รักที่ไม่เคยขอเป็นเจ้าของ ตอนที่ 1 [ แต่งจากเค้าโครงจริงของข้าพเจ้าเอง ]

Mo114

รักที่ไม่เคยขอเป็นเจ้าของบทที่ 1 : บ้านที่มีคนเพิ่มขึ้นหนึ่งคนมีคนเคยถามผมว่า...
) K0 k& n- r6 i- Y7 I- L- `% w3 J"ชีวิตที่มีความสุขที่สุดเป็นแบบไหน"
4 ?% [1 s: f+ m5 a; yเมื่อก่อนผมตอบไม่ได้
แต่ทุกวันนี้ ถ้าถามอีกครั้ง ผมคงตอบว่า...
"ชีวิตธรรมดาที่มีใครสักคนกลับบ้านมาพร้อมกัน"
: f' c" L) M, y* P, ?/ \" a8 b& t...
ผมอายุสามสิบเก้าปี
ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังหนึ่งชานเมือง ท่ามกลางทุ่งนาและต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกไว้ตั้งแต่สมัยพ่อยังมีชีวิต
9 x  ^# [& E& W7 V' i# iบ้านหลังนี้ไม่เคยมีเสียงดัง
3 Z! @. n) G# d% g  p" {0 m$ R1 Fไม่มีเด็กวิ่งเล่น
  V- k+ Y5 n' Kไม่มีคนเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้
9 X0 p3 `, W& bมีเพียงเสียงนาฬิกา เสียงลม และเสียงนกในตอนเช้า
ผมเคยคิดว่า ความเงียบคือเพื่อนที่ดีที่สุด
จนกระทั่งวันหนึ่ง มีคนเข้ามาเพิ่มอีกหนึ่งคน
เขาไม่ได้เป็นญาติ
) Z* y- T5 f2 g8 a+ [0 Tไม่ได้เป็นลูกหลาน
เป็นเพียงชายหนุ่มที่กำลังเริ่มต้นชีวิต และต้องย้ายมาอยู่ที่นี่เพื่อเรียนต่อและช่วยงานไปพร้อมกัน
' I/ ]1 K# ^1 U  G* E3 q* qวันแรกที่เจอกัน เขามีกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว
2 h8 ?% \1 c/ B' D1 b0 Zเสื้อยืดสีขาว
( B4 Y) X( X7 L% }& W$ ~กางเกงบอลสีขาว
รองเท้าผ้าใบคู่เก่าที่ผ่านการใช้งานมานาน
เขายกมือไหว้แล้วพูดเบา ๆ
"สวัสดีครับ"
ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
"ยินดีต้อนรับ บ้านหลังนี้อาจไม่ใหญ่ แต่หวังว่านายจะอยู่สบาย"
เขาพยักหน้า
. s+ v3 W/ |1 Q- f9 j"ครับ"
4 ^# r/ V9 t' ?. E* R- aจากนั้น...ก็เงียบ
( b! ?$ t9 J7 V9 _6 H" h5 dผมหัวเราะเบา ๆ ในใจ
4 G5 r% a9 R8 p. Tเด็กคนนี้พูดน้อยกว่าที่คิดเสียอีก
8 ]9 ^/ r+ @* |6 A0 U- ^ผมพาเขาเดินดูบ้านทีละห้อง
; \' D% b4 z' D; a5 F# T) Q"ห้องนี้เป็นห้องของนาย ถ้าขาดอะไร บอกได้เลย"
เขามองไปรอบ ๆ ก่อนวางกระเป๋าลงช้า ๆ
/ `# X$ K" r3 e" m1 D2 y"ขอบคุณครับ"
"หิวไหม"
) U' {0 u' j# T( n. _9 ?& G8 M"นิดหน่อยครับ"
"งั้นลงมากินข้าวกัน"
ระหว่างนั่งกินข้าว ผมพยายามชวนคุยหลายเรื่อง
( L3 q& B+ t. J1 X3 T6 L5 b5 c/ B"เรียนสายอะไร"
; p8 T* q# l# ]3 ^"ช่างครับ"
"ชอบไหม"
" r0 m8 C# i+ f/ a/ J2 i"ชอบครับ"
"ชอบเพราะอะไร"
4 m, ^! N; L! _4 \- tเขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
"ผมชอบทำอะไรที่ได้ลงมือทำ"
- w; D9 q0 s8 f) d3 U! _ผมพยักหน้า
คำตอบสั้น ๆ แต่จริงใจ
นั่นเป็นความประทับใจแรกที่ผมมีต่อเขา
ผมยังไม่รู้เลยว่า คนพูดน้อยคนนี้ จะค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรในทุกวัน
เช้าทำงานด้วยกัน
เย็นกลับบ้านด้วยกัน
ค่ำสวดมนต์ด้วยกัน
! y9 ?" [! X- k0 h7 S: D& u/ yและใช้ชีวิตเรียบง่ายไปพร้อมกัน
. e4 l. w! k* U" \/ Y' pตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่า...
) {4 v; v* Y, l/ g" {การใช้ชีวิตธรรมดา ๆ จะสอนบทเรียนที่สำคัญที่สุดให้กับเราทั้งสองคน
+ A- J: R7 q& M" G3 w

nuangnut1996

สนุกมากครับ

aumking

ขอบคุนนะ

Kyun_Ava

ขอบคุณครับ ติดตาม

torrapi_p

ขอบคุนคับ