พี่น้องกันมันส์ดี (เก่งxเจได) 3

NOOFONG

หลังจากที่ตกลงกับไอ้หมาเด็กคณะแพทย์เรียบร้อย เด็กมันก็อ้อนจะให้ลงไปส่งที่หน้าคอนโด กว่าจะเสด็จกลับได้ก็ลีลาเหลือเกิน


“กลับแล้วนะครับ… ไม่ให้ผมค้างด้วยจริงๆ ใช่มั้ย” เจไดทำตาละห้อย อาหวังจนวินาทีสุดท้าย


“เออ รีบกลับได้แล้ว” เก่งยังคงน้ำเสียงหนักแน่น จนเจไดไม่มีทางเลือกนอกจากทำตามแต่โดยดี


หลังจากส่งเด็กน้อยเสร็จ เก่งก็รีบเดินกลับเข้ามาในห้อง ถอนหายใจออกมาฟอดใหญ่


ในที่สุดก็กลับไปสักที…


ก่อนทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวเดิม แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพื่อนสนิททันที ราวกับต้องรีบหาใครสักคนมาช่วยยืนยันว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น


รอสายไม่ถึงสองวิ ปลายสายก็กดรับ พร้อมกับเสียงกวนประสาทตามสไตล์


("ว่าไงไอ้เก่ง? โทรมาป่านนี้ มึงคิดถึงกูหรอวะ?")


"ไอ้ปืน! มึงอย่าพึ่งกวนตีน กูมีเรื่องฉุกเฉินระดับชาติจะปรึกษามึง!" เก่งเด้งตัวขึ้นนั่ง น้ำเสียงตื่นตระหนกจนปลายสายชะงัก


("เอ้า... เป็นเหี้ยไรของมึงเนี่ย? เสียงลนลานเชียว โดนเด็กคณะแพทย์มึงเทเหรอ?")


"เทพ่อมึงสิ! ไอ้เจไดมันเพิ่งกลับไปเนี่ย!" เก่งโวยวาย ลูบหน้าตัวเองด้วยความกลุ้ม "มึงฟังดูก่อนนะเว้ย... ไอ้เด็กเจไดมันไม่ได้มาส่งกูธรรมดาๆ เมื่อกี้มันเล่นใหญ่ จะจับกูกดบนโซฟาเนี่ยไอ้สัส!"


("ฮ่าๆๆๆๆๆ!") เสียงดินปืนหัวเราะลั่นออกมาจากปลายสายจนเก่งต้องเอามือถือออกห่างหู ("กูว่าแล้ว! สายตามันมองมึงเหมือนจะกลืนกินมึงเข้าไปทั้งตัว มีแต่มึงนั่นแหละไอ้ซื่อบื้อที่มองมันเป็น 'น้องชายที่แสนดี' อยู่ได้ แล้วสรุปมึงเสียตัวให้เด็กมันไปแล้วเหรอวะ?")


"เสียตัวบ้านมึงสิ! กูต่อยมันหน้าหงายไปทีนึง หงอยเป็นหมาโดนน้ำร้อนลวกไปละ" เก่งบ่นพึมพำ ก่อนน้ำเสียงจะเริ่มเบาลง แฝงความสับสนเอาไว้อย่างปิดไม่มิด "แต่ไอ้ปืน... กูเครียดว่ะ"


("เครียดไรวะ? มึงดุมันจนมันหงอยไปแล้วนี่")


"กู..." เก่งถอนหายใจยาว พลางเกาหัวจนผมยุ่ง "กูเผลอไปบอกมันว่าจะให้โอกาสจีบ..."


("อ้าวฮะ! มึงชอบมันเหรอ?")


"กูไม่รู้!" เก่งโวยวาย "มึงก็รู้ว่าตลอดชีวิตกูที่ผ่านมา กูคบแต่ผู้หญิงมาตลอด! มึง ไบซัน หรือเพื่อนคนอื่นในกลุ่มจะคบผู้ชาย กูโอเคหมด กูซัพพอร์ตเต็มที่ แต่มันเป็นเรื่องของคนอื่นไงวะ พอวันนึงมันมาเกิดขึ้นกับ ตัวเอง กูแม่งโคตรทำตัวไม่ถูกเลยว่ะ!"


("อืม... กูเข้าใจมึงนะ") เสียงดินปืนเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น ("แล้วมึงกลัวอะไรวะ?")


"กูไม่เคยมีประสบการณ์กับผู้ชายเลยเว้ย!" เก่งระบายออกมาอย่างฉ่ำปอด "แล้วมึงคิดดู สภาพกูผอมๆ เกร็งๆ แบบนี้ แถมไอ้เจไดมันตัวอย่างหนา หน้าตาก็ดี ลุคหมอแต่แรงเยอะฉิบหาย ถ้ากูคบกับมัน... กูไม่โดนมันจับกดเป็นฝ่ายรับเหรอวะ?!"


("ฮ่าๆๆๆๆ ไอ้เก่งเอ๊ย!") ดินปืนหลุดหัวเราะอีกรอบ ("มึงกลัวเรื่องโดนกดเนี่ยนะ?")


"เออสิวะ! กูสับสนไปหมดแล้วเนี่ย! กูเป็นผู้ชายสายลุยๆ คบสาวมาตลอด มึงจะให้กูไปยิ้มหวาน ออเซาะ เป็นฝ่ายโดนเด็กมันรุกใส่เนี่ยนะ? กูจินตนาการภาพตัวเองไม่ออกจริงๆ ว่ะปืน"


("กูจะบอกอะไรให้นะไอ้เก่ง...") เสียงดินปืนฟังดูอบอุ่นและมีประสบการณ์ขึ้นมาทันที ("เรื่องเพศสภาพหรือประสบการณ์มันเรียนรู้กันได้เว้ย มึงคบผู้หญิงมาตลอด ไม่ได้แปลว่ามึงจะรู้สึกดีกับผู้ชายไม่ได้ ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามึงคือคนที่มึงสบายใจ และเอาจริงๆ มึงก็ไม่ได้รังเกียจไอ้เจไดมันใช่ไหมล่ะ?")


"ก็... เออ กูไม่ได้รังเกียจ มันก็น่ารักของมันอยู่หรอก..." เก่งพึมพำ ยอมรับเสียงเบา


("นั่นไง! ส่วนเรื่องรุกเรื่องรับ หรือเรื่องโดนกด... มึงอย่าเพิ่งไปคิดไกลถึงขนาดนั้น ความสัมพันธ์มันไม่ใช่เรื่องของใครกดใครเว้ย มันคือเรื่องของคนสองคน คุยกันได้ ปรับกันได้ ไอ้เจไดมันรักมึงจะตาย ถ้ามึงไม่ยอม มีเหรอที่มันจะกล้าบังคับมึง?")


เก่งเงียบไป คล้อยตามคำพูดของเพื่อนสนิท "เออ... ก็จริงของมึง"


("กูกับไบซันตอนแรกๆ กูก็ต้องปรับ ต้องเรียนรู้กันไปเว้ย") ดินปืนพูดต่ออย่างจริงใจ ("เปิดใจดูเว้ยไอ้เก่ง มึงลองให้โอกาสมันจีบ ให้โอกาสตัวเองได้ลองดู ไม่ต้องไปกำหนดบทบาทอะไรทั้งนั้น รู้สึกยังไงก็ทำไปตามความรู้สึก ถ้าลองแล้วไม่ใช่ ค่อยว่ากัน ไอ้เจไดมันรอมากี่ปี มึงจะลองศึกษาดูหน่อยก็ไม่เสียหายหรอกจริงไหม?")


คำแนะนำของดินปืนทำให้ความวิตกกังวลในหัวของเก่งค่อยๆ คลายลง ความรู้สึกสับสนเริ่มเปลี่ยนเป็นความโล่งอกอย่างประหลาด


"ขอบใจมากนะมึง... เออ กูสบายใจขึ้นเยอะเลยว่ะ" เก่งยิ้มออกมาได้ในที่สุด


("เออ ไม่เป็นไรเว้ย! แต่ถ้ามึงโดนเด็กหมอนั่นจับกดจริงๆ ขึ้นมาเมื่อไหร่ โทรมาบอกกูด้วยนะ กูจะไลฟ์สดอวยพรให้มึง!")


"ไอ้ปืนไอ้เหี้ย! กูไม่น่าขอบใจมึงเลย แค่นี้นะสัส!" เก่งกดตัดสายทันทีด้วยความโมโห แต่รอยยิ้มกลับแต้มอยู่บนใบหน้า


เขามองดูหน้าจอโทรศัพท์ มีข้อความจาก 'เจได' เด้งขึ้นมาพอดี:


[เจได: พี่เก่งครับ แก้มผมยังช้ำอยู่เลย ถ่ายรูปส่งให้ดูครับ 🥺 พรุ่งนี้เช้าผมเอาข้าวเช้าไปส่งนะครับพี่เก่ง]


เก่งมองรูปเด็กหมอทำหน้าหงอยชูสองนิ้ว แล้วได้แต่สั่นหัวเบาๆ รอยยิ้มขำปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก...


"ลองดูหน่อยก็ได้วะ... มึงรอกูมาตั้งหลายปี กูจะยอมเปิดใจให้มึงจีบสักหน่อยจะเป็นไรไป" เก่งพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะพิมพ์ตอบข้อความกลับไป






07:30 น.


เสียงออดหน้าห้องดังขึ้นตรงเวลาเป๊ะ เก่งในสภาพเพิ่งตื่นนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดตัวย้วย เดินสะโหลสะเหลไปเปิดประตู ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเด็กหนุ่มร่างโปร่งในชุดนักศึกษาแพทย์สะอาดสะอ้านยืนส่งยิ้มหวานให้อยู่หน้าห้อง


"อรุณสวัสดิ์ครับพี่เก่ง" เจไดเอ่ยทักเสียงใส "ผมเอาโจ๊กหมูไข่ลวกกับกาแฟดำร้านโปรดพี่มาส่งครับ"


"เออ... มึงจะมาเช้าอะไรขนาดนี้วะไอ้เจได กูเพิ่งตื่นเนี่ย" เก่งขยี้ตา ยืนพิงกรอบประตู มองเด็กตรงหน้าด้วยสายตาเพิ่งตื่น


"ก็ผมกลัวพี่เก่งหิวไงครับ แล้วอีกอย่าง... ผมมีวอร์ดตอนแปดโมงครึ่งด้วย กลัวไม่ได้เจอพี่ก่อนไปเรียน" เจไดส่งยิ้มประจบ ก่อนจะถือวิสาสะเดินแทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างนุ่มนวล โดยไม่ลืมถอดรองเท้าเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย


เก่งมองตามหลังเด็กคณะแพทย์ที่ตรงเข้าห้องครัวไปจัดโต๊ะอาหารให้เสร็จสรรพ ท่าทางสุภาพ อ่อนโยน และพฤติกรรมสุดแสนดีแบบนี้... ถ้าไม่ติดว่าเมื่อคืนมันเกือบจะจับเขากดลงโซฟา เก่งก็คงคิดว่าเด็กนี่คือเทวดามาโปรดจริงๆ


"มึงกินไรมายัง?" เก่งเดินตามเข้าไปถาม พลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม


"กินแล้วครับ แต่..." เจไดมองหน้าเก่ง ตาปรอยนิดๆ ก่อนจะชี้มาที่มือขวาของเก่ง "มือพี่เก่งเป็นไงบ้างครับ? เมื่อคืนต่อยผมไปแรงมาก ผมกลัวข้อนิ้วพี่จะบวม"


เก่งชะงัก ชูมือขวาตัวเองขึ้นมาดู... เออว่ะ มีรอยแดงๆ นิดหน่อยจริงๆ จากแรงปะทะเมื่อคืน แต่พอเห็นไอ้เด็กตัวโตทำหน้าสำนึกผิด แถมยังมีพลาสเตอร์แปะแก้มอยู่แบบนั้น มันก็ทำให้เก่งรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ ซะงั้น


"กูไม่เป็นไรหรอกหน่า รอยนิดเดียว มึงเหอะ... ช้ำมากไหมวะ?"


"เจ็บนิดหน่อยครับ... แต่ถ้าได้พี่เก่งทายาให้ น่าจะหายไวขึ้น" เจไดหยิบหลอดทาแก้ช้ำออกจากกระเป๋ากางเกง ยื่นส่งให้เก่งพร้อมส่งสายตาอ้อนๆ แบบลูกหมาโกลเด้นเต็มขั้น


"ร้ายนะมึงนะ หาเรื่องให้กูรับผิดชอบตลอด" เก่งบ่นพึมพำ แต่ก็ยอมรับหลอดยามา บีบตัวยาลงบนปลายนิ้ว แล้วก้าวเข้าไปใกล้เจได


เก่งย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วแตะยาทาลงบนแก้มเนียนของเจไดบริเวณรอบพลาสเตอร์ยาอย่างเบามือ สัมผัสผิวกายที่อบอุ่นและใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติในระยะใกล้ ทำเอาเก่งเริ่มรู้สึกเกร็งขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้


เจไดนั่งนิ่ง ช้อนสายตาคมกริบมองใบหน้าของเก่งที่กำลังตั้งใจทายาให้เขา ดวงตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและอบอุ่นจนเก่งรู้สึกเหมือนจะละลาย


"เสร็จละ..." เก่งรีบผละมือออก ทำท่าจะถอยหลัง แต่เจไดกลับไวกว่า คว้าข้อมือของเก่งเอาไว้เบาๆ


"ขอบคุณครับพี่เก่ง..." เจไดดึงมือเก่งขึ้นมากดจูบเบาๆ ที่หลังมือ ตรงบริเวณรอยแดงที่ช้ำจากการต่อยเมื่อคืน สัมผัสจากริมฝีปากนุ่มและลมหายใจอุ่นร้อนทำเอาเก่งหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งสเต็ปเต็มๆ


"ไอ้... ไอ้เจได มึงทำอะไรเนี่ย!" เก่งรีบชักมือกลับ หน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ


"ขอโทษครับ พอดีผมแค่อยากขอบคุณ..." เจใดยิ้มหวาน นัยน์ตามีประกายเจ้าเล่ห์นิดๆ แต่ไม่ลามปามเหมือนเมื่อคืน "ผมสัญญาว่าจะจีบพี่แบบดีๆ ไงครับ เล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ถือเป็นกำไรของผมนะ"


"กำไรพ่อมึงดิ! เผลอไม่ได้เลยนะมึง" เก่งยกมือขึ้นชี้หน้าขู่ แต่กลับกลบเกลื่อนความเขินของตัวเองไม่ได้เลยสักนิด


เจไดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดแจงชุดนักศึกษาแพทย์ให้เรียบร้อย ก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย


"ผมต้องไปขึ้นวอร์ดแล้วครับพี่เก่ง วันนี้ผ่าตัดทั้งวัน น่าจะเลิกค่ำๆ" เจไดเดินเข้ามาใกล้เก่งอีกก้าว "เย็นนี้... ผมมารับพี่เก่งไปกินข้าวได้ไหมครับ?"


เก่งมองหน้าเด็กหนุ่ม คิดถึงคำพูดของดินปืนเมื่อคืนว่า 'ลองเปิดใจดู ไม่ต้องไปกำหนดบทบาทอะไร รู้สึกยังไงก็ทำไป'


"กู... มีนัดกับไอ้ปืนตอนเย็นว่ะ" เก่งพูดโกหกหน้าตายไปครึ่งหนึ่ง "แต่ถ้ามึงเลิกไม่ดึกมาก... มาหาที่คอนโดกูได้ กูซื้ออะไรมาเผื่อ"


คำตอบของเก่งทำเอาตาของเจไดสว่างวาบ รอยยิ้มกว้างเผยออกมาจนเห็นฟันเรียงสวย


"จริงนะครับ?! พี่เก่งพูดเองนะ ห้ามเบี้ยวผมนะ!"


"เออ! กูพูดคำไหนคำนั้น มึงไปเรียนได้แล้วไป เดี๋ยวก็โดนอาจารย์หมอด่าหรอก" เก่งดันหลังเจไดให้เดินไปที่ประตู


ก่อนจะก้าวออกจากห้อง เจไดหันกลับมาหาเก่งอีกครั้ง เขาโน้มตัวลงมาหาเก่งอย่างรวดเร็ว ปลายจมูกโดนแก้มขาวของเก่งเบาๆ หนึ่งทีจนเกิดเสียง ฟอด เล็กๆ แล้วรีบถอยฉากออกไปยืนยิ้มกวนๆ อยู่หน้าประตู


"ฟอดนี้เป็นพลังใจในการทำงานวันนี้ครับ! เจอตอนค่ำครับพี่เก่ง!"


ปั้ง!


เจไดรีบปิดประตูหนีไปทันที ทิ้งให้เก่งยืนอึ้ง กุมแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่าอยู่กลางห้อง


"ไอ้... ไอ้เด็กเวรเอ๊ย! เผลอไม่ได้เลยนะมึง!" เก่งสบถออกมาเสียงดัง แต่กลับยกมือขึ้นสัมผัสแก้มตัวเอง พลางหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว


------------------------------------------------
ฝากติดตามเป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ

bacu

nuangnut1996

สนุกมากครับ

linlinly

ชอบมากค่ะ

Kedoo89

ขอบคุณครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆครับ

Boyz2515

ขอบคุณครับ

Eakkadoor

แหมมมมมม เราเองก็มีใจ

Nukinho

ขอบคุณมากครับ