 H" l1 M& m! n: z! Q- j“คนที่รักกันจริง… ไม่ใช่คนที่ไม่เคยทำให้กันเจ็บ”
“แต่เป็นคนที่เมื่อทำให้เจ็บแล้ว… ยังกล้าหันหน้ากลับมาเย็บรอยร้าวด้วยมือตัวเอง”
; q% B( `, V  E; P3 |: p4 {: cบี กดริมฝีปากแน่น
% V' \: R) ?  eน้ำตาไหลย้อยอีกครั้ง
( M5 f4 x' s$ _! a2 ?" ~น้าอ๊อดก้มหน้าลง
ไหล่สั่นเล็กน้อย
ธันวาขยับตัวเข้ามาอีกนิดเดียว
แล้วยื่นมือทั้งสองข้างออกไป
2 y+ {6 ^4 k7 ~- D8 x1 J7 m8 qฝ่ามือหงาย
ข้างหนึ่งเข้าหาบี
/ l$ v7 D! S( y  Uอีกข้างเข้าหาน้าอ๊อด
ไม่ได้จับบังคับ
5 v1 K+ Y8 q. Yแค่ยื่นให้
" f- l; x5 r/ ]6 p% C“ตอนนี้ไม่ต้องจับมือกันก็ได้”
9 o5 \( c# F  ]' r6 ]& J7 `  j“แค่… วางมือไว้ใกล้ๆ กันก่อน”
“ให้รอยร้าวมีสะพานบางๆ ขวางอยู่”
% H/ Y# G6 a) S$ I  o0 C“ผมจะเป็นคนคอยประคองสะพานนั้นไว้ให้ก่อน”
1 [' ?" w3 k6 x3 }8 [, hบี มองมือของธันวา
แล้วค่อยๆ ยกมือตัวเองขึ้นวางลงใกล้ๆ
" v1 Y( V! m" R2 C1 W9 p: E2 ]) Y# V% Lนิ้วยังสั่น
น้าอ๊อดก็เช่นกัน
8 P8 H- q  v- w( H1 y6 j3 \มือที่สั่นเทาถูกยกขึ้นวางลงใกล้มือของบี
โดยยังไม่แตะต้องกัน
ธันวาวางมือตัวเองเบาๆ ทับลงบนหลังมือทั้งสองข้าง
เพียงแค่สัมผัสบางๆ
# p6 D" c" o, o; k+ e" Bไม่กด
# c* Z! O6 V( p# `' p% s! Tไม่เร่ง
“แค่นี้ก่อน”
! b- d7 t/ [3 _) m; p) ?7 Bธันวากระซิบ
“วันนี้… แค่นี้ก็พอ”
$ [' W3 _) s; u0 P+ \ในห้องที่แสงนวล
รอยร้าวยังลึกและเจ็บ
# c/ V0 D6 q- }แต่ครั้งนี้มีมือที่สามวางลงตรงกลาง
เป็นกาวใจที่บางแต่หนักแน่น
1 b. n, }& E1 J1 X! A6 G5 _; Aค่อยๆ ประสานสองฝั่งที่เกือบจะห่างกันออกไปจนสุดสายตา

1 W; \/ g4 i3 H2 r" c9 h) Hไม่มีใครขยับ
$ e8 }" c7 q7 u* H) G; ~ไม่มีใครพูด
เพียงแค่ลมหายใจของทั้งสามคนดังขึ้นในห้องที่เงียบสงบ
: q7 ]) N4 S) ^/ \บี ก้มหน้ามองมือตัวเอง
นิ้วของบียังไม่แตะต้องนิ้วของน้าอ๊อดโดยตรง
แต่ระยะที่ใกล้มากขนาดนี้ ทำให้บีรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ลอดผ่านมาจากฝั่งตรงข้าม
ในใจของบี ความกลัวยังไม่หายไป
มันยังคงนั่งอยู่เงียบๆ ตรงมุมหนึ่งของอก
แต่ครั้งนี้ความกลัวไม่ได้กรีดร้องดังเหมือนเมื่อก่อน
มันถูกกดไว้ด้วยน้ำหนักของมือที่สามที่วางทับอยู่
น้าอ๊อดก็เช่นกัน
3 Y# M; ?3 A+ B4 P& {; ?7 Yน้าอ๊อดกลัวว่าถ้าขยับนิ้วแม้แต่นิดเดียว บีจะหดมือหนี
( {: p/ q( p! X  nแต่ก็กลัวเหมือนกันว่าถ้าไม่ขยับ… บีจะคิดว่าเขายังคงหลบอยู่
ธันวาไม่ได้เพิ่มแรงกด
4 Y( a: W" Q8 w/ D0 {! Mเพียงแค่คงมือไว้อย่างนั้น
แล้วพูดด้วยเสียงต่ำมาก
“ไม่ต้องรีบ”
“ไม่ต้องพูดอะไรเพิ่มก็ได้”
" V, K4 f$ h3 A0 j2 l“แค่รู้ว่าตอนนี้… ทั้งสองคนยังอยู่ในระยะที่เอื้อมถึงกัน”
2 D- z; f+ c. @% [บี หลับตาลง
# Q5 W7 F4 h$ i3 H' Yน้ำตาที่ค้างอยู่บนแก้มไหลย้อยลงช้าๆ ไม่ได้สะอื้น
6 ?2 G: b* c+ ?แค่ปล่อยให้ความอ่อนล้าค่อยๆ ซึมออกมา
) a9 u$ z- ?" Rน้าอ๊อดมองมือของบี
6 o, p8 {) p. N/ X8 e0 r7 d  mแล้วค่อยๆ ขยับนิ้วชี้ไปข้างหน้าเพียงนิดเดียว
2 P5 w; A1 G7 {, Vเกือบจะแตะ
& M0 i$ E/ t, Q& l; bแต่ยังไม่ถึง
ํธันวารับรู้ได้
ธันวาขยับนิ้วตัวเองเบาๆ เปิดช่องว่างให้นิ้วทั้งสองข้างได้ใกล้กันขึ้นอีกนิด
โดยไม่บังคับ
" m7 J! _" F5 Xบี รู้สึกได้ถึงการขยับนั้น
4 S# B2 I3 F9 o7 `4 ~2 a4 Kบีเปิดตา มองนิ้วของน้าอ๊อดที่หยุดนิ่งอยู่ใกล้มาก
แล้วค่อยๆ คลายนิ้วตัวเอง
- L" R/ V5 w! F( c2 J: q2 Wปล่อยให้ปลายนิ้วเคลื่อนเข้าไปใกล้ขึ้น
% n+ [# Y. Y( g  Aจนกระทั่งผิวหนังแตะกันเบาที่สุด
เพียงเสี้ยววินาที
) x8 l# T+ y2 Q/ y# j, @) |แต่ทั้งคู่ต่างสะดุ้งในใจพร้อมกัน
  J, G+ `9 @7 @& Rธันวายังคงวางมือทับอยู่
เป็นน้ำหนักบางๆ ที่คอยยึดไว้
“แค่นี้…” ธันวาพูดแผ่ว
+ a. `# h  l7 k0 m- t7 }“ก็พอสำหรับวันนี้”
บี ก้มหน้าลงอีกครั้ง
น้ำตาไหลย้อยบนมือที่กำลังแตะกับมือของน้าอ๊อด
  c" G( k( u$ r; \น้าอ๊อดก็เช่นกัน
สายตาแดงก่ำจับจ้องอยู่ที่จุดที่นิ้วทั้งสองแตะกัน
; \8 g4 C1 F7 ?, ]1 J- t# |โดยไม่กล้าขยับเพิ่ม
9 N+ K3 o' _' q3 M5 F/ Dในห้องที่แสงนวลค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแสงเย็นของตอนเย็น
" I0 [& m  F6 w* `รอยร้าวยังไม่ปิดสนิท
+ h: u% x6 d! _: t7 A# iแต่สะพานบางๆ ที่ธันวาวางไว้
& X( J* b9 U  `" o0 h& s1 tกำลังเริ่มมีน้ำหนักของทั้งสองฝั่งกดทับลงไปด้วย
8 ?0 y0 N% ?  c: iอย่างช้าๆ
8 j& x3 h' W2 J1 Sและระมัดระวังที่สุด

.................................................
เพื่อนๆ อ่านแล้วรู้สึกอย่างไง บอกกันได้นะครับ
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ
1 M0 _6 _- j1 Z" R1 K+ B. S

Nestle

เป็นงานเขียนที่เข้าใจคนจากชายแท้ละต้องมาสับสนเพราะการเปลี่ยนแปลงมาก ขอบคุณครับ

Alexanderwong

เศร้ามากกกกกกกกกก

zebu

ตอนที่ 27 ดราม่าที่หนักหน่วงมาก ผมพยายามลงรายละเอียดมากแบบให้มโนเห็นภาพตามตัวละคร
+ D9 L2 w. x' Tดำเนินเนื้อเรื่องแบบช้าๆ เนื้อเรื่องมันเวิ่นเว้อกับอารมณ์ ความรู้สึกมาก กลายเป็นดราม่า 3 ตอน
% N: d! y+ Y2 u(ตอนที่ 25 26 27) เป็นตอนเดียวกันแบบยาวๆ นะครับ...มันบีบหัวใจบีและน้าอ๊อดมาก
  x1 g6 s' _' k1 Y3 _6 e$ p4 Dพิมพ์ตั้งแต่บ่ายโมง - 4 ทุ่มนิดๆ ก็งงตัวเอง ซ้ำๆ เวิ่นเว้อมาก คิดเห็นอย่างไรบอกกันได้ครับ
  ^7 Y; d0 m9 d# q# Uเดี่ยวค้อยมาตามแก้ วันนี้ปวดหัวมากอากาศร้อนด้วย ใครไม่ชอบจุดไหนก็บอกได้เลยครับ


7 S- b* u6 d& [. l

Phol_th

ดีที่ยังไม่ปิดอ่านต่อ

4 T6 O7 ?% I. M% F1 Rเก่งปะเดาได้ว่าครูเป็นพระเอกเรื่องนี้  แต่ครูก็เก่งเกินและโชคดีที่น้าตัดสินใจได้ดี  ตอนนี้ห

เรื่องนี้ครูเป็นฮีโร่จริงๆ
2 K1 V6 J# w  ~- |3 r9 u% G+ h
เชียร์ครูให้ได้ทุกคน

zebu

Alexanderwong ตอบกลับเมื่อ 2026-8-11 23:33
เศร้ามากกกกกกกกกก

จริงครับ แต่งเองยังน้ำตาตกเลย สงสารบีกับน้าอ๊อด 555

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Iminthatsea.__

อ่านเพลินมากครับ ขอบคุณครับ

reneisance

ธันวารักบี จนไม่รู้เหลือทางถอยกลับให้ตัวเองละเนี่ย  
  t. \! _! r! f# dส่วนของบี  พูเตามตรง ทุกอย่างที่บีทำ มันเกิดจากการที่บี คิดเองเออเองทั้งสิ้น จริงๆมันไม่ commit กันตั้งแต่แรก แต่ก็เข้าใจการเป็นรักแรกของบี ได้จริงๆ  บีเองก็รัก น้าอ๊อดจนลืมที่จะหาทางหนีทีไล่ให้กับตัวเองจนบางครั้งถอยกลับออกมาไมไ่ด้

7 e$ v! h0 O: Aส่วนของอ๊อด จับปลาหลายตัวด้วยสองมือมันจับได้ไม่หมด การจะเก้บทุกอย่างโดยไม่คิดจะเสียอะไรมันเป็นไปไม่ได้  ถ้า ณ ตอนนี้ อ๊อดก็ ไม่ใช่ชายแท้แน่ๆละ  ส่วนจะยอมรับตัวตนจริงๆ ของตัวเองได้เมื่อไรก็คงต้องใช้เวลาแหละ  แต่หลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อ  สมการความรัก ความผูกพัน ของคนสามคน  น้าสาว น้าอ๊อด และ บี มันดูยากไปหมด ถ้าจะให้กำลังใจก้คือ การกระทำสำคัญมากกว่่าคำพูเ

# J' t3 b; ?8 \( |/ ~) i9 G8 zในความสัมพันธ์ระหว่าง อ๊อดกับ ภาณุและธันวา มันคือ ความรู้สึกดีในอีกรูปแบบหนึ่งที่ ลึกๆ อ๊อดอาจจะถวิลหามานานเพียงแต่ยังหลอกตัวเองไปก็เท่านั้นก็เป็นได้
. m4 z' m! G& Q, ~/ e3 |
ยังไงอยากให้ ทั้งสี่คน อ๊อด บี ภาณุ ธันวา รักตัวเองให้มากก่อนที่จะรักคนอื่นจนไม่สามารถหาทางหนีทีไล่ให้กับตัวเองได้
ปล. เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะ  

Korn1221

เศร้าแล้วเหลือแต่เสียวครับ55555

zebu

reneisance ตอบกลับเมื่อ 2026-8-12 00:39
: b! I3 E0 K( f7 V) nธันวารักบี จนไม่รู้เหลือทางถอยกลับให้ตัวเองละเนี่ย  ...

ขอบคุณมากครับ วิเคราะห์ได้จริงแท้ครับ
รักครั้งแรกของบี รักมากก็ผิดหวังมาก ดีที่มีพื้นที่ให้ธันวาช่วยเป็นไม้หลัก อารมณ์ ความรู้สึกของบีที่เหมือนเป็นเด็กที่อยู่ในกรอบมาโดยตลอด มันน่ากลัวกับทิศทางที่จะก้าวเดินในโลกความเป็นจริงครับ

คำปุ้ย

ทำใจลำบากคับ555

zebu

คำปุ้ย ตอบกลับเมื่อ 2026-8-12 02:37
4 e$ m! f" W3 n* X4 kทำใจลำบากคับ555

ลำบากอย่างไรหรือครับ

thai_boys

ขอขอบคุณมากๆครับ

lekthai

ขอขอบคุณ

Boyz2515

ขอบคุณครับ

Linkren

ผมว่า ให้มันไม่darkดิ่งมาก ก็อยู่ไปแบบนี้  มี2โลก โลกสว่าง เป็นพ่อเป็นสามี เย็ดหญิง ชายแท้แมนๆ เฮฮาแดกเหล้ากับเพื่อ  แต่ก็มีโลกมือ มุมอารมณ์อ่อนแอ  น้าอ็อต อยากโดนกอด อยากอ้อนควย อยากถูกเย็ด  มันก็ประคองทุกอย่างไปได้

zebu

Linkren ตอบกลับเมื่อ 2026-8-13 00:42
! z) s" P# x7 p' _3 C4 Yผมว่า ให้มันไม่darkดิ่งมาก ก็อยู่ไปแบบนี้  มี2โลก โลกสว ...

; k) i: s+ L4 B. @ขอบคุณครับ

darewolf

ขอบคุณมากครับ

manuswin

ขอบคุณครับ

kas

อารมณ์ ความรัก ความรู้สึก มันช่างซับซ้อน