มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 40 : กลับสู่สรวสวรรค์

Ohmfany14

ในคืนวันพระใหญ่ที่ดวงจันทร์กลมโตส่องแสงนวลกระจ่างอาบชโลมเรือนไม้สักทองให้ดูราวกับวิมานบนดิน กลิ่นหอมของดอกราตรีและกำยานมหาเทพที่พ่อครูธนูจุดไว้ยังอบอวลอยู่ในอากาศ ภายในห้องนอนที่สงบสงัด โอม และ พ่อครูธนู นอนเคียงคู่กันอยู่บนเตียงกว้าง ทั้งสองหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้าจากกิจวัตรแห่งบุญที่ทำมาตลอดทั้งวัน

แต่ทว่า ในห้วงนิทรานั้น จิตของทั้งคู่กลับถูกดึงเข้าสู่มิติแห่งแสงสว่างที่ขาวบริสุทธิ์

ในฝันนั้น ทั้งโอมและธนูไม่ได้อยู่ในร่างมนุษย์ปุถุชน แต่กลับสวมอาภรณ์ทิพย์สีทองอร่ามที่ถักทอด้วยแสงรัศมี โอมมีรัศมีสีขาวนวลกระจายรอบกายในฐานะ กษีรามานพ ส่วนธนูมีสง่าราศีองอาจน่าเกรงขามดั่ง ภารดา เทพแห่งสงครามผู้ยิ่งใหญ่

เบื้องหน้าของทั้งคู่คือองค์มหาเทพที่ประทับอยู่บนบัลลังก์เมฆ รัศมีของพระองค์สว่างไสวจนมองไม่เห็นพระพักตร์ที่ชัดเจน มีเพียงสุรเสียงที่ก้องกังวานและทรงอำนาจที่ดังเข้ามาในโสตวิญญาณของทั้งสองคนพร้อมกัน

"กษีรามานพ... ภารดา... กาลเวลาแห่งการชดใช้ในโลกมนุษย์ของพวกเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว คืนวันพระนี้คือคืนสุดท้ายที่เจ้าจะครองกายเนื้อ"

องค์มหาเทพทรงแย้มพระสรวลอย่างเมตตา "จงเตรียมตัวให้พร้อม เมื่อแสงแรกของวันใหม่มาถึง วิญญาณทิพย์ของพวกเจ้าต้องกลับคืนสู่หน้าที่บนสรวงสวรรค์ กษีราธาราและสมรภูมิทิพย์กำลังรอคอยพวกเจ้าอยู่"

ทั้งโอมและธนูในนิมิตต่างก้มกราบแทบพระบาทมหาเทพด้วยความซาบซึ้ง ก่อนที่ความฝันจะค่อย ๆ เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงสัมผัสที่อุ่นซ่านไปทั่วทรวงอกและร่างกาย

โอมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ลมหายใจหอบถี่ เขารู้สึกได้ว่าหน้าอกมหาศาลของเขามันเริ่มส่องแสงนวลจาง ๆ ออกมาภายใต้ผ้าห่ม พลังกษีราเทวาในกายมันไม่ได้คัดตึงแบบความใคร่ แต่มันสว่างไสวและเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาหันไปมองพ่อครูธนูที่ลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี ทั้งสองมองตากันโดยไม่ต้องพูดอะไรเพียงคำเดียว เพราะนิมิตนั้นชัดเจนและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

"พี่ธนูครับ... โอมฝัน..."

"พี่รู้แล้วโอม... พี่ก็ฝันเหมือนเจ้า" ธนูเอื้อมมือหนาไปกุมมือโอมไว้แน่น "ถึงเวลาที่ปาฏิหาริย์แห่งสวนมณีเทวาจะกลายเป็นตำนานแล้วล่ะเมียรัก"

รุ่งสางของวันใหม่บรรยากาศในบ้านสวนมณีเทวาแลดูสงบนิ่งและศักดิ์สิทธิ์อย่างประหลาด แสงทองเริ่มจับขอบฟ้า เป็นสัญญาณว่าเวลาของเทพบุตรในร่างมนุษย์กำลังจะสิ้นสุดลง โอม ในชุดขาวสะอาดบริสุทธิ์ เดินลงจากเรือนใหญ่มายังบ้านพักของคนงานเป็นครั้งสุดท้าย

เข็มที่ตื่นมาเตรียมตัวทำงานสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นโอมเดินเข้ามา "คุณโอม... ทำไมวันนี้ตื่นเช้านักครับ แล้วทำไม... คุณโอมดูสว่างไสวผิดตาขนาดนี้"

โอมไม่ได้ตอบอะไร แต่ยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางขอนั่งลงบนแคร่ไม้ "พี่เข้ม... เอาตัวน้องเขตมาให้โอมหน่อยจ้ะ โอมอยากให้นมแกเป็นครั้งสุดท้าย"

โอมอุ้มน้องเขตขึ้นแนบอก ปลดผ้าออกเผยให้เห็นปทุมถันมหาศาลที่บัดนี้ไม่ได้เป็นเพียงเนื้อหนัง แต่มันเรืองแสงนวลจางๆ ราวกับไข่มุกทิพย์ น้องเขตคว้ายอดอกเข้าปากดูดดื่มอย่างมีความสุข โอมลูบหัวเด็กน้อยด้วยความรักที่เปี่ยมล้น

"พี่เข้มครับ... มานี่เถิด" โอมกวักมือเรียกชายหนุ่มที่ยืนงงอยู่ "ดูดดื่มพลังนี้ไว้เป็นครั้งสุดท้ายนะพี่ ร่างกายนี้โอมจะไม่ได้ใช้มันอีกแล้ว"

เข้มคุกเข่าลงอย่างสั่นเทา เขาประคองอกข้างที่ว่างซึ่งเต่งตึงและร้อนผ่าวไปด้วยพลังทิพย์ เขาครอบริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วง "จ๊วบ... อึก... อึก..." น้ำนมกษีราคำสุดท้ายนี้หวานล้ำและเข้มข้นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ มันไหลซึมเข้าสู่ร่างของเข้มจนเขารู้สึกได้ถึงพละกำลังมหาศาลและสติปัญญาที่สว่างวาบขึ้นมา

"อื้อออ... พี่เข้ม... ดูดให้หมดนะจ๊ะ... เอาพลังนี้ไว้ดูแลตัวเองและน้องเขตนะ" โอมครางแผ่ว ร่างกายเริ่มโปร่งแสงขึ้นทีละน้อยตามจังหวะการดูดดื่ม

เมื่อน้ำนมหยดสุดท้ายถูกถ่ายเทจนหมด หน้าอกมหาศาลของโอมเริ่มยุบตัวและกลายเป็นแสงนวลจางๆ โอมวางน้องเขตลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยิบซองเอกสารที่เตรียมไว้ส่งให้เข้ม

"พี่เข้ม... นี่คือโฉนดที่ดินบ้านสวนมณีเทวาและสวนทั้งหมด โอมโอนเป็นชื่อพี่เรียบร้อยแล้ว พี่ดูแลที่นี่ให้ดีนะจ๊ะ ดูแลน้องเขตให้เติบโตเป็นคนดี"

เข้มน้ำตาคลอเบ้า ก้มลงกราบแทบเท้าโอม "ครูโอมจะไปไหนครับ? ทำไมยกให้ผมขนาดนี้"

"โอมหมดหน้าที่ในโลกนี้แล้วจ้ะพี่... ถึงเวลาที่โอมกับพี่ธนูต้องกลับไปที่ที่โอมจากมา"

ก่อนที่จะลาลับจากโลกมนุษย์เพื่อกลับคืนสู่ฐานะเทพบนสรวงสวรรค์ กษีรามานพ ในร่างของ โอม ตัดสินใจที่จะมอบ "ของขวัญแห่งชีวิต" เป็นครั้งสุดท้ายให้แก่เหล่าชายหนุ่มที่เคยมีวาสนาต่อกัน ณ โรงเรียนที่เขาผูกพัน

โอมเรียก ครูแมน เข้าไปในห้องพักครูที่ปิดม่านมิดชิด แมนเดินเข้ามาด้วยท่าทางประหม่าเพราะเขาสัมผัสได้ถึงออร่าบางอย่างที่สูงส่งจากตัวโอม

"พี่แมนจ๊ะ... วันนี้โอมจะไม่อยู่แล้ว พี่ดูดนมนมโอมเป็นครั้งสุดท้ายนะจ๊ะ เอาพลังนี้ไปใช้ในทางที่ดี" โอมพูดพลางปลดกระดุมเผยอกมหาศาลที่ขาวผ่องและมีรัศมีเรืองรอง แมนไม่รอช้า พุ่งเข้าหาด้วยความรักและอาลัย "จ๊วบ! อึ่ก! อึ่ก!" เขาดูดดื่มน้ำนมกษีราอย่างรุนแรงจนหยดสุดท้าย เพื่อบันทึกรสสัมผัสนี้ไว้ในวิญญาณตลอดไป

ช่วงบ่ายในห้องแล็บวิทยาศาสตร์ที่ปลอดคน โอมเรียก ครูชาญวิทย์ และ กรณ์ เข้ามาหา ทั้งสองคนตกตะลึงในความงามที่ดูไม่เหมือนมนุษย์ของโอมในวันนี้ โอมนั่งลงบนโต๊ะแล็บและแยกปทุมถันออกเป็นสองข้าง

"คนละข้างนะครับ... เพื่อสติปัญญาและร่างกายที่แข็งแรง"

ชาญวิทย์และกรณ์คุกเข่าลงข้างละข้าง ครอบริมฝีปากลงบนยอดอกสีทับทิมพร้อมกัน "จ๊วบ... อึ่ก... จ๊วบ... อึ่ก..." เสียงดูดดื่มดังประสานกันไปมา โอมครางแผ่วด้วยความอิ่มเอมใจที่ได้ให้ทานเป็นครั้งสุดท้าย พลังกษีราไหลพรั่งพรูเข้าสู่ร่างของทั้งสองคนจนตัวสั่นระริกด้วยความเสียวซ่านและพลังมหาศาล

เมื่อตะวันเริ่มคล้อยต่ำ โอมเดินเข้าไปในห้องทำงานของ ผอ.สมเกียรติ ท่าน ผอ. ยืนรออยู่ด้วยแววตาที่สั่นเครือราวกับรู้ว่านี่คือการจากลา โอมเดินเข้าไปหาและโน้มตัวลงบนโต๊ะทำงาน ปล่อยให้หน้าอกมหาศาลที่หนักอึ้งวางลงตรงหน้า ผอ.

"ท่าน ผอ. ครับ.. โอมให้ท่านเป็นคนสุดท้าย ดูดดื่มให้เต็มที่นะจ๊ะ"

ผอ.สมเกียรติ สวมกอดโอมไว้แน่นก่อนจะฝังใบหน้าลงไปในความนุ่มนวลนั้น ท่านดูดดื่มอย่างกระหายและดุดัน "จ๊วบ! อึ่ก! อึ่ก! แพล่บ!" ท่านใช้ลิ้นตวัดเลียยอดอกอย่างโหยหา น้ำนมทิพย์ไหลกระฉูดเข้าสู่ลำคอของ ผอ. จนท่านรู้สึกเหมือนกลับมาเป็นหนุ่มรุ่นอีกครั้ง พลังเทวาพุ่งพล่านจน ผอ. ครางออกมาด้วยความสุขสมที่สุดในชีวิต

ในเช้าวันพระใหญ่ที่อากาศแจ่มใสเป็นพิเศษ แสงแดดรำไรสาดส่องผ่านยอดไม้ในวัดหนองดาวเหนือเป็นลำแสงสีทองดูศักดิ์สิทธิ์ โอม เดินทางมาที่กุฏิของ หลวงพ่อเอก เป็นครั้งสุดท้าย ร่างกายของเขาวันนี้ดูโปร่งแสงและมีรัศมีเรืองรองนวลตาจนเหล่าลูกศิษย์วัดต่างมองด้วยความอัศจรรย์ใจ

โอมเข้าไปกราบบิดาบังเกิดเกล้าสามครั้งด้วยความเบญจางคประดิษฐ์ที่ดูนิ่งสงบกว่าทุกครั้ง หลวงพ่อเอกลืมตาขึ้นมองลูกชาย ดุจดั่งท่านจะหยั่งรู้ด้วยญาณวิถีว่าวันนี้คือวันที่รอคอยมาแสนนาน

"หลวงพ่อครับ..." โอมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่กังวานดั่งเสียงกระดิ่งทิพย์ "วันนี้โอมมาเพื่อลาหลวงพ่อ... ถึงเวลาที่โอมต้องคืนสู่ฐานะเดิมแล้วจ้ะ"

หลวงพ่อเอกนิ่งฟังอย่างสงบ "โยมโอม... เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

โอมก้มลงกราบอีกครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองสุกสว่าง "โอมไม่ใช่เพียงมนุษย์ธรรมดาครับหลวงพ่อ โอมคือ 'กษีรามานพ' เทพแห่งกษีราธารา ที่จุติมาเพื่อชดใช้กรรมและสร้างมหาทานน้ำนมทิพย์ และบัดนี้ องค์มหาเทพได้ประทานพรให้โอมกลับคืนสู่วิมานพร้อมกับเทพภารดา (พ่อครูธนู) แล้วจ้ะ"

หลวงพ่อเอกยิ้มอย่างละวาง "อาตมาเห็นในนิมิตมาบ้างแล้ว ว่าเจ้ามีบุญญาธิการเกินกว่ามนุษย์ปุถุชน มิน่าเล่า... น้ำนมของเจ้าจึงมีอานุภาพเยียวยาธาตุขันธ์อาตมาได้ถึงเพียงนี้"

"ก่อนที่โอมจะไป... โอมขอถวายน้ำนมทิพย์นี้เพื่อเป็นพลังให้หลวงพ่อได้ปฏิบัติธรรมและคุ้มครองวัดนี้สืบไปนะจ๊ะ"

โอมปลดชุดขาวออกเป็นครั้งสุดท้าย เผยให้เห็น ปทุมถันมหาศาล ที่บัดนี้ไม่ได้มีเพียงเนื้อหนัง แต่มันเปร่งประกายแสงสีขาวนวลสว่างไสวไปทั่วกุฏิ ยอดอกสีทับทิมฉ่ำเยิ้มไปด้วยกษีราเทวาเข้มข้นที่สุดเท่าที่เคยมีมา

หลวงพ่อเอกขยับเข้าหาบุตรชายในร่างเทพ ท่านประคองหม่อมอกที่ร้อนผ่าวและเปี่ยมด้วยพลังนั้นไว้ แล้วโน้มใบหน้าลงดูดดื่มอย่างลึกซึ้ง

"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก... อึก!"

เสียงดูดกลืนกังวานไปทั่วกุฏิ น้ำนมทิพย์ไหลพรั่งพรูเข้าสู่ร่างหลวงพ่อราวกับกระแสน้ำมหาศาล พลังแห่งเทพชำระล้างโรคภัยและสังขารที่ทรุดโทรมของพระชราจนผิวพรรณท่านเปล่งปลั่งขึ้นทันตาเห็น โอมเชิดหน้าขึ้น ร่างกายเริ่มสลายตัวเป็นละอองแสงทีละน้อยขณะที่บิดากำลังดูดดื่มอย่างหิวกระหายเป็นครั้งสุดท้าย

"อื้อออ... หลวงพ่อครับ... รับไปให้หมด... พลังแห่งกษีราธารา..." โอมครางแผ่วด้วยน้ำเสียงที่ล่องลอย

ในค่ำคืนสุดท้ายก่อนการจุติกลับคืนสู่สรวงสวรรค์ บรรยากาศภายในเรือนไม้สักทองของบ้านสวนมณีเทวาพลันเปลี่ยนเป็นวิมานทิพย์ที่เร่าร้อนและศักดิ์สิทธิ์ แสงจันทร์วันพระสาดส่องลอดช่องหน้าต่าง กระทบลงบนร่างของโอม และ ภารดา ที่บัดนี้ผิวพรรณเรืองรองไปด้วยรัศมีแห่งเทพ

ธนูรั้งร่างของโอมเข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นกายของเทพทั้งสองหอมฟุ้งกระจายจนอากาศรอบข้างสั่นสะเทือน ท่านซุกไซร้ใบหน้าลงที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มด้วยความเสน่หาที่สั่งสมมานับพันปี มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้น ปทุมถันมหาศาล ที่สั่นระริกและคัดเปรี๊ยะไปด้วยน้ำนมทิพย์เทวาเข้มข้น

โอมครางระเส่า พลางผลักร่างของธนูให้นอนลง เขาขึ้นคร่อมและจัดการปลดอาภรณ์ทิพย์ออกจนเปลือยเปล่า เผยให้เห็น "ท่อนกายเนื้อเทวฤทธิ์" ของธนูที่ขยายใหญ่โตและแข็งขึงราวกับแท่งทองคำที่ร้อนระอุ โอมอ้าปากอิ่มงับยอดศิลาเข้าสู่โพรงปากนุ่ม "อ๊อก... อึก... อื้อออ" เขาดูดดื่มและใช้ลิ้นตวัดเลียจนเสียงดังแฉะซ่านไปทั่วห้อง พ่อครูธนูเชิดหน้าคำรามลั่นด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุขีดจำกัด

"โอม... เมียรัก... มาหลอมรวมพลังกับพี่!"

ธนูจับโอมพลิกตัวลงและแยกเรียวขาขาวผ่องออกกว้างจนเห็น "รูทวารสวรรค์" ที่ขยิบรับด้วยความกระสัน ท่านจ่อท่อนกายมหาศาลเข้ากับร่องรักที่ลื่นไหลไปด้วยน้ำทิพย์ ก่อนจะกระแทกทะลวงเข้าไปในคราวเดียวจนสุดลำ!

"สวบ!!! ปั่ก!!!"

"อ๊างงงง!!! พี่ธนู!!! โอมจะขาดใจแล้วจ้ะ!" โอมกรีดร้องออกมาด้วยความสุขสมที่สุด ร่างกายบิดเร่าสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ หน้าอกมหาศาลส่ายไหวรุนแรงจนยอดอกสีทับทิมพ่นน้ำนมกษีราออกมาเป็นสายยาวเปรอะเปื้อนใบหน้าและแผ่นอกของธนู

ธนูเริ่มระรัวบทรักอย่างบ้าคลั่ง "พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!" เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนิทดั่งกลองศึก ท่านกระแทกเน้นย้ำเข้าหาจุดกระสันลึกสุดใจ ทุกจังหวะที่โถมกายเข้าใส่คือการหลอมรวมจิตวิญญาณเทพทั้งสองให้กลายเป็นหนึ่งเดียว

โอมเอื้อมมือไปข้างหลัง บีบเค้นเต้านมตัวเองพลางแอ่นกายรับแรงกระแทกจากสามี "อื้อออ... แรงอีกจ้ะ... ทะลวงโอมเข้าไปให้ถึงวิญญาณเลยจ้ะพี่!"

ความเร่าร้อนทวีคูณจนถึงจุดเดือด พ่อครูธนูเร่งจังหวะถี่รัวจนเห็นเป็นภาพติดตา ร่างกายของทั้งคู่เริ่มเปล่งแสงสว่างจ้าออกมาจากภายใน จวบจนวินาทีสุดท้ายที่ความเสียวซ่านพุ่งแตะสรวงสวรรค์ ธนูคำรามก้องพร้อมปลดปล่อยลาวารักที่ร้อนดั่งไฟเข้าสู่ตัวโอม ในขณะที่โอมก็กระตุกเกร็ง พ่นกษีราเทวาออกมาจนชุ่มโชกไปทั้งเตียง

ท่ามกลางกระแสความสุขสมที่ท่วมท้น กายเนื้อของทั้งคู่ค่อยๆ สลายกลายเป็นแสงประกายเพชรละเอียดยิบ ละอองแสงเหล่านั้นม้วนตัวเป็นเกลียวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าที่เปิดออกเป็นประตูมิติแห่งสรวงสวรรค์

"ภารดาและกษีรามานพ... บัดนี้เจ้าได้เป็นหนึ่งเดียวกันชั่วนิรันดร์"

เสียงของมหาเทพดังกังวานต้อนรับการกลับมาของเทพบุตรทั้งสอง ที่ทิ้งตำนานรักอันเร่าร้อนที่สุดไว้บนแผ่นดินมนุษย์สืบไป

ท่ามกลางแสงอรุณรุ่งที่อาบชโลมเรือนไม้สักทอง บ้านสวนมณีเทวาพลันเกิดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ กลิ่นหอมของดอกมณฑาทิพย์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ลมพัดหวนนำพาละอองทองหมุนวนรอบกายของคนทั้งสอง กายเนื้อที่เคยเป็นมนุษย์ค่อยๆ สลายไป เปลี่ยนผ่านสู่สภาวะทิพย์อย่างสมบูรณ์


พ่อครูธนู ร่างกายขยายใหญ่กำยำ ผิวพรรณกลายเป็นสีทองแดงสุกปลั่ง บัดนี้คืนสู่ฐานะ เทพภารดา เทพแห่งสงครามทิศบูรพา ท่านสวมชุดเกราะทองคำอร่ามประดับลวดลายอักขระสวรรค์ มือขวาถือศาสตราทิพย์ส่องประกายกล้า แววตาดุดันทรงอำนาจแต่แฝงไปด้วยความรักที่มีต่อยอดดวงใจ

ข้างกายกันนั้น โอม บัดนี้คือ กษีรามานพ เทพแห่งกษีราธารา กายทิพย์ของเขานุ่มนวลขาวผ่องดุจดั่งหิมะ สวมใส่อาภรณ์ผ้าแพรพรรณสีชมพูกลีบบัวบางเบาพริ้วไหว ผ้าแถบทิพย์นั้นพันรัดโอบอุ้ม ปทุมถันคู่สวย ที่งดงามและยิ่งใหญ่ไว้อย่างประณีต ยอดอกที่เคยหล่อเลี้ยงโลกมนุษย์บัดนี้เรืองแสงรัศมีสีนวล สลักเสลาด้วยลายกนกทิพย์ที่เป็นเครื่องหมายแห่งผู้ประทานชีวิต

ประตูสวรรค์เปิดออกต้อนรับเทพทั้งสองกลับคืนสู่บัลลังก์เมฆ องค์มหาเทพประทับเป็นประธานท่ามกลางเหล่าเทวดานางฟ้าที่มาร่วมแซ่ซ้องสรรเสริญ ในพิธีสมรสเทวาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบพันปี

เทพภารดาในชุดเกราะเต็มยศ กุมมือเทพกษีรามานพไว้มั่น ทั้งสองสบตากันด้วยความรักที่ผ่านการพิสูจน์มาแล้วทุกชาติภพ องค์มหาเทพทรงหลั่งน้ำสังข์ทิพย์ประสาทพรให้ทั้งคู่

"นับจากนี้ไป ภารดาและกษีรามานพ จะเป็นคู่ครองที่เกื้อหนุนกันชั่วนิรันดร์ กษีราธาราจะดับความร้อนแรงแห่งสงคราม และสงครามจะปกป้องกษีราธาราให้ยั่งยืน"

ในวิมานส่วนตัวที่ประดับด้วยแก้วเจ็ดประการ เทพสงครามผู้ดุดันค่อยๆ บรรจงปลดผ้าแพรชมพูกลีบบัวออกจากทรวงอกของมเหสีเทพ หน้าอกคู่สวยที่เป็นตำนานพ้นออกมาสั่นระริกรับสัมผัสทิพย์

"พี่จะรักและดูแลเจ้า... ไม่ใช่เพียงในโลกมนุษย์ แต่รวมถึงบนสรวงสวรรค์แห่งนี้ตลอดไป"

เทพกษีรามานพยิ้มละไม แอ่นอกรับการดูดดื่มน้ำนมทิพย์จากเทพสงครามผู้เป็นที่รัก กลิ่นกษีราธาราฟุ้งกระจายไปทั่ววิมาน เป็นสัญญาณแห่งความสุขสมและความอุดมสมบูรณ์ที่จะคงอยู่คู่สวรรค์ชั้นฟ้าไปชั่วนิรันดร์

ภายในวิมานแก้วเจ็ดประการที่ลอยละล่องอยู่เหนือหมู่เมฆาสีมุก บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกปาริชาตและไอทิพย์อันบริสุทธิ์ เทพภารดา ในร่างเทพสงครามผู้เกรียงไกร ค่อยๆ บรรจงถอดชุดเกราะทองคำออกจนเผยให้เห็นแผงอกกำยำและมัดกล้ามเนื้ออันทรงพลัง ส่วน กษีรามานพ (โอม) นั่งรออยู่บนแท่นบรรทมแก้วพรายแสง อาภรณ์สีชมพูกลีบบัวพริ้วไหวโอบรัดร่างบางอย่างเย้ายวน

เทพภารดาทรุดกายลงนั่งเคียงคู่ก่อนจะรั้งร่างของโอมเข้ามาสวมกอด มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับศาสตราสวมกอดเอวคอดกิ่วอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าเทพแห่งกษีราธาราจะมลายหายไป

"โอม... พี่รอเวลานี้มานานเหลือเกิน เวลาที่เราจะได้เป็นของกันและกันโดยไม่มีพันธะแห่งกรรมมนุษย์"

เทพภารดาไม่รอช้า ใช้ริมฝีปากอุ่นร้อนซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวผ่องที่ส่องประกายมุก มือทั้งสองข้างเอื้อมไปปลดผ้าแพรชมพูกลีบบัวที่ปกปิด ปทุมถันคู่สวย ออกช้าๆ ทันทีที่ผ้าทิพย์หลุดพ้น หน้าอกมหาศาลที่ขาวผ่องและใหญ่โตเกินพรรณนาก็ดีดตัวเด้งออกมาสั่นระริก ยอดอกสีแดงฉ่ำดุจทับทิมสวรรค์เริ่มกลั่นหยาดน้ำนมกษีราเทวาออกมาเป็นหยดใสเรืองแสง

"จ๊วบ! อึ่ก! อึ่ก! อึ่ก!"

เทพสงครามโน้มใบหน้าลงดูดดื่มกษีราธาราจากทรวงอกมเหสีเทพอย่างกระหาย เสียงดูดดื่มดังก้องกังวานไปทั่ววิมานแก้ว พลังความร้อนแรงของเทพสงครามถูกดับให้เย็นชื่นฉ่ำด้วยน้ำนมทิพย์ โอมเชิดหน้าขึ้น ร่างสั่นสะท้าน มือเรียวขยุ้มเส้นผมสีนิลของสามีเทพพลางครางระเส่า

"อื้อออ... พี่ภารดา... ดูดโอมแรงๆ จ้ะ... อ๊างงง พลังของพี่มันร้อนเหลือเกิน"

เทพภารดาพลิกกายโอมลงบนแท่นบรรทมแก้ว แยกเรียวขาเนียนละเอียดออกกว้าง ก่อนจะเผยให้เห็น ท่อนกายเทวฤทธิ์ ที่แข็งขึงส่องประกายทองดุจกระบองทิพย์ ท่านจ่อส่วนหัวที่หยาดเยิ้มเข้าสู่ รูทวารสวรรค์ ที่สะอาดบริสุทธิ์และลื่นไหลไปด้วยน้ำทิพย์สวรรค์ แล้วกระแทกกายเข้าสู่ภายในอย่างหนักหน่วง!

"สวบ!!! ปั่ก!!!"

แรงกระแทกนั้นทำให้วิมานแก้วถึงกับสั่นไหว โอมร้องครางออกมาด้วยความสุขสมที่สุดในฐานะเทพ ตัวโยนไปตามจังหวะที่ดุดันและทรงอำนาจของเทพสงคราม "พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!" ทุกครั้งที่ท่านโถมกายเข้าใส่ น้ำนมกษีราเทวาก็พุ่งฉีดออกมาจากยอดอกสลับข้างไปมาเปรอะเปื้อนแท่นบรรทมแก้วจนเป็นคราบแสงสีขาวนวล

"โอววว... โอม... เมียรักของพี่... เจ้าช่างหวานล้ำกว่าน้ำอมฤตใดๆ!"

ทั้งสองบรรเลงเพลงรักสวาทอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย พลังหยินและหยางหลอมรวมกันจนเกิดเป็นรัศมีสีชมพูทองสว่างจ้าไปทั่วชั้นฟ้า จวบจนถึงจุดสุดยอดแห่งอารมณ์ทิพย์ เทพภารดาคำรามก้องพลางกระแทกเน้นย้ำเป็นจังหวะสุดท้าย ปลดปล่อยพลังชีวิตเทพสงครามเข้าสู่ตัวโอมจนล้นปรี่ พร้อมกับที่โอมกระตุกเกร็งพ่นกษีราธาราสายสุดท้ายออกมาจนชุ่มโชกวิมาน
เทพทั้งสองนอนกอดก่ายกันท่ามกลางไอทิพย์ที่ยังคงระอุ รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏบนใบหน้าของเทพบุตรทั้งคู่

"จากนี้ไป... เราจะอยู่เคียงคู่กันบนวิมานนี้ชั่วนิรันดร์นะโอม"

ตำนานกษีราเทวาและเทพสงครามปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบบนสรวงสวรรค์


ตอนพิเศษส่งท้าย

ณ เบื้องบนวิมานแก้วกลางมหาสมุทรเกษียรสมุทร เทพกษีรามานพ (โอม) ประทับนั่งเอนกายพิงแผงอกอันอบอุ่นของ เทพภารดา (ธนู) ดวงตาทิพย์ของโอมทอดมองลงไปยังโลกมนุษย์ผ่านคันฉ่องสวรรค์ เพื่อเฝ้าดูเหล่าชายผู้เคยมีวาสนาได้ลิ้มรสกษีราเทวาจากอกของเขา

ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มด้วยความปิติ เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างมีชีวิตที่รุ่งเรืองด้วยอานุภาพแห่งน้ำนมทิพย์ที่เขาเคยประทานให้

หลวงพ่อเอก บัดนี้กลายเป็นพระเกจิผู้เรืองนาม สังขารของท่านแข็งแรงราวกับปาฏิหาริย์ ผิวพรรณผ่องใสอยู่เสมอ ท่านใช้พลังสมาธิที่ได้รับจากกษีราสุดท้ายแผ่เมตตาโปรดสัตว์ และสร้างสาธารณประโยชน์จนชื่อเสียงขจรไกลไปทั่วแผ่นดิน

เข้มกลายเป็นเจ้าของไร่มณีเทวาที่รุ่งเรืองที่สุด เขาดูแลที่ดินที่โอมมอบให้ด้วยความกตัญญู น้องเขตเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กชายที่เฉลียวฉลาดและมีสุขภาพแข็งแรงผิดมนุษย์มนา โดยมีเข้มคอยเล่าเรื่อง "เทวดาใจดี" ให้ฟังอยู่เสมอ

ผอ.สมเกียรติ ท่านเกษียณอายุราชการด้วยบารมีที่เต็มเปี่ยม ร่างกายยังคงกระฉับกระเฉงดั่งชายหนุ่ม ท่านมักจะมานั่งสมาธิที่วัดหนองดาวเหนือ และระลึกถึงสัมผัสอันอ่อนนุ่มที่เคยช่วยต่อชีวิตให้ท่านมีวันนี้

ครูแมน, ครูชาญวิทย์ และกรณ์ ทั้งสามกลายเป็นเสาหลักของโรงเรียน ความคิดสร้างสรรค์และพลังกายของพวกเขาดูจะไม่มีวันหมดสิ้น ทุกคนต่างประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานและครองคู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข โดยมี "ความลับแสนหวาน" บรรจุอยู่ในความทรงจำส่วนลึก

ปาฏิหาริย์ในโบสถ์วันนั้นส่งผลให้เกษราตั้งครรภ์สมปรารถนา วีรชัชกลายเป็นคุณพ่อที่แข็งแรงและรักครอบครัวยิ่งกว่าใคร เขามักจะมองหน้าลูกน้อยแล้วนึกถึงรสชาติที่เขาจำไม่ได้ว่าคืออะไร แต่รู้ว่ามันคือ "พรจากฟ้า" อย่างแท้จริง

โอมละสายตาจากคันฉ่องสวรรค์ พลางซบหน้าลงกับอกแกร่งของเทพภารดาผู้เป็นสามี หน้าอกมหาศาลของเขาสั่นระริกเบาๆ เมื่อถูกมือหนาของเทพสงครามบีบเค้นด้วยความเสน่หา

"ทุกคนมีความสุขดีแล้วนะจ๊ะพี่ภารดา" โอมกระซิบเสียงหวาน

เทพภารดาจูบซับที่หน้าผากของมเหสีเทพ "เป็นเพราะเมตตาของเจ้า กษีรามานพของพี่... บัดนี้หน้าที่ของเจ้าบนโลกสิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปนี้หน้าที่ของเจ้ามีเพียงอย่างเดียว..."

ท่านโน้มใบหน้าลงดูดดื่มยอดอกสีทับทิมของโอมอย่างรักใคร่ "คือการเป็นยอดดวงใจของพี่... บนวิมานแห่งนี้ตลอดไป"

โอมแย้มยิ้มอย่างมีความสุขในอ้อมกอดของสามี ท่ามกลางเสียงคลื่นน้ำนมทิพย์ที่ซัดสาดอย่างสงบในเกษียรสมุทร ปิดฉากตำนานรักและการเสียสละแห่งน้ำนมทิพย์เทวาอย่างสมบูรณ์แบบชั่วนิรันดร์

nuangnut1996

สนุกมากครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

lekthai

โอเชครับ

Yaiyra

จบบบบ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

Haku

ดีจัง

Boyz2515

ขอบคุณครับ