ร้อนรักใต้ตระกูล (NC / พ่อกับลูก) ตอนที่ 5-6

FatherandSon

ตอนที่ 5: ต้นไม้ส่วนตัว
     แสงแดดยามเย็นเริ่มทอประกายสีทองอาบไล้คฤหาสน์หลังงาม สินในชุดเสื้อยืดสีพื้นตัวเก่าและกางเกงขายาวทรงกระบอก กำลังเดินสำรวจพื้นที่สวนกว้างขวางเพื่อประเมินหน้างานก่อนจะเริ่มลงมือจริงในวันพรุ่งนี้ ร่างกายสูงใหญ่กำยำเดินลัดเลาะไปตามแนวไม้ดัดประณีต สายตาคมกริบกวาดมองรายละเอียดของพรรณไม้แต่ละชนิดด้วยความเชี่ยวชาญ
    ในขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับการตรวจดูรอยโรคบนใบของต้นปรงภูเขา เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นกรวดก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง
"ใครอนุญาตให้คนงานเข้ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้"
     น้ำเสียงห้วนจัดและเต็มไปด้วยความไม่พอใจดังขึ้น สินค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงแล้วหันกลับไปมอง
เบื้องหน้าของเขาคือเด็กหนุ่มรูปร่างโปร่งแต่ดูแข็งแรง ใบหน้าหล่อเหลาติดจะดุดันนั้นถอดแบบมาจากคุณภพไม่มีผิดเพี้ยน ทว่ามีความเอาแต่ใจในแบบฉบับของวัยรุ่นที่ถูกตามใจจนเคยตัว เด็กหนุ่มอยู่ในชุดนักศึกษาชาย เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยออกนอกกางเกงสแล็กสีดำ แขนเสื้อถูกพับลวกๆ ขึ้นมาถึงข้อศอก เนกไทถูกปลดออกจนหลวม
   สินรู้ได้ทันทีจากคำบอกเล่าของกริช... เด็กคนนี้คือ คุณคราม เจ้านายคนเล็กวัย 19 ปี
"สวัสดีครับคุณคราม"
    สินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ เขายกมือไหว้ตามมารยาทของผู้น้อย แต่แผ่นหลังยังคงตั้งตรงและสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ
"ผม สิน เป็นคนสวนคนใหม่ครับ"
    ครามกอดอกปรายตามองผู้ชายร่างใหญ่ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า
"อ๋อ... คนสวนใหม่ที่ไอ้กริชมันบอก"
ครามเหยียดยิ้มมุมปาก
"ท่าทางไม่เห็นเหมือนคนปลูกต้นไม้ แต่จะเคยทำอะไรมาก็ช่างเถอะ รู้เอาไว้ด้วยว่าที่นี่มีกฎ ถ้ายังไม่ได้เริ่มงานก็กลับไปอยู่แต่ในเรือนพัก ฉันไม่ชอบเห็นคนงานมาเดินเกะกะสายตาเวลาฉันออกมาเดินเล่น"
    คำพูดที่เต็มไปด้วยการวางอำนาจของเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชาย ทำเอาสินนิ่งไปชั่วขณะ แต่ด้วยวุฒิภาวะและประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านโลกมามาก เขาเลือกที่จะไม่โต้ตอบด้วยอารมณ์
"ผมมาสำรวจต้นไม้เพื่อเตรียมงานสำหรับวันพรุ่งนี้ครับ ไม่ได้มาเดินเล่น"
     สินตอบกลับด้วยความนิ่งสนิท น้ำเสียงของเขาไม่มีความหวาดกลัวหรือลนลานเหมือนคนรับใช้คนอื่นๆ "ถ้าคุณครามต้องการความส่วนตัว ผมจะย้ายไปตรวจดูฝั่งเรือนกระจกก่อนครับ"
   พูดจบ สินก็ค้อมหัวให้เล็กน้อย แล้วเตรียมจะหันหลังเดินเลี่ยงออกไป
"เดี๋ยว! ฉันสั่งให้แกไปแล้วหรือไง"
   ครามกระชากเสียงด้วยความหงุดหงิดที่ผู้ชายคนนี้ไม่แสดงอาการเกรงกลัวเขาเลยสักนิด เด็กหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปคว้าท่อนแขนล่ำสันของสินเพื่อดึงให้หันกลับมา
ทว่า... แรงกระชากของเด็กหนุ่มวัย 19 กลับไม่สามารถทำให้ร่างกำยำของสินขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย ท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้นแข็งแกร่งราวกับหินผา ครามออกแรงดึง แต่คนสวนร่างใหญ่กลับทำเพียงแค่หันมามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย
สินปรายตามองมือของครามที่จับแขนตัวเองอยู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบกับดวงตาของเด็กหนุ่ม
"คุณครามมีคำสั่งอะไรเรื่องงานหรือเปล่าครับ?"
     สินถามด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลงเล็กน้อย แววตาของเขามองครามราวกับผู้ใหญ่ที่กำลังมอง 'เด็กดื้อ' ที่กำลังอาละวาด
"อย่ามาทำสายตาแบบนี้ใส่ฉันนะ!"
   ครามตวาดลั่น ความขัดใจพุ่งพล่านเมื่อถูกมองเหมือนตัวเองเป็นเด็กไร้สาระ
"แกเป็นแค่ลูกจ้าง อย่าคิดว่าตัวใหญ่แล้วฉันจะทำอะไรแกไม่ได้ ไอ้คนสวนคนเก่ามันโดนอะไรไป แกน่าจะรู้ดี!"
"ผมทราบครับ"
สินดึงแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมของเด็กหนุ่มอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด
"แต่ผมมาที่นี่เพื่อดูแลต้นไม้ ไม่ได้มาเพื่อมีปัญหากับใคร... ขอตัวก่อนนะครับ"
     คราวนี้สินหันหลังเดินจากไปจริงๆ แผ่นหลังกว้างตระหง่านค่อยๆ ห่างออกไปตามทางเดินในสวน ทิ้งให้เจ้านายคนเล็กแห่งบวรเกียรติธำรงยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ครามมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา กัดฟันกรอดด้วยความโมโห ไม่มีความรู้สึกแปลกประหลาดใจใดๆ เกิดขึ้น มีเพียงความโกรธแค้นและหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอก ไม่มีใครกล้าเมินเขา ไม่มีใครกล้าปฏิเสธเขา และไม่มีใครกล้ามองหน้าเขาด้วยสายตาแบบนั้น!
อวดดีนักใช่ไหม... ได้! เราจะได้เห็นดีกัน ไอ้คนสวน!
    เด็กหนุ่มขบกรามแน่น ความตั้งใจที่จะสยบความหยิ่งผยองของผู้ชายคนนี้ลุกโชนขึ้นในใจ ครามหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องหาวิธีข่มขวัญและทำให้ผู้ชายที่ชื่อ 'สิน' ยอมก้มหัวคุกเข่าให้เขาให้ได้ โดยที่เด็กหนุ่มยังไม่รู้ตัวเลยว่า... ความอยากเอาชนะในครั้งนี้ จะดึงเขาให้เข้าไปคลุกคลีและพัวพันกับคนสวนรุ่นพ่อโดยไม่ทันตั้งตัว
      แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มคล้อยต่ำ ทอประกายสีส้มอมแดงทาบทับลงมาบนผืนหญ้า ทว่าความร้อนอบอ้าวยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ สินเดินสำรวจพื้นที่ไปเรื่อยๆ เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนหมดวัน จนกระทั่งก้าวมาถึงสิ่งก่อสร้างที่สะดุดตาที่สุดในโซนด้านหลังคฤหาสน์... 'เรือนกระจก' ขนาดมหึมา โครงเหล็กดัดสีดำตัดกับกระจกใสแจ๋ว ภายในนั้นคือสถานที่รวบรวมพรรณไม้หายากที่คุณภพสะสมเอาไว้ตามที่กริชเคยบอก
     สินเดินตรงไปยังประตูทางเข้าหลัก ทว่าบานประตูกระจกกลับปิดสนิท ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเดินลัดเลาะสำรวจรอบๆ ตัวอาคารเพื่อประเมินระบบน้ำและทิศทางแสงแดดจากภายนอกแทน
กริ๊ก... เอี๊ยด...
     เสียงปลดล็อกและเสียงบานประตูเปิดออกเบาๆ ทำลายความเงียบ สินชะงักฝีเท้าแล้วหันขวับกลับไปมองที่ประตูหลัก เขาหรี่ตาลงฝ่าแสงยามเย็นเพื่อมองหาคนที่น่าจะเพิ่งเดินออกมา ทว่าบริเวณนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของใครสักคน มีเพียงบานประตูที่เปิดแง้มเอาไว้เล็กน้อย
      ด้วยสัญชาตญาณและหน้าที่รับผิดชอบ สินจึงตัดสินใจก้าวเท้าเดินกลับไปที่ประตู มือหนาผลักบานกระจกให้เปิดกว้างขึ้นแล้วแทรกตัวเข้าไปด้านใน
ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู ไอเย็นฉ่ำและกลิ่นหอมประหลาดของพรรณไม้นานาชนิดก็ลอยมาปะทะจมูก ภายในเรือนกระจกถูกจัดแต่งไว้อย่างวิจิตรบรรจงราวกับป่าดงดิบขนาดย่อม มีทั้งกล้วยไม้ป่าสายพันธุ์แปลกตาที่ห้อยระย้าลงมาจากโครงหลังคา เฟิร์นก้านยาว ต้นไม้กินแมลง และไม้ดัดรูปทรงประหลาดที่ไม่สามารถหาดูได้ตามสวนทั่วไป ทุกต้นถูกดูแลอย่างดีจนใบมันขลับไร้รอยตำหนิ
      สินกวาดสายตามองความสมบูรณ์แบบเหล่านั้นด้วยความทึ่ง ในฐานะคนรักต้นไม้ ที่นี่ไม่ต่างอะไรกับขุมทรัพย์
"ดูเหมือนบริษัทจัดหางานจะส่งคนมาถูกคน..."
      เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมลึกสุดของเรือนกระจก สินสะดุ้งเล็กน้อย แต่ร่างกายยังคงรักษาสมดุลความนิ่งเอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว เขามองฝ่าดงไม้ใบกว้างเข้าไป และพบกับร่างภูมิฐานของ คุณภพ นายใหญ่แห่งตระกูลกำลังยืนสวมถุงมือหนัง ถือกรรไกรตัดแต่งกิ่งกล้วยไม้อยู่เงียบๆ
"สวัสดีครับท่าน"
สินยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม แต่แผ่นหลังกว้างยังคงเหยียดตรง
"ผมเห็นประตูเปิดทิ้งไว้ เลยเข้ามาดูความเรียบร้อยครับ ต้องขอโทษด้วยที่เสียมารยาท"
    คุณภพวางกรรไกรลงบนโต๊ะไม้สัก วางมือไพล่หลังแล้วเดินช้าๆ ออกมาจากร่มเงาไม้ แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองชายร่างใหญ่ตรงหน้า
"ฉันเปิดเอง... และจงใจเปิดทิ้งไว้"
คุณภพเอ่ยเสียงเรียบ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มบางเบาที่อ่านไม่ออก
"ฉันแค่อยากรู้ว่าคนสวนคนใหม่ จะมีความใส่ใจมากพอที่จะเดินเข้ามาสำรวจพื้นที่ทำงานของตัวเอง หรือจะแค่เดินผ่านไปเฉยๆ... ซึ่งนายก็สอบผ่าน ความใส่ใจแบบนี้แหละที่ต้นไม้ของฉันต้องการ"
"เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ"
สินตอบกลับอย่างหนักแน่น
นายใหญ่แห่งตระกูลเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ไล้นิ้วไปตามกลีบกล้วยไม้ป่าอย่างเบามือ
"ต้นไม้พวกนี้... บางต้นก็เปราะบาง ต้องทะนุถนอม บางต้นก็มีหนามแหลมคมพร้อมจะทิ่มแทงคนที่เข้าใกล้แบบไม่ระวัง การดูแลพวกมันต้องใช้ทั้งความอดทนและความเด็ดขาด..."
คุณภพละสายตาจากต้นไม้ กลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสิน
"การเลี้ยงลูกก็ไม่ต่างอะไรกับการปลูกต้นไม้นักหรอกนะ สิน"
สินนิ่งฟังอย่างตั้งใจ เขารู้ดีว่าทุกคำพูดของเศรษฐีผู้ทรงอำนาจมักมีความหมายแฝงอยู่เสมอ
"ฉันมีลูกชายอยู่สองคน... คนโตอย่าง 'คิน' เปรียบเหมือนไม้ใหญ่ที่เติบโตอย่างมั่นคง สุขุม หยั่งรากลึกจนยากจะคาดเดาว่าซ่อนอะไรไว้ใต้ดิน ส่วนคนเล็กอย่าง 'คราม' ก็เหมือนพรรณไม้มีหนาม อารมณ์ร้อน เอาแต่ใจ และพร้อมจะขีดข่วนทุกคนที่เข้าใกล้โดยไม่ระวัง"
   น้ำเสียงของคุณภพเยือกเย็นและเรียบเรื่อย ราวกับกำลังประเมินสมบัติในมือของตนเอง
"คนเป็นพ่อน่ะ... เมื่อเฝ้ามองพวกมันเติบโตและแผ่กิ่งก้านสาขาในอาณาเขตของตัวเองแล้ว..."
   คุณภพเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบทอดมองไปรอบๆ อาณาจักรสีเขียวของเขา ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่แฝงความนัยอันลึกซึ้ง
"เราไม่สามารถบอกได้หรอกนะ... ว่าเรารักต้นไม้ต้นไหนมากกว่ากัน"
   ความเงียบโรยตัวลงในเรือนกระจก สินประสานสายตากับนายใหญ่ แววตากร้านโลกของเขาไม่มีความเกรงกลัว มีเพียงความเข้าใจในสัจธรรมของคนเป็นพ่อเช่นเดียวกัน แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้านายถึงเลือกที่จะพูดเรื่องนี้กับคนงานใหม่อย่างเขา แต่สินก็เลือกที่จะยืนยันจุดยืนของตัวเอง
"ผมเข้าใจความหมายของท่านครับ"
สินตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น
"หน้าที่ของผมคือดูแลต้นไม้ในสวน... ผมจะไม่เข้าไปก้าวก่าย หรือข้องเกี่ยวกับต้นไม้ 'ส่วนตัว' ของท่านเด็ดขาดครับ"
     คุณภพมองแววตาที่เด็ดเดี่ยวนั้นครู่หนึ่ง รอยยิ้มลึกล้ำที่เดาทางไม่ออกปรากฏขึ้นที่มุมปาก ชายผู้กุมอำนาจสูงสุดของบ้านก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอันตรายและกดดันขึ้นมาถนัดตา
"จำเอาไว้ สิน..."
น้ำเสียงทุ้มต่ำของคุณภพเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงอำนาจและแฝงนัยยะบางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างประหลาด
"นายจะสามารถก้าวก่าย หรือข้องเกี่ยวกับอะไรที่เป็น 'ส่วนตัว' ของฉันได้... ก็ต่อเมื่อฉันอนุญาตเท่านั้น"
    สินนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับแววตาพญาเหยี่ยวคู่คู่นั้น ก่อนจะค้อมศีรษะรับคำสั่งแล้วหมุนตัวเดินออกจากเรือนกระจกไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้คุณภพยืนมองตามแผ่นหลังกำยำนั้นไปจนลับตา ท่ามกลางแสงยามเย็นที่กำลังถูกความมืดมิดกลืนกิน อาณาจักรแห่งนี้กำลังเริ่มต้นเกมกระดานใหม่ที่เงียบงัน... และเปี่ยมไปด้วยไฟราคะที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่
     ความมืดโรยตัวปกคลุมคฤหาสน์ ภายในห้องพักคนงานแคบๆ สินในชุดเสื้อกล้ามสีขาวนั่งพักความเหนื่อยล้าอยู่บนเตียงเหล็ก เขามองรูปเด็กหนุ่มวัยสิบเก้าปีบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะกดโทรออกหาเบอร์ที่คุ้นเคยที่สุดในชีวิต
"ฮัลโหล พ่อ!"
    เสียงสดใสของ 'ทิว' ดังขึ้นผ่านลำโพง เพียงแค่ได้ยิน ความตึงเครียดจากพวกเจ้านายที่สินแบกรับมาทั้งวันก็ราวกับถูกปัดเป่าทิ้งไป
"ทำอะไรอยู่ลูก กินข้าวหรือยัง?"
สินกรอกเสียงลงไป น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลและเจือไปด้วยความรัก ช่างแตกต่างจากตอนที่พูดคุยกับคนอื่นราวกับเป็นคนละคน
"เรียบร้อยแล้วพ่อ แล้วงานที่ใหม่เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม?"
"งานก็เหมือนเดิมนั่นแหละลูก ต้นไม้ก็คือต้นไม้ พ่อรับมือได้สบายมาก"
สินเอนหลังพิงกำแพงห้อง ตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ
"เจ้านายที่นั่นเขาดุไหมพ่อ? ผมเห็นในละครพวกเศรษฐีชอบกดขี่คนงาน พ่ออย่าไปยอมให้เขารังแกนะ ถ้าไม่ไหวก็ออกเถอะ ผมไปหางานพาร์ทไทม์ทำช่วยพ่อได้"
   น้ำเสียงของทิวเริ่มเจือความกังวล สินชะงักไปเล็กน้อย ภาพเด็กหนุ่มที่กระชากคอเสื้อเขา และคำพูดแฝงนัยยะของนายใหญ่ผุดขึ้นมาในหัว ทว่าเขาเลือกที่จะกลืนความจริงอันขมขื่นนั้นลงคอไป
"ดูละครมากไปแล้วเรา เจ้านายที่นี่เขาใจดี... ทิวไม่ต้องห่วง และห้ามไปหางานพิเศษทำเด็ดขาด หน้าที่ของทิวตอนนี้คือเรียนให้เก่งๆ เรื่องเงินพ่อหาเองได้"
"ผมรู้แล้วน่า พ่อก็ชอบแบกทุกอย่างไว้คนเดียวตลอด..."
ทิวบ่นอุบอิบแต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใย
"ผมรักพ่อนะ เสาร์อาทิตย์นี้ผมขอไปหาพ่อที่คฤหาสน์ได้ไหม อยากไปดูว่าที่ทำงานใหม่พ่อใหญ่โตขนาดไหน"
     คำขอนั้นทำเอาหัวใจของสินกระตุกวาบ ความตื่นตระหนกแล่นปราดเข้ามาในอก
"ไม่ได้นะทิว!"
สินเผลอขึ้นเสียง ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "คือ... เจ้านายที่นี่เขารักความสงบ ห้ามคนนอกเข้าออกซี้ซั้วน่ะลูก เอาไว้ถ้าพ่อมีวันหยุด พ่อจะกลับไปหาทิวที่ห้องเช่าเอง เข้าใจไหม?"
"อ่อ... กฎเยอะจัง เข้าใจแล้วพ่อ งั้นผมไปอ่านหนังสือต่อนะ ฝันดีครับ"
"ฝันดีลูก"
    สายถูกตัดไปแล้ว แต่สินยังคงมองรูปหน้าจอของลูกชาย นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ใบหน้าเปื้อนยิ้มของทิวอย่างแผ่วเบา ทิวคือสิ่งเดียวที่บริสุทธิ์และมีค่าที่สุดในชีวิตของเขา

ตอนที่ 6: อำนาจเหนือผิวน้ำ
     แสงไฟสีส้มสลัวที่ถูกหรี่ลงจนเกือบมืดทอดเงาลงบนผิวน้ำที่กำลังเดือดพล่านเป็นฟองฟู่ ภายในห้องน้ำขนาดใหญ่ที่โอ่อ่าหรูหราสมฐานะเจ้านายแห่งบวรเกียรติธำรง ร่างโปร่งบางของ ‘คราม’ กำลังเอนกายเปลือยเปล่าแช่น้ำอุ่นจัดอยู่ในอ่างจากุซซี่ ทว่าความผ่อนคลายทางกายไม่อาจดับความรุ่มร้อนในอกที่กำลังแผดเผาจิตใจของเด็กหนุ่มวัยสิบเก้าปีได้เลย
ภาพดวงตากร้านโลกที่นิ่งสนิท แผ่นหลังกว้างที่ตั้งตรงอย่างหยิ่งยโส และคำพูดที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวเขาเลยแม้แต่น้อยของคนสวนรุ่นพ่อยังคงตามมาหลอกหลอนในห้วงความคิด
"ทำไมมันถึงไม่กลัวฉัน... ทำไมไอ้คนสวนนั่นถึงกล้ามองหน้าฉันแบบนั้น"
   ครามพึมพำกับตัวเองผ่านริมฝีปากที่ขบเข้าหากันแน่น มือขาวจัดกำขอบอ่างจนข้อขาว ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนอยากจะทำลายข้าวของให้แหลกคามือ
ท่ามกลางความมืดสลัวและเสียงน้ำในอ่าง เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเงียบเชียบก็ก้าวเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัว ร่างสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ขอบอ่าง แผ่นหลังกว้างขวาง  และกล้ามเนื้อเป็นลอนสวยงามที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักปรากฏแก่สายตา
    ‘กริช’ คนดูแลส่วนตัวของคุณคราม ยืนเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเจ้านายโดยไม่มีท่าทีขัดเขิน นี่คือรสนิยมและความลับที่ซ่อนอยู่หลังประตูปิดตาย ครามชื่นชอบที่จะให้คนดูแลของเขาทำหน้าที่ปรนนิบัติในสภาพที่ปราศจากเสื้อผ้าปกปิด มันคือการแสดงออกถึงความจงรักภักดีอย่างหมดจด
"จะขึ้นจากน้ำให้ผมนวดให้เลยไหมครับ... นาย"
     เสียงทุ้มต่ำของกริชเอ่ยถามอย่างนอบน้อม ครามละสายตาจากผิวน้ำ ค่อยๆ ช้อนตามองเรือนร่างกำยำนั้นตั้งแต่แผงอกกว้าง ลากต่ำลงมาจนถึงหน้าท้องที่เป็นลอนสวย และหยุดสายตาลงที่ ท่อนเอ็นที่นิ่งสงบ ของชายหนุ่ม
    รอยยิ้มร้ายกาจกระตุกขึ้นที่มุมปากของเจ้านายคนเล็ก ครามสูดลมหายใจเข้าลึก ความรู้สึกถึง 'อำนาจ' ไหลเวียนกลับเข้าสู่สายเลือดอีกครั้ง... ผู้ชายตรงหน้านี้แข็งแกร่งกว่าเขาเป็นสิบเท่า  แต่ถึงกระนั้น ร่างกายใหญ่โตและท่อนเอ็นที่ซ่อนสัญชาตญาณดิบเถื่อนนี้ ก็ยังต้องสงบนิ่งและรอคอยคำสั่งจากเขาราวกับสัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์
"อืม... เช็ดตัวให้ฉันที"
    สิ้นคำสั่ง ครามก็หยัดกายลุกขึ้นยืนจากผิวน้ำ หยดน้ำเกาะพราวไปตามเรือนร่างผอมบางทว่ามีสัดส่วนของเด็กหนุ่มวัยเจริญพันธุ์ ผิวพรรณของเขาขาวเนียนละเอียดไร้ที่ติ แตกต่างจากสีผิวคร้ามแดดของกริชอย่างสิ้นเชิง
     กริชหยิบผ้าเช็ดตัวผืนหนานุ่มสีขาวสะอาดขึ้นมา คุกเข่าลงข้างขอบอ่างอย่างรู้หน้าที่ มือสากกร้านค่อยๆ ซับหยดน้ำตามเรียวขาขาวเนียนอย่างทะนุถนอมราวกับกำลังแตะต้องเครื่องแก้วราคาแพง กริชไล่เช็ดให้แห้งทุกซอกทุกมุมด้วยความตั้งใจและเทิดทูน โดยมีสายตาที่เต็มไปด้วยการวางอำนาจของครามจ้องมองอยู่เบื้องบน
     เมื่อร่างกายของเจ้านายแห้งสนิท กริชก็สอดท่อนแขนแข็งแกร่งเข้าที่ข้อพับเข่าและแผ่นหลัง ช้อนอุ้มร่างเปลือยเปล่าของครามขึ้นจากอ่างอย่างง่ายดายราวกับอุ้มปุยนุ่น ชายหนุ่มเดินตรงไปยังเตียงสปาสำหรับนวดผ่อนคลายที่ตั้งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง แล้ววางร่างของครามลงบนเบาะนุ่มอย่างเบามือที่สุด
ครามพลิกตัวนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนรอง ซุกซ่อนใบหน้าที่ยังคงมีร่องรอยของความหงุดหงิดเอาไว้
    กริชเทน้ำมันหอมระเหยกลิ่นผ่อนคลายลงบนฝ่ามือ ถูเข้าหากันจนเกิดความร้อน ก่อนจะเริ่มต้นสัมผัสลงบน ปลายเท้า ของเจ้านาย ฝ่ามือใหญ่บีบนวดคลึงเบาๆ ตามฝ่าเท้าและข้อเท้า ไล่ความตึงเครียดออกไปอย่างชำนาญ
     จากปลายเท้า... กริชลากฝ่ามือที่ชุ่มน้ำมันนวดนวดเฟ้นขึ้นมาตามน่องเรียวและต้นขาด้านหลัง น้ำหนักมือที่กดลงไปนั้นหนักแน่นแต่ทว่านุ่มนวล ครามหลับตาลง ปล่อยให้ความร้อนจากฝ่ามือของคนดูแลปรนนิบัติเรือนร่างของตน
     กริชขยับตัวขึ้นมานวดตามแนวสะโพกและเอวคอด ก่อนจะลากฝ่ามือทั้งสองข้างรีดเส้นประสาทขึ้นไปตาม แผ่นหลัง เนียนละเอียดของเจ้านาย กดคลึงที่ลาดไหล่ที่กำลังตึงเครียด สัมผัสของกริชเต็มไปด้วยความเอาใจใส่และจงรักภักดี ทว่าในหัวของคราม... แม้ร่างกายจะกำลังถูกปรนเปรอและเอาอกเอาใจจนถึงขีดสุด แต่แววตาดุดันและหยิ่งยโสของคนสวนร่างยักษ์คนนั้น กลับยิ่งสลักลึกลงไปในความคิดจนยากจะสลัดหลุด
       ความตึงเครียดบนลาดไหล่และแผ่นหลังของเจ้านายคนเล็กค่อยๆ คลายลงด้วยฝ่ามืออันชำนาญของชายหนุ่ม ทว่าไฟปรารถนาและความอยากเอาชนะในใจของครามกลับยิ่งลุกโชน ครามพลิกตัวกลับมานอนหงาย สบตากับคนดูแลร่างใหญ่ที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างเตียงนวด
"พอแล้วกริช..."
       ครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาฉ่ำปรือทว่าแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและต้องการจะควบคุม
    ครามหยัดกายลุกขึ้นนั่งคุกเข่าบนเบาะนุ่ม ขยับตัวเข้าไปใกล้จนใบหน้าของเขาอยู่ระดับเดียวกับช่วงกลางลำตัวของกริชที่ยืนอยู่ประชิดขอบเตียง สายตาของเจ้านายวัยสิบเก้าปีจับจ้องไปยัง ท่อนเอ็น ขนาดใหญ่ที่เริ่มแข็งขึงและขยายตัวขึ้นตามสัญชาตญาณดิบ เพียงแค่ถูกสายตาของครามจ้องมอง
มือขาวเนียนเอื้อมออกไปกอบกุมความแข็งแกร่งนั้นไว้เต็มกำมือ ออกแรงรูดรั้งเบาๆ จนกริชต้องสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเสียวซ่าน
"แกนี่มันเชื่องจริงๆ กริช... แค่ฉันจับนิดเดียวก็ตอบสนองขนาดนี้แล้ว"
     ครามเหยียดยิ้มร้ายกาจ ช้อนตามองใบหน้าคมคายที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความทรมานจากแรงอารมณ์
"อึก... คุณคราม... แค่นายแตะต้อง ผมก็แทบจะคลั่งแล้วครับ"
     กริชครางเสียงต่ำ มือหนากำผ้าปูเตียงที่ขอบเตียงแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมไปแตะต้องเส้นผมของเจ้านายเพื่อระบายความเสียว
     ครามโน้มใบหน้าลงไปใกล้ แลบลิ้นสีสดออกมาแตะเลียที่ ส่วนหัว ซึ่งบานหยักและมีน้ำใสๆ ปริ่มออกมา เขาโลมเลียชิมรสชาติความปรารถนาของคนใต้โอวาทอย่างเชื่องช้า ก่อนจะครอบครองท่อนเอ็นนั้นเข้าไปในโพรงปากอุ่นจัด ครามขยับศีรษะขึ้นลง ปรนเปรอคนของตนอย่างเอาแต่ใจและช่ำชอง
"ซี๊ดดด... นายครับ... ดีเหลือเกิน"
กริชแหงนหน้าขึ้น ร่างกายกำยำสั่นสะท้านไปทุกสัดส่วน
     ในขณะที่ริมฝีปากบางกำลังดูดดึงอย่างรุนแรง มืออีกข้างของครามก็ไม่ได้ปล่อยให้ว่างเปล่า นิ้วเรียวเอื้อมไปเคล้นคลึง พวงไข่ ทั้งสองใบเพื่อกระตุ้นอารมณ์ให้ชายหนุ่มถึงขีดสุด ก่อนจะลากไล้ปลายนิ้วต่ำลงไปสัมผัสหยอกล้อที่ปาก รูสวาท ของกริชแผ่วเบา เป็นการตอกย้ำอำนาจเบ็ดเสร็จว่าเขาสามารถครอบครองและปั่นหัวผู้ชายคนนี้ได้ทุกซอกทุกมุม
ในจังหวะนั้นเอง ภาพในหัวของครามกลับซ้อนทับด้วยใบหน้ากร้านโลกของ 'สิน' ผู้ชายร่างยักษ์ที่หยิ่งยโสคนนั้น ถ้าถูกเขาปรนเปรอและปั่นหัวแบบนี้ จะร้องครางเสียงหลงและยอมศิโรราบแทบเท้าเขาเหมือนที่กริชกำลังเป็นอยู่หรือไม่?
     ความคิดนั้นยิ่งทำให้ครามเร่งจังหวะริมฝีปากรุนแรงและลึกซึ้งขึ้น รูดรั้งตัวตนของกริชไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป
"คุณคราม... ผมไม่ไหวแล้ว... ผมจะ..."
     กริชเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง สะโพกสอบขยับสวนเข้าหาโพรงปากนุ่มตามสัญชาตญาณ ก่อนจะปลดปล่อย น้ำเงี่ยนข้นๆสีขาว ทะลักทลายออกมา ครามไม่ได้ผละหนี เขายอมรับหยาดน้ำเหล่านั้นไว้ ก่อนจะถอนริมฝีปากออก ปล่อยให้คราบน้ำสีขาวข้นเปรอะเปื้อนตามมุมปากและปลายคางเนียน
      ครามใช้ปลายนิ้วปาดคราบน้ำเงี่ยนข้นๆ สีขาวที่มุมปากขึ้นมาดู แววตาของเขาไม่ได้มีความต้อยต่ำจากการเป็นผู้ปรนนิบัติ แต่มันคือสายตาของ 'ผู้ชนะ' ที่ได้เห็นชายฉกรรจ์ตัวโตต้องพ่ายแพ้และสยบให้แก่กามารมณ์ที่เขามอบให้
    หลังจากที่ปลดปล่อยความปรารถนาออกมาจนหมดสิ้น กริชหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายกำยำยังคงสั่นสะท้านจากความสุขสมที่เจ้านายมอบให้ ทว่าในฐานะคนดูแลที่รู้หน้าที่และเคยชินกับการปรนนิบัติซึ่งกันและกัน ชายหนุ่มจึงรีบปรับลมหายใจ ขยับตัวลงต่ำหมายจะทำหน้าที่ของตนเพื่อตอบแทนเจ้านายคนเล็กบ้าง
     กริชชันเข่าขึ้น คลานเข้าไปแทรกอยู่หว่างขาของร่างบางที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงนวด สายตาของชายหนุ่มช้อนมองใบหน้าหล่อเหลาของครามอย่างหลงใหล ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้ หวังจะใช้โพรงปากอุ่นจัดของตนครอบครอง ท่อนเอ็น ของครามเพื่อปรนเปรอให้เจ้านายได้ขึ้นสวรรค์อย่างที่เคยทำมาตลอด
    ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของกริชจะได้สัมผัสกับส่วนนั้น ฝ่ามือขาวเนียนของครามกลับยกขึ้นมาดันลาดไหล่หนาเอาไว้เสียก่อน
"หยุด... พอแล้วกริช"
     น้ำเสียงของครามราบเรียบและเย็นชาจนน่าใจหาย ร่างบางขยับตัวถอยห่างออกจากการเกาะกุมของคนดูแล กริชชะงักค้างไปทันที แววตาคมคายเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ
"นายครับ... แต่ผมยังไม่ได้ทำให้คุณครามเลย"
กริชเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามจะขยับเข้าไปหาอีกครั้ง "ให้ผมปรนนิบัตินายนะครับ..."
"ฉันบอกให้หยุด ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง!"
ครามตวาดเสียงห้วน แววตาที่เคยมองกริชด้วยความสนุกสนานและหลงใหลในอำนาจเมื่อครู่นี้ บัดนี้กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
   เจ้านายวัยสิบเก้าปีสะบัดตัวลุกขึ้นยืนจากเตียงนวด ปล่อยให้เรือนร่างเปลือยเปล่าปะทะกับอากาศเย็นเฉียบภายในห้อง ครามปรายตามองกริชที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก... ความเชื่องช้าและการยอมศิโรราบอย่างง่ายดายของกริชที่เคยทำให้เขารู้สึกมีอำนาจ ตอนนี้มันกลับกลายเป็นความ 'น่าเบื่อ' อย่างน่าประหลาด
     ครามไม่ได้มีความต้องการทางกายหลงเหลืออยู่อีกต่อไป เพราะในหัวของเขาตอนนี้ มีเพียงภาพของดวงตากร้านโลกที่แข็งกร้าว แผ่นหลังที่ตั้งตรงไม่ยอมก้มหัวให้ใคร และท่าทีหยิ่งยโสของชายวัยสามสิบแปดปีที่ชื่อ 'สิน' วนเวียนอยู่ไม่หยุด
ของเล่นที่ยอมจำนนตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มสู้... มันจะไปสนุกอะไร
    ครามเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก เมื่อตระหนักได้ว่าเป้าหมายความปรารถนาของเขาได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ต้องการผู้ชายที่สยบแทบเท้าเพื่อแลกกับเศษเสี้ยวความเมตตา แต่เขาต้องการที่จะบดขยี้ศักดิ์ศรี ฉีกกระชากความจองหอง และบังคับให้ผู้ชายที่แข็งแกร่งอย่างสิน ต้องมานอนครางครวญอยู่ใต้ร่างของเขา ร้องขอความเมตตาจากเขาด้วยความเสียวซ่านจนเจียนบ้าต่างหาก
"ออกไปซะกริช... ฉันหมดอารมณ์แล้ว"
     ครามออกคำสั่งไล่คนสนิทอย่างไม่ไยดี พลางหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นมาสวมทับเรือนร่างของตน
กริชได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ในใจ เขารู้ดีว่าแววตาของเจ้านายในตอนนี้... ไม่ได้มีเขาอยู่ในสายตาอีกต่อไปแล้ว บอดี้การ์ดหนุ่มคว้าเสื้อผ้าของตนขึ้นมาสวมใส่อย่างเงียบเชียบ ก่อนจะถอยร่นออกจากห้องไป ทิ้งให้คุณครามยืนยิ้มเยาะอยู่กับแผนการอันดำมืดที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ...
      บรรยากาศภายในคฤหาสน์ยามดึกนั้นเงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัวที่มุมห้องรับแขกชั้นล่าง คุณภพ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องบาง เลื่อนดูด้วยท่าทีสุขุมราวกับพญาเสือที่กำลังซุ่มรอเหยื่อ
      ฝีเท้าของ กริช ดังแว่วมาจากบันไดวน กริชที่เพิ่งจะผ่านศึกบนเตียงมาหมาดๆ เดินลงมาด้วยท่าทีสำรวมแต่แฝงความประหม่าที่ปิดไม่มิด เมื่อเห็นเงาร่างของนายใหญ่ที่นั่งรออยู่กริชก็รีบก้าวตรงเข้าไปหาทันที
     คุณภพไม่ได้เงยหน้ามองในทันที เขายังคงเลื่อนแท็บเล็ตอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ ปัดเครื่องมือสื่อสารนั้นวางลงบนโต๊ะข้างโซฟา แล้วจึงเบนสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวขึ้นมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า
แววตาของคุณภพนั้นอ่านไม่ออก แต่มันเต็มไปด้วยความกดดันที่ทำให้กริชรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง สายตาของผู้เป็นนายกวาดมองสำรวจร่องรอยความเหนื่อยอ่อนบนใบหน้าของคนสนิท ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่รู้ทันทุกอย่าง
"เกิดอะไรขึ้น ทำไมจบไวไปแบบนั้นไอ้กริช"
เสียงทุ้มต่ำของคุณภพเอ่ยถามเรียบๆ ทว่ามีแรงกดดันมหาศาลแฝงอยู่
"มึงน่าต้องใช้เวลาอยู่บนนั้นนานกว่านี้ไม่ใช่หรือไง?"
     กริชก้มหน้าลงต่ำ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความลำบากใจ
"ผมไม่ทราบเหมือนกันครับคุณผู้ชาย... ผมทำหน้าที่ตามปกติ แต่จู่ๆ คุณครามก็เกิดหงุดหงิดขึ้นมา แล้วไล่ผมให้ออกมาเสียดื้อๆ ครับ"
    คุณภพเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่จ้องมองมานั้นแฝงความผิดหวังระคนสงสัยอย่างชัดเจน ชายสูงวัยยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง ประสานมือวางไว้บนหน้าตัก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้กริชถึงกับใจหายวาบ
"อย่าบอกนะว่า... ไอ้ครามเบื่อมึงแล้ว"
    น้ำเสียงนั้นไม่ใช่การถาม แต่มันเป็นการคาดการณ์ที่เฉียบขาดและทำลายความมั่นใจของกริชจนยับเยิน กริชได้แต่ยืนนิ่ง อึกอักจนพูดไม่ออก ความรู้สึกหวาดหวั่นที่ว่าตัวเองกำลังจะหมดค่าในสายตาของนายใหญ่และคุณครามถาโถมเข้ามาในใจ
"ผม... ผมจะพยายามทำหน้าที่ให้ดีขึ้นครับคุณภพ" กริชรีบแก้ตัว เสียงสั่นเครือ
"หึ..."
คุณภพแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาที่มองกริชในตอนนี้ไม่ได้มีความสงสารเจือปนอยู่เลย
"ถ้ามึงทำให้ลูกชายกูพึงพอใจไม่ได้ มึงก็รู้ใช่ไหมว่ามึงจะมีค่าแค่ไหนในบ้านหลังนี้... การเป็นสัตว์เลี้ยงที่เจ้าของเขาเบื่อแล้วเนี่ย มันน่าสมเพชแค่ไหน มึงก็น่าจะรู้ดีที่สุด"
     คำพูดของคุณภพเฉียบคมและเลือดเย็น ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความจงรักภักดีของกริชให้แตกสลาย กริชยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหน้าผู้เป็นนายใหญ่ที่กุมอำนาจทุกอย่างในบ้านหลังนี้ โดยไม่รู้เลยว่าการที่คราม 'เบื่อ' เขา ไม่ใช่เพราะเขามีข้อผิดพลาด... แต่เป็นเพราะ 'เป้าหมายใหม่' ที่กำลังก้าวเข้ามาในชีวิตของเจ้านายคนเล็กนั้น มันอันตรายและเย้ายวนกว่าที่ใครจะคาดถึง

fukduk

ครามบอกอยากโดนควยไอ้สินครับพ่อ 😆

thai_boys

ขอบคุณมากๆครับสนุกมาก

nuangnut1996

สนุกมากครับ

tazman

สนุกครับ

nuvo

ขอบคุณ

theera

บ้านหลังนี้มีอะไรลึกลับจังครับ

soobin69ck

ขอบคุณมากครับ

tazman

รอตอนไปครับ

Nukinho

ไม่รู้ครามจะโดนปราบพยศซะเองหรือเปล่า

JJBBChp

ครามต้องเจอของแข็ง

nuangnut1996

สนุกมากครับ

choochoo

ขอบคุณ

manoach2

ดีงามมากครับ

wat009

เขาจะเด้ากันตอนไหน

simple

suttapat

ดี

nutchai41

ขอบคุณครับ

suttapat

ขอบคุณ

atatar45

ขอบคุณครับ