ออกตัวก่อนนะครับ 
เรื่องราวที่เกิดขึ้น อยู่ที่จังหวัดชายแดนภาคตะวันออกของไทยเป็นเหตุการณ์ก่อนความขัดแย้งและเหตุการณ์ปะทะบริเวณชายแดนไทย-กัมพูชาปะทุขึ้นในพื้นที่พิพาทหลายแห่ง ภายใต้แสงสีส้มอ่อนของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะบอกลาขอบฟ้าอากาศค่อนข้างเยือกเย็นกำลังอยู่ในช่วงการเปลี่ยนแปรของฤดูกาลเข้าสู่ฤดูฝน สุนทร บัณฑิตหนุ่มหมาดๆ รูปร่างสูงใหญ่
ภายใต้โครงหน้าคมเข้มจัดว่าเป็นชายหนุ่มรูปงามคะเนน่าจะอยู่ในวัยประมาณยี่สิบห้าปีดวงตาสองชั้นปิดสนิทจมูกโด่งรับกับริมฝีปากหนาคล้ำ บึกบึน ผิวคล้ำ กร้านแดด
บนลำตัวมีกล้ามเนื้อหนั่นแน่นกล้ามแขนเป็นลูกใหญ่โตดูแข็งแรงยิ่งนักหน้าอกนูนขึ้นมาเป็นแผ่นกล้ามเนื้ออย่างชัดเจนหน้าท้องนั้นเป็นลอนด้วยแผ่นกล้ามเรียงกันอย่างงดงาม
ขณะนี้ชายหนุ่มบ้านสวนกำลังนั่งรับลมยามเย็นที่พัดผ่านมาบนม้านั่งไม้และก่อนหน้านี้ไม่นานฝนได้ตกลงมาสร้างความชุ่มฉ่ำสดชื่นกับใบไม้ใบหญ้าและตอนนี้มันใกล้จะมืดแล้ว
แสงจากพระอาทิตย์กำลังอ่อนแรงลงเริ่มมืดเข้าไปทุกทีสุนทรเขาต้องรีบออกไปจากสวนทุเรียนของพ่อแม่ที่เป็นต้นทุนชีวิตส่งเขาจนเรียนจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตศรีราชา
วันนี้ พ่อมอบหมายให้เขาควบคุมคนงานช่วยกันการจัดการน้ำไม่ให้ท่วมขังป้องกันโรครากเน่า-โคนเน่า และการตัดแต่งกิ่งต้นทุเรียนให้โปร่งเพื่อลดความชื้นสะสมและป้องกันการแพร่ระบาดของเชื้อราและแมลง
งานเสร็จไปไม่นาน กลุ่มคนงานก็พากันทยอยขึ้นรถเกษตรกลับออกไปจากสวนเหลือแต่สุนทรที่ต้องคอยตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนกลับและเขาเองก็ชอบความเป็นส่วนตัวจะกลับเองโดยมีรถมอเตอร์ไซค์จอดไว้ที่ขนำกลางสวน
ใกล้มืดเขาเลยต้องรีบมุ่งหน้าไปที่ขนําไม้ไผ่ในสวนสุนทรเปลี่ยนเส้นทางโดยเดินไปที่หลังสวนเสาะไปกับคลองส่งน้ำซึ่งมันจะทะลุไปที่สวนของเขาได้ เดินมาได้สักพักหนึ่งใกล้จะถึงขนําไม้ไผ่ในสวนของเขาแล้ว
เหมือนเสียงฟ้าร้องดังขึ้นเหมือนฝนมันกำลังจะตกเสียงฟ้าร้องฟ้าแลบก็ดังขึ้นอีก เขาจึงรีบเดินจั๊มเท้าเร็วขึ้นกลัวฝนจะตกเสียก่อนท้องฟ้าเมฆฝนช่วงนี้ก็เอาใจยากจริงๆเสียงมือถือก็ดังขึ้น
" ฮัลโหลครับ"
" ฮัลโหลคุณสุนธรเหรอค่ะพอดีมีเรื่องรบกวน"
"ครับ" เป็นเสียงคนงานเขมรของสวนเขาเอง ที่ส่วนมากมาจากเกาะกง สามารถสื่อสารภาษาไทยได้เกือบทุกคน
" พอดีตอนนี้พวกเรากลับบ้านกันมาแล้วแต่เจ้าปิ่น ไม่ได้กลับมาด้วย "
" อ้าวววพี่ทำไมไม่เช็คกันให้ดีๆก่อนกลับล่ะครับ แล้วจะเป็นไงบ้างล่ะนี่ "
"ก็คิดว่าขึ้นกระบะท้ายรถมาแล้วกว่าจะรู้ก็มาถึงบ้านพักแล้ว "
" แล้วเช็คแล้วใช่ไหมว่าไม่ได้กลับไปด้วยไม่ใช่ว่าลงจากรถแล้วอยู่ในบ้านรึป่าว"
" ถามคนอื่นแล้วมันไม่ได้กลับมาด้วยจริงๆ"
" พวกพี่นี่นะคนทั้งคนไม่ดูให้ดีๆก่อนเดี๋ยวเขา ไปตามหาในสวนให้ก็น่าจะอยู่ในสวนนั่นหละ"
" ขอบใจคุณสุนธรมากๆ"
" ถ้าผมเจอเขาจะโทรกลับไปอีกทีนะครับ"
อ้าวววววจากที่กำลังรีบเดินมาเหนื่อยๆคนงานหางานให้เขาอีกแล้ว ต้องไปตามหาคนหายในสวนอีก เขารีบเดินกลับเข้าสวนเขาอย่างไว มุ่งไปที่ขนําก่อนไปหาไฟฉายพกติดตัวไว้เพราะมันมืดสลัวๆแล้ว
กว่าจะหาเจออีกคงมืดพอดีในสวนเขาก็ไม่ได้ติดไฟทั้งสวนซะด้วย ในใจก็คิดว่า ถ้าตกน้ำตกท่าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นในสวนเขานี่เรื่องใหญ่เลยเพราะคนงานในสวนคือชาวเขมรมารับจ้างทำงาน
บางคนไม่ได้ผ่านเข้ามาแบบถูกกฏหมายเขาคิดในหัวไปต่างๆนานาเหมือนตอนนี้ฝนจะตกแล้ว เริ่มลงเม็ดแล้วด้วยจะทำไงก่อนล่ะทีนี้ในหัวคิดไปต่างๆนานา
เอาเป็นว่ากลับไปที่ขนําไม้ไผ่เอาไฟฉายกับร่มเตรียมความพร้อมไว้ก่อนแล้วค่อยตะโกนเรียกหาล่ะกันยังไงก็คงอยู่แถวในสวนนั่นล่ะหรือไม่ก็อาจจะไปอยู่ที่ขนําในสวนของเขาและแล้วก็เรื่องใหญ่จริงๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฝนตกลงมาพอดีตกแรงด้วยเขาต้องรีบวิ่งกลับไปที่ขนําในสวนทันทีวิ่งเต็มที่ตามทางที่เขาคุ้นเคยเพราะได้วิ่งเข้ามาในสวนทุเรียนของตัวเองแล้วตัวเขาเปียกไปหมดและก็วิ่งๆมาถึงขนําในสวน
เขาเห็น เด็กสาวลูกหลานคนงานเขมรที่ชื่อปิ่นนั่งอยู่ที่ระเบียงไม้ขนําในสวนของเขา น้องปิ่นเป็นลูกหลานคนงานเขมรที่พร้อมใจกันยกครอบครัวข้ามมาทำงานและมีหลายครอบครัวในความรับผิดชอบของสวนเขา
ซึ่งแต่ละครอบครัวก็ทีเด็กๆรุ่นราวคราวเดียวกันกับน้องปิ่นบ้างเล็กกว่าบ้างแต่ก็แปลกดี...ทั้งหมด...เป็นผู้หญิงล้วนๆพวกเด็กๆลูกหลานคนงานเขมรพ่อแม่ชอบให้พามาด้วยเพราะช่วยงานเล็กๆน้อยๆได้และใกล้หูใกล้ตาทำให้ไม่ต้องเป็นห่วง
เด็กๆเอง ว่างๆก็ชอบพามาวิ่งเล่นกับลูกๆคนงานคนอื่นๆน้องปิ่นปีนี้อายุ 11 ย่าง 12 รูปร่างผอมบางใส่เสื้อเชิ้ตที่กระดุมด้านบนขาดไป 2เม็ด คอเสื้อเปิดออกทำให้เห็นเนินเนื้อเล็ก ๆที่บวมขึ้นมาจากฐานอกของเธอ
ตอนนี้นั่งตากฝนอยู่ด้านนอกตัวขนำเมื่อเด็กสาวเห็นหน้าเขาเธอรีบยกมือไหว้เขาเขาก้มหน้งลงไปมองเอ๊ะ...เห็นรอยปะไม่สนิทตรงเป้ากางเกงมันแตกออกเป็นทางยาวฮื้อ...
ส่วนร่องอกคล้ำที่เล็กกว่ามะนาวลูกน้อย ๆเด็กสาวเธอเงยหน้าขึ้นมาเมื่อรู้ว่าผมมองอยู่เธอรีบหุบขาแล้วเอียงสะโพกนั่งหันข้างทันทีแล้วยิ้มอายๆผม
"อ้าวววมาทำไรตรงนี้ไม่กลับบ้าน" เขารีบไขกุญแจประตูขนำ
"เข้าไปหลบฝนในขนำก่อน " แล้วน้องปิ่นก็เข้าไปหลบฝนในขนำทันที เขารีบโทรกลับไปหาคนงานทันทีจะบอกว่าเจอแล้วเสียงฟ้าก็ร้องดังขึ้นมาอีกตอนนี้สายฝนตกลงมาแบบไม่ทันตั้งตัว
" ผมเจอน้องปิ่นแล้วนะครับจะมารับหรือจะให้ผมไปส่ง"
" ขอบใจนายสุนทรมากๆที่หาหลานป้าเจอ"
" ป้าจะเอายังไงมารับทันไหม๊ฝนกำลังจะตก"
" ทางนี้ก็ตกแรงมากเหมือนพายุจะเข้าถ้าไปตอนนี้คงไม่ได้"
" ฝั่งนี้ก็ตกแล้วนะครับป้าผมก็คงไปส่งน้องปิ่นไม่ได้เช่นกัน"
" ป้ารบกวนนายสุนทรฝากหลานไว้สัก 2วันนะวันนี้คงไปรับตัวกลับมาไม่ได้แน่ พรุ่งนี้ป้ากับลุงและพวกคนอื่นๆก็มีธุระรับงานไว้อีกจังหวัดกว่าจะกลับไปก็วันจันทร์โน้น"
" พวกป้านี่นะหางานให้ผมตลอดนี่ถึงกับต้องเลี้ยงเด็กตั้ง 2 วันเลย ดีนะวันพรุ่งนี้ผมไม่ได้ไปไหนเดี๋ยวผมดูให้ก็ได้"
"ขอบใจนายสุนทรมากๆนะยังไงรบกวนด้วย" และสายก็ตัดไป สงสัยพายุจะเข้าจริงๆ เขาถอนหายใจสักแป๊บนึงก็มองไปที่น้องปิ่น
"หนูมาไม่ทันลุงกับป้าแค่บอกว่าจะไปฉี่ก่อน กลับมาอีกที ก็ไม่เจอใครแล้ว"
เด็กสาวเป็นลูกหลานชาวเกาะกงที่สามารถสื่อสารภาษาไทยได้ตอบโต้คล่อง ตอนนี้ยืนอยู่มุมห้องตัวเปียก. เขาไม่ได้ตอบโดยทันทีแต่เขาตื่นเต้นกับแววตาที่จ้องมองมาที่เขา
พร้อมกับเสียงเด็กตัวน้อยพูดขึ้นมากลัวเขาจะโกรธหรือลงโทษ ส่วนสายตาเขาที่มองน้องปิ่นทำให้เขาต้องตกตะลึงเสื้อที่เปียกฝนเมื่อกี้มันบางจนเห็นหัวนมเล็กๆและผมยาวปะบ่าที่เปียกฝน
มันดูเย้ายวนอารมณ์ชายฉกรรจ์อย่างเขายิ่งหนัก ผิวคล้ำๆของเด็กสาวตัวน้อยๆที่สู้กับแสงไฟนีออนมันเนียนสว่างตามากรูปร่างของเด็กผู้หญิงตัวเล็กกะทัดรัด
ยืนส่งสายตาคู่นั้นจ้องมองเขา ทุกอย่างมันโลดแล่นเข้ามาในหัวของเขาหรือว่านี่คือสื่งที่เขาอธิฐานเฝ้ารอมาตลอดเขาและน้องปิ่นยืนนิ่งจ้องตากัน เขาชวนไปนั้งที่แคร่ไม้ในขนำ
“เป็นไรไปจ๊ะน้องปิ่นหนาวมากไหม” เขาถามทรุดตัวลงนั่งบนแคร่ไม้ข้างๆ เด็กสาว กลิ่นตัวแบบเด็กที่กำลังจะโตผสมกับกลิ่นเหงื่อเด็กที่กำลังจะเป็นสาวโชยมาใครที่เคยได้กลิ่นนี้คงจะทราบนะครับว่าหอมเพียงใด
“หนูท้องเสียเลยต้องเข้าป่านานไปหน่อย”เธอว่าพลางสะอื้น
“ฝนใกล้จะตกต่างคนก็ต่างรีบขนของขึ้นรถจนลืมน้องปิ่น ไม่มีอะไรหรอก ฝนหยุดค่อยกลับกัน “ เขาบอกเสียงเบาๆอย่างปลอบเอ็นดูยกมือโอบไหล่เธอเข้ามากอด
ผิวกายอันนุ่มนิ่ม และกลิ่นกายน้องปิ่นทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบผมอันนุ่มนิ่มของเธอ เด็กสาวเองก็เข้าใจว่าเป็นลักษณะการเอ็นดูของผู้ใหญ่มากกว่ากลิ่นผมเธอไม่ได้หอมแบบผมที่นวดรักษาแบบสาว ๆ แต่เป็นกลิ่นเหงื่ออับแบบเด็ก ๆ
แต่หอมสำหรับเขามือข้างที่โอบไหล่เธอเลื่อนไปลูบต้นแขนที่อยู่นอกแขนเสื้อมันช่างละเอียดนวลเนียนละมุนมือเสียจริงๆน้องปิ่นเอนตัวพิงผมแล้วเงยใบหน้าที่น่ารักมองผมด้วยตาที่ใส
“นายสุนทรใจดีจังเลย” เธอว่าแล้วเหยียดตัวขึ้นมาหอมแก้มเขาฟอดนึงวงแขนที่เขากอดเธอกระตุกเล็กน้อยเพราะการหอมของเธอเหมือนกับการกระตุ้นต่อมเร้นลับในใจของเขา
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-6-24 16:02:29
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-6-24 16:43:59
โพสต์ 2026-6-24 17:08:16
โพสต์ 2026-6-24 18:18:47
โพสต์ 2026-6-24 18:29:39
