แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Niarthit เมื่อ 2026-6-23 20:24 * o9 z* L. f/ Y- p- A- K
& E( x0 \+ _- i
เสียงนกหวีดยาวหมดเวลาการแข่งขันฟุตบอลโลกแมตช์หยุดโลกดังทะลุผ่านลำโพงระบบรอบทิศทางของห้องพักหมายเลข 697 สกอร์บอร์ดจำลองบนหน้าจอทีวีความละเอียดสูงขนาด 65 นิ้วนิ่งสนิท บ่งบอกความพ่ายแพ้ของทีมที่เจ้าของห้องลงขันพนันไว้กับกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างไม่มีทางกู้คืน บรรยากาศภายในห้องชุดหรูใจกลางเมืองหลวงที่เคยอบอวลไปด้วยเสียงเชียร์ดุดันพลันเงียบกริบลงไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงโห่ฮิ้วล้อเลียนและเสียงทุบโต๊ะเสียงดัง ปัง! จากกลุ่มเพื่อนคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีหนึ่งอีก 4 คนที่นั่งล้อมวงกันอยู่บนพรมเนื้อหนา “ไอ้ดล! มึงแพ้แล้ว! ทำตามสัญญาเลยมึง!” ‘ตั้ม’ เพื่อนสนิทร่างหนาตะโกนขึ้นพร้อมกับชี้หน้าเจ้าของห้องพักด้วยความสะใจ ขณะที่เพื่อนอีกสามคนพากันหัวเราะร่าลั่นห้อง กลิ่นของเบียร์กระป๋องที่ซดกันไปกว่าสองลัง คราบน้ำมันจากพิซซ่าหน้าซีฟู้ด และเศษไก่ทอดหาดใหญ่เกลื่อนกลาดอยู่บนโต๊ะกลาง บ่งบอกถึงปาร์ตี้ดวลแข้งที่ลากยาวมาจนถึงเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด ดล นักศึกษาเฟรชชี่ปีหนึ่งและนักฟุตบอลรูปหล่อประจำมหาวิทยาลัย นั่งนิ่งสนิทอยู่บนโซฟาหนังแท้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตามสไตล์หนุ่มตี๋บัดนี้ถอดสี ผิวขาวจัดของเขาเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความร้อนรนและแอลกอฮอล์ที่สูบฉีด ลมหายใจอุ่นร้อนสะดุดขาดห้วงไปจังหวะหนึ่งเมื่อนึกถึงข้อตกลงลูกผู้ชายที่เขาลั่นวาจาไว้ก่อนเกมจะเริ่ม “เห้ย... พวกมึง ขำ ๆ ป่ะวะ คืนนี้แม่งดึกมากแล้วนะเว้ย ผนังห้องข้าง ๆ แม่งยิ่งบางอยู่ วันก่อนไอ้พี่แว่นห้อง 696 เพิ่งเดินมาขู่จะแจ้งนิติบุคคลกูอยู่เลย ถ้ากูทำตอนนี้มีหวังโดนไล่ออกจากคอนโดแน่” ดลพยายามใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำและมาดกวน ๆ แสร้งทำเป็นยกเรื่องพี่หมอข้างห้องมาอ้างเพื่อเอาตัวรอด ทว่ากล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นตึงของเขาเริ่มเกร็งตัวจนขึ้นเป็นลอนชัดเจนใต้เสื้อยืดกีฬาเนื้อบางเบาด้วยความหวั่นใจ ปลายเท้าหนาในสภาพเปลือยเปล่าจิกเกร็งลงกับพื้นพรมโดยไม่รู้ตัวส่อแววหวาดหวั่น “อย่ามาเนียนไอ้เสือดล! มึงเป็นนักบอลทีมคณะ มึงบอกว่าถ้าทีมมึงแพ้ มึงจะแก้ผ้าวิ่งไปกลับตรงโถงทางเดินคอนโดนี่! สัญญาต้องเป็นสัญญาเว้ย มึงจะมาปอดแหกตอนจบเกมไม่ได้!” “เออ! มึงถอดเลยดล! พวกกูไม่ยอมให้มึงเบี้ยวแน่ ไม่งั้นพรุ่งนี้กูเอาเรื่องนี้ไปประจานในไลน์กลุ่มคณะแน่ว่าไอ้ดลวิศวะปีหนึ่งแม่งปอดชิบหาย!” เสียงกดดันและคำขู่จากฝูงเพื่อนสนิทบีบคั้นจนดลหมดทางหนี ความเงียบภายในห้องพักสุดหรูถูกตัดสลับกับเสียงหัวเราะเยาะของเพื่อน ๆ หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นรัวกระหน่ำชนแผงอก เส้นเลือดตรงขมับปูดโปนเต้นตุบ ๆ ตามจังหวะชีพจรที่พุ่งสูงด้วยความตื่นเต้นและความอับอายที่กำลังจะเกิดขึ้น “เออ ๆ! ทำก็ทำวะ! พวกมึงแม่งใจร้ายฉิบหาย” ดลสบถออกมาด้วยน้ำเสียงเฮี้ยว ๆ แต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย เด็กหนุ่มขยับกายลุกขึ้นยืนขยับตัวอยู่กลางห้อง ท่ามกลางสายตาสี่คู่ที่จับจ้องราวกำลังจะรุมทึ้งเนื้อชิ้นโต ดลสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จนแผงอกกว้างขยายตัวขึ้น ขอบข่ายของความมั่นใจเริ่มทลายลงเมื่อมือหนาเอื้อมไปจับที่ชายเสื้อยืดกีฬาเนื้อบางเบาของตนเอง ฝ่ามือของดลจับเนื้อผ้าชื้นเหงื่อจาง ๆ แล้วค่อย ๆ รูดรั้งเสื้อขึ้นผ่านหน้าท้อง ลอนซิกแพ็กที่เรียงตัวสวยงามคมชัดโผล่พ้นขอบกางเกงทีละลอน กล้ามเนื้อท้องแบนราบเกร็งแน่นจนเห็นเส้นเลือดฝอยจาง ๆ ร่างกายของนักกีฬาฟุตบอลหนุ่มสะท้านเบา ๆ เมื่อเนื้อผ้าเสียดสีผ่านยอดอกสีเข้มจนมันชูชันตอบรับสัมผัสอากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศ เสื้อยืดถูกถอดสะบัดลงพื้น เผยให้เห็นแผงอกขาวเนียนดุดัน ลาดไหล่กว้าง และกล้ามแขนเป็นมัดสวยงามที่มีเส้นเลือดปูดโปนพาดผ่าน “โอโห ดูมันเกร็งซิกแพ็กดิ แหม...หุ่นเสียวจริงนะมึง สมเป็นดาวเด่นทีมบอลคณะ แต่แค่นี้ไม่พอเว้ย กางเกงด้วย!” ดลกัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อตี๋แดงเถือกไปจนถึงใบหู ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น มือหนาสั่นเทาเลื่อนลงไปเกี่ยวขอบกางเกงขาสั้นกีฬาผ้าเนื้อรื่น เขาออกแรงรูดรั้งมันลงไปตามสะโพกสอบ กางเกงเลื่อนผ่านต้นขาแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการวิ่งในสนาม สะดุดเล็กน้อยที่ข้อเท้าก่อนที่ดลจะเตะมันออกไป ตอนนี้ร่างกายของเด็กหนุ่มวิศวะเหลือเพียงบ็อกเซอร์ผ้าฝ้ายสีเทาเข้มเพียงตัวเดียวที่รัดตึงอยู่บนสะโพกสอบ เนื้อผ้าของบ็อกเซอร์ช่วงกึ่งกลางลำตัวนูนตุงดันเนื้อผ้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด ปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาของเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่ตื่นตัวจากความตื่นเต้นและแรงกดดันทำให้ร่างกายเกิดการตอบสนองโดยไม่ตั้งใจ สมองสั่งให้สงบ แต่หัวใจที่เต้นรัวทำให้เลือดลมสูบฉีดไปทั่วร่าง “อย่ามาทำเนียนเหลือบ็อกเซอร์เว้ยดล! สัญญาก็คือแก้ผ้าหมดเว้ย มึงถอดบ็อกเซอร์ออกด้วยเลย อย่าให้พวกกูต้องเดินไปกระชากออกเอง!” “เห้ย! ขอเหลือบ็อกเซอร์เหอะวะ แค่นี้กูก็อายจะแย่แล้ว!” ดลโวยวาย เสียงสั่นเครือ สายตาเว้าวอนเพื่อน ๆ ราวกับลูกหมาตัวโตที่กำลังจนมุม “ไม่มีข้อต่อรอง ถอด!” เมื่อไร้ทางเลือก ดลจำต้องใช้นิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างเกี่ยวขอบบ็อกเซอร์ผ้าฝ้ายลงช้า ๆ แรงดีดตัวของขอบยางยืดขูดผ่านผิวสะโพกขาวจัดจนขึ้นเป็นรอยปื้นแดงจาง ๆ กางเกงชั้นในถูกรูดรั้งลงไปกองที่ข้อเท้า ทันทีที่ร่มผ้าชิ้นสุดท้ายพ้นจากกาย ร่างกายเปลือยเปล่าล่อนจ้อนของเด็กหนุ่มก็สัมผัสกับอากาศเย็นจัดของห้องอย่างสมบูรณ์ ดลรีบทรุดตัวลงเล็กน้อย นำมือทั้งสองข้างมากุมปิดประสานกันไว้ที่เป้ากางเกงเพื่อปกปิดสิ่งสงวนทันที ร่างกายของเขาสั่นระริกด้วยความอับอายอย่างขีดสุด กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งจนแข็งทื่อ ปลายเท้าจิกแน่นกับพื้นห้อง “ดีมาก! เปิดประตูให้มันออกไปวิ่งเลยพวกมึง!” ตั้มเพื่อนคนหนึ่งของดลพูดขึ้น ประตูห้อง 697 ถูกดึงเปิดออกทันที แสงไฟสีเหลืองนวลอันอบอุ่นและเงียบสงบของโถงทางเดินคอนโดมิเนียมหรูสาดส่องเข้ามา ดลสูดลมหายใจลึก กัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือดเพื่อสะกดกั้นความรู้สึกทั้งหมด สองมือกุมเป้าแน่น ก่อนจะก้าวเท้าเปลือยเปล่าออกไปเผชิญความเสี่ยงในพื้นที่กึ่งสาธารณะภายนอก ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ลมเย็นจากระบบปรับอากาศส่วนกลางของคอนโดพัดผ่านร่างเปลือยเปล่า ผิวเนื้อขาวจัดของดลลุกซู่ด้วยความหนาวสะท้าน เด็กหนุ่มรีบสับฝีเท้าวิ่งกระสับกระส่ายไปตามทางเดินยาวสี่เหลี่ยมของชั้น วิ่งตรงไปยังหัวมุมทางเดินอีกฝั่งหนึ่งแล้วรีบหมุนตัววิ่งกลับมาทันที ใจของเขาเต้นรัวกระแทกซี่โครงจนเจ็บระบม สายตาคอยระแวดระวังประตูห้องอื่น ๆ ตลอดเวลาด้วยความผวาว่าจะถูกจับได้ ความกลัวและความอับอายผสมปนเปจนเหงื่อชื้นเริ่มไหลซึมตามไรผมทั้งที่อากาศเย็นจัด ทว่า เมื่อดลวิ่งกลับมาถึงหน้าห้องหมายเลข 697 ของตนเองด้วยความโล่งใจ เขากลับต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าบานประตูไม้หนาหนักบัดนี้ถูกปิดสนิทลงแล้ว ปัง ปัง ปัง! ดลใช้ท่อนแขนแกร่งและฝ่ามือทุบลงบนประตูห้องเสียงดังลั่น ท่าทางของเขาเริ่มลนลานอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายที่เปลือยล่อนจ้อนบิดเร้าด้วยความกระวนกระวาย สองมือยังคงพยายามกุมเป้าไว้แน่น “เห้ย! พวกมึงเปิดประตูสิเว้ย! เล่นเชี่ยอะไรเนี่ย! เปิดประตูให้กู!” เสียงหัวเราะคิกคักขบขันดังรอดออกมาจากภายในห้องพักผ่านช่องแมวช่องประตูอย่างจงใจ “ฮ่า ๆ ๆ สะใจชิบหาย! มึงอยู่ข้างนอกไปก่อนสักสิบนาทีนะไอ้ดล ถือว่าเป็นการลงโทษที่มึงทำอิดออดคิดจะเบี้ยวสัญญา!” “ไอ้ตั้ม! ไอ้แบงค์! เปิดประตู! กูไหว้ล่ะพวกมึง เปิดประตูให้กูเถอะ!” ดลกระซิบอ้อนวอนเสียงสั่นระรัว ใบหน้าหล่อเนียนแดงก่ำจนแทบจะร้องไห้ มาดกวน ๆ ที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสภาพหมาเด็กจอมซ่าที่กำลังถูกดัดหลังจนไร้ทางสู้ เขาทุบประตูอีกครั้งแต่ข้างในกลับเงียบเสียงไป แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แกรก... ทันใดนั้น เสียงคล้ายกลอนประตูจากห้องพักฝั่งตรงข้ามหรือห้องใกล้เคียงกำลังจะถูกหมุนเปิดออก ดลสะดุ้งสุดตัว ร่างกายกระตุกถี่ด้วยความตื่นตระหนก ความคิดแล่นพล่านด้วยความกลัวว่าจะถูกคนอื่นมาเห็นสภาพล่อนจ้อนอุจาดตาเช่นนี้ เด็กหนุ่มรีบกวาดสายตาเลิ่กลั่ก ก่อนจะเหลือบไปเห็นป้ายไฟสีเขียวดวงเล็ก ๆ ที่ระบุว่าเป็น ‘ห้องทิ้งขยะประจำชั้น’ ซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกล ดลไม่รอช้า รีบซอยเท้าเปลือยเปล่าพาร่างที่สั่นระริกพุ่งตัวเปิดประตูเข้าไปหลบซ่อนตัวในห้องทิ้งขยะแคบ ๆ นั้นทันทีด้วยความลนลาน ภายในห้องทิ้งขยะมีขนาดแคบและมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีสลัวส่องประกายจากช่องระบายอากาศ อากาศภายในค่อนข้างอับและมีกลิ่นจาง ๆ ของถุงขยะ ดลยืนพิงแผ่นหลังเปลือยเปล่าเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบ ร่างกายของเขาเกร็งแน่นจนกล้ามเนื้อทุกส่วนขึ้นเป็นมัดชัดเจน ลมหายใจหอบถี่สะท้านทรวงอก กลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ จากการวิ่งและรสเบียร์ที่ยังค้างอยู่ในลำคอทำให้เขารู้สึกเหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัวใต้ร่มผ้าที่ไม่มีอยู่เลยสักชิ้น สองมือกุมปิดจุดสงวนไว้แน่น ปลายเท้าหนาจิกเกร็งกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบหวั่นใจว่าจะมีคนเข้ามา แต่แล้ว...ความกลัวสูงสุดของเขาก็กลายเป็นจริง แกรก...พรึบ ประตูห้องทิ้งขยะถูกผลักเข้ามาจากภายนอก แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาวูบหนึ่ง เผยให้เห็นร่างโปร่งของใครบางคนที่เดินถือถุงขยะสีดำขนาดกลางเข้ามาในห้อง ดลเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า ร่างกายทื่อเป็นหิน ลมหายใจสะดุดหยุดกึกทันที คนตรงหน้าคือ ‘ภพ’ พี่หมอข้างห้องหมายเลข 696 คนเดิมนั่นเอง คืนนี้ภพอยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดคอกลมสีขาวสะอาดและกางเกงขาสั้นผ้าเนื้อดี ใบหน้าหล่อเนิร์ดนิ่งสนิทและยังคงสวมแว่นสายตากรอบเหลี่ยมบางอยู่เช่นเคย แววตาหลังเลนส์แว่นฉายแววราบเรียบ ก่อนจะชะงักกึกไปเมื่อสายตาปะทะเข้ากับสิ่งมีชีวิตเปลือยเปล่าที่ยืนเบียดตัวอยู่มุมห้อง ภพหยุดนิ่งไปสามวินาที ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศส่วนกลางทำงาน ภพทิ้งถุงขยะลงถังช้า ๆ โดยไม่ละสายตาไปจากร่างของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง จากนั้น ดวงตาคมหลังเลนส์แว่นก็ค่อย ๆ ปรับโฟกัส กวาดสายตาสำรวจเรือนร่างเปลือยเปล่าของดลอย่างละเอียดถี่ถ้วนตั้งแต่องศาหัวจรดเท้า สายตาของนักศึกษาแพทย์ปีสองไล่ตั้งแต่นมสีเข้มที่สั่นระริกตามจังหวะหายใจ แผงอกขาวเนียนที่ขึ้นปื้นแดงจากความอับอาย ลอนซิกแพ็กแบนแน่นแกร่งที่เกร็งจนแข็งทื่อเหมือนรูปสลัก ไล่ต่ำลงมาตามแนวเส้นขนอ่อนกลางหน้าท้องจนถึงมือหนาทั้งสองข้างของดลที่กำลังกุมประสานกันแน่นปิดบังพวงเนื้อส่วนสำคัญไว้ ดลอายจนใบหน้าหล่อตี๋แดงก่ำลามลงมาถึงลำคอและแผ่นอก เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดซึมเต็มผิวเนื้อขาวจัด ร่างกายสั่นสะท้านจากความอับอายอันป่าเถื่อนที่ร่างกายตอบสนองเองโดยไม่ตั้งใจ ภพยกมือขึ้นดันกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าแฝงกระแสล้อเลียนเยาะเย้ยอย่างชัดเจน “อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็น้องห้อง 697 นี่เอง ไหนวันก่อนยังทำมาดกวน ๆ แซวพี่เรื่องเจลหล่อลื่นอยู่เลย ชี้หน้าหาว่าพี่หื่นบ้างล่ะ แอบทำอะไรในห้องบ้างล่ะ... แล้วทำไมคืนนี้ตัวเองถึงได้มาทำอนาจาร แก้ผ้าล่อนจ้อนกุมเป้าอยู่ในห้องทิ้งขยะแบบนี้ล่ะครับ? รสนิยมแปลกดีนะเราอะ” คำพูดตอกย้ำความอับอายและสายตาคุกคามที่จ้องมองมาอย่างพิจารณาราวกับมองวัตถุสิ่งของ ทำเอาดลแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี กล้ามเนื้อหน้าท้องของเด็กหนุ่มเกร็งตัวแน่นจนแทบเป็นตะคริว ความมั่นใจและมาดเฮี้ยว ๆ แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี ตอนนี้สภาวะจำยอมบังคับให้เขาต้องละทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเอาตัวรอด “พี่...พี่ช่วยผมหน่อยดิพี่...พวกเพื่อนเวรของผมแม่งแกล้งล็อกห้องหนีผมอ่ะพี่ ตอนนี้ผมเข้าห้องไม่ได้ พี่ช่วยพาผมไปหลบในห้องพี่ก่อนได้ไหมพี่ ขอร้องล่ะ...” ดลเอ่ยปากอ้อนวอน เสียงทุ้มต่ำบัดนี้สั่นเครือและเบาหวิวเหมือนลูกหมาตกน้ำ ใบหน้าหล่อบิดเบี้ยวด้วยความอัปยศ ภพกอดอก มองดูสภาพเปลือยเปล่าของรุ่นน้องด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทไม่แพ้กัน “หืม? ขอร้องงั้นเหรอ? แต่น้ำเสียงกับท่าทางมันดูไม่ค่อยจริงใจเท่าไหร่นะดล วันก่อนยังปากดีขู่พี่อยู่เลยไม่ใช่เหรอครับ” “ผมขอร้องล่ะพี่! ผมยอมพี่ทุกอย่างเลย พาผมเข้าห้องเถอะ ถ้านิติบุคคลเดินมาตรวจเจอผมสภาพนี้กูตายแน่พี่!” ดลลนลานรีบปล่อยมือขวาออกชั่วคราว ยกขึ้นมาทำท่าไหว้ปลก ๆ ไปทางพี่หมอข้างห้อง ทว่ามือซ้ายยังคงกุมปิดส่วนกลางลำตัวไว้แน่นหนา ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ นั้นดูน่าตลกขบขันในสายตาของภพเป็นอย่างมาก “ไหว้คนอายุมากกว่า เขาไม่ไหว้กันมือเดียวแบบนี้หรอกนะดล มันดูไม่มีสัมมาคารวะเลย... ไหว้คนอายุมากกว่า ควรไหว้สองมือสวย ๆ สิครับ” คำสั่งเรียบนิ่งของภพทำให้ดลถึงกับหยุดกึก กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นนูน เส้นเลือดตรงขมับและลำคอปูดเต้นตุบ ๆ ด้วยความโกรธปนขัดใจ “นี่พี่...! พี่จะแกล้งผมรึไงวะ! ถ้าผมเอาสองมือขึ้นมาไหว้... ผมก็ต้องปล่อยมืออกจาก...” ภพทำท่าจะหมุนตัวเดินเปิดประตูออกจากห้องทิ้งขยะ “งั้นก็ตามใจครับ ชักช้าพี่ไปนอนละนะ ปล่อยให้น้องดลวิศวะปีหนึ่งยืนแก้ผ้าโชว์หุ่นเสียวให้แม่บ้านคอนโดดูตอนเช้าแล้วกัน” “ก็ได้ ๆ! เออ! ยอมแล้วพี่! ยอมแล้ว!” ดลตะโกนเรียกเสียงสั่นเครืออย่างลนลาน สุดท้ายเด็กหนุ่มต้องยอมพ่ายแพ้ต่อสถานการณ์อย่างราบคาบ ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างที่เคยประสานกุมเป้าไว้ค่อย ๆ ผละแยกออกจากกันอย่างจำยอม เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นพนมไหว้เหนืออกอย่างสวยงามตามคำสั่ง ลมหายใจของดลสะดุดขาดห้วง ใบหน้าหล่อหนีบตารู้สึกราวกับเวลาถูกยืดออกไปชั่วกัปชั่วกัลป์ ทันทีที่สองมือผละออก สรีรวิทยาเบื้องล่างของเด็กหนุ่มวิศวกรดาวเด่นทีมบอลก็ถูกเปิดเผยต่อสายตาของนักศึกษาแพทย์อย่างสมบูรณ์แบบไร้สิ่งกีดขวาง ลำควยขนาดใหญ่ยักษ์ยาวถึง 7 นิ้ว แม้ในยามที่อยู่ในสภาพอ่อนตัวและหดสั้นจากความเย็นและความตื่นตระหนก ทว่าเนื้อแกนกลับดูหนาและมีเส้นเลือดฝอยโอบล้อมรอบอย่างน่าเกรงขาม หัวควยทรงเห็ดสีเข้มบานหนาพาดตัวอยู่เหนือพวงไข่ใบโตสองใบที่แขวนตัวเด่นหรา ผิวเนื้อบริเวณพวงไข่หดตัวแน่นตอบรับอากาศเย็นจัดจนเห็นรอยย่นชัดเจน มีน้ำเงี่ยนใส ๆ ซึมเยิ้มออกมาเล็กน้อยตรงปลายยอดตามธรรมชาติของร่างกายวัยรุ่นที่ตื่นตัวอย่างรุนแรง ภพจับจ้องภาพสรีระตรงหน้าเนิ่นนาน ดวงตาคู่คมหลังเลนส์แว่นฉายแววพึงพอใจอย่างลึกล้ำ มุมปากหยักลึกยกยิ้มกริ่มอย่างผู้ควบคุมเกมอย่างเบ็ดเสร็จ “หึ... ของดีเหมือนกันนะเราน่ะ สมกับที่เป็นนักกีฬาคณะ... ป่ะ เข้าห้องพี่สิ” ภพเปิดประตูห้องทิ้งขยะและเดินนำออกไป ดลรีบเอามือกุมเป้าอีกครั้งแล้วซอยเท้าวิ่งก้มหน้าก้มตาตามแผ่นหลังโปร่งของพี่หมอเข้าสู่ห้องพักหมายเลข 696 อย่างรวดเร็ว ประตูห้องหนาหนักปิดล็อกเสียงดัง แกรก สัญญาณแห่งความปลอดภัยจากพื้นที่ภายนอกทำให้ดลลอบถอนหายใจยาว ทว่าความตึงเครียดภายในกลับพุ่งสูงขึ้นทันทีเมื่อพบว่าบรรยากาศภายในห้อง 696 นั้นช่างแตกต่างจากห้องของเขาอย่างสิ้นเชิง ห้องของภพเงียบสงบ สะอาดสะอ้าน ทุกอย่างจัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อย บนโต๊ะทำงานมีตำราแพทย์เล่มหนาภาษาอังกฤษกางทิ้งไว้ พร้อมกับโคมไฟอ่านหนังสือที่ส่องแสงสีสว่างจ้า ดลยืนตัวสั่นระริกอยู่ตรงโถงทางเข้าห้อง ผิวเนื้อขาวจัดของเขาตัดกับพรมสีเข้มของห้องอย่างชัดเจน “พี่... พี่ภพ ผมขอเสื้อผ้าใส่หน่อยดิพี่ เสื้อยืดกับกางเกงเลหรือกางเกงนอนตัวไหนก็ได้ ผมหนาวจะตายอยู่แล้วเนี่ย” ดลเอ่ยปากขอเสียงอ่อย สายตาเหลือบมองหาผ้าเช็ดตัวหรืออะไรก็ได้มาปกปิดร่างกาย ภพเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ช้า ๆ แขนโปร่งกอดอก พลางเอนหลังพิงพนักพิง สายตาหลังเลนส์แว่นยังคงจับจ้องมองสำรวจสรีระเปลือยล่อนจ้อนของหมาเด็กจอมซ่าอย่างไม่ลดละ น้ำเสียงทุ้มเรียบเอ่ยขึ้นด้วยวาทกรรมที่ดูนิ่งสงบ “จะมาขอเสื้อผ้าใส่ฟรี ๆ งั้นเหรอดล? นี่มันห้องของพี่นะ คืนนี้น้องดลขัดจังหวะการอ่านหนังสือสอบบล็อกสรีรวิทยาของพี่ แถมยังเคยทำเสียงดังรบกวนพี่ตั้งหลายครั้ง...ถ้าคิดจะมาอยู่ห้องพี่ พี่ไม่ให้อยู่ฟรี ๆ หรอกนะครับ” ใบหน้าหล่อตี๋ของดลเลิ่กลั่กด้วยความระแวง “แล้ว... แล้วพี่จะให้ผมทำไรอะพี่? เงินค่าเบียร์ค่าอะไรผมโอนให้พี่ได้นะ แต่อย่าแกล้งผมแบบนี้เลย” ภพใช้นิ้วเคาะโต๊ะ ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ “พี่ไม่อยากได้เงินครับ... พอดีพี่กำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบอนาโตมี เรื่องระบบกล้ามเนื้อและอวัยวะสืบพันธุ์ชายอยู่พอดีเลย แต่ดูในตำราภาพมันไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ แล้วหุ่นของน้องดลเนี่ย...ทั้งซิกแพ็ก กล้ามอก แผงไหล่ รวมถึง...ส่วนนั้น...มันค่อนข้างสมบูรณ์แบบตามหลักสรีรวิทยามากเลยล่ะ พี่เลยอยากใช้ร่างกายเปลือย ๆ ของเราเป็นแบบยืนให้พี่ศึกษาอนาโตมีหน่อยน่ะครับ” คำขอแกมบังคับของนักศึกษาแพทย์ทำเอาดลถึงกับโวยวายลั่น เสียงทุ้มกวนหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งกระตุกถี่ “เห้ย! เอาจริงดิพี่! จะให้ผมยืนแก้ผ้าล่อนจ้อนให้พี่นั่งจ้องนั่งศึกษาเนี่ยนะ! บ้าไปแล้วพี่! ไม่เอาเว้ย!” ภพเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาเยือกเย็นไร้ความปรานี “อือ... ก็ตามใจครับ ถ้าไม่ยอมทำตามเงื่อนไข พี่ก็คงต้องรบกวนให้น้องดลเปิดประตูเดินแก้ผ้าล่อนจ้อนกุมเป้ากลับออกไปวิ่งเล่นตรงโถงทางเดินข้างนอกเหมือนเดิม เลือกเอาเองแล้วกันนะ ระหว่างยืนเป็นแบบอนาโตมีให้พี่ดูเงียบ ๆ ในห้องนี้ หรือจะออกไปเสี่ยงดวงกับนิติบุคคลข้างนอก... พี่ให้เวลาตัดสินใจสามวินาที” ดลอ้าปากค้าง สมองของเด็กหนุ่มวิศวะเฟรชชี่ปีหนึ่งตื้อตันไปหมด ร่างกายเปลือยเปล่าที่ไร้อาภรณ์ปกปิดสั่นสะท้านด้วยความจำยอมอย่างที่สุด สายตาคมขบคิดสลับระหว่างความอับอายในห้องปิดกับความพินาศทางสังคมภายนอก สุดท้าย กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาเกร็งแน่นจนขึ้นเป็นลอนเด่นชัด ลมหายใจหอบถี่พ่นออกมาทางจมูก เด็กหนุ่มค่อย ๆ ลบลดมือทั้งสองข้างที่กุมเป้าออกทิ้งลงข้างลำตัว เผยเรือนร่างแกร่งและควย 7 นิ้วพร้อมพวงไข่ใบโตเด่นหราต่อหน้าพี่หมอข้างห้องอีกครั้งอย่างจำนน “เออ...! ยอมแล้วพี่... จะดูจะศึกษาเหี้ยอะไรก็เชิญเลย!” ดลสบถคำหยาบออกมาเบา ๆ ด้วยความเจ็บใจ ทิ้งหลักฐานทางกายภาพและความอับอายไว้เต็มห้อง รอยยิ้มกริ่มของผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของภพอย่างเด่นชัด ค่ำคืนการดวลแข้งของดลบัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นบทเรียนอนาโตมีนอกตำราที่เขาจะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต + f5 e$ K+ Z. o0 W6 ?- b% O( N& U
ฝากติดตามต่อด้วยนะครับ ถ้าชอบฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจด้วยนะครับ อาจจะไม่ค่อยได้ตอบ แต่มาอ่านตลอดครับ เรื่องนี้ที่จริงผมลงทางรี้ดอะไร้ท์ครับ ในนั้นชื่อเรื่องว่า พี่ปรุงจืดข้างห้องปรุงจัดกว่าที่ผมคิด PWP แต่ผมนำตอนฟรี2ตอน มาลงในนี้ด้วย ถ้าชอบฝากตามต่อด้วยนะครับ ยังมีตอนฟรีในนั้นอีก2ตอน ที่เหลือตอนละ3เหรียญครับ | 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-6-23 20:24:57
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-6-23 20:37:33
โพสต์ 2026-6-23 23:49:55
โพสต์ 2026-6-24 00:16:15
โพสต์ 2026-6-24 07:11:25
โพสต์ 2026-6-24 16:47:47