มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 39: ภารกิจใกล้เสร็จสิ้นสมบูรณ์

Ohmfany14

ในเช้าวันพระที่อากาศเย็นสบาย โอม สวมชุดผ้าฝ้ายสีขาวบริสุทธิ์ เดินทางไปยังวัดหนองดาวเหนือเพื่อทำบุญตามปกติ แต่จุดประสงค์สำคัญคือการไปกราบ หลวงพ่อเอก พระเกจิอาจารย์ผู้ทรงอภิญญาและเป็นบิดาบังเกิดเกล้าของเขา

ภายในกุฏิไม้หลังเก่าที่เงียบสงัดและอบอวลไปด้วยกลิ่นธูปไม้จันทน์ หลวงพ่อเอกนั่งสงบนิ่งรอคอยการมาถึงของบุตรชาย เมื่อโอมคลานเข้าไปกราบแทบเท้า หลวงพ่อก็ลืมตาขึ้นด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตา แต่แฝงไปด้วยความโหยหาในพลังชีวิตที่เป็นสายเลือดเดียวกัน

"มาแล้วรึโอม... มาให้พ่อ 'เติมพลัง' หน่อยเถิด ช่วงนี้พ่อตรากตรำงานวัดจนธาตุในกายหย่อนยานนัก"

โอมพยักหน้าอย่างรู้ความ เขาค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อผ้าฝ้ายออก เผยให้เห็น ปทุมถันมหาศาล ที่ขาวนวลราวน้ำนมและขยายใหญ่โตจนน่าอัศจรรย์ พลังกษีราที่สะสมมาตลอดคืนจากการร่วมรักกับพ่อครูธนู บัดนี้พร้อมจะถ่ายเทเพื่อรักษาธาตุขันธ์ของผู้เป็นบิดา

หลวงพ่อเอกในชุดจีวรสีส้มเข้มขยับเข้ามาใกล้ มือที่สั่นเทาเล็กน้อยขยับมาประคองหม่อมอกอันอวบอัดของลูกชายไว้อย่างทะนุถนอม ท่านไม่ได้มองโอมด้วยกามราคะแบบฆราวาส แต่เป็นการมองเห็น "โอสถทิพย์" ที่จะช่วยต่ออายุขัยและพลังสมาธิ

"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก... อึก!"

ริมฝีปากของหลวงพ่อครอบลงบนยอดอกสีทับทิมอย่างรวดเร็วและดูดดื่มอย่างหนักหน่วง เสียงดูดกลืนน้ำนมทิพย์ดังสะท้อนอยู่ในกุฏิที่เงียบสงัด น้ำนมกษีราเทวาพุ่งกระฉูดเข้าสู่ลำคอของหลวงพ่อเป็นสายใหญ่ รสชาติหวานล้ำและร้อนผ่าวของมันทำให้ดวงตาของท่านทอประกายกล้า พลังชีวิตที่เคยแห้งเหี่ยวกลับพุ่งพล่านขึ้นมาทันที

"อ๊างงง... หลวงพ่อ... ดูดแรง ๆ เลยจ๊ะ... โอมเต็มใจถวาย..." โอมเชิดหน้าขึ้น ร่างกายสั่นสะท้าน มือเรียวขยุ้มที่อาสนะแน่น ความรู้สึกเสียวซ่านจากการถูกดูดดื่มยอดอกอย่างรุนแรงทำให้กษีราเทวาหลั่งออกมาไม่ขาดสาย

หลวงพ่อสลับไปดูดอีกข้างหนึ่งอย่างหิวกระหาย ท่านใช้ลิ้นนวดเฟ้นวนรอบยอดอกเพื่อให้ทุกหยาดหยดของพลังทิพย์ไหลออกมาจนหมดสิ้น กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของโอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง บรรยากาศในกุฏิเต็มไปด้วยความเร่าร้อนอันศักดิ์สิทธิ์ หน้าอกมหาศาลของโอมถูกบีบเค้นจนบี้แบนตามแรงอารมณ์ของการเยียวยาธาตุ

"โอววว... วิเศษนักโยมโอม... พลังของเจ้าช่างบริสุทธิ์เหลือเกิน" หลวงพ่อเอกครางเบา ๆ ในลำคอ ขณะที่ยังคงดูดดื่มน้ำนมอย่างไม่ยอมปล่อย

เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนหน้าอกที่เคยคัดแน่นของโอมเริ่มยุบตัวและนุ่มนิ่มลง หลวงพ่อเอกถอนริมฝีปากออกช้า ๆ มีคราบน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ติดอยู่ที่ริมฝีปากและตามจีวรของท่าน ใบหน้าของหลวงพ่อที่เคยมีริ้วรอยกลับดูเปล่งปลั่งและดูหนุ่มขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยอานุภาพแห่งกษีราเทวา

โอมค่อย ๆ จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะก้มลงกราบอีกครั้ง "โอมขอให้หลวงพ่อสุขภาพแข็งแรงและมีตบะแก่กล้ายิ่งขึ้นนะจ๊ะ"

หลวงพ่อเอกเอื้อมมือมาลูบหัวโอม "ขอบใจมากนะโยมโอม... บุญกุศลที่เจ้าทำครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก จงกลับไปหาธนูเถิด พลังในตัวเจ้าเริ่มสมดุลแล้ว"

หลังจากเสร็จสิ้นกิจวัตรสำคัญกับหลวงพ่อเอก โอมเดินลงจากกุฏิด้วยความรู้สึกเบาสบายทั้งกายและใจ ร่างกายที่เพิ่งถูก "เติมเต็ม" และ "ถ่ายเท" พลังงานอย่างสมดุลทำให้เขามีสีหน้าที่สดใสผ่องใสเป็นพิเศษ เขาเดินทอดน่องไปตามทางเดินหินอ่อนของวัดมุ่งหน้าสู่ลานโพธิ์ใหญ่

ในขณะนั้นเอง สายตาของโอมก็เหลือบไปเห็นคนคุ้นเคยที่กำลังเดินถือสังฆทานชุดใหญ่มาทางนี้

"อ้าว! ครูโอม มาทำบุญเหมือนกันหรือจ๊ะ?" เสียงใส ๆ ของ ครูเกษรา ดังขึ้นมาทักทายก่อนใครเพื่อน

โอมยิ้มกว้างอย่างเป็นธรรมชาติ "จ๊ะพี่เกษ โอมมาหาหลวงพ่อเอกน่ะจ้ะ วันพระทั้งทีเลยมาเติมบุญเสียหน่อย"

ข้างกายของเกษราคือ วีรชัช สามีหนุ่มที่วันนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีสุภาพดูหล่อเหลาเป็นพิเศษ เขายิ้มให้โอมด้วยสายตาที่เป็นมิตรและดูผ่อนคลาย ต่างจากคืนวันปาร์ตี้ที่ดูเหนื่อยล้า วันนี้วีรชัชดูมีพลังงานล้นเหลืออย่างบอกไม่ถูก (ซึ่งเป็นผลพลอยได้จากการที่เขาเคยได้ลิ้มรสน้ำนมทิพย์เทวาไปก่อนหน้านี้)

"ดีเลยจ๊ะโอม พี่กับพี่วีตั้งใจมาขอลูกกับพระประธานในโบสถ์น่ะ" เกษราพูดพลางหันไปยิ้มหวานให้สามี "ทำงานวิชาการเสร็จแล้ว พี่เลยอยากหาเวลาพักผ่อนทำเรื่องส่วนตัวบ้าง เผื่อจะมีเจ้าตัวเล็กมาวิ่งเล่นกับเขาเสียที"

"โอมขอให้พี่เกษกับพี่วีสมหวังไว ๆ นะจ๊ะ" โอมเอ่ยอวยพรด้วยความจริงใจ เขาแอบสังเกตเห็นว่าทั้งคู่ดูมีความสุขและรักใคร่กันดีมาก

วีรชัชพยักหน้าขอบคุณ "ขอบคุณมากครับโอม... จริง ๆ ตั้งแต่วันก่อนที่โอมมาส่งพี่ที่รถ พี่รู้สึกว่าร่างกายพี่แข็งแรงขึ้นมาก นอนหลับลึก ไม่เพลียเลย พี่ว่ารอบนี้พี่กับพี่เกศน่าจะมีลุ้นครับ"

โอมหัวเราะเบา ๆ "ดีแล้วจ๊ะพี่วี สุขภาพกายดี สุขภาพใจดี เดี๋ยวสิ่งดี ๆ ก็ตามมาเอง"

ในระหว่างที่ยืนคุยกันอยู่นั้น ลมพัดแรงหอบเอาความเย็นมาปะทะตัวโอม แต่ทว่าหน้าอกมหาศาลภายใต้ชุดขาวกลับไม่มีอาการคัดตึงหรือตอบสนองรุนแรงอย่างที่เคยเป็น นั่นเป็นเพราะพลังน้ำนมทิพย์เทวาเพิ่งถูก หลวงพ่อเอก ดูดดื่มไปจนเกือบเกลี้ยงเต้า พลังงานที่เหลืออยู่จึงหมุนเวียนอย่างมั่นคง ไม่พุ่งพล่านแม้จะอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มอย่างวีรชัช

"เดี๋ยวพี่กับพี่วีขอตัวไปเข้าโบสถ์ก่อนนะโอม เดี๋ยวแดดจะร้อนกว่านี้" เกษราบอกลา

"จ้ะพี่เกษ โชคดีนะจ๊ะ"

โอมยืนส่งรุ่นพี่ทั้งสองเดินเข้าไปในเขตพระอุโบสถ เขารู้สึกยินดีที่ได้เห็นคนรอบตัวมีความสุข โดยที่เขายังคงเก็บรักษาความลับอันแสนหวานของร่างกษีราเทวาไว้อย่างมิดชิด
ท่ามกลางความสงบเงียบภายในโบสถ์หลังเก่า หลังจากที่ วีรชัช ก้มลงกราบพระประธานเสร็จสิ้น จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ภาพตรงหน้าพร่าเบลอและร่างกายทรุดฮวบลงจน ครูเกษรา ต้องรีบประคองไว้

"พี่วี! พี่วีเป็นอะไรไปจ๊ะ!" เกษราตกใจหน้าถอดสี "โอม... ฝากพี่วีแป๊บนึงนะจ๊ะ พี่ลืมยาลมยาหอมไว้ในรถ เดี๋ยวพี่รีบวิ่งไปเอามาให้!"

ด้วยความลนลาน เกษรารีบวิ่งออกจากโบสถ์มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถที่อยู่ไกลออกไป ทิ้งให้วีรชัชนอนพิงเสาไม้ต้นใหญ่โดยมีโอมคอยประคองร่างหนาเอาไว้

วีรชัชหลับตาพริ้ม ลมหายใจหอบถี่ ร่างกายของเขาที่เคยได้รับพลังจากโอมไปก่อนหน้านี้เริ่มเรียกร้องหา "โอสถทิพย์" เพื่อเยียวยาอาการหน้ามืดกะทันหัน สัญชาตญาณดิบภายในสั่งการให้เขาขยับเข้าหาความนุ่มนวลที่อยู่ใกล้ที่สุด มือหนาของเขาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดของโอมและรั้งเข้ามาแนบกาย

"อื้อออ... หอม... พี่ขอนะ..." วีรชัชพึมพำเสียงแหบพร่าทั้งที่สติยังกึ่งหลับกึ่งตื่น

โอมรู้ทันทีว่านี่คือลิขิตแห่งกษีราเทวา แม้จะเพิ่งถวายหลวงพ่อเอกไป แต่พลังในกายเขานั้นกำเนิดใหม่ได้รวดเร็วปานปาฏิหาริย์ เขาตัดสินใจปลดกระดุมชุดขาวออกอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ ปทุมถันมหาศาล เด้งออกมาประจันหน้ากับชายหนุ่มรุ่นพี่

วีรชัชไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าเข้าไปฝังลงบนความขาวผ่องชวนตะลึงทันที ปากหนาอ้าออกงับยอดปทุมสีหวานเข้าสู่โพรงปากอย่างดุดัน

"จ๊วบ! อึ่ก! อึ่ก! แพล่บ... อึ่ก!"

เสียงดูดกลืนดังระงมไปทั่วโบสถ์ที่ไร้ผู้คน วีรชัชดูดดื่มอย่างโหยหาราวกับคนหลงทางกลางทะเลทรายที่เจอโอเอซิส เขาใช้ลิ้นพันรัดยอดอกและดูดดึงจนเกิดเสียงดังลั่น น้ำนมทิพย์พุ่งกระฉูดเข้าสู่ลำคอเขาเป็นสายใหญ่ พลังร้อนแรงนั้นซึมเข้าสู่กระแสเลือดทำให้ใบหน้าของวีรชัชที่เคยซีดเซียวกลับมีเลือดฝาดขึ้นมาทันที

"อ๊างงง... พี่วี... เบาหน่อยจ้ะ... อื้อออ" โอมครางแผ่วพลางคอยเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าของเกษรา มือเรียวประคองศีรษะวีรชัชให้แนบชิดอกมหาศาลที่ส่ายไหวตามแรงดูดอันป่าเถื่อน

วีรชัชใช้มือทั้งสองข้างตะโบมบีบเค้นเต้านมของโอมจนบี้แบน น้ำนมไหลย้อยตามซอกนิ้วและมุมปากลากยาวลงมาตามร่องอกดูเย้ายวนใจเกินคำบรรยาย เขาดื่มกินอย่างบ้าคลั่งจนกระทั่งอาการหน้ามืดมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความซ่านกระสันที่พลุ่งพล่านอยู่ในกาย

ก่อนที่เกษราจะเดินมาถึง วีรชัชที่ได้รับพลังจนเต็มเปี่ยมก็ค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกมา เขาสะบัดศีรษะเบา ๆ ราวกับตื่นจากฝันกลางวัน โดยที่จำเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เห็นเพียงโอมที่กำลังติดกระดุมเสื้ออย่างเร่งรีบและนั่งพัดให้เขาอยู่ข้าง ๆ

"อ้าว... โอม... พี่เป็นอะไรไปน่ะ?" วีรชัชถามด้วยความงุนงง แต่รู้สึกว่าร่างกายตอนนี้แข็งแรงปึ๋งปั๋งอย่างบอกไม่ถูก

"พี่วีหน้ามืดไปน่ะจ้ะ โอมเลยประคองไว้ ตอนนี้ดีขึ้นหรือยังจ๊ะ?" โอมถามด้วยรอยยิ้มละไม ปิดบังความลับแสนรัญจวนไว้ภายใต้ท่าทางที่สงบนิ่ง

พอดีกับที่เกษราวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมยาลม "พี่วี! เป็นไงบ้างจ๊ะ กินยาเร็ว!"

วีรชัชหัวเราะร่าพลางลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคง "ไม่ต้องแล้วจ้ะเกศ พี่รู้สึกดีขึ้นมากเลย สงสัยเทวดาในโบสถ์คงจะเมตตาประทานพรให้พี่แล้วล่ะ"

เกษรามองสามีด้วยความประหลาดใจที่หายไวปานปาฏิหาริย์ ส่วนโอมได้แต่ลอบมองวีรชัชด้วยสายตาที่ซ่อนเร้นความหมาย... พลังที่วีรชัชได้รับไปในวันนี้ อาจจะทำให้คำอธิษฐาน "ขอลูก" ของทั้งคู่ประสบความสำเร็จในเร็ววัน

ระหว่างทางที่โอมขับรถมุ่งหน้ากลับสู่บ้านสวนมณีเทวา ถนนสายเปลี่ยวที่ขนาบข้างด้วยทุ่งนาสีทองเริ่มทอแสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่าย โอมสังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งเดินสงบนิ่งอยู่ริมทาง เป็น พระธุดงค์ รูปหนึ่งที่ดูเคร่งครัดในวัตรปฏิบัติ ท่านแบกกลดและอัฐบริขารครบถ้วน ท่ามกลางแดดที่เริ่มร้อนระอุ

ด้วยจิตใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยกุศลและสัญชาตญาณแห่งการเป็นผู้ให้ โอมจึงชะลอรถและจอดเข้าข้างทางก่อนจะรีบลงไปนิมนต์ท่าน

"นมัสการครับหลวงตา ท่านจะธุดงค์ไปทางไหนครับ แดดเริ่มร้อนแล้ว พักฉันน้ำดื่มท่าก่อนไหมครับ" โอมกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

พระธุดงค์รูปนั้นหยุดเดิน ท่านมีใบหน้าที่สงบเยือกเย็น ดวงตาดูมีอำนาจแต่แฝงไปด้วยความเมตตา ท่านจ้องมองโอมอยู่ครู่หนึ่งจนโอมรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุเข้าไปถึงดวงจิต ท่านไม่ได้ตอบคำถามเรื่องเส้นทาง แต่กลับเอ่ยคำพูดที่ทำให้โอมถึงกับนิ่งอึ้ง

"โยม... กายของโยมนี้ช่างประหลาดนัก แบกรับภาระแห่งเทวาไว้หนักอึ้งเชียวนา น้ำทิพย์ในกายโยมนั้นมีค่ามหาศาล แต่มันก็เป็นดั่งดาบสองคม"

โอมใจเต้นแรง ท่านคงจะสัมผัสได้ถึงพลังกษีราเทวาที่ซ่อนอยู่ "หลวงตา... ท่านทราบหรือครับ?"

"อาตมาธุดงค์มาไกล เห็นมามาก... วันนี้ธาตุในกายอาตมาเริ่มอ่อนแรงด้วยวัยสังขารและการเดินทางไกล หากโยมไม่รังเกียจที่จะถวาย 'โอสถ' ที่โยมมี อาตมาคงจะมีแรงจาริกต่อไปได้จนถึงจุดหมายในคืนนี้"

โอมนิมนต์หลวงตาเข้าไปพักในศาลาไม้ริมทางที่ร้างผู้คน บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไร โอมรู้ดีว่าพระธุดงค์ที่บรรลุธรรมชั้นสูงมักจะใช้กษีราเทวาเพื่อการรักษาธาตุขันธ์มากกว่ากามารมณ์ เขาจึงค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อชุดขาวออกเผยให้เห็น เต้านมมหาศาล ที่บัดนี้เริ่มกลับมาคัดเปรี๊ยะอีกครั้งตามกลไกธรรมชาติ

พระธุดงค์ท่านนั่งขัดสมาธิอย่างสงบ ท่านยื่นมือที่ผอมบางแต่ทรงพลังมาประคองเต้าของโอมไว้ และโน้มใบหน้าเข้าไปหาปทุมถันขาวผ่อง

"จ๊วบ... อึก... อึก... อึก..."

ริมฝีปากของท่านครอบครองยอดอกสีหวานและดูดดื่มน้ำนมทิพย์อย่างสงบนิ่งแต่หนักแน่น น้ำนมสีขาวบริสุทธิ์พุ่งเข้าสู่ร่างกายท่านราวกับกระแสไฟฟ้าที่เข้าไปกระตุ้นเซลล์ที่อ่อนล้า โอมหลับตาพริ้ม ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย สัมผัสของพระธุดงค์นั้นต่างจากชายอื่น มันเป็นความรู้สึกที่สะอาด สุขุม และเปี่ยมไปด้วยอำนาจลึกลับ

"อื้อออ... หลวงตา... อึก... อ๊างงง" โอมครางแผ่วในลำคอ พลังน้ำนมทิพย์เทวาไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายตามจังหวะการดูดดื่มที่สม่ำเสมอ

ท่านสลับไปดูดอีกข้างหนึ่งจนกระทั่งใบหน้าที่เคยซูบผอมกลับเริ่มมีสง่าราศีและเปล่งปลั่งขึ้นทันตาเห็น กลิ่นหอมน้ำนมทิพย์เทวาอบอวลไปทั่วศาลาร้าง เป็นการทำบุญครั้งใหญ่ที่โอมไม่เคยคาดคิดมาก่อน

เมื่อท่านฉันจนอิ่มพอแก่ความต้องการ ท่านก็ผละออกมาแล้วจัดแจงจีวรให้เรียบร้อย โอมรีบปิดเสื้อผ้าแล้วก้มลงกราบท่านสามครั้ง

"ขอบใจโยมมาก... พลังของโยมช่วยให้อาตมาต่ออายุขัยเพื่อไปปฏิบัติธรรมต่อได้" ท่านล้วงเข้าไปในย่ามแล้วหยิบ ลูกประคำสีดำสนิท เม็ดหนึ่งส่งให้โอม "จงเก็บไว้ให้ดี เมื่อวันใดที่ใจโยมว้าวุ่นด้วยราคะจนคุมไม่อยู่ ลูกประคำนี้จะช่วยประคองสติเจ้า"

พระธุดงค์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินหายเข้าไปในดงไม้อย่างรวดเร็วราวกับหายตัวได้ ทิ้งให้โอมยืนงงอยู่คนเดียวพร้อมกับลูกประคำในมือ

ท่ามกลางแสงแดดอ่อนยามบ่ายที่ฉาบไล้ทุ่งนาให้กลายเป็นสีทองอร่าม บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัดลงอย่างประหลาด ลมที่เคยพัดแรงกลับหยุดนิ่ง ใบไม้ทุกใบดูราวกับจะหยุดไหวเพื่อรอรับฟังถ้อยคำประกาศิตจากร่างของพระธุดงค์รูปนั้น

ร่างที่เคยดูซูบผอมและครองจีวรเก่าคร่ำคร่า บัดนี้กลับแผ่รัศมีเรืองรองนวลตาออกมาจนบดบังแสงอาทิตย์ ธรรมะที่แฝงอยู่ในดวงตานั้นล้ำลึกเกินกว่ามนุษย์ปุถุชนจะหยั่งถึง พระธุดงค์ หรือ องค์มหาเทพ ในร่างจำแลง ทอดพระเนตรมองไปยังเส้นทางที่โอมกำลังจะมุ่งหน้ากลับไปหาพ่อครูธนูด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเมตตาและหลุดพ้น

"ถึงเวลาเจ้าต้องกลับสวรรค์แล้ว..." กังวานสุรเสียงนั้นทุ้มต่ำและก้องกังวานไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ

"กษีรามานพ เทพแห่งกษีราธารา... ภารดา เทพแห่งสงคราม... เทพทั้งสองของข้า บัดนี้พวกเจ้าได้ชดใช้กรรมครบแล้ว"

สิ้นคำประกาศิต องค์มหาเทพทรงแย้มพระสรวลอย่างนุ่มนวล รัศมีรอบพระวรกายสว่างวาบจนมองเห็นเป็นภาพทิพย์วิมานลอยละล่องอยู่เหนือทุ่งนาเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่ร่างจำแลงของพระธุดงค์จะค่อย ๆ จางหายไปในอากาศธาตุ ราวกับไม่เคยปรากฏตัวอยู่ ณ ที่แห่งนั้น

ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของดอกไม้ทิพย์ที่ไม่มีบนโลกมนุษย์ และลูกประคำสีดำสนิทที่เปลี่ยนเป็นแก้วมณีเปล่งแสงเรืองรองในมือของโอม... สัญญาณสุดท้ายที่บ่งบอกว่า พันธนาการแห่งกรรมในโลกมนุษย์ได้ถูกปลดปล่อยลงแล้ว และเส้นทางสู่สรวงสวรรค์ที่จากมาเนิ่นนานกำลังเปิดออกเพื่อรับเทพบุตรทั้งสองกลับคืนสู่บัลลังก์เมฆอีกครั้ง

nuangnut1996

สนุกมากครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

lekthai

ขอบคุณครับผม

popn

ขอบคุณครับ

Yaiyra

ไกล้แล้ว

Nukinho

สนุกมากครับ

suttapat

ขอบคุณ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

teeinter19

บนสวรรค์จะมีอะไรน่าติดตาม

อภิชาติ

สนุกมาก