ลงทะเบียน2013-9-8
ล่าสุด2026-10-12
นิสิตสัมพันธ์
- กระทู้
- 50
- ตอบกลับ
- 851
- พลังน้ำใจ
- 15184
- Zenny
- 89064
- ออนไลน์
- 2313 ชั่วโมง
|
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-8-11 18:12
; A# ~: y$ _* n( t+ t* V6 M. z
บีนอนหงายอยู่บนเตียง มองเพดานในความมืด
0 v0 U9 L% V* \5 Lเขาได้ยินเสียงจากชั้นบนเบาๆ แล้วก็พลิกตัวหันหน้าเข้าผนัง
, m# w: z9 v2 c; P) y3 U, p3 Sหลับตา พยายามไม่คิดอะไรเพิ่ม& S) C# a7 a8 F
" o4 Z; ]8 r2 \* ~' ?, ?" z
...............................................
% C. w* {( ]1 u9 e; q$ t& ~; B# |
เช้าวันจันทร์ น้าอ๊อดขับรถส่งบีไปมหาวิทยาลัยตามปกติ, Z+ o8 k7 p4 V8 M
ทั้งคู่นั่งเงียบกันไปตลอดทาง
]1 {+ ]1 c! R) l; Rบีแอบมองหน้าน้าอ๊อด หลายครั้ง
8 V* s: W5 S) m7 Sน้าอ๊อดพยายามทำตัวเหมือนทุกวัน. Z' P9 J+ G% O* ~
พูดทักทาย ถามว่าวันนี้มีเรียนกี่โมง
' z5 U# D, ~" R; y' E* ]แต่สายตาและการตอบคำถามที่สั้นเกินไป * c* x4 n/ Y3 Y+ Q4 k4 z
กลับบอกชัดเจนว่าข้างในไม่ปกติ! u$ ^+ P* U3 `& L
บีรู้สึกถึงความอึดอัดในอก$ G0 |9 N) [ t+ x+ s. B: C
อยากถาม; o) W m) p4 C3 B
แต่มองภาพเมื่อคืนที่บ้านแล้วยังเลือกที่จะนิ่ง. q5 u9 n/ d% g% C
เมื่อรถจอดหน้ามหาวิทยาลัย บีเปิดประตูลง. k8 H$ L6 g* F; T. H- ^3 v: K: m
“ไปก่อนนะครับ”. O: K0 Z" g, e
น้าอ๊อดพยักหน้า
5 r; Y2 V. G% C/ T$ i. I7 A3 _“ตั้งใจเรียน...แล้วระวังตัวด้วย”' K! n: x2 S4 U( w+ g, A" C
บีหันหลังเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย m+ `. t5 p5 x' f
โดยไม่ได้หันกลับมามองอีก |6 H+ L/ F/ q# I" `$ \0 W
7 E; h( d+ S$ T$ ]ช่วงบ่าย คาบเรียนของอาจารย์ธันวา& R0 |8 t9 h1 c3 y
บีนั่งอยู่แถวกลาง เปิดสมุดโน้ตไว้ตรงหน้า( O- ~3 I \+ t& c7 i2 g$ P/ S; B
แต่สายตาเหม่อลอย
4 y# R* m! n. @, @0 j' v: A+ A7 Vความคิดวนอยู่กับน้าอ๊อด3 @$ p5 m% o4 U; X' X; I
กับบรรยากาศที่บ้าน
6 [, @% i: K, l" K+ e8 e: E# sและกับความรู้สึกที่ยังอึดอัดอยู่ในอก u+ Y# b2 a4 ~0 V; B" y
ธันวายืนสอนอยู่หน้าชั้น
8 ^ X! h( a+ S' _3 Y$ P! rสายตาเหลือบมาเห็นบีหลายครั้ง) [( l. n: _' x/ y0 w* y1 W, T
เขาไม่ได้เรียกชื่อตรงๆ6 o0 m% }$ b+ T) u/ N
แต่เดินผ่านโต๊ะของบีช้าๆ ขณะอธิบายเนื้อหา4 I* Z% V6 Q+ h7 E
แล้ววางมือเบาๆ บนขอบโต๊ะของบีเพียงเสี้ยววินาที
. a1 r+ T, |, k$ q2 A; \* b“นักศึกษาคนนี้… น่าจะยังไม่ตื่นดี” ธันวาพูดเสียงเรียบ
4 Z6 N# @- U0 y5 u3 |2 l& Uมีเสียงหัวเราะเบาๆ จากเพื่อนในห้อง4 {% w/ a) Y4 p5 A* x' R
บีสะดุ้ง เงยหน้าขึ้น
1 I( k g- F/ f8 f+ [' ^* Dธันวายิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วเดินต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น$ y; f2 q3 k; H' Q: _& R9 Z
ธันวาสอนจนจบคาบ ธันวาเก็บเอกสารบนโต๊ะ แล้วพูดขึ้น, @/ K( B- G( w* S
“ใกล้สอบแล้ว ใครมีข้อสงสัย หรืออยากให้อาจารย์แนะนำเพิ่มเติม มาหาได้ที่ห้องพักอาจารย์หลังเลิกเรียน”4 G( a O' ?6 n* m+ ]( u2 w
สายตาของธันวาเหลือบไปทางบีเพียงสั้นๆ4 i9 I, l. F/ G' v5 E, t: g$ k
แล้วก็เดินออกจากห้อง
$ ~! i* b5 ?% h
; k0 y3 {: L' hบีนั่งนิ่งอยู่กับที่พักหนึ่ง
% X' r q% W- @; `7 v. O1 Y' ]ก่อนจะเก็บหนังสือช้าๆ! v) z8 n) I) k
แล้วเดินตามไปที่ห้องพักอาจารย์- x: t. p$ j8 d
ห้องพักอาจารย์เงียบสงบ ธันวานั่งอยู่หลังโต๊ะ + j6 M' }$ {4 @& z( D1 D
เมื่อเห็นบีเข้ามา ก็พยักหน้าให้8 E/ ]; s e7 p3 `/ u
“ปิดประตูด้วย”
+ s3 z' B% |- e% Nบีปิดประตูเบาๆ แล้วยืนอยู่ตรงนั้น
. c8 t3 C" T, w: pธันวาวางปากกาลง
/ c# t+ o8 j3 B2 L# l- L2 q“นั่งสิ”
5 h, B% _+ M/ k9 Jบีนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม
7 T8 c3 m- Z6 L, i8 S( b* Q3 Cทั้งคู่เงียบกันไปครู่หนึ่ง
3 `( _2 M6 l( G“เมื่อวาน… พี่อ๊อดกลับบ้านแล้ว...” ธันวาเปิดประเด็นเสียงเรียบ$ g* S6 s1 @9 e5 c0 n
บีเงยหน้าขึ้น6 ~% c* a3 q, ?6 t7 N; ]: x; X6 L
สายตามีแววซับซ้อน; M5 z5 @3 k# `$ n6 n
“ครับ…”' x7 N0 q4 u2 ]" r, |9 b
ธันวาเอนหลังพิงเก้าอี้
' L# E4 F+ o( b: P/ O v# K“เมื่อวานที่บ้าน… มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า”
/ Q! Q9 `* l/ C9 n$ K: { nบีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย0 t1 Y$ |! u4 b- O3 D/ ~
แล้วส่ายหน้า, |0 g. t; u& C; o, \
“ไม่มีอะไรครับ… แค่น้าดูเหม่อๆ”
, N4 n! m: m9 O% g! q& J5 oธันวาพยักหน้าช้าๆ
6 l4 \) A, R8 s( F“พี่อ๊อดกำลังสับสนกับตัวเองอยู่”
& z, ]! T2 h; h5 [# B“มันไม่ใช่เพราะบี”' D3 O9 m3 l2 r) t' {
บีนิ่งไป* F/ u7 r8 T/ F7 \7 H, Z0 w
“แต่ผมรู้สึกว่า… น้าห่างผมขึ้น”
+ P9 Z/ J3 a" e# Q& e* Rธันวาเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตาอ่อนลง4 y2 P9 X& B! q' r% x7 k5 R
“บางครั้งคนเรา...เวลาสับสนกับตัวเองมากๆ ' N) {7 |2 e; I6 {7 i+ `" i
ก็จะเผลอผลักคนที่ใกล้ชิดที่สุดออกไปโดยไม่ตั้งใจ”
: k2 \: u' d- w- O: }- k6 b“ไม่ใช่เพราะไม่รัก”5 w& z, b7 u3 J- H( g. r
“แต่เพราะกลัวว่าจะทำร้ายคนนั้น”
: X. l7 v( i# U& [บีเงียบไปนาน( e% E5 ^ f' ~" D- j# \$ a; E
ก่อนจะพูดเสียงแผ่ว5 v" d/ B* _4 L t6 C9 J# n
“ผม… เป็นห่วงน้าครับ”
( `# l% X( f1 U9 m. ]ธันวาพยักหน้า& v" B( Z7 I, P! q+ E8 |. [
“ผมก็เป็นห่วงเหมือนกัน”
: x& N5 n) |; Z" L4 K; s2 p' t/ r& ~ทั้งคู่เงียบกันไปอีกพักหนึ่ง
* \1 }) o6 m4 _% kบรรยากาศในห้องค่อยๆ เบาบางลง
$ Q+ x( b5 ^' |6 J2 oธันวาจัดเอกสารบนโต๊ะเบาๆ
+ ~$ D8 p/ O, e5 Vแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น, w* y% c s( |8 F
“ใกล้สอบแล้ว”: G* T- t3 P& x4 t
“อย่าปล่อยให้เรื่องพวกนี้มากระทบกับผลการเรียน”* ~! [* J5 }* F+ _, x
บีเงยหน้าขึ้นมอง ธันวามองตากลับไป/ G2 ]( Z" d* u- G& D
“เพราะคนที่จะเสียใจ… ไม่ใช่บีคนเดียว”9 `; V3 P2 G5 U: [# Q
“แต่เป็นน้าอ๊อด… และตัวผมด้วย”5 |" ^. g) z- G ~; ]
คำพูดนั้นหนักแน่นแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย4 ]3 W! e- H/ j8 W, J) r
บีถอนหายใจเบาๆ; z8 ~: s; }2 {" k
แล้วพยักหน้าช้าๆ1 q8 [ Z; X1 [! t
“ครับ… ผมจะตั้งใจ”
3 I- z, \. c7 |( l5 @" ` aธันวายิ้มบางๆ
) S7 j: \$ n7 L# ^( y“ดี”
; _' A7 a: Z2 D- u6 i2 @ธันวาหยิบปากกาขึ้นมา
% p( I1 R+ H; x* K6 V, ~: X* T“มีอะไรสงสัยเรื่องสอบก็ถามได้”
& ~- P" [9 g7 x0 S9 s! E5 K. @บียิ้มตอบกลับเล็กน้อย' B _- ^$ W- {3 v/ {( N! t2 ~7 j
แม้ใจจะยังไม่โล่งทั้งหมด
/ a t9 P- U/ D% \3 Cแต่การได้นั่งคุยแบบนี้กลับทำให้บีรู้สึกเบาขึ้นบ้าง
" C: A3 v- d/ u) y ?: N/ u. T6 }' h Y: j" b! q
ธันวามองเขาโดยไม่เร่งเร้า/ M ], K1 [, X
สายตาของธันวาเต็มไปด้วยความนิ่งและความเป็นห่วงที่ไม่ได้พูดออกมาทั้งหมด
6 Y% A2 {+ c! m6 R4 C; ^+ E“บี…” ธันวาเรียกเสียงนุ่ม
" P L" Q+ ~! D5 a2 Y7 m5 R“ช่วงนี้… นอนหลับดีไหม”3 _0 w3 H W' q; R) w T
บีเงยหน้าขึ้น! X4 u0 A4 b% F0 g6 ~$ @
แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
& K. E1 n4 d3 A5 `1 O“ไม่ค่อยหลับครับ”/ F9 t8 j; ?! ?1 k3 K2 n3 |
“คิดเยอะ”- ?0 C/ A2 @1 l G# o. m6 n
ธันวาพยักหน้า2 D# B3 C% C' F* o" X
“คิดถึงน้าอ๊อด”6 s' B1 A4 x, N# Z5 ]; G
บีเงียบไปครู่หนึ่ง
$ D& {( ~8 W1 P5 k$ D% Nก่อนจะตอบเสียงแผ่ว) Z2 M* |8 M7 y- X. O- p- o+ Q' g7 O
“ครับ… ผมกลัวว่าน้าจะแบกอะไรไว้คนเดียว”, f' A' I. Y& t, ]: A
ธันวาเอนหลังพิงเก้าอี้* l& U, Q& s0 |
นิ้วเคาะเบาๆ บนโต๊ะ" X& ?0 ~# I2 I
“พี่อ๊อดเป็นคนแบบนั้น”
8 H2 ^! R- e3 a9 i2 q“เวลาเจอเรื่องหนักๆ มักจะเก็บไว้คนเดียว”
. d# [* u% i$ ~) J) [“แล้วค่อยๆ กดทับจนล้น”
* M. K9 s. g! j( z0 h1 ~. Y) Hบีกัดริมฝีปากเบาๆ
& z9 f O5 ]; C4 J8 y" J& h“ผมอยากช่วยน้า… แต่ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไง”: X% d; d' [) Z, w' m6 w
ธันวามองบีตรงๆ
+ t$ J% q# f e f& D" o2 R“ตอนนี้สิ่งที่บีทำได้ดีสุด… คือดูแลตัวเองให้ดี”( E, x1 |+ A1 }& z5 q, o+ d+ Z v' _4 _
“อย่าเพิ่งฝืนเข้าไปใกล้เกินไป”
2 q! A! n2 Y/ E“เพราะถ้าบีพัง พี่อ๊อดก็จะยิ่งโทษตัวเองหนักกว่าเดิม”) z3 d- ?( [, y" e
คำพูดนั้นทำให้บีนิ่งไป& w: o+ E$ f" k: |2 q; B
ธันวาถอนหายใจเบาๆ2 b6 }( G, n. Y* L) X1 w
แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง8 C7 M3 O7 d, R1 c6 ]3 M V+ @
“ผมก็เป็นห่วงเหมือนกัน”: {3 G( q' n% W8 Z
“ทั้งพี่อ๊อด… และบี”0 Z; Y2 M6 v+ L0 Z, ]8 ]; i
บีเงยหน้าขึ้น
1 z7 a) J6 A2 u" y' S) X* Tสายตาแดงเล็กน้อย
" Z. z, O2 s/ @, [. u: ]) |8 ~“พี่ธันวา… ห่วงผมอีกด้วยเหรอครับ”
9 Y, a! Z8 A" `( aธันวายิ้มบาง ๆ3 p$ ^# @7 b6 f+ s# M
“ห่วง”
$ K r" i4 ~ S7 T0 W: T5 A“เพราะบีเป็นคนสำคัญของพี่อ๊อด”+ u7 d5 Y Z9 A, g. K
“และก็… สำคัญกับผมเหมือนกัน”0 ^5 N/ B9 g/ p
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
4 e7 m @( M K/ vแต่คราวนี้มันอบอุ่นกว่าเดิม# w3 ?! e' M. \; c$ g
บีหลุบตาลง3 c0 I1 J: l6 ^, b8 h6 I5 g
นิ้วกำกระเป๋าแน่นขึ้นเล็กน้อย" b6 R* ^& v$ N* c, R% ^. K
“ขอบคุณครับ…”( {9 G9 ~2 P0 ]- l" `+ ~7 I
ธันวาพยักหน้า
; A5 Z, E+ y& ]1 C“พักผ่อนบ้าง”
5 Z3 w3 b. b4 K) P5 w, C“แล้วค่อยค่อยๆ คุยกับพี่อ๊อดทีหลัง”
2 P6 h. C, K3 c) y) oบียืนขึ้นช้าๆ( [8 H* q3 ]* I; |0 }; H
โค้งหัวให้ แล้วเดินออกจากห้อง
, g4 u& [; k2 m" F( X1 N6 Vธันวายังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ9 u; d7 w! R& @7 m- y! ~/ |
มองประตูที่เพิ่งปิดไป
4 G) Y2 x' A) W7 q# B; ~: o6 @นิ้วที่เคาะโต๊ะหยุดลง
k9 ?" }: w3 e, E8 o5 O! ?. T* @- }0 Tในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน0 F) t( M% i1 m) h+ ?. j
ทั้งต่อบีและต่อน้าอ๊อดที่ยังคงสับสนอยู่คนเดียว
0 A! b9 U0 R8 l4 p
9 b, Q; }, W: Wเย็นวันนั้น น้าอ๊อดขับรถกลับบ้าน มือจับพวงมาลัยแน่น 9 p5 Q7 C! C. M* g2 L
ดวงตามองถนนตรงหน้า แต่ความคิดกลับวนเวียนอยู่กับหลายสิ่ง
t+ h5 l+ I/ } k# a7 wความสับสนยังไม่จางหาย1 a+ N) h( L3 r0 C1 g# l$ `; ^* F
ภาพของภาณุ ธันวา และคำพูดของภรรยาเมื่อคืนยังติดอยู่ในหัว* @- @3 }2 F: }2 @) F- x
เมื่อถึงบ้าน จอน้าอ๊อดดรถช้าๆ แล้วดับเครื่อง+ [$ Y% y2 k) e, J0 G1 O
นั่งนิ่งอยู่ในรถอีกพักใหญ่ มือยังวางบนพวงมาลัย ถอนหายใจยาวออกมา
2 H' N" k% H: \. b J, \3 _6 Kจากนั้นจึงค่อยๆ เปิดประตูลงจากรถ1 c& |' q W4 [6 ^* H! u6 W' u5 x
ประตูบ้านเปิดออก
, S H! s) F* v# X; Q% zไฟในห้องรับแขกเปิดอยู่" G2 f- T7 k/ `: O4 J9 c
ภรรยานั่งอยู่บนโซฟา เปิดโทรทัศน์เบาๆ: ]3 f* U. T o# l9 R* a
เมื่อได้ยินเสียงประตู เธอหันมายิ้มให้2 ~5 ]" q5 A5 W
“กลับมาแล้วเหรอคะ”
' n- p ^1 v8 {, p. u) U1 m; v8 nน้าอ๊อดถอดรองเท้าอย่างช้าๆ วางกระเป๋าลงบนชั้นอย่างระมัดระวัง1 i, R* _$ b( {6 a1 O/ R! ^
แล้วฝืนยิ้มตอบกลับ
/ U% Q! h7 |, `“อืม”
]; ?! X9 {- l1 v4 l9 F) @น้าอ๊อดเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ภรรยา
, ~! s+ q0 h/ r8 g+ y2 sร่างกายยังแข็งเล็กน้อย หลังตรงเกินไป( i: }8 ^" G4 N$ N, \$ n% L
มือทั้งสองวางบนเข่า นิ้วค่อยๆ กำและคลายโดยไม่รู้ตัว* ~. F$ \0 u- Y) T( s/ v& E9 v
ภรรยาปิดโทรทัศน์
0 S; A2 k0 p8 T4 l2 iหันมามองน้าอ๊อดเต็มๆ v( Q" F7 n& y4 T1 y$ c# V
“วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ”& Y2 p- t! _+ O% v" |0 `" J) a
“ปกติ” น้าอ๊อดตอบเสียงเรียบ: a" B# q" Y) d5 L$ L! E4 H0 V
สายตาของน้าอ๊อดหลบไปทางอื่น8 ]' D$ |& v5 b3 o5 F. [ h2 V
ภรรยาเงียบไปครู่หนึ่ง
3 N3 L' x: m) M/ Vสายตาจับจ้องใบหน้าของน้าอ๊อด
' b- r; Z& s2 X" c, z* r“พี่อ๊อด…” เธอเรียกเสียงนุ่ม
9 y: B* \3 T, [) q“ช่วงนี้พี่ดูเหมือนมีอะไรคิดมากจริงๆ นะคะ”
# m" P' q5 _: X- V. f, f$ Oน้าอ๊อดชะงัก7 h' @: n# z$ K" A, C. m
มือที่วางบนเข่ากำแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเอ็น
5 S$ [0 v2 `- D6 D* v% s2 c& z- cขยับตัวเล็กน้อย พยายามผ่อนคลายไหล่ที่เกร็ง
7 S( {' I# g1 z& j8 K# h$ C2 x“งานยุ่งนิดหน่อย”$ M6 P. H0 j) P
ภรรยาเอียงคอเล็กน้อย
7 t7 r7 D; Z a0 r6 Uรอยยิ้มยังคงอยู่ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความสงสัยที่ค่อยๆ ก่อตัว( t+ _! @( z5 r+ t# Y0 w
“พี่แน่ใจนะคะ” {6 V- }' ~& @; U! j3 ^ c6 p
“สาวรู้สึกได้… ว่าพี่กำลังปิดบังอะไรอยู่”1 M% Z* N/ U h8 [' |8 S
คำพูดนั้นไม่ได้รุนแรง8 [$ d# O) _% y" l; Q. `7 t
แต่กลับทำให้หน้าอกของน้าอ๊อดแน่นขึ้น& f4 L/ Y# a, s7 |. H* H& X
น้าอ๊อดหลุบตาลง" ?# d- I! \5 K- \9 | F; S
จิตใต้สำนึกของน้าอ๊อดทำงานตลอดเวลา
% i3 ~; f3 ~- K$ x7 d1 q$ c: V8 Cภาพลักษณ์ชายชาติทหารที่ถูกหล่อหลอมมาทั้งชีวิต ยังคงส่งเสียงดังอยู่ในหัว
$ e- r; m, O* S& c7 V; q“มึงต้องแข็งแกร่ง”
: Z! F7 A/ R [/ f5 x# `“มึงเป็นผู้ปกป้อง”# ]9 M& o; w# z( b3 k) q7 A
“มึงไม่ควรรู้สึกแบบนี้”1 [, D K/ P2 F2 u% f
แต่พร้อมกันนั้น ความผิดต่อภรรยาก็พุ่งขึ้นมาแรงไม่แพ้กัน2 r y, i" L) I$ K9 Z
ผมรักเธอ, k7 n/ h" Q$ N: h% x. l7 ? i
รักจริง, f* @6 R& v! o0 b# ^6 i
แต่ก้กำลังโกหกเธออยู่ทุกวินาทีที่นั่งอยู่ตรงนี้* L+ Z6 h. y2 f6 e
ภาพของภาณุที่ถูกตัวเองกดลงบนเตียง
3 h% Q/ `: B- q# Uและภาพของธันวาที่กระแทกเขาจากด้านหลัง e Y3 X0 e$ h! L* K1 @
ผุดขึ้นมาสลับกับใบหน้าของภรรยาที่กำลังมองเขาด้วยความห่วงใย
4 U0 I A( w' wน้าอ๊อดกำมือที่อยู่ใต้ฝ่ามือของภรรยาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว# J0 q& Q# g7 j- z0 c
ภรรยาสัมผัสได้ถึงความเกร็งนั้น
5 Z! l' W: }. |! B/ j/ D8 }เธอเอียงคอเล็กน้อย มองใบหน้าของเขาในแสงสลัว
0 u% `( T5 a: Q# P“พี่อ๊อด…” เธอเรียกเสียงแผ่ว
: W$ |, ~1 l+ w“คืนนี้… พี่คิดอะไรอยู่เยอะจริง ๆ ใช่ไหมคะ”) c4 S. j6 R4 v. H
น้าอ๊อดชะงัก& D/ K7 e4 P1 P. r9 _2 s9 }
ลมหายใจสะดุดไปชั่วเสี้ยววินาที. O/ _9 n# ^( v: n* T6 t2 ~
“ไม่มีอะไร” เขาตอบเสียงเรียบ/ p! s% M [7 s1 \0 x7 e5 ^% P0 i+ X
แต่คำตอบนั้นแผ่วและไม่มีน้ำหนัก1 H6 h$ x+ q }. e& b
ภรรยาไม่เร่ง
, `' r3 W0 ^* H$ y/ ?) i/ }/ `. jเธอเพียงแค่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด" Y9 f9 ^/ h, u
ไหล่ของเธอแตะกับไหล่ของเขาเบา ๆ
/ e# n% O, H i& D+ B2 ^' a' n& N“สาวรู้สึกได้…ว่าพี่กำลังปิดบังอะไรบางอย่าง”
( @' \2 Q* u, }. j“และมันหนักมาก”
( v5 Z9 i+ B# ]! W' G9 _คำพูดนั้นไม่ได้กล่าวหา
' c: Z( F7 G2 x1 T3 V5 q& Dแต่กลับยิ่งทำให้จิตใต้สำนึกของน้าอ๊อดสั่นสะเทือน9 _5 o+ u! [' d5 W, R6 U4 P
น้าอ๊อดนึกถึงบี/ W, w4 |* Z, X. v& [
หลานชายที่เขารักเกินกว่าคำว่าหลาน
8 y5 C! A+ Q$ C" Z$ fแต่กลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับกับตัวเอง% ^9 g3 D; [# r5 N2 i7 U2 W4 d9 h
แล้วยังมีมิ้นท์…จุดเริ่มต้นของการพังทลาย1 L5 N9 r; C7 ~5 M* ]3 [7 v
การถูกเย็ดจนหมดสภาพโดยสาวสอง" U4 H2 S* L1 x" f# ^( x2 h
ทำให้กำแพงที่เคยแข็งแกร่งแตกร้าว
! U$ Z; F- _" K# K) I$ \) `' q Pและความเสียวที่เขาได้รับจากผู้ชาย
; y6 C, J. ?6 Q$ k5 @" [1 e3 Z& Dบางครั้งรุนแรงและลึกกว่าที่เคยได้รับจากผู้หญิง
, A& o2 |* N V5 O3 hจนตัวเองยังไม่กล้ารับ
) d. v) g4 T: W1 [น้าอ๊อดหลุบตาลง9 B X1 B9 y( ?- f! K2 [2 B
นิ้วของเขาขยับเล็กน้อย ใต้ฝ่ามือของภรรยา
9 L# Y9 @; h& U7 r7 t- J. s) c# nแต่ไม่ได้กำตอบ5 h2 b4 \/ m% Z- f1 Z6 r
ภรรยาถอนหายใจเบา ๆ. m: g, F2 g7 j6 ~* b+ n
แล้วยกมืออีกข้างขึ้นมาวางทับมือของเขา3 c$ q% h g& w6 ], |$ {: p
“สาวไม่เร่งนะคะ”
- o2 H& i: ]2 ]# c“แต่สาวอยากให้พี่รู้ว่า… สาวอยู่ตรงนี้”
9 _8 c2 X' }# R. `& t“และสาวเป็นห่วง” f. o& j( U X- W0 g
น้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น มองน้าสาวสั้น ๆ
# t) E, S p: a: d2 a* v wสายตาของเขามีความซับซ้อนปนเปกันจนอ่านไม่ออก& @" @ z/ }) t; w9 w( k
“รู้…” น้าอ๊อดตอบเสียงแผ่ว* x6 P! R/ H5 L0 e
ภายใต้หลังคาบ้านหลังเดียวกัน
( q" `5 h9 s7 ^. {4 Oน้าอ๊อดนั่งอยู่ข้างผู้หญิงที่เขารักที่สุด
8 s0 @ x" Q! v9 z7 S! fแต่จิตใต้สำนึกกลับเต็มไปด้วยความขัดแย้งที่ถูกกดทับมานาน8 @' A' t3 `& F. k2 m8 P9 S
และความสงสัยของภรรยาก็ค่อย ๆ ก่อตัวชัดเจนขึ้นในค่ำคืนที่เงียบสงบเช่นนี้
& W: \5 A0 R* P8 q7 D6 l. l! D: g% `0 r5 w, |& ]. d7 H4 c* W
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ค่ำคืนอย่างช้าๆ
i; X+ G5 o: |; M! \7 } _) @น้าสาวยังคงนั่งอยู่ข้างๆ น้าอ๊อดบนโซฟา
+ d5 _' e8 N1 Y4 v# Y$ n' y t* Cมือยังวางทับมือน้าอ๊อดอยู่เบาๆ
* Y) Y2 [4 H' _6 p" K) B" [ไม่ได้บีบแน่น แต่ก็ไม่ได้เอามือออก
/ |! F7 }. o4 E @# ^* }) J) lน้าอ๊อดรู้สึกถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นชัดเจน0 M0 o4 K9 j$ l" p2 f* u2 _" t8 x
แต่กลับยิ่งทำให้ความขัดแย้งในใจทวีคูณ9 b2 ~. b' w* i6 N& ?1 w" b/ G
น้าอ๊อดอยากเอามือออก
- j4 K. k3 G9 s* kอยากลุกขึ้นไปอาบน้ำ
* h7 ] Q: ]' C0 ^) Nอยากหนีจากสายตาที่กำลังจับจ้องอยู่& Z) k( X0 m0 c# a
แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อ% ?! J( l3 r' |# B7 n% P
เหมือนถูกตรึงไว้กับความผิดที่ตัวเองสร้างขึ้น
) B4 |) | k3 R, P# }ภรรยาเงียบไปนาน3 ?* ~# p. J0 F v5 |: w
ก่อนจะค่อย ๆ พูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล L: \) W" e$ q! {. X7 v, ~2 _ F
“พี่อ๊อด… คืนนี้พี่ดูเหนื่อยมาก”
' ?# ]4 L9 D2 V2 {* s“ขึ้นไปพักผ่อนเถอะคะ”! r: E6 M5 k' S
น้าอ๊อดพยักหน้าเบาๆ
2 w9 H4 j; M7 h6 ^4 eแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
7 ~1 K2 b( f# ]6 T# E$ J+ T, pมือที่เคยอยู่ใต้ฝ่ามือของภรรยาถูกดึงออกอย่างช้าๆ
* ]6 x/ j4 ~% I1 `; W2 ^) mน้าอ๊อดรู้สึกถึงความว่างเปล่าทันทีที่สัมผัสนั้นหายไป
, _! i8 y2 T8 M( M' p+ j* fทั้งคู่เดินขึ้นบันไดไปด้วยกันโดยไม่พูดอะไร7 }& b% F& Q# A: L. A. ~" F
เมื่อเข้าห้องนอน น้าสาวเปิดไฟข้างเตียงเพียงดวงเดียว, G) R- U: k& g2 S" g; Z$ A3 Q% n
แสงอุ่นๆ ส่องสว่างเพียงบางส่วนของห้อง) [8 i1 a+ M j; U
น้าอ๊อดเดินไปยืนตรงหน้ากระจก" G* c3 u) @( ~1 r3 v e& j
มองภาพสะท้อนของตัวเอง& l8 n' m' u0 S1 b0 n
ใบหน้าดูเหนื่อยล้า
: J6 X! b' {5 C! Xและมีเงาอะไรบางอย่างที่ตัวเองไม่อยากยอมรับ
6 v% [# V7 e, N( t0 U) j. E: Fน้าอ๊อดสัมผัสได้ถึงสายตาของภรรยาที่มองมาจากด้านหลัง# M) P/ M8 X6 t, N2 m
“พี่…” เธอเรียกเสียงแผ่ว! z; q" l; o. B5 M5 a
น้าอ๊อดหันกลับมา
5 Q1 |6 W# y) m* t6 x0 m) Jภรรยายืนอยู่ตรงขอบเตียง
* ~( k0 \1 C& d8 Hมือกอดอกเบาๆ
. s* t: n, P0 y3 i4 g t G4 ^0 Aสายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความสงสัยที่ยังไม่จางหาย$ K# E2 z$ n% P C! c4 f2 }. @
“สาวขออะไรได้ไหมคะ”
! F7 x% g8 X: k- V6 J“คืนนี้… กอดสาวหน่อย”
. k) A6 F" k% [8 Hคำพูดนั้นเรียบง่าย
( z. _0 h6 l: cแต่กลับหนักอึ้งสำหรับน้าอ๊อด
) T: E( @5 B3 W, j) }+ _; S- Jน้าอีอดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง) G1 n1 t* d% L& _. J/ Q$ C
แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหาภรรยา
) G# p' U1 v6 j& @. |# U( hมือทั้งสองข้างโอบกอดร่างของภรรยาเบาๆ8 s" t7 ^1 G3 P
ศีรษะของน้าสาวซบลงบนอกของน้าอ๊อด# Z$ M. C/ ?9 I+ V) f
หายใจอุ่นๆ รดผ่านผ้าเสื้อ. q& j0 G; Y0 L7 N/ I$ E# @
น้าอ๊อดกอดน้าสาวไว้& v9 W/ g5 A; h p5 v+ F& l) G
แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยภาพซ้อน0 I9 K& t0 w; T/ Z$ C6 E2 t. k4 d9 t
ภาพของภาณุ- t7 V. Q! s9 _# g
ภาพของธันวา
2 {8 N2 B3 Z" m8 r- Dภาพของบี4 I J! v' E" S
และภาพของตัวเองที่กำลังกอดภรรยาอยู่ในตอนนี้
: R+ E; L6 J5 V7 j2 y9 V6 Zความอบอุ่นและความผิดปนเปกันจนแทบแยกไม่ออก
4 _: t/ \$ I. x" O1 \4 f1 P! hภรรยาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
0 b3 ^# t$ _- \- E8 kจูบแก้มเบา ๆ
/ _6 C$ J H6 v“นอนด้วยกันนะคะ”3 m9 e$ N |* h* E0 Q9 m* |0 `
น้าอ๊อดพยักหน้า/ H* @9 n3 B& j- z) }0 J2 W
ทั้งคู่เข้านอนบนเตียงเดียวกัน
6 Z6 k; T1 t& }/ Hภรรยาหันหลังให้ แล้วดึงแขนของน้าอ๊อดมาโอบเอว& Q; A( E2 O2 B; I
น้าอ๊อดวางมือตาม* m/ X1 }/ f6 x; Z' j
ปิดตา. f+ Q) `( B8 m+ F
แต่จิตใต้สำนึกยังคงทำงานต่อไปในความมืด1 |, P; u6 x B6 ~# U
ความสับสน
; b3 F, [* @, G& K) @# s$ L: i6 fความผิด
, {( ~5 s ^( s( mและความกลัวว่าสักวันหนึ่ง…! A- D/ J) e7 Y( m& r
ทุกอย่างจะระเบิดออกมา
& d7 p# _4 T# {0 K! z
. T, h" ~' X" M- @3 }% `คืนนั้นบีกลับบ้านดึกกว่าปกติ* \0 o! v% K/ i
หลังจากติวหนังสือกับเพื่อนเสร็จ เขาก็เดินกลับมาคนเดียว/ c8 D' h) m/ m+ ]' d2 l5 q$ A" m! y
ซอยบ้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดดังเป็นระยะ
7 {5 x E. f9 E) [& m: Aเมื่อเปิดประตูบ้านเข้าไป ไฟชั้นล่างดับหมดแล้ว
, m9 G# V2 M4 Y5 p& w" Vเหลือเพียงไฟเล็กๆ ที่โซฟาห้องรับแขกที่เปิดทิ้งไว้, z- L" p9 R' G$ A$ ]) q- d4 j3 U
บียืนนิ่งอยู่ตรงประตูทางเข้าบ้านพักหนึ่ง
% u0 f- L4 H" g2 uสายตาเหลือบไปทางบันได# C1 }1 {; D* Y
ชั้นสองปิดไฟมืดสนิท ไม่มีเสียงพูดคุย9 C6 Q# e$ n' M0 Y& e) }
ไม่มีเสียงอะไรเลย บีวางกระเป๋าลงช้าๆ7 p' v: O" i n0 j
แล้วเดินไปเปิดไฟครัวเพียงดวงเดียว
- e* H4 y1 z2 ], J- g# ~ดื่มน้ำเย็นหนึ่งแก้ว
, i. }" n/ d8 ]+ i5 U. {; zยืนพิงเคาน์เตอร์นานกว่าปกติ
) v% R2 U1 M# v" h; K6 g* vความคิดวนเวียนอยู่กับหลายอย่าง5 {. [" W( n, u% g
น้าอ๊อดที่ดูไม่ปกติ
0 S0 g" R( E9 Wน้าสาวที่กลับมาพร้อมสายตาเป็นห่วง
9 D" }) H# w1 sและตัวเขาเองที่ยังไม่รู้จะวางตัวอย่างไรในบ้านหลังนี้
9 O. @. \' |0 D8 _- v! G9 Tบีถอนหายใจเบาๆ# j$ T+ j p3 A0 v( [
แล้วเดินขึ้นบันไดชั้นสองอย่างเงียบที่สุด/ E9 ^; E5 ]# s" e
เขายืนอยู่หน้าประตูห้องนอนชั้นสองครู่หนึ่ง) f" B- q8 B/ e
ได้ยินเสียงหายใจแผ่วๆ จากด้านใน6 A8 f. J# t; ^7 o
ทั้งคู่หลับไปแล้ว
& F* v% [6 ? s/ ]7 wบีกัดริมฝีปากเบาๆ
" K. K9 \( E5 N7 Y- pแล้วหันหลังเดินลงไปห้องนอนตัวเองชั้นล่าง
3 @: O# x6 p% H. Zบีนอนหงายบนเตียง. {+ j; ?8 h# N
มองเพดานในความมืด
8 C5 Y1 o& J5 M( u; Q' ~ `- ~# m2 hมือวางบนอก
! I6 M6 d9 V A D7 eหัวใจเต้นช้าแต่หนัก
2 G5 X% m0 @( g$ hคืนนี้…2 m/ ~ f6 j: x0 @8 }2 o/ w$ x
บ้านหลังนี้อบอุ่นสำหรับบางคน
# k. J$ n* P/ @. _$ _. |; Bแต่สำหรับเขา กลับรู้สึกห่างเหินกว่าปกติ
2 z X9 D: e. ^: lในที่สุดบีก็หลับไปอย่างเหนื่อยล้า" l/ ?1 U, H% `
) `6 g/ Z4 Z: V! v1 J( E7 hเช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านม่านเข้ามาในห้องของบี% l `0 ]+ J- D$ t# X* v' V
บีสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากชั้นบน/ }! N$ k4 `! _% D5 {
เสียงของน้าอ๊อดและน้าสาวที่กำลังเตรียมตัว
& ~6 W# z" m. s" S4 ^บีลุกขึ้นนั่งบนเตียง, T6 n8 v) A0 H, u5 \8 A) O
นั่งนิ่งอยู่นาน
! A, ?* c- K `: Z- aก่อนจะลุกไปอาบน้ำและแต่งตัว
" S* b# i; h9 m; a" v" F$ Aเมื่อลงมาชั้นล่าง น้าสาวกำลังยืนทำกาแฟอยู่ในครัว
2 t" a: G6 W5 N3 ?- {9 Aส่วนน้าอ๊อดนั่งอ่านข่าวบนโซฟา5 o+ f0 _& M( u% i; A/ S: u
ทั้งคู่หันมายิ้มให้เมื่อเห็นบี
' i* r1 @* _! |“ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” น้าสาวพูดเสียงนุ่ม" `6 N J; p( \& e0 k
“อาบน้ำเสร็จแล้วใช่ไหม กินข้าวเช้าด้วยกันนะ”
$ u( N: n$ w4 lบียิ้มตอบกลับ2 ]7 G$ \ i7 |3 s
“ครับ”# W, Q% { J. Z. O' z
บีนั่งลงที่โต๊ะอาหาร# e2 u2 Q5 J: P5 I$ J
บรรยากาศดูปกติ# [# G) Z' I' y$ y. A5 o
แต่สายตาของบีที่แอบมองน้าอ๊อดเป็นระยะ
% t3 K2 `4 d& U2 Jกลับบอกว่าเขายังคงสังเกตเห็นความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มนั้น, z5 L+ _; a+ t/ q1 d
! s; I4 i! w; M Pบ่ายวันนั้น น้าสาวเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดตามกำหนด; v- {/ _$ G9 P0 F
บ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง1 [# p% y/ I9 B- R
เหลือเพียงน้าอ๊อดกับบี% K- X v0 W+ P
ทั้งคู่ต่างพยายามใช้ชีวิตให้เหมือนทุกวัน9 q" d( V7 v) s: \5 \! k* z' \
บีเลือกที่จะไม่ถามอะไร
& O0 U# r" u: g/ qไม่พูดถึงพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงไปของน้าอ๊อด) ~! E% f1 d$ a/ `1 b' a; z2 [
บีเพียงแค่ยิ้มตอบรับ
6 E( d/ f: P7 L$ b8 L8 c3 h ]และทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติ
# Z! v1 t! w( s1 W5 `* `0 O% E2 X5 v8 |
เช้าวันรุ่งขึ้น น้าอ๊อดตื่นแต่เช้า- m5 a$ G0 B; W2 R" j0 }. {9 X
แต่งชุดเครื่องแบบทหารอากาศเรียบร้อย; J# s) i4 a' t* a0 x) w( l% I
แล้วขับรถส่งบีไปมหาวิทยาลัยตามเคย
; n& v5 Y/ v7 sระหว่างทาง ทั้งคู่นั่งเงียบกันไปเกือบตลอด
( u! ^# J1 M; Lบีแอบมองหน้าคนข้างๆ เป็นระยะ
( U7 p ^! f6 K% E" w& e2 ]% H( Hแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา" B8 G* ~2 Y$ G
เมื่อถึงมหาวิทยาลัย บีลงจากรถ
% Z- A) t: {) O5 V“ไปก่อนนะครับ”
3 G- y) {' `6 _- t* l! sน้าอ๊อดพยักหน้า
Z: ? p- k& c y7 y9 o“ตั้งใจเรียน...ระวังตัวด้วย”6 V- H: i& p% k, u7 ?- f' P; P
รถค่อย ๆ แล่นออกจากหน้ามหาวิทยาลัย. P# R. t: q4 {0 H: _
น้าอ๊อดจับพวงมาลัยแน่น8 }( `! T @0 v. K% d
ความรู้สึกต่างๆ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวตลอดทางไปทำงาน$ E. Q$ \( b* |5 o8 s h; o
ความสับสน! p; S% F1 a h! c8 Y" Y! O
ความซับซ้อน
3 \7 N: O9 Y4 q9 F! ?และความผิดที่ยังไม่จางหาย- `# L6 i' T& i+ A
เมื่อถึงกองทัพ น้าอ๊อดเดินเข้าไปในอาคารตามปกติ
. L- K* ^& V) o/ o g8 Y0 T3 ?ทักทายผู้ร่วมงาน
0 T$ f) G5 E7 a( X- h. aทำหน้าที่ของตัวเอง4 w l" |- w' T3 H
แต่ตลอดทั้งวัน เขากลับรู้สึกแปลกๆ0 w2 Z/ f3 [, H# B! i; h
เหมือนมีสายตาบางอย่างคอยเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา
+ }. d) F, R- r* f: dไม่ว่าจะเดินผ่านโถงทางเดิน
! }+ K C7 h, P; H6 T8 E* g& |8 Wหรือนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ. H) n1 L8 T" F% ^, T3 r5 G. ?1 d
ความรู้สึกนั้นทำให้เขากระสับกระส่ายโดยไม่รู้สาเหตุ, A- H9 R" \; {8 I+ M! H5 l6 W
3 ^. f0 c [0 Q! ~+ x; b( a- v& w
เย็นวันนั้น น้าอ๊อดขับรถกลับบ้าน
Z# N8 P- E7 v9 j4 z% M) y4 Iเมื่อเปิดประตูเข้าไป บีกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา7 l* D% B% V+ g( B
บ้านเงียบสงบ
+ c, ~, ~. n9 N2 A, l: w7 gเหลือเพียงสองคน
( I- y/ k% W+ ?4 s: gบีเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นน้าอ๊อด
( b" V) ~5 [9 z! n# gแล้วยิ้มบางๆ
o' e9 C3 O- R" r2 m5 ?, s“กลับมาแล้วครับ”" c; v7 K7 N$ k# K1 [
น้าอ๊อดพยักหน้า
, A. \2 s& F! G) jวางกระเป๋าลง
& w) V3 M# }/ uแล้วเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ตรงข้าม
- h0 e3 E1 u7 }5 \$ l. Xทั้งคู่มองหน้ากันชั่วขณะ7 F+ _% Z3 W- `0 y/ ]# `
บรรยากาศดูปกติ/ s" ~. G; l3 q9 s: T0 J }; K; r: e
แต่ภายใต้ความเงียบนั้น( M: _, v% l1 O+ ]
ความรู้สึกซับซ้อนของน้าอ๊อดยังคงวนเวียนไม่หยุด
# X, y3 `) t$ j4 iและบี…ก็ยังคงเลือกที่จะนิ่ง
; @4 K- d1 n* Y( Sไม่ถามอะไรเพิ่มเติม
0 a2 q1 Q8 ?5 ?4 F$ D2 k( E
% }2 J) `, g: S! D2 T) Fเวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ บีสอบเสร็จเรียบร้อยแล้ว
& Z' P& @9 _4 b; Vบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้งหลังจากช่วงสอบที่ตึงเครียด
) R# U1 ]! x M& yแต่บรรยากาศระหว่างน้าอ๊อดกับบีกลับไม่ได้ผ่อนคลายตาม
+ x6 C: N0 @ Nทั้งคู่ยังคงใช้ชีวิตปกติภายนอก
- q3 Y' c! \. w$ i* ~- \$ Qน้าอ๊อดไปทำงานทุกเช้า ส่งบีตามเคย
8 F" {6 d0 n( vบีก็ยิ้มและตอบรับตามมารยาท5 T: {! c5 [( A; D% B
แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้น ความอึดอัดกลับยิ่งพอกพูนขึ้นทุกวัน' `1 A: A6 _: d3 Y- i. U
คืนหนึ่งหลังอาหารเย็น
! C- g% Z8 y5 j* [0 j% r+ N$ p) hบีเก็บจานอยู่ในครัว! k2 I0 o) k4 A5 l2 O
น้าอ๊อดเดินเข้ามาช่วยเช็ดจานตามเคย
8 u- o. c! ^/ T$ O# ^ทั้งคู่ยืนข้างกันเงียบๆ นานกว่าปกติ9 x7 D5 ?0 b0 x; Z5 N- K- U8 }' x
จนบีทนไม่ไหว) V0 `6 {/ h" q* j% y/ b
“น้า…” บีพูดเสียงแผ่ว แต่ชัดเจน# `5 v3 X+ e- I$ q
“ช่วงนี้… น้าเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
5 D5 q0 J/ n1 T! W1 O( C( rน้าอ๊อดชะงักมือที่กำลังเช็ดจาน
+ T' m7 V4 s- j( Q1 ^“ไม่มีอะไร”9 C" f' P8 w0 x( }
“ผมสังเกตเห็น” บีหันมามองตรงๆ
! a/ R: m* y% k+ R- d7 B: t“น้าเปลี่ยนไป”+ f; a3 n F- w
“น้าพูดน้อยลง เหม่อบ่อย แล้วก็เหมือนหลบผม”8 A- a+ t: |+ z+ j# l
น้าอ๊อดวางผ้าเช็ดจานลงช้าๆ
8 U V' O7 W2 L% I8 O1 ]สายตาหลบไปทางอื่น
1 k! G ~- N& P. b0 m' I“คิดไปเอง”
2 t+ S/ _7 p! K; p( E) ^) _“ผมไม่ได้คิดไปเอง” บีเสียงเริ่มเคร่งขึ้นเล็กน้อย
/ a* f) \9 ~4 Z' L0 ~8 v& m0 z7 z) u“ผมเป็นห่วงน้า”
4 h( Z c( L9 N. j! i$ _, o“แต่น้ากลับทำให้ผมรู้สึกว่า… ผมเป็นคนนอก”
* Z. L/ @8 D# Lคำพูดนั้นทำให้น้าอ๊อดเงยหน้าขึ้น' }0 n! k2 w2 S k6 S# I
ดวงตามีแววซับซ้อนและกดดัน
, p4 \0 i- T. t1 @บียังคงยืนมองหน้าของน้าอ๊อด0 n# I0 o8 W; B3 u
ลมหายใจสั่น/ {4 G: Z2 F1 F- P: ~, F& \3 M5 @
“น้า…” บียังไม่ยอมหยุด# _5 F3 E, e Q* v# o
“ผมเป็นห่วงจริงๆ”
$ j3 X% N8 |) J! i# A V“ผมเห็นน้าทุกวัน… เห็นชัดๆ ว่าน้าไม่ปกติ”0 T$ k( u7 U4 _* n
น้าอ๊อดใบหน้าเคร่งเครียด แดงก่ำขึ้น
7 h$ {4 Z( l3 F1 f) H( Vดวงตาแดงก่ำจากความกดดันที่ถูกบีบคั้น
* h- Z/ P) K3 C9 G- B, Zความอึดอัดที่ถูกกดทับมานาน ในตัวน้าอ๊อดระเบิดออกมาจนควบคุมไม่อยู่9 x4 d3 w- M3 P4 B! j5 R! O: V
ทั้งความผิดต่อภรรยา
9 [+ G" N& F% E6 }' L9 K c& jความสับสนในตัวเอง5 F0 p0 @2 s1 K# D" `, z2 p3 r" n7 L
ความรู้สึกต่อบีที่ซับซ้อนเกินกว่าจะยอมรับ
5 c& J+ l( B. W2 l$ X8 K1 I" X, oและสายตาของทุกคนที่ดูเหมือนจะจับจ้องเขาอยู่ตลอดเวลา( K! j3 t! u" U) j" m T1 n. [
ทุกอย่างบีบคั้นเข้ามาพร้อมกันในคืนนี้
o$ _* J$ N0 |. sบียังคงยืนอยู่ตรงหน้า4 `9 r, I2 ?- ~- Y$ i; o! D) s
ยังคงถาม
: Q6 l+ p# `: `) J9 hยังคงเป็นห่วง7 P+ }3 ~/ }% e9 \4 v# b/ ~/ v% P
ยังคงมองเขาด้วยสายตาที่จริงใจเกินไป& j, S, `! F8 U) K
จนน้าอ๊อดทนไม่ไหว' y0 F6 o' [" w5 ~8 A4 D; o
“พอ!”
+ u% J2 m3 G+ @) zเสียงของเขาดังขึ้นในครัวจนจานบนเคาน์เตอร์สั่น6 P; s! q9 y# J2 Y
“มึงหยุดได้แล้ว!”; |' }) Y( W5 l$ Z) L: F
บีชะงัก) N- j3 |) l0 @! e% q
น้าอ๊อดหันมามองตรงๆ* y$ ~% h0 X, G
“มึงคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน”- D9 V" V, Q& U9 N
“มึงคิดว่ามึงสำคัญกับกูขนาดนั้นเลยเหรอ”; j8 _$ G$ z' B5 i% F- {+ j p. P/ X! X
“กูเหนื่อยจะแกล้งทำดีกับมึงทุกวัน”
; n0 h( K8 b. j+ g0 u7 r“กูเหนื่อยจะแกล้งยิ้ม”) F" x; x5 h. n, J$ k
“กูเหนื่อยจะแกล้งเป็นห่วง”
& [" U- `! U0 J: D4 dน้าอ๊อดหายใจหอบ
+ h, V' K- P. F# vแล้วประโยคที่โหดร้ายที่สุดก็หลุดออกมาโดยไม่ยั้งคิด
+ j+ Q* k0 Z6 P0 `1 F“มึงเป็นแค่เด็กที่แม่มึงฝากไว้ให้กูเลี้ยงชั่วคราว”- j5 G8 v& k, n9 n$ u3 a. Q6 g( U
“ไม่ใช่ลูก”4 A S. |/ V9 ~" I5 b1 e) E' V3 L
“ไม่ใช่ครอบครัว”
; j4 R& x* G8 p) T! V9 H“ไม่ใช่คนสำคัญอะไรทั้งนั้น”
+ a/ j5 q3 |2 ^2 `- ^/ k9 y“ถ้าวันนั้นแม่มึงไม่ฝากมึงมา กูก็ไม่ต้องมานั่งแบกภาระแบบนี้”' H0 v- K* y+ u/ o) P* r
“เลิกหลอกตัวเองได้แล้วว่ามึงมีความหมายอะไรกับกูมากกว่า ‘เด็กที่ถูกฝาก’ ”
8 t$ g7 j0 v6 o% I; Q9 E1 H. bคำพูดนั้นตกลงกลางครัวเหมือนถูกทุบด้วยของแข็ง" R) N' Z% L4 _' F! p
บียืนนิ่ง
4 z: |8 D; F: b5 ^' }$ H# Gใบหน้าค่อยๆ แตกสลาย
; p6 H( H q: w' ~" P `# S5 hน้ำตาไหลลงมาในพริบตา
+ \6 y1 E5 e8 K U# H& aแล้วกลายเป็นสายที่หยุดไม่อยู่
$ ]' Z1 k7 i) s5 t- E' Q" Q& ]“เด็กที่แม่ฝากไว้…”
K3 c9 a3 I& S6 R3 z2 v7 z! c8 f, k' z“ภาระ…”( w$ Y6 v# v) f# \% n( t
บีย้ำคำเหล่านั้นด้วยเสียงสั่นจนใจแทบขาด
5 z$ B l2 r* ~& U; v8 \“ผม… ผมไม่ได้ขอให้แม่ฝากผมมา”$ i! X- U6 U: |, |0 P- W* H
“ผมไม่ได้ขอให้น้าต้องแบก”
" G+ c; N' P, S% [. k“ผมแค่… รักน้า”
8 i; {' u+ u1 [- y“รักแบบที่ตัวเองก็ยังอธิบายไม่ได้”$ i- G; Z" H o
“ผมเป็นห่วงน้าทุกวัน”
% E+ b+ y5 S0 @( \1 S- l“ผมรอน้ากลับบ้านทุกคืน”
v& O J% Q' R5 _4 ]$ `9 b“ผมเห็นน้าทุกอย่าง”" g+ v! S0 p; Z3 p J: G- @
น้ำตาไหลพราก
* I, v2 \9 a6 A9 u# X1 R$ Yเสียงของบีเริ่มขาดห้วงและสั่นเครือ: b; m _' g0 f0 j8 v
“ผมเสียใจที่คิดไปเองว่าผมสำคัญกับน้า”- n z" O4 J6 \
“เสียใจที่ทำให้น้าต้องมานั่งแบก”0 x. l+ R ~/ ^1 ~
จากนั้นบีหันหลัง มือเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด
8 M' R$ c: R! I/ r1 V6 f; Bร้องไห้อย่างรุนแรงแบบไม่มีเสียงเล็ดรอดออกจากปาก 8 f9 ^: X% l* Y2 h- R- R }
เหมือนคนใจจะขาด แล้ววิ่งไปยังห้องนอนตัวเอง
! ?' H$ `0 b" j5 y+ e) Xเสียงประตูปิดดังสนั่นจนผนังสั่น1 a t% z! ]2 B
ตามด้วยเสียงสะอื้นที่ดังชัดเจนและหยุดไม่อยู่จากด้านใน
& W+ \, P4 r6 \น้าอ๊อดยืนนิ่ง
0 t8 A3 d3 d/ ]$ q) eมือทั้งสองข้างยังวางบนเคาน์เตอร์* g& q& u! q' C+ M; X
ใบหน้าซีดขาว, r- l+ f T; k V" i
ประโยคที่เพิ่งหลุดออกไปยังดังก้องอยู่ในหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
5 u6 }# B) ]5 T! h6 @“เด็กที่แม่มึงฝากไว้”
, k- ~5 ?% p3 \; z“ภาระ”9 C7 p7 F) Y- p7 @$ r7 Q, z6 |) C
เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นครัว
* q9 a- z1 Z+ `9 bมือทั้งสองยกขึ้นปิดหน้า/ K5 d% Y4 ^9 F5 s( {$ m- d* I
ร่างกายสั่น
8 h" |% ?$ ^7 U4 n! E& `: rความเจ็บปวดที่เห็นน้ำตาของบี
) B' x1 A2 b+ Oเสียงสะอื้นจากห้องนอนบีด้านล่าง
0 ^5 Z6 I, t! d6 |) v. R! X) wและคำว่า “ผมเสียใจที่คิดไปเองว่าผมสำคัญกับน้า”
7 C8 Y5 n. Q0 l6 `ทุกอย่างพุ่งกลับมาแทงใจเขาอย่างจัง
( Q9 ^1 v! O0 l+ h: n4 e. L"กูทำร้ายบี", ~6 Q5 D+ \# ]' }% z
ด้วยคำพูดที่โหดร้ายที่สุดที่เคยพูดออกไปในชีวิต
! V" j) ~( f/ K8 q& Z3 _- |และตอนนี้ความผิดนั้น7 d9 {& j: }6 R! `- {* K
กำลังบีบคั้นเขาจนแทบหายใจไม่ออก
! m& e6 z1 d$ g$ G2 i
& s$ d1 u# _! R9 G: R; kเสียงประตูห้องชั้นล่างปิดดังสนั่นยังดังก้องอยู่ในหูของน้าอ๊อด
. |; ^4 I+ ], c* _น้าอ๊อดยังคงนั่งกับพื้นครัว
0 _$ V$ C' g1 R% D/ \9 wมือทั้งสองข้างปิดหน้า
4 W$ X" R7 I0 e+ zร่างกายสั่นเล็กน้อย: ?) L7 J2 r& c9 t9 [" T
ประโยคที่เพิ่งหลุดออกไปวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า1 ~' W0 O5 J* [8 \
“เด็กที่แม่มึงฝากไว้”* {, Q- T! p$ s
“ภาระ”1 `# {4 s: T% T' M' e! m
แต่ละคำเหมือนถูกโยนกลับมาแทงเข้าที่อกตัวเอง4 H, K: `7 }! B( o
ด้านในห้องนอนของบี
, K: P( k1 v# o1 {บีนั่งคุดคู้กับพื้นหลังพิงประตู0 f* g% E" ^2 p( @7 a5 u% r2 L
หัวเข่าชิดอก มือทั้งสองข้างกอดแข้งตัวเองไว้แน่น; w- ^ M% o* D3 T% t+ Z6 a
น้ำตาไหลไม่หยุด บีพยายามไม่ให้มีเสียง 3 v' v$ t: w4 H8 p- A
มีเพียงสะอื้นแผ่วๆ ที่สั่นสะท้านไปทั้งร่าง7 }4 Q4 e0 s5 I# k( x1 \' }
แต่ในใจเสียงร้องไห้ดังเหมือนเสียงน้ำตก
; v% C+ J3 T! [เหมือนคนใจจะขาด+ ]" U; R# v+ q
4 e0 t1 C1 Q& T2 J! e2 jคำพูดของน้าอ๊อดยังดังชัดในหัว
7 p' ? \2 I6 @. Kทุกประโยคกำลังทำลายสิ่งที่บียึดไว้
4 t* ]7 G3 q) N1 hความใกล้ชิดที่สะสมมา; v2 d8 _# F! T9 s1 M! L V' f
ความห่วงใยที่เขาให้ทุกวัน
8 ]8 O6 r9 u3 e% X: S! ^ความรู้สึกรักที่ตัวเองยังอธิบายไม่ได้
+ P; k$ Y T% N2 Wทั้งหมดถูกสรุปเหลือเพียง “เด็กที่ถูกฝาก” และ “ภาระ”! m( D3 p6 [7 s7 D+ V% F M
บีกอดแข้งตัวเองแน่นขึ้น, x. b7 Z7 \: H; G& t) v, M
เล็บจิกรอยแดงบนแขนตัวเองโดยไม่รู้ตัว% v- l( k* r3 f8 x- H
“ผม… สำคัญกับน้าจริงๆ หรือเปล่า” ^7 k2 _2 ~) t: D
เสียงพึมพำแผ่วเบาดังขึ้นในห้องที่มืด
9 e$ O. w5 U; O- h2 M' l4 aบีเริ่มสงสัยทุกอย่าง
+ Y" |' }% C, [/ J# @7 rทุกยิ้มของน้าอ๊อด! _3 E4 F( @: C8 s9 a5 R' K
ทุกครั้งที่น้าพาไปส่งมหาวิทยาลัย
! f+ `) ^, U3 p/ C8 Z* V& ] L/ Jทุกครั้งที่น้าห่มผ้าให้ตอนหลับบนโซฟา
M! j8 z. G( l: X" x; e: P6 ?มันเป็นเพียงความรับผิดชอบชั่วคราวหรือไม่
' f% n( G2 M, d' \: T+ _9 sความรู้สึกถูกปฏิเสธท่วมท้นจนหาหายใจไม่ออก หน้าอกแน่น' ]( a3 Q# |( ]6 C8 x+ P, d
บีโทษตัวเอง
2 \" [2 |1 E+ Dโทษที่คิดไปเองว่าตัวเองสำคัญ
# b+ b+ K1 Y" Z k9 bโทษที่แสดงความห่วงใยออกไปมากเกินไป
, C9 l4 r: \6 C) e* e" a2 rโทษที่เกิดมาแล้วถูกฝากไว้ที่นี่
; X5 @$ E; y/ S) D2 P, n8 {บีก้มหน้าซบลงที่หัวเข่า
- h' E( b3 ?1 J% [9 _7 cน้ำตาไหลย้อยลงบนพื้นห้อง! z. z) Y) u! v% S1 }
4 B" F( {3 F( w# _% X0 @
ด้านนอก$ O( g( U4 R4 p' N9 w0 n0 x
น้าอ๊อดค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นครัว/ n# I" v+ p3 C
เดินไปยืนหน้าประตูห้องนอนของบี
* a$ H9 c, O5 Z" H ~$ eมือยกขึ้นจะเคาะประตู แต่ชะงักกลางคัน
; ~/ P* Y" r% e0 F9 s: P% @น้าอ๊อดยืนนิ่งอยู่นาน# x ~, i- s% Z" y9 S0 n* [
ได้ยินเสียงร้องไห้สะอื้นแผ่วๆ จากด้านใน& H7 E( R, G5 h& Q9 c1 z; h. A2 x: M8 X
ทุกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น; J7 s4 f# ^2 `. D) s+ o6 j7 q
ความผิดก็ยิ่งบีบคั้นหัวใจหนักขึ้น+ [6 ?; @& n8 f% P, D; P
"กูทำร้ายบี"
" B/ d6 ?8 h' \5 h; tด้วยคำพูดที่โหดร้ายที่สุด ^% k. Y- z% w# j- J
และตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าประตู C& d* N+ D: _3 [$ l. B$ C1 {5 J- R
โดยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเพื่อเยียวยาบาดแผลที่ตัวเองเพิ่งสร้างขึ้น1 S7 r" ]4 \" @* M: q) K
มือของน้าอ๊อดค่อยๆ วางลงบนลูกบิดประตู) @7 Q/ y: J7 S# {
แต่ยังไม่หมุน0 z! m5 {% T5 a+ L$ C% F+ o$ y
น้าอ๊อดยืนนิ่งหน้าประตูห้องของบี; a! m0 }. J5 k: {$ ?. H
กับเสียงร้องไห้สะอื้นที่ดังรัวเบาๆ หลังประตู Q0 z) F+ ?# C6 @6 ~) f
# V1 d7 b4 x9 L( E6 O K6 e
บีร้องไห้น้ำตาไหลเป็นสายจนกางเกงเปียก
/ B+ i; o# N6 Uปล่อยให้ความเจ็บปวดค่อยๆ ซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย7 X* P6 q7 a% ?% }6 `; }
คำพูดของน้าอ๊อดยังวนเวียนไม่หยุด+ B* s0 C+ p* x/ B" G& m
“เด็กที่แม่มึงฝากไว้”
u. c/ g" V3 I, i“ภาระ”
: J4 W3 Y3 A* N! h( c9 {) v“ไม่ใช่คนสำคัญอะไรทั้งนั้น”5 ^( F4 w8 X, K; c5 b, ]! e, ~6 K
ทุกประโยคเหมือนถูกแกะสลักลงในความทรงจำ, A: v/ L$ i' [& q" u
บีเริ่มตั้งคำถามกับทุกอย่างที่ผ่านมา
9 Z" w* Z2 }& n" ]6 J& v9 @4 I" aทุกครั้งที่น้าอ๊อดยิ้มให้( u# R( R( U6 |1 R! n9 E
ทุกครั้งที่ถูกพาไปส่งมหาวิทยาลัย& c9 G1 ~0 W3 `3 n% r i
ทุกครั้งที่ถูกห่มผ้าตอนหลับบนโซฟา
: |* D0 C8 I+ W5 \% x: }0 H& ?มันเป็นเพียงหน้าที่ชั่วคราวหรือไม่1 I* j& y/ j& |9 e
บีกอดแข้งตัวเองแน่นขึ้น
m# S4 w8 e, Eเล็บจิกรอยแดงบนผิวหนังโดยไม่รู้ตัว4 \0 H* U8 ]# B8 I4 g- @( K, B
“ผม… ไม่ควรอยู่ที่นี่”
7 E/ Z5 d6 o0 A0 Oเสียงพึมพำแผ่วเบากระซิบออกมาในความมืด/ \" A; V. J8 l# ~6 M, G- b1 `
- T' D3 t- P! t, _
ด้านนอกประตู
4 J/ [- H% d1 j% qน้าอ๊อดยังคงยืนนิ่งอยู่ในทางเดิน5 y3 Q0 k, P$ z6 J& ~! k9 C
มือวางบนลูกบิดประตูมานานแล้ว, j$ X5 \& I/ A! R# {
แต่ยังไม่กล้าหมุน$ x; V* S5 r' Z4 F, x; v' W2 Y& |
น้าอ๊อดได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วๆ จากด้านในเป็นระยะ
+ f6 n: n7 D3 D0 {/ r( {5 [ทุกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น หัวใจเขาก็บีบแน่นขึ้นตาม
# B- A' }7 w+ S; O! Gน้าอ๊อดยกมือขึ้นจะเคาะ. I; `8 ?( G: z4 [* a- S- W
แล้วก็วางลง
* i, x4 s8 I2 V0 I% e; }5 Eยกขึ้นอีกครั้ง& `5 ?; p- X. p$ x7 M
แล้วก็วางลงอีก
/ H. B, @3 g: Y) Gในที่สุดก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหน้าประตูห้องของบี+ l& G& Q) I' f6 [2 f2 i
หลังพิงผนัง
; B9 C! T6 F$ ^, i+ aหัวเข่าชิดอก+ K: [& \# [4 Z
มือทั้งสองข้างกอดแข้งตัวเองไว้เหมือนกับบีในห้อง
$ ~# _$ ?. b! X0 F+ M# E, i5 jความมืดในใจปกคลุมเขาไว้ ทั้งๆ ที่แสงไฟยังสว่าง9 X' l$ d h4 d5 w$ m; i1 U
ประโยคที่หลุดออกไปยังดังก้องอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
. V3 H6 j+ S' J( D) K2 S"กูทำร้ายบี"
3 e% h; l s0 Y/ j0 C5 oด้วยคำพูดที่โหดร้ายที่สุดที่เคยพูดออกไปในชีวิต2 ^8 O) q7 J! \+ v7 V
และตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่คำพูดสักประโยคที่จะเยียวยา
( @8 h* r! S2 q% [) dเวลาล่วงเลยไปทีละนาที0 G; `4 j0 p8 q# X, W
เสียงสะอื้นในห้องค่อย ๆ เบาลง
9 l- x: R( {# u5 gจนเหลือเพียงเสียงหายใจสั่นๆ2 h: {2 i! B Z8 j0 y
น้าอ๊อดนั่งอยู่หน้าประตูตลอดทั้งคืน$ f4 n' B, `2 r3 I, p) h
ไม่ได้เคาะ; [- a2 v: c1 B H8 x0 D
ไม่ได้เรียก
% N: M0 S+ N: W5 F. _ไม่ได้ขอโทษ
6 |+ P; Q; w2 a2 rเขาเพียงแค่นั่ง
4 _+ ~ D0 i7 W' }- D) o+ ^กับความผิดที่ค่อย ๆ กัดกินเขาอย่างช้า ๆ* h$ ? i' O6 l$ ], ^* J/ \$ W D
และในห้องด้านใน/ ?6 B# v6 X" K9 n
บีก็นั่งอยู่กับความเจ็บปวดที่ไม่มีใครเห็น% X% v+ M( a) |& R
ค่ำคืนนั้น…
: D3 ]% r6 O7 [' E1 j3 Uทั้งคู่ต่างคนต่างเจ็บปวด
4 ]. ]% u1 J8 F- mภายใต้หลังคาบ้านหลังเดียวกัน
6 [9 H; \" M- I! {" U: ?โดยไม่มีใครก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายได้เลย7 l. }( w, ~4 Q2 K& f. F
' V% q: {( T3 r, \( Y$ E) z
# {/ V' O( Q0 j+ S [; T% N3 O.................................................
: N. ~6 X0 b/ U1 n; ^2 A( Oเพื่อนๆ อ่านแล้วรู้สึกอย่างไง บอกกันได้นะครับ( s' C, r; y2 p7 p9 ^& y
เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ# V* b, Y- M9 y+ Y2 Q& g0 Y
3 l+ ^2 K' L D, ]" L) A
+ D& }2 y& Z3 H% |- `
/ N4 r" D7 h5 d
' M' _* p2 T7 @9 w/ V5 f4 \
; ?9 R/ e, R5 Z; M" J7 n$ o5 M) h8 r$ I8 c/ B8 I/ m
& w8 W, L/ g" r; z- D, F/ _; @ |
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-8-11 18:08:30
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-8-11 19:02:38
โพสต์ 2026-8-11 19:39:56
โพสต์ 2026-8-11 23:05:56
โพสต์ 2026-8-12 21:49:15