ร้อนรักใต้ตระกูล (NC / พ่อกับลูก) ตอนที่ 3-4

FatherandSon

ตอนที่ 3: โลกหลังกำแพงต้นไม้
สิงห์เดินนำสินทะลุผ่านประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังคฤหาสน์ ทันทีที่ก้าวพ้นเขตตัวบ้านหลัก ไอเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศก็ถูกแทนที่ด้วยอากาศอบอ้าวของยามบ่าย ความเงียบสงบเลือนหายไป กลายเป็นกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และเสียงเครื่องตัดหญ้าแว่วมาแต่ไกล
"ตามมาทางนี้พี่" สิงห์เอ่ยพลางเดินลัดเลาะไปตามทางเดินปูแผ่นหินที่ทอดยาวไปสู่หลังสวน
พวกเขาเดินผ่านแนวต้นไทรเกาหลีที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบและปลูกเรียงชิดติดกันจนกลายเป็นกำแพงสีเขียวสูงทึบ แบ่งเขตแดนอย่างชัดเจนระหว่างตัวคฤหาสน์หลักและที่พักของคนงาน เมื่อก้าวพ้นแนวกำแพงต้นไม้ สินก็พบกับอาคารปูนสองชั้นทาสีขาวสะอาดตา ทอดยาวขนานไปกับแนวกำแพงหลังสุด รูปทรงที่แข็งกระด้างและหน้าต่างบานเกล็ดที่เรียงรายกัน ทำให้ที่นี่ดูคล้ายกับหอพักพนักงานมากกว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของคฤหาสน์หรู
"นี่แหละเรือนพักคนงาน" สิงห์ผายมือ
"ชั้นบนเป็นโซนของพวกแม่บ้านผู้หญิง ห้ามผู้ชายขึ้นไปเด็ดขาด ส่วนชั้นล่างเป็นห้องของพวกผู้ชาย"
สินพยักหน้ารับรู้ กวาดสายตามองไปรอบๆ บรรยากาศที่นี่เงียบเชียบและเป็นระเบียบเรียบร้อยจนดูผิดธรรมชาติสำหรับที่พักคนงาน
"ไม่ใช่แค่ในเวลางานที่ มีกฏระเบียบ ที่นี้ก็มี"
สิงห์พูดขึ้นมาราวกับรู้ความคิดของอีกฝ่าย พลางไขกุญแจห้องพักห้องหนึ่งที่อยู่ริมขวาสุดของชั้นล่าง
"คุณหญิงท่านรักความสะอาดและความสงบมาก ป้าช้อย หัวหน้าแม่บ้านก็เลยคุมเข้ม ห้ามคนงานส่งเสียงดังรบกวนไปถึงตึกใหญ่ ห้ามพาคนนอกเข้ามาเด็ดขาด ใครฝืนกฎ... เก็บของออกสถานเดียว"
สิงห์ผลักประตูไม้สีหม่นเข้าไป ภายในเป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่กว้างนัก แต่ก็สะอาดสะอ้าน พื้นปูกระเบื้องสีเรียบ มีเตียงเหล็กขนาดสามฟุตปูด้วยฟูกบางๆ ตู้เสื้อผ้าไม้อัด และพัดลมเพดาน
"ห้องพี่อยู่ตรงนี้ ส่วนห้องผมกับไอ้เข้มอยู่ริมสุดฝั่งโน้น มีอะไรก็ไปเรียกได้" สิงห์โยนกุญแจห้องลงบนเตียง "เดี๋ยวตอนเย็นคงมีคนเอาชุดฟอร์มคนสวนมาให้ พี่ก็พักผ่อนจัดของไปก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ตีห้า... เริ่มงาน"
"ขอบใจมาก" สินรับคำสั้นๆ
หลังจากคนขับรถหนุ่มเดินจากไป ชายร่างกำยำก็เดินเข้าไปในห้อง วางกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนพื้น เขาไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจกับห้องแคบๆ ที่ไม่มีเครื่องปรับอากาศแห่งนี้ ในฐานะคนที่ใช้แรงงานมาทั้งชีวิต ที่พักแบบนี้ถือว่าใช้งานได้ดีและเพียงพอแล้ว
สินจัดการนำเสื้อผ้าที่มีอยู่เพียงไม่กี่ตัวออกมาแขวนไว้ในตู้ เมื่อจัดของเสร็จ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงเหล็ก แผ่นหลังกว้างตั้งตรง สายตาที่แน่วแน่ทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ทะลุแนวกำแพงต้นไม้สูงทึบไปจนเห็นยอดโดมของคฤหาสน์ใหญ่
ความหรูหราอลังการและกฎระเบียบที่เข้มงวดของคนรวย ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเล็กลงหรือไร้ค่า สำหรับสิน คฤหาสน์หลังนี้ก็เป็นเพียงแหล่งเงินทุนชั้นดีที่จะต่อยอดอนาคตให้กับ 'ทิว'
เขากำมือที่วางอยู่บนตักแน่น บอกตัวเองอย่างหนักแน่นว่าเขาจะใช้แรงกายที่มีดึงเอาเงินจากตระกูลนี้ เพื่อส่งลูกชายเพียงคนเดียวให้ไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต โดยที่คนเป็นพ่ออย่างเขาไม่มีทางคาดคิดเลยว่า กรงทองอันเงียบสงบที่เขาใช้เป็นแหล่งทำเงินนี้ จะกลายเป็นสถานที่ที่ดึงลูกชายของเขาให้เดินเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเองในท้ายที่สุด

    ตอนที่ 4: รอยเลือดบนใบหญ้า

สินนั่งพักอยู่บนเตียงเหล็กได้เพียงไม่นาน เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเข้ามาโดยที่คนด้านนอกไม่ได้รอคำอนุญาต
   ชายหนุ่มรูปร่างสันทัด ผิวสีทองแดงและมีใบหน้าคมคายติดจะยียวนก้าวเข้ามาในห้อง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ท่อนแขน ท่าทางเดินล้วงกระเป๋าและสายตาที่กวาดมองไปทั่วห้องบ่งบอกถึงความมั่นใจและไม่เกรงใจใคร
"ได้ยินไอ้สิงห์บอกว่ามีคนสวนใหม่เข้ามา... รูปร่างอย่างกับนักมวย ไม่คิดว่าจะมาปลูกต้นไม้"
   ชายคนนั้นเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงห้าวๆ พลางเอนตัวพิงกรอบประตู สินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ใหญ่โตและกำยำกว่าอีกฝ่ายทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ ดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา ทว่าสายตาของสินกลับนิ่งสงบ ไม่ได้แสดงความขุ่นเคืองที่ถูกบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว
"ฉันชื่อสิน... แล้วนายคือ?" สินถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
"ฉันชื่อ กริช" ชายหนุ่มยักคิ้วให้
"เป็นคนขับรถแล้วก็คนดูแลประจำตัว คุณคราม... ลูกชายคนเล็กของบ้านหลังนี้"
    สินพยักหน้ารับรู้ชื่อของเจ้านายอีกคนที่เขาต้องจดจำไว้ กริชกอดอกมองสำรวจสินตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง ก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
"เห็นก้านคอหนาๆ ท่าทางเอาเรื่องแบบพี่แล้ว ค่อยดูน่าสนุกหน่อย... คนสวนคนเก่าน่ะ แก่จนหนังเหี่ยว แถมยังใจเสาะ ทำงานได้ไม่เท่าไหร่ก็โดนเด้งออกไปซะละ"
"คนเก่าเขาทำอะไรผิดงั้นเหรอ?"
สินถามกลับเรียบๆ เขาไม่ได้อยากสอดรู้สอดเห็น แต่การรู้ประวัติการทำงานของที่นี่ก็ถือเป็นข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการเอาตัวรอด
   กริชเดาะลิ้น แววตาฉายความเย้ยหยันเมื่อนึกถึงอดีตคนสวน
"ลุงแกก็แค่ทำงานพลาดนิดหน่อย... วันนั้นคุณครามอารมณ์ไม่ค่อยดี กำลังหงุดหงิด ขับรถสปอร์ตเข้ามาจอดหน้าบ้าน ลุงแกดันตัดหญ้าอยู่แถวนั้น เศษหินมันเลยกระเด็นไปโดนสีรถคุณครามเข้า..."
สินขมวดคิ้วเล็กน้อย
"แค่เศษหินกระเด็นใส่รถ ถึงกับต้องไล่ออกเลยหรือ?"
"ถ้าแค่ไล่ออกก็ถือว่าปรานีแล้วพี่"
กริชเหยียดยิ้มมุมปาก
"คุณครามเกลียดพวกขี้ข้าที่ทำของๆ แกพัง ลุงนั่นดันโง่ ไปยืนเถียงว่าตัวเองไม่ได้ตั้งใจ แทนที่จะก้มหน้ารับผิดไปเฉยๆ... คุณครามเลยสั่งให้ฉันเอาไม้กอล์ฟฟาดหน้าแข้งลุงแกจนกระดูกร้าว แล้วก็โยนออกไปหน้าบ้านพร้อมกับเงินค่าทำขวัญเศษกระเป๋า... ตอนนี้คงกลับไปนอนหยอดน้ำข้าวอยู่ที่ต่างจังหวัดแล้วมั้ง"
   คำบอกเล่าที่โหดร้ายและไร้มนุษยธรรมถูกถ่ายทอดออกมาจากปากของกริชอย่างหน้าตาเฉย ราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดาของบ้านหลังนี้ ช่างต่างกับคำพูดของเข้มที่บอกว่าคุณผู้ชายใจดี สินนิ่งฟัง แววตากร้านโลกของเขาไม่ได้ฉายความหวาดกลัว มีเพียงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นในใจ
    เจ้านายคนเล็กที่อายุ 19 ปี... วัยเดียวกับทิวลูกชายของเขา แต่กลับมีอำนาจและอารมณ์ที่วิปริตถึงเพียงนี้
"ที่ฉันมาเล่าให้ฟัง ไม่ได้จะมาขู่หรอกนะพี่สิน"
กริชขยับตัวยืดหลังตรง เดินเข้ามาตบไหล่หนาของสินเบาๆ สองที
"แค่จะมาเตือนให้รู้ไว้ ว่ากฎข้อแรกของการอยู่ที่นี่ คืออย่าไปขัดใจคุณครามแก... เจ้านายฉันอารมณ์ร้อน หวงของ และเกลียดพวกที่ชอบแข็งข้อที่สุด"
สินปรายตามองมือของกริชที่วางอยู่บนไหล่ของตน ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและเด็ดขาด ไม่มีแววสั่นเครือแม้แต่น้อย
"ขอบใจที่เตือน... แต่ฉันมาที่นี่เพื่อดูแลต้นไม้ ไม่ได้มาสร้างปัญหาให้ใคร"
สินมองลึกเข้าไปในดวงตาของกริช
"ฉันรู้หน้าที่ของตัวเองดี ตราบใดที่ไม่มีใครมาก้าวก่ายเส้นของฉัน ฉันก็จะก้มหน้าทำแต่งานของฉันเหมือนกัน"
   กริชชะงักไปเล็กน้อยกับแววตาและน้ำเสียงที่แข็งกร้าวเกินกว่าจะเป็นแค่คนงานธรรมดา รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าของกริชค่อยๆ จางลง เปลี่ยนเป็นความรู้สึกนับถือลึกๆ ในความใจเด็ดของชายรุ่นพี่ตรงหน้า
"ใจคอหนักแน่นดีนี่พี่..."
กริชดึงมือกลับพลางพยักหน้าช้าๆ
"หวังว่าพี่จะอยู่ทนกว่าคนเก่านะ... แล้วเจอกัน"
   กริชหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้บานประตูเปิดอ้าไว้ สินเดินไปปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ชายร่างกำยำถอนหายใจออกมาแผ่วเบา คฤหาสน์หลังนี้ไม่ได้มีแค่นายใหญ่ที่ทรงอำนาจควบคุมทุกอย่าง แต่ยังมีลูกชายคนเล็กที่อารมณ์ร้ายและอันตรายดั่งไฟบรรลัยกัลป์
    สินรู้ดีว่าเขาต้องระมัดระวังตัวให้มากที่สุด และที่สำคัญ... เขาจะต้องไม่มีวันให้ทิวเข้ามาเหยียบในสถานที่แห่งนี้เด็ดขาด

lekthai

แจ่มมาก

Nukinho

สุดยอดมากครับ รอติดตามต่อนะครับ

suttapat

ขอบคุณ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

popn

ขอบคุณครับ

possto_01

รออ่านตอนหน้า

LINRAN

งงๆแต่รออ่านครับ

theera

บ้านนี้ลึกลับจังครับ
ขอบคุณครับ

simple

thai_boys

ขอบคุณมากๆครับ

soobin69ck

ขอบคุณมากครับ

choochoo

ขอบคุณ

manoach2

ดีงามมากครับ

nutchai41

ขอบคุณครับ

Tzar

tontonck

สนุกมากครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

Keepy

สนุกมากคับ ขอบคุณ

congaguy

ขอบคุณครับ