น้าเขยทหารอากาศเสียพนันบอลกับสาวเสียบ ตอนที่19

zebu

! G% B3 E9 x: m: ]- |, D“หลับเถอะ…บี...พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน” น้าอ๊อดกระซิบ
8 B% ^1 W% G2 g/ H5 W9 g4 [! Bบีพยักหน้าแผ่ว “ครับ… น้า… ฝันดี…ครับ”
1 [/ _  x0 ~* t7 i
: I* g' ^! s; c. j................................................

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านผ้าม่านบางของคอนโด
บีตื่นก่อน บียังซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของน้าอ๊อด ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายแต่ก็มีความกังวลเล็กน้อย
+ X% d; n9 K4 c; R0 R3 dน้าอ๊อดตื่นตามมา มือลูบหัวบีเบาๆ อย่างเป็นนิสัย ธันวาและภาณุนอนอีกห้องก็ตื่นนอนลุกขึ้นอาบน้ำ

( }( p3 b  E5 P: O) B' {. Bหลังอาบน้ำและกินข้าวเช้าเรียบร้อย
$ e1 ~8 f" _* g, qทุกคนมานั่งล้อมวงกันบนโซฟาเหมือนเมื่อวาน แต่บรรยากาศวันนี้ดูจริงจังและละเอียดยิ่งขึ้น


/ g. @5 h2 U- i0 a. F, Vธันวาเป็นคนเริ่มพูดก่อน ธันวานั่งตัวตรง มองทุกคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรับผิดชอบ
“เรามาคุยรายละเอียดเงื่อนไขกันให้ชัดเจนอีกครั้งดีกว่า” ธันวาพูดเสียงนุ่มแต่หนักแน่น
“ยอดหนี้ทั้งหมดประมาณแปดแสนห้าหมื่นบาท เราตกลงกันว่าจะใช้การชดใช้แบบนี้แทนการผ่อนเงินปกติ”
! S: b% r9 s0 }  P, Z9 wบีได้ยินยอดเงินก็ตกใจ แต่ยังนั่งเงียบ น้าอ๊อดมือยังกุมมือบีไว้แน่น ใบหน้าแสดงถึงความละอายและความรู้สึกผิดที่ยังไม่หาย
0 x# E8 ]9 A6 D% b4 pบีพูดขึ้นก่อน “ผมยืนยันครับ ผมอยากเข้าร่วมด้วย”
" |+ T3 {& e+ [/ r% L; i# L& [+ {
ธันวาพยักหน้า
9 I: p. }' B' h: i/ t: m$ a9 F“ถ้าอย่างนั้น… เงื่อนไขหลักคือ เดือนละ 2-3 ครั้ง
% @% t9 ~, s+ y: i( Cบีเข้าร่วมด้วยครั้งละประมาณเจ็ดพันถึงหนึ่งหมื่นบาทขึ้นอยู่กับสถานการณ์
4 }) }; \# t! ?7 d# S5 V, x2 |และถ้าพี่อ๊อดมีเงินทยอยผ่อนส่งคืนได้บางส่วนการจะลดต้นลดดอก
0 e: k" a3 _  w4 t* J* ^ภายในสี่ปีเศษ หนี้ก็จะหมดพอดีกับเวลาที่บีน่าจะเรียนจบ”
; ]7 S- u4 g" V! Z, \0 a
ภาณุเสริม
( t, |% y: f/ g) i3 d% p2 p; ?“และเราจะกระจายช่วงเวลาให้เหมาะสม โดยเฉพาะช่วงที่ภรรยาของพี่อ๊อดไปทำงานต่างจังหวัด”
ธันวาหันไปมองบีโดยตรง
“แต่มีเงื่อนไขสำคัญจากพี่ บี… ช่วงใกล้สอบกลางภาคและปลายภาคของบี
6 u, G; d/ z3 a6 dห้ามเข้าร่วมเด็ดขาด พี่ไม่อยากให้ผลการเรียนของบีเสียหาย เพราะพี่เป็นอาจารย์ที่สอนบีด้วย”
บีพยักหน้า “ครับ… ผมเข้าใจ”
8 _4 x, q6 a7 v( N* [  H: V- g3 ]3 k
ธันวาต่อ “และเรื่องความลับ…สำคัญที่สุด ความสัมพันธ์นี้ต้องเป็นความลับอย่างสิ้นเชิง
; y2 j$ v$ B' {9 ?4 a- ]; Xพี่อ๊อดเป็นนายทหารอากาศ ยศนาวาอากาศเอก ถ้าเรื่องรั่วไหลอาจกระทบอาชีพและครอบครัวได้ทันที”
น้าอ๊อดพยักหน้า “ใช่…กูยอมรับไม่ได้ถ้าภรรยาและคนที่ทำงานรู้”
ภาณุ เป็นลูกชายของนักการเมืองท้องถิ่นที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในพื้นที่กองทัพและเขตที่มิ้นท์หากินอยู่
และเป็นนักธุรกิจถ้าเรื่องนี้เปิดเผย อาจส่งผลต่อชื่อเสียงครอบครัวและแวดวงธุรกิจของภาณุได้
ธันวามองทุกคน “ส่วนผม… เป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยของบี”  ธันวายิ้มบางๆ
8 H$ Y0 ?. ]+ s4 p; W# y- z
ธันวาสรุป “ดังนั้น เวลาเจอกันข้างนอก…แต่ละคนไม่จำเป็นต้องทักทายหรือยิ้มให้กัน
แสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน เพื่อความปลอดภัยของทุกคน”
2 }3 o5 C5 \5 L# V' {1 V7 \ห้องเงียบไปชั่วขณะ ทุกคนต่างมีอารมณ์ซับซ้อน
น้าอ๊อดมองบีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกผิด “บี… กูยังกังวลเรื่องมึงมากที่สุด”
% W  a, N* |$ l) k2 ?3 b5 L6 Xบีบีบมือน้าแน่นขึ้น “ผมโอเคครับน้า… ผมอยากทำเพื่อน้า”
ธันวายิ้มอบอุ่น “เราจะดูแลกันและกันให้ดีที่สุด… ไม่ใช่แค่เรื่องชดใช้หนี้ แต่เป็นเรื่องของคนสี่คนที่เริ่มผูกพันกันแล้ว”
ภาณุพยักหน้า “ใช่… เราจะทำให้มันสมดุลที่สุด”
+ S. K* s0 h7 `# O0 e
; f% B: |* K" Z; Y+ n9 V; ~) |หลังจากคุยกันจนชัดเจน ทุกคนต่างนั่งกอดกันหลวมๆ บนโซฟา ความสัมพันธ์ที่เคยเริ่มจากหนี้สิน
ค่อยๆ กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งและอบอุ่นมากขึ้น
. p# ]* m2 ^  L0 B: Z* mบีซุกตัวเข้ากับอกน้าอ๊อด กระซิบว่า “ผมยินดี…จริงๆ ครับ”
+ }* @: \/ P% \) T0 Aน้าอ๊อดกอดบีแน่นขึ้น “ขอบใจมึงมาก…”
4 o- [5 O9 k( f3 i9 W' q0 ^0 mความรู้สึกของทุกคนในตอนนี้… คือการยอมรับและการห่วงใยกันและกัน ภายใต้เงื่อนไขที่ทั้งซับซ้อนและจำเป็น

หลังการพูดคุยเรื่องเงื่อนไขและความลับเสร็จสิ้นไปได้สักพัก
5 d2 t- |6 W% q* g; f' a4 lบรรยากาศยังคงอบอุ่นแต่เริ่มมีความกังวลเล็กน้อยผสมอยู่
; g* V" r5 e0 S0 i# k4 kบีนั่งซุกตัวพิงอกน้าอ๊อด มือยังกุมมือที่น้าไว้หลวมๆ ธันวาและภาณุนั่งคุยเรื่องรายละเอียดเพิ่มเติมเบาๆ
3 y! Y" Z% |& o7 uเสียงมือถือของน้าอ๊อดที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น
น้าอ๊อดชะงัก มองหน้าจอแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “สาว…”
+ u6 k, M9 t) X+ w& f  U/ `) T* }' [ทุกคนเงียบกริบทันที บีตัวแข็งทื่อ ธันวาและภาณุมองหน้ากันอย่างรวดเร็ว
น้าอ๊อดสูดหายใจลึก กดรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นุ่มนวลและปกติที่สุด
% G8 ~' ?6 \! q8 W6 l- O% C8 v“อ๊ะ… สาว… เสร็จงานแล้วเหรอ?” น้าอ๊อดพูดเสียงนุ่ม
เสียงน้าสาวดังออกมาจากลำโพงเบาๆ
“ค่ะ พี่อ๊อด… งานเสร็จเร็วกว่าที่คิด บ่ายโมงน่าจะบินถึงกรุงเทพ แล้วตรงกลับบ้านเลย พี่อ๊อดอยู่บ้านใช่ไหมคะ?”
/ }, I1 G, j. w( R- ?4 Nน้าอ๊อดกลืนน้ำลาย “อืม… อยู่บ้านครับ พี่เพิ่งตื่นไม่นาน… บีก็อยู่ด้วย”
& v7 H5 X5 u1 tบีที่นั่งข้างๆ ตัวสั่นเล็กน้อย มือที่กุมมือน้าอ๊อดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความกังวลพุ่งขึ้นมาทันที
: f! a3 P: U0 J. J# U5 tน้าสาวหัวเราะเบาๆ ทางสาย “ดีจังเลยค่ะ คิดถึงทั้งคู่มาก ฉันซื้อของฝากมาด้วยนะคะ บ่ายนี้เจอกันที่บ้าน”
4 @: O, p6 I9 q' n  xน้าอ๊อดพยายามรักษาน้ำเสียงปกติ “ได้ครับ… พี่จะเตรียมข้าวเที่ยงไว้รอ เดินทางปลอดภัยนะ”
พอวางสาย น้าอ๊อดถอนหายใจยาว ใบหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย
“สาวเสร็จงานเร็ว… บ่ายโมงกว่าจะถึงบ้าน” น้าอ๊อดพูดเสียงแหบพร่า มองทุกคนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
7 K( N6 U8 N4 a  R/ `บีหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก “แล้ว… เราจะทำยังไงดีครับ? ผมต้องรีบกลับบ้านก่อนไหม?”
ธันวาพูดขึ้นอย่างรวดเร็วแต่สงบ “ใช่… บีควรกลับบ้านก่อนเลย ทำตัวปกติ อย่าให้มีพิรุธ”
ภาณุมองนาฬิกา “ตอนนี้ยังเช้า เรายังมีเวลาอีกหลายชั่วโมง ทุกคนแยกย้ายกันดีกว่า”
6 i5 J1 @( E( ?% J% Lน้าอ๊อดหันไปกอดบีแน่นขึ้น “บี… กูขอโทษที่ทำให้มึงต้องเจอเรื่องแบบนี้”
$ J9 s# F( f8 J3 {" b' Y& G/ Aบีซุกหน้าแนบอกน้า “ไม่เป็นไรครับ… ผมเข้าใจ… เราต้องระวังมากขึ้น”
ธันวายิ้มให้กำลังใจ “ทุกคนต้องรักษาความลับให้ดี… นี่คือสิ่งที่เราตกลงกันไว้”
3 V" n6 g9 ?4 }' f3 L0 n  Pภาณุลุกขึ้น “ผมกับธันวาจะออกก่อน บีกับพี่อ๊อดค่อยกลับบ้านทีหลัง”
....... “พี่อ๊อด… ระวังตัวนะครับ” ........... ภาณุพูดด้วยเสียงนุ่มและเป็นห่วง
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากอบอุ่นกลายเป็นตึงเครียดอย่างรวดเร็ว
' S+ u6 T3 P6 Hแต่ทุกคนยังคงกอดกันหลวมๆ ก่อนจะแยกย้าย
% M, K  p! @( [9 F+ P4 D
# A* Z( w6 P7 j+ L13:45 น. รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดหน้าบ้าน น้าสาวเดินลงจากรถด้วยรอยยิ้มสดใส
แต่ในดวงตาก็ยังมีความเหนื่อยล้าและความคิดถึงที่สะสมมานาน
. [& [" O) d" _: o. Eน้าสาวรีบกอดน้าอ๊อดแน่นทันทีที่เห็น “พี่อ๊อด… คิดถึงจังเลยค่ะ” น้ำเสียงของน้าสาวสั่นเล็กน้อย
“รอบก่อนพี่หายไปหลายวัน ฉันโทรหาไม่ติดเลย เป็นห่วงมาก คิดว่าพี่ติดงานด่วนหรือเกิดอะไรขึ้น”
7 A* r% ?' ^( uน้าอ๊อดกอดภรรยาแน่นตอบ อ้อมกอดอบอุ่นและแน่นแฟ้นเหมือนคนที่รู้สึกผิดและคิดถึงจริงๆ
6 W" f; j+ x9 @* m& G8 E; n“ขอโทษนะ… งานราชการด่วนจริงๆ ไม่มีเวลาโทรกลับเลย”
& Q4 [# Y' L3 j2 k! G( U4 o1 oน้าสาวซุกหน้าที่อกสามี น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความเป็นห่วง
“ฉันเป็นห่วงพี่มากเลยค่ะ… กลัวพี่เหนื่อย กลัวพี่ไม่สบายตัวคนเดียว… คราวนี้ฉันจะอยู่บ้านนานๆ เลยนะคะ จะดูแลพี่ให้ดี”
น้าอ๊อดรู้สึกเหมือนมีดแทงใจ ความรู้สึกผิดท่วมท้น น้าอ๊อดเป็นผู้ชายที่รักภรรยาอย่างลึกซึ้งจริงใจ
แต่ช่วงที่ผ่านมากลับต้องหลบไปที่คอนโดภาณุ ใช้ชีวิตแบบลับๆ กับบี ธันวา และภาณุ
“ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน…” น้าอ๊อดกระซิบเสียงแหบพร่า จูบหน้าผากน้าสาวซ้ำๆ
' ?* e- g8 ~/ \# J6 \" v4 N“รอบก่อนที่หายไป… งานและสถานการณ์มันหนักมากจริงๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างดีขึ้นแล้ว”
ในใจของน้าอ๊อดตอนนี้เต็มไปด้วยความขัดแย้ง
4 n# N( h  n( n- x& K' P$ X  Xน้าอ๊อดรักน้าสาวมากที่สุด เธอคือผู้หญิงที่เขาเลือกแต่งงานและตั้งใจจะดูแลไปตลอดชีวิต
! O+ w/ M/ ~8 N  t, d: i8 k0 Vแต่ความสัมพันธ์ลับกับบีและอีก 2 คนกลับทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและเข้าใจในอีกมุมหนึ่งที่เขาไม่เคยคาดคิด
3 o. w7 f7 t' ~+ k  v! K
) [5 V# F' B. q0 \1 Eบียืนมองจากระยะไม่ไกล ใจสั่นไหวอย่างรุนแรง
บีรู้สึกหึงหวงจนเจ็บอก… แต่ในขณะเดียวกันก็เข้าใจดีว่าน้าอ๊อดคือสามีที่รักภรรยาอย่างแท้จริง
# q! h$ Z! b* u' S4 vการที่น้าสาวพูดถึงความเป็นห่วงและความคิดถึง ทำให้บีรู้สึกถึงความจริงที่โหดร้าย
; ~6 a- ]: w  v6 r+ I7 H------------- เขาเป็นเพียง “ส่วนลับ” ในชีวิตของน้าเท่านั้น ----------------
! P/ O. g, w$ D: H+ F* o
บีน้ำตาคลอ แต่พยายามกลั้นไว้ มือกำแน่น
, Y; B1 v; i( ^0 `9 }น้าสาวหันมามองบีด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “บี… น้าสาวคิดถึงหลานชายเหมือนกันนะจ๊ะ มาหาน้าสาวสิ”
บีก้าวเข้าไปกอดน้าสาวเบาๆ “คิดถึงครับน้าสาว… ดีใจที่น้าสาวกลับมาแล้ว”
น้าอ๊อดช่วยน้าสาวยกของขึ้นห้องนอนชั้นบน บ้านกลับมาดูอบอุ่นและปกติเหมือนเดิม
( s  |7 D! Q, r) M6 k" ~  N9 _2 aแต่ในใจของน้าอ๊อด เขายังคงรู้สึกผิดอย่างหนัก เขาจูบน้าสาวอย่างอ่อนโยนและรักใคร่
8 s& M& k; h8 X2 x3 D9 C
ค่ำคืนนั้น…
* u+ f7 b0 R+ }4 a' p9 Qหลังกินข้าวเย็นเสร็จ น้าอ๊อดช่วยน้าสาวเก็บของและขึ้นห้องนอนชั้นบนด้วยกัน
ในห้องนอนที่อบอุ่นด้วยแสงไฟสีเหลืองนวล น้าอ๊อดดึงน้าสาวมากอดแน่นจากด้านหลัง
จูบต้นคอเธอช้าๆ ด้วยความคิดถึงที่สะสมมานาน “คิดถึงเธอมากเลยนะ…”
น้าอ๊อดกระซิบเสียงแหบพร่า มือลูบไล้แผ่นหลังภรรยาอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม
- e* |0 |0 k) u/ m9 l“รอบก่อนที่ผมหายไป… มันหนักจริงๆ” น้าสาวหันมากอดคอสามีแน่น น้ำตาคลอ
  B. t4 J- R; n) q“ฉันก็คิดถึงพี่อ๊อดมากค่ะ… เป็นห่วงตลอดเลย กลัวพี่เหนื่อย กลัวพี่ไม่สบายตัวคนเดียว”
/ W& b6 O. W9 n" Cน้าอ๊อดจูบน้าสาวลึกซึ้งและอ่อนโยน ลิ้นพันกันอย่างช้าๆ ด้วยความรักที่แท้จริงของชายผู้รักภรรยา
& J* n1 s6 a, H; [% qเขาถอดเสื้อผ้าเธอช้าๆ มือสัมผัสทุกส่วนของร่างกายภรรยาอย่างทะนุถนอม
“คืนนี้… ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันรักเธอแค่ไหน” น้าอ๊อดกระซิบ
  q, a, M$ t( i: _3 t3 r3 v- @7 qกอดน้าสาวแน่นก่อนจะพาเธอลงนอนบนเตียง
# i. x" c* D; k. ]3 j* I, eทั้งคู่รักกันอย่างอบอุ่น ลึกซึ้ง และเต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดถึง
น้าอ๊อดเป็นฝ่ายรุกอย่างอ่อนโยนแต่เร่าร้อนในแบบที่เขาเคยทำกับภรรยาเสมอมา

" j+ P7 a* ^2 `: D- M  `ส่วนบีที่นอนอยู่คนเดียวในห้องชั้นล่าง…
! S% l6 v: C4 c! |; k6 ?* |( {เขานอนมองเพดานด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ค่ำคืนนี้ยาวนานอย่างเหลือเชื่อ
เสียงหัวเราะเบาๆ และเสียงคราง เสียว เป็นระยะของทั้งคู่จากชั้นบน แม้จะเบามาก
แต่ยังพอได้ยินรางๆ ทำให้อกของบีอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
บีกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลเงียบๆ ลงหมอน
“น้า… รักน้าสาวจริงๆ…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ฉันรู้… แต่ทำไม… มันเจ็บขนาดนี้”
เขานึกถึงอ้อมกอดของน้าอ๊อดเมื่อคืนก่อน กลิ่นตัว ไออุ่นจากอกกว้างของน้า…
: q0 \2 C. Z) q- F0 J7 f$ sและน้าอ๊อดกำลังกอดและรักน้าสาวอยู่ข้างบนตอนนี้
ความหึงหวง ความเศร้า และความเข้าใจที่ว่าเขาเป็นเพียง “ส่วนลับ” ทำให้บีรู้สึกโดดเดี่ยวและว่างเปล่า
ช่างเป็นค่ำคืน…ที่ยาวนานที่สุดคืนหนึ่งในชีวิตของบี
7 d1 z4 ~' C0 ?! C* k- }
เช้าวันถัดไป…
2 l+ z' G5 x3 b& ~2 B% }; v1 {บีตื่นแต่เช้ามืด เตรียมตัวเงียบๆ แล้วเขียนโน้ตสั้นๆ ไว้บนโต๊ะ
8 ?! J9 R  K2 t3 e  J“น้าครับ....บีไปมหาวิทยาลัย มีกิจกรรมแต่เช้า กลับเย็นๆ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ...บี”
( ~, b& @" H1 w5 E* S; lเขาวางโน้ตเสร็จก็รีบออกจากบ้านก่อนที่น้าสาวจะตื่น เพื่อให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันแบบ 2 ต่อ 2 อย่างเต็มที่
7 r2 i+ N: C, l/ K9 a8 A
) y& ?1 V0 I3 K; n/ b2 Hขณะเดินออกจากซอย บีหันกลับไปมองบ้านอีกครั้ง ความรู้สึกเจ็บปวดและเข้าใจยังคงค้างอยู่ในใจ
8 z2 J* e! T6 n4 d9 _  \- I! ~“ฉันจะพยายาม… ให้ดีที่สุด” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินจากไป
" l7 k- p, a% sในบ้าน น้าอ๊อดตื่นขึ้นมากอดน้าสาวแน่นยิ้มๆ ยังไม่รู้เลยว่าบีได้ออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้า เพื่อให้พื้นที่ส่วนตัวกับเขาและภรรยา
บีไม่รู้จะไปไหน ได้แต่นั่งรถเมล์ไปคอนโดภาณุแต่ยังเช้าไม่กล้ารบกวนจึงเดินไปที่สวนสาธารณะใกล้
+ r  h6 l9 _% s  y% B8 k# ]1 B9 Gบีนั่งลงบนม้านั่งหินตัวหนึ่งใต้ต้นไม้ มองดูคนวิ่งออกกำลังกายและเด็กๆ เล่นกันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
7 m: b' X0 t  w# ?7 n! Pใจของเขาหนักอึ้ง ค่ำคืนที่ผ่านมา… เสียงหัวเราะเบาๆ และความอบอุ่นของน้าอ๊อดกับน้าสาวที่เขาได้ยินรางๆ
ยังติดอยู่ในหัวไม่หาย ความหึงหวง ความเศร้า และความรู้สึกว่า “ตัวเองเป็นแค่ส่วนลับ” ทำให้บีรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก
เขานั่งก้มหน้ามองพื้น น้ำตาคลอเบาๆ “น้า… ผมเข้าใจนะ… แต่มันเจ็บ…”

% y( Q+ s( {: p9 _  P2 Vขณะที่บีกำลังใจลอยอยู่นั้น เสียงฝีเท้าวิ่งเบาๆ ดังใกล้เข้ามา
“บี....?”
2 F6 k( p) o# C& Zบีเงยหน้าขึ้น เห็นธันวาในชุดกีฬาวิ่งเหงื่อไหลย้อย ยืนมองเขาด้วยความประหลาดใจ
  a. X0 x4 V& o; v“อาจารย์ธันวา…” บีพยายามยิ้ม แต่ยิ้มไม่ออก
3 T% V# d# }2 uธันวานั่งลงข้างๆ ทันที มือลูบไหล่บีเบาๆ “เป็นอะไรเหรอ? ทำไมมาอยู่ที่นี่แต่เช้าแบบนี้?”
บีกัดริมฝีปาก ก่อนจะเล่าให้ธันวาฟังอย่างช้าๆ ถึงเหตุการณ์ที่น้าสาวกลับมา
4 Z4 Z% i" n0 X& {" j9 Bความคิดถึงของน้าสาว และภาพที่น้าอ๊อดกอดจูบน้าสาวอย่างอบอุ่น
/ d# s/ H5 F# X& u  b5 Rธันวาฟังเงียบๆ มือยังลูบหลังบีเป็นจังหวะปลอบประโลม
& L, v3 i( K# z' J) N“บี… ฟังพี่นะ” ธันวาพูดเสียงนุ่มแต่หนักแน่น
“น้าอ๊อดเป็นชายแท้ และรักภรรยาจริงๆ มันเป็นเรื่องปกติที่เขาจะแสดงความรักกับน้าสาวแบบนั้น
# n6 Q$ p  _# \6 M. E3 i6 x$ D+ f# o5 wแต่สิ่งที่น้าอ๊อดมีกับบี… มันก็เป็นความรู้สึกที่จริงใจเหมือนกัน”
0 f$ F; v* \2 u6 f# Mบีเงยหน้ามองธันวา “แล้วผมล่ะครับ… ผมคืออะไรในใจน้า?”
7 Y2 a+ y1 V) n3 j$ g, Gธันวายิ้มอบอุ่น “บีคือคนที่เขาห่วงใยและผูกพันมากคนหนึ่ง
บี… ความสัมพันธ์ของบีมันซับซ้อน แต่ไม่ใช่เรื่องผิดที่บีจะรู้สึกแบบนี้”
4 L6 n* |- e+ L6 O# F1 M6 x
ธันวาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
# @5 V+ u, l$ d" W# k  h2 O8 M& _“ส่วนเรื่องคืนก่อน… ที่พี่เย็ดบีจนตูดฉีก… พี่ขอโทษจริงๆ พี่เผลอไปหน่อย พี่ควรจะเบากว่านั้น”
บีหน้าแดงก่ำ “ไม่เป็นไรครับ… มันเสียว… แต่ก็เจ็บจริงๆ”
ธันวายิ้มเศร้าเล็กน้อย “ครั้งหน้าพี่จะระวังมากกว่านี้ สัญญาเลย”
/ J- x# v6 A7 n4 Nทั้งสองคนนั่งคุยกันอยู่นาน ธันวาพยายามปลอบประโลมและให้คำแนะนำบีด้วยความเป็นห่วง
“วันนี้พี่ว่างทั้งวัน… ไปเที่ยวด้วยกันไหม? พี่ไม่อยากให้บีอยู่คนเดียวแบบนี้”
2 k# `+ `# ^% j( B1 cบีลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า

“ครับ… ขอบคุณมากเลยครับ”
วันนั้นสำหรับบี… เป็นวันที่ยาวนาน แต่ก็อบอุ่นขึ้นเพราะมีธันวาอยู่ข้างๆ

5 n  f" B$ a1 ^- E4 V" i
เพื่อนๆ อ่านแล้วรู้สึกอย่างไง บอกกันได้นะครับ
) s3 `5 k1 h/ ~เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ

reneisance

โมเม้นธันวา บีน่าจะมาละ

nuangnut1996

รอนะครับ

Nickyparty

ขอบคุณครับ

คำปุ้ย

สงสารบีคับแต่ยังมีธันวายุน้อออยากให้มีต่อพิเศษคู่นี้คับ จะลุ้นขึ้นป่าวน้ออ ขอบคุนคับ

Phol_th

พรุ่งนี้จะมาจองที่ตั้งแต่ห้าโมง

lekthai

ภาพสวยมากครับ

nutchai41

ขอบคุณครับ

bo69dy

รอครับ

Paesaharat1

เรือธันวากับบีมาแล้ววว

ufccoffee

ขอบคุณ

zebu

ลงตอนที่ 19 ให้อ่านกันแล้ว ตามสัญญากำลังจะพิมพ์ตอนที่ 20 ให้อ่านต่อเนื่องกัน
ไม่อยากให้อ่านยาวๆ กลัวเบื่อครับ .... ผมกำลังคิดว่าจะยกเรื่องนี้ไปห้องเรื่องเล่าหลายตอนอยู่
$ f  i: b4 Q' D6 a% @0 f1 U3 pคิดเห็นอย่างไร ช่วงบอกหน่อยกันนะครับ

Boyz2515

ขอบคุณครับ

Paesaharat1

เรือธันวาบีแล่นออกจากฝั่งแล้วว

reneisance

zebu ตอบกลับเมื่อ 2026-6-30 15:25
, @' h+ T9 ]& d) Kลงตอนที่ 19 ให้อ่านกันแล้ว ตามสัญญากำลังจะพิมพ์ตอนที ...

เอาไว้ห้องปกติ เนี่ยแหละครับ ทุกคนเคยชินแล้ว

NineO

ขอบคุณครับ

Phol_th

เหมือนชีวิตจริงของใครหนือเปล่า  บียังเด็ก เข้าใจอะไรยากอย฿แล้ว

Alexanderwong

แยกออกแบบนี้ก้ดี มันจะได้ไม่เจ็บหนักตอนท้าย

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

st20167

ขอบคุณครับ