พี่น้องกันมันส์ดี (เก่งxเจได) 6

NOOFONG

"เอ้าไอ้เจได! เป็นไรวะมึง? นั่งหน้าซีดเชียว จิบเบียร์หน่อยดิ!" เพื่อนคณะแพทย์คนหนึ่งหันมาทัก


เจไดระบายลมหายใจยาวๆ ออกมา เขาค่อยๆ ถอนสายตากลับมาจากโต๊ะของเก่ง วางแก้วในมือลงบนโต๊ะด้วยความรู้สึกหมดแรงยิ่งกว่าเดิม ความล้าทางกายทับซ้อนด้วยความเจ็บปวดทางใจ จนเขาแทบไม่อยากจะนั่งอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแม้แต่วินาทีเดียว


"กูไม่ไหวว่ะพวกมึง..." เจไดเอ่ยเสียงแผ่วเบา ไร้ซึ่งน้ำเสียงกวนประสาทหรือความสดใสเหมือนทุกที "กูง่วงมาก... กูขอกลับไปนอนก่อนนะ"


"เอ้าว์เห้ย! เพิ่งมาได้แป๊บเดียวเองนะมึง ไหวเปล่าวะ ให้กูไปส่งไหม?" เพื่อนๆ หันมาถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นสีหน้าของเจไดที่ดูแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด


"ไม่ต้องหรอก... กูเรียกรถกลับเองได้ …วันนี้กูคงต้องพอแค่นี้แล้วว่ะ" เจไดพึมพำประโยคหลังกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน จัดแจงเสื้อฮู้ดให้เข้าที่


ก่อนเดินออกจากร้าน เจไดหันกลับไปมองโต๊ะของเก่งเป็นครั้งสุดท้าย


เก่งยังหัวเราะเสียงดัง ชนแก้วกับดินปืนอย่างสนุกสนาน โดยไม่รู้เลยว่า คำพูดปากแข็งแก้เขินของตัวเองเมื่อคืนนี้ มันพังความรู้สึกของ 'หมาเด็ก' คนนั้นจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว


เจไดหันหลัง เดินออกจากร้านเหล้าท่ามกลางความมืด


รอยยิ้มแบบลูกหมาโกลเด้นที่เคยสดใสหายไปแล้ว


ตอนนี้...เหลือแค่สุนัขจิ้งจอกที่บาดเจ็บ และบางอย่างในใจที่กำลังเปลี่ยนไป






...


หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ผ่านไปหลังจากคืนนั้น... คืนที่เก่งนั่งดริ้งก์โวยวายกับดินปืนที่ร้านเหล้า


ตอนแรกเก่งคิดว่าเจไดคงหลับเป็นตายหลังสอบไฟนอลมหาโหดเสร็จ เพราะเด็กหมอหลายคนก็หายเข้าถ้ำ นอนข้ามวันข้ามคืนกันเป็นเรื่องปกติ


เก่งจึงพยายามข่มใจ นั่งรออยู่ที่คอนโด ย้อนมองหน้าจอแชตทุกๆ สิบนาทีด้วยความคาดหวังว่าจะมีสติกเกอร์ลูกหมา หรือข้อความออดอ้อนอย่าง


[พี่เก่งครับ ผมคิดถึงพี่จัง] เด้งขึ้นมาเหมือนทุกที


แต่แล้ว... วันแรกผ่านไป


วันที่สองผ่านไป


วันที่สาม... วันที่สี่...


จนกระทั่งวันที่เจ็ด


ระหว่างเขากับเจได เหลือไว้เพียงความเงียบ


ไม่มีข้อความ ไม่มีสายโทรเข้า ไม่มีการอัปเดตสเตตัส และไม่มีแม้แต่การกดไลก์ในโซเชียล


โลกของเจไดที่เคยมีเก่งหมุนรอบอยู่ตลอดเวลา... บัดนี้ราวกับตัดขาดและลบเก่งออกจากสารบบไปโดยสิ้นเชิง


เก่งเริ่มไม่มีสมาธิทำอะไรเลยสักอย่าง วันๆ เอาแต่ใจลอย ยืนโหนตัวซ่อมปั๊มน้ำที่โฮมสเตย์ก็บิดน็อตผิดๆ ถูกๆ จนโดนพ่อบ่น ยามเย็นเดินเข้าครัวร้านเบเกอรี่ของพี่เกด มือเขามันก็เผลอไปคีบเค้กช็อกโกแลตหน้านุ่มกับครัวซองต์อัลมอนด์ลงถุงกระดาษมาอีกตามสัญชาตญาณความเคยชิน


ทว่า... พอหิ้วถุงขนมกลับมาถึงคอนโดที่เงียบเหงา เก่งถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ไม่มีเด็กตัวโตหน้าหวานคนไหนมานั่งรอเปิดถุงขนมกินอีกต่อไปแล้ว


ความสับสน หงุดหงิด และความงี่เง่าในอกมันตีวนจนเก่งทนไม่ไหว


สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจกดโทรหา 'โนอาห์' เพื่อนสมัยเรียนที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเจได หวังจะโยนหินถามทางแบบเนียนๆ


"เออไอ้โนอาห์... กูเก่งนะ แวะมาถามดูเฉยๆ ... ไอ้เจไดมันเป็นไงบ้างวะช่วงนี้? กูเห็นมันสอบเสร็จ แต่ไม่เห็นมันโผล่หน้ามาเลย" เก่งพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด


("ไอ้เจไดเหรอ?") เสียงโนอาห์ตอบกลับมาตามสาย ("โอ๊ย มึงไม่ต้องเป็นห่วงมันหรอก! พอมันสอบเสร็จก็นอนยาวไปสองวันเต็มๆ พอกระปรี้กระเปร่า มันก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อนกลุ่มหมอฉ่ำเลยเว้ย เห็นเมื่อวานก็เพิ่งไปกินชาบูด้วยกัน หน้าตาดูสดใส ชิลๆ ดีออก... มึงมีไรกับมันเปล่าวะ?")


คำตอบของโนอาห์ทำเอาเก่ง ชะงักกึก รู้สึกเหมือนโดนหมัดหนักๆ สวนเข้ากลางอก


เจไดไม่ได้ป่วย


ไม่ได้หายไปไหน


ไม่ได้ยุ่งจนไม่มีเวลา


มันแค่... ไม่อยากคุยกับเขาอีกแล้ว


เก่งทนความว้าวุ่นในใจต่อไปไม่ไหว สุดท้ายเขาก็ขับรถมาดักรอเจไดหน้าอาคารเรียนคณะแพทย์ ความปากแข็ง ความฟอร์มจัด และอีโก้ที่เคยมี... ตอนนี้ไม่เหลือแล้ว เขาอยากเจอหน้าเจได และอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่


ไม่นานนัก ร่างสูงโปร่งที่คุ้นตาก็เดินลงมาจากอาคาร ท่ามกลางกลุ่มนักศึกษาแพทย์


เจไดวันนี้ดูสดใสกว่าที่เคย เสื้อกาวน์พาดอยู่บนแขน ผิวขาวสะอาด ร่องรอยความโทรมจากช่วงสอบหายไปจนหมด เหลือเพียงนักศึกษาแพทย์หน้าตาหล่อละมุนที่กำลังหัวเราะคุยกับเพื่อนอย่างอารมณ์ดี


"ไอ้เจได..."


เก่งก้าวลงจากรถ เดินตรงเข้าไปดักหน้ากลุ่มเด็กหมอทันที


กลุ่มเพื่อนของเจไดชะงัก สายตามองเก่งด้วยความสงสัย ส่วนเจไดที่เห็นเก่งยืนอยู่ตรงหน้า... รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของเขากลับดับวูบลงในทันที


ไม่มีรอยยิ้มลูกหมาโกลเด้นที่เคยสว่างไสว... ไม่มีสายตาแพรวพราวเจ้าเล่ห์ของสุนัขจิ้งจอก... สิ่งที่เก่งเห็นในนัยน์ตาคู่สวยของเจไดในตอนนี้ มีเพียง ความว่างเปล่า ห่างเหิน และเย็นชา ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า


เจใดยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นไหว้เก่งด้วยท่าทีที่สุภาพ เรียบร้อย และเพียบพร้อมไปด้วยมารยาทตามแบบฉบับลูกคุณหนู... ท่าทางที่เว้นระยะห่างไว้อย่างชัดเจนจนเก่งใจหายวาบ


"สวัสดีครับพี่เก่ง..." เจไดเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทว่าราบเรียบไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "พี่เก่งมาหาพี่โนอาห์เหรอครับ? พอดีพี่โนอาห์น่าจะยังติดเคสบนวอร์ด น่าจะลงมาประมาณห้าโมงเย็นครับ"


คำพูดประโยคแรกในรอบสัปดาห์ที่หลุดออกจากปากเจได... มันไม่ใช่คำออดอ้อน ไม่ใช่คำถามสารพัดประโยชน์ แต่เป็นคำพูดสุภาพที่ผลักไสเก่งออกไปอยู่นอกวงเขตกั้นอย่างสิ้นเชิง


เก่งจุกจนพูดไม่ออก ลมหายใจสะดุดกึก จ้องมองใบหน้าหวานที่ไร้ความอบอุ่นตรงหน้า...


"กู... กูไม่ได้มาหาไอ้โนอาห์" เก่งเค้นเสียงออกมาจากลำคอแห้งผาก "กูมาหามึง..."


เจไดช้อนสายตาขึ้นมองเก่ง นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีกระแสความดีใจเลยแม้แต่น้อย เขายิ้มรับบางๆ ตามมารยาท ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาหัวใจของวิศวกรหนุ่มแหลกสลายลงตรงนั้น


"มาหาผมเหรอครับ? พอดีผมไม่มีธุระอะไรต้องคุยกับพี่เก่งแล้วครับ..." เจไดพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มหู แต่เย็นเยือกไปถึงขั้วหัวใจ "ขอตัวนะครับ พอดีผมมีนัดกินข้าวกับเพื่อนๆ ไว้... ไปก่อนนะครับพี่เก่ง"


เจไดก้มหัวให้เก่งเล็กน้อยอย่างมีมารยาท แล้วก้าวขาเดินผ่านไหล่ของเก่งไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอีกเลย...


เก่งยืนนิ่งค้างอยู่ตรงลานหน้าคณะแพทย์อยู่นานหลายนาที สายตาจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างของเจไดที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตา คำพูดที่สุภาพแต่แสนห่างเหินและแววตาที่มองมาเหมือนคนไม่รู้จักกันมันยังคงตามหลอกหลอนซ้ำๆ ในหัว


พอกลับมาถึงคอนโด เก่งทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างแรง ความสับสนในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดดังก้อนแข็งๆ ที่จุกอยู่ที่คอ ก่อนที่มันจะปะทุออกมาเป็นความโมโห


"เหี้ยไรของมันวะ..." เก่งสบถออกมาเสียงดัง ลุกขึ้นเดินพล่านไปทั่วห้อง ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะกินข้าวอย่างเหลืออด


ในความคิดของเก่งตอนนี้คือ เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมจู่ๆ เจไดถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้! เขานั่งทบทวนเหตุการณ์ย้อนหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันที่หิ้วขนมไปส่งให้มันที่หน้าหอพัก ทุกอย่างก็ยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ? เขายังยอมให้มันหอมแก้ม ยอมเปิดใจให้มันจีบตามที่มันต้องการด้วยซ้ำ


‘กูก็อยู่ของกูเฉยๆ มึงเป็นฝ่ายเข้ามาในชีวิตกูเองแท้ๆ แอบชอบกูมาตั้งกี่ปี บทจะมาจีบก็รุกใส่จนกูตั้งตัวไม่ทัน พอครั้นกูจะยอมเปิดใจให้... บทมึงจะเท มึงก็หันหลังเดินหนีไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอวะ?! เห็นความรู้สึกกูเป็นของเล่นหรือไงไอ้เด็กเวร!’


ยิ่งคิดเก่งก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม ความปากแข็งที่เคยมีมันพังทลายลงเพราะความโกรธและความน้อยใจที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกอก


เมื่อทนแบกรับความอัดอั้นไว้คนเดียวไม่ไหว เก่งคว้าโทรศัพท์กดต่อสายหาดินปืน และทันทีที่ปลายสายกดรับ เก่งก็พ่นไฟใส่ทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ทักทาย


"ไอ้ปืน! มึงฟังกูนะ ไอ้เจไดแม่งเหี้ยมาก! มันเทกูแล้วเว้ย!"


("ฮะ? อะไรของมึงวะไอ้เก่ง ใจเย็นๆ ก่อน...") เสียงดินปืนดูงุนงงตามสาย ("วันก่อนมึงยังนั่งบ่นรำคาญมันอยู่เลย วันนี้มาโวยวายอะไรอีกล่ะ?")


"กูเย็นไม่ไหวแล้วสัส! วันนี้กูอุตส่าห์บากหน้าขับรถไปหามันถึงคณะแพทย์ เพราะเห็นมันเงียบหายไปเป็นอาทิตย์ แต่มึงรู้ไหมมันทำยังไงใส่กู? มันเดินมาไหว้กูเหมือนกูเป็นอาจารย์ป้า แล้วก็บอกว่า 'ไม่มีธุระอะไรต้องคุยกับพี่เก่งแล้วครับ' จากนั้นก็เดินสะบัดตูดหนีกูไปกินข้าวกับเพื่อนเฉยเลยไอ้เหี้ย!"


เก่งระบายออกมาเป็นชุด หายใจหอบถี่ด้วยความโกรธ


"กูไม่เข้าใจเว้ย! กูทำผิดเหี้ยอะไรวะ? ทั้งที่กูเองก็ไม่ได้ทำอะไรเลย! บทมันจะมาจีบ มันก็ตื๊อกูเอาๆ พอมาตอนนี้บทมันจะเท มันก็ตัดกูออกจากชีวิตง่ายๆ แบบนี้เหรอวะ? แม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลยไอ้สัส!"


ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ดินปืนไม่ได้หัวเราะกวนตีนเหมือนทุกที เสียงของเพื่อนสนิทเปลี่ยนเป็นโทนจริงจังจนเก่งรู้สึกได้


("ไอ้เก่ง... มึงฟังเสียงตัวเองตอนนี้ออกไหม?") ดินปืนเอ่ยถามเรียบๆ


"ฟังออกเหี้ยไรล่ะ กูโมโหอยู่เนี่ย!"


("มึงกำลังโมโหเพราะมึงรู้สึกว่าโดนเท หรือมึงกำลังเจ็บเพราะมึงแคร์ความรู้สึกมันไปแล้วกันแน่วะ?") คำถามของดินปืนเหมือนลูกศรที่ปักเข้ากลางใจเก่งจังๆ จนพูดไม่ออกไปสามวิ ("คนที่ไม่คิดอะไร คนที่บอกว่าให้จีบเพราะตัดรำคาญ... เขาไม่ขับรถไปหาเขาถึงคณะ แล้วมานั่งสติแตกโวยวายเหมือนคนโดนแฟนนอกใจแบบนี้หรอกนะมึง")


"กู..." เก่งอึกอัก หัวใจกระตุกวูบ


("กูไม่รู้นะว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างมึงกับไอ้เจได หรือน้องมันไปรู้อะไรมา แต่มันแอบชอบมึงมาตั้งกี่ปี ถ้าน้องมันจะยอมตัดใจถอยออกไปจริงๆ มันต้องมีเหตุผลเว้ย... มึงแน่ใจนะว่ามึงไม่ได้ไปทำอะไรให้มันเสียความรู้สึก?")


"กูไม่ได้ทำเหี้ยไรเลยจริงๆ!" เก่งยืนยันเสียงแข็ง แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอน "วันสุดท้ายที่คุยกันคือกูเอาขนมไปส่งให้มันที่หน้าหอ แล้วกูก็มานั่งกินเหล้ากับมึง... หลังจากนั้นมันก็หายไปเลย!"


("เออ... งั้นมึงก็ไปเค้นคอเอาความจริงจากปากมันดิ") ดินปืนถอนหายใจ ("ลูกผู้ชายอย่างมึง ถ้ารู้สึกว่าไม่ยุติธรรมก็พุ่งชนเลยเว้ย อย่ามานั่งจมความรู้สึกปากไม่ตรงกับใจอยู่แบบนี้ ทรงนี้มึงแพ้ทางหมาเด็กมันราบคาบแล้วไอ้เก่ง เอาร่างลุยๆ ของมึงกลับมา แล้วไปเคลียร์ให้รู้เรื่อง!")


วันต่อมา...


หลังจากนอนพลิกตัวทั้งคืนจนแทบไม่ได้หลับ เก่งก็ตัดสินใจขับรถมาดักรอเจไดที่คาเฟ่ใต้หอพักในวันหยุดของคณะแพทย์


ตารางเรียน ตารางเวร หรือแม้แต่ร้านประจำของเจได เขาจำได้แทบหมด เพราะเมื่อก่อนอีกฝ่ายชอบเล่าให้ฟังแม้ว่าเขาไม่เคยใส่ใจฟังก็ตาม


เก่งจอดรถซุ่มมองอยู่ไม่ไกล สายตาคมคอยสอดส่องหา ร่างสูงหน้าหวานที่ทำให้เขาไม่ได้นอนมาทั้งคืน


ไม่นานนัก...


ร่างสูงโปร่งที่เขาเฝ้ารอก็เดินออกมา


เจไดเดินออกมาจากลิฟต์ใต้หอพักในชุดลำลองสบายๆ ใบหน้าหล่อละมุนระบายรอยยิ้มหัวเราะร่าเริงอย่างที่เก่งไม่ได้เห็นมาเป็นอาทิตย์


ภาพนั้นทำให้เก่งเผลอยิ้มออกมานิดหนึ่ง


แต่รอยยิ้มอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที


เพราะเจไดไม่ได้ลงมาคนเดียว


ข้างกายของเด็กหนุ่มมีใครก็ไม่รู้ที่เก่งไม่คุ้นหน้า และที่สำคัญคือ เจไดกำลังยืนยกแขนยาวๆ ของมันกอดคอไอ้หมอนั่นไว้อย่างสนิทสนม ท่าทางออดอ้อนระคนทะเล้นที่มันแสดงออก ทำเอาคนมองอย่างเก่งหน้าร้อนผ่าว มือทุบพวงมาลัยรถดังปังด้วยความโมโห


‘เหี้ยไรวะน่ะ... ทีกับกูทำเป็นไหว้ทำเป็นเว้นระยะห่าง ทีกับคนอื่นแม่งกอดคอระริกระรี้เชียวนะมึง!’


ความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาจุกอก มันเป็นความรู้สึก หวง อย่างรุนแรงและบ้าคลั่งในแบบที่เก่งไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต นัยน์ตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ท่อนแขนของเจไดที่พาดอยู่บนบ่าคนอื่น ในหัวมีแต่คำถามซ้ำๆ วนเวียนด้วยความหงุดหงิด


‘แม่ง... มันทำแบบนี้กับทุกคนเลยหรือไงวะ? ที่ผ่านมาที่ทำมาเป็นอ้อนกู ห่วงกู ซื้อขนมให้กู แท้จริงมึงก็ทำตัวอ่อยเรี่ยราดไปทั่วแบบนี้งั้นเหรอไอ้เจได!’


-------------------------------------------
ใครหึงใครกันแน่เนี่ย!?

tontonck

ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Eakkadoor

เอาแล้ว เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว
แต่เกิดเรื่องก็ดี หมาแก่จะได้เลิกปากแข็งซะบ้าง

Eakkadoor

#ทีมเจได เข้าข้างเจไดนะ ไม่เข้าข้างเก่งหรอก หึหึ

NOOFONG

Eakkadoor ตอบกลับเมื่อ 2026-8-5 07:06
#ทีมเจได เข้าข้างเจไดนะ ไม่เข้าข้างเก่งหรอก หึหึ

เจไดมันร้ายนะ อิอิ

thai_boys

ขอบคุณมากๆครับ