รักที่ไม่เคยขอเป็นเจ้าของ (เค้าโครงอิงจากเรื่องจริง)

Mo114

1 Z! [$ R, Y9 t) o  P7 Xรักที่ไม่เคยขอเป็นเจ้าของตอนที่ 1เด็กหนุ่มที่ไม่ค่อยพูดผมไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มรักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
8 I6 M) Y- T, ~4 b: E: {+ kบางทีอาจเป็นวันแรกที่เขาเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้
% m( h8 J" v( \  H9 ]2 w8 fหรืออาจเป็นวันที่เห็นเด็กหนุ่มเงียบ ๆ คนนั้นนั่งกินข้าวอยู่คนเดียวโดยไม่คุยกับใคร
หรือบางที...
อาจเป็นเพราะผมมองเห็นเขาทุกวัน
จนวันหนึ่งหัวใจมันเลือกไปเอง
9 x0 ^! |7 i1 @โดยไม่เคยถามเหตุผลจากเจ้าของเลย
...
ภูเข้ามาทำงานกับผมตอนอายุสิบแปดปี
: @# V' N  L$ b/ rเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวคล้ำแดดนิด ๆ หน้าตาคมเข้มตามแบบคนต่างจังหวัด
นิสัยเงียบ
เงียบมากเสียจนคนที่เพิ่งรู้จักมักคิดว่าเขาหยิ่ง
& ?/ @$ z2 u' U; Y3 @/ l) ?แต่ความจริงแล้วไม่ใช่
เขาแค่เป็นคนไม่ชอบพูด
และไม่ค่อยรู้ว่าจะพูดอะไร
! k( U8 H" Z( Hผมเองตอนแรกก็เข้าใจผิดเหมือนกัน
% }4 v" U: Z; [+ @3 P! \( [หลายครั้งที่ถามอะไร
คำตอบที่ได้กลับมามีแค่
6 M/ Z) b$ k) @* E# V"ครับ"
6 S0 r+ |4 ^: m"อืม"
! S& ~; M+ d) s$ s, [6 e6 ], [9 q( G"ไม่รู้"
หรือไม่ก็เพียงพยักหน้า
จนบางครั้งผมอดขำไม่ได้
เพราะไม่รู้จะชวนคุยต่ออย่างไร
+ [4 {2 B4 @/ m. p1 d% o...
ชีวิตของเราวนอยู่แบบเดิมทุกวัน
เช้าตื่นมาทำงาน
$ P( l- A1 z5 T, aเที่ยงกินข้าว
" }4 F  Y7 r1 G2 [% T% `: _$ S/ Vเย็นเก็บงาน
ค่ำสวดมนต์
แล้วแยกย้ายกันพักผ่อน
  j2 U! p9 M: z( ]& x$ ]8 I5 lทุกอย่างเรียบง่าย
" }' y- b  Y* P8 [7 A4 n. oเรียบง่ายเสียจนบางครั้งผมรู้สึกว่าชีวิตคงเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ
/ \; v4 U3 e# X4 a% Q: `1 Fโดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่ชีวิตคนเรา
มักเปลี่ยนในวันที่เราไม่ทันระวังตัวเสมอ
...
สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมแปลกใจเกี่ยวกับภูคือ
. w. l5 \, w' {5 ~เขาแทบไม่คุยกับใครเลย
; I" M( [" c5 z! _! tไม่ใช่แค่ในชีวิตจริง
0 {$ K6 R) l3 l+ Y9 G3 c4 Gแม้แต่ในโทรศัพท์ก็เหมือนกัน
โทรศัพท์ของเขาเงียบกว่าของคนทั่วไป
/ U& l$ f! ?; m" K# @ไม่มีเสียงแจ้งเตือน
- Y$ U+ v$ |+ |0 P, \ไม่มีเสียงโทรเข้า
ไม่มีข้อความเด้งขึ้นมา
บางครั้งผมส่งข้อความไปตอนเช้า
ตกเย็นยังไม่ได้รับคำตอบ
, v$ M( W' C* J9 Kแต่พอเดินสวนกันในบ้าน
เขากลับทักเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
. p$ ?. R) s9 I$ @"อ่านข้อความแล้วใช่ไหม"
ผมเคยถาม
"อ่านแล้ว"
"แล้วทำไมไม่ตอบ"
เขาคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบหน้าตาเฉย
. h$ W: v3 p+ Z: l8 W* m8 _3 ?6 J"ไม่รู้จะตอบอะไร"
ผมหัวเราะออกมา
& c& }, Z, Q. f/ ^9 i. rส่วนเขาก็กลับไปทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
...
% ?4 D. C$ ?9 b. {7 Vยิ่งอยู่ด้วยกันนานเท่าไร
ผมยิ่งรู้ว่าเขาเป็นแบบนี้กับทุกคน
) A6 {- R4 F3 jเพื่อนก็ไม่ค่อยตอบ
ญาติก็ไม่ค่อยตอบ
' X: i$ q4 h, F; Rคนรู้จักก็ไม่ค่อยตอบ
3 r6 w, Y0 [% ?$ |ราวกับโลกทั้งใบของเขา
  g8 a- ^  G) O/ Dไม่จำเป็นต้องสื่อสารมากมาย
6 x, Y7 R  T- E5 xแค่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ก็พอแล้ว
...
' c0 m- W+ ^) N( x/ E6 I5 l/ Rเวลาผ่านไปหลายเดือน
7 ^) v- Y8 h# `: s: X" nผมเริ่มชินกับการมีเด็กหนุ่มคนนี้อยู่ใกล้ ๆ
เช้าเจอหน้า
กลางวันเจอหน้า
เย็นเจอหน้า
ค่ำก็ยังเจอหน้า
บางวันเราแทบไม่ได้คุยอะไรกันมาก
" K& z7 F7 k3 ?2 c$ ^แต่แปลกที่ผมกลับรู้สึกสบายใจ
เหมือนบ้านหลังนี้มีชีวิตชีวามากขึ้น
โดยที่ผมไม่รู้ตัว
...
คืนหนึ่งหลังสวดมนต์เสร็จ
% M- O1 a4 I5 M7 q5 J: @ผมกำลังเก็บหนังสือบทสวดเข้าชั้น
เสียงลมพัดผ่านต้นไม้หน้าบ้านเบา ๆ
อากาศเย็นกว่าปกติเล็กน้อย
- v$ g6 ?0 I% L% N2 c! d; eภูเดินผ่านหน้าห้องผมไป
* [  T( O5 J1 D( y$ H6 q"ไปนอนแล้วเหรอ"
2 }# w1 G3 d1 q# G' O# aผมถาม
"ครับ"
1 P" d- H" u9 u+ {# P( Yเขาตอบสั้น ๆ
" {4 A- \$ S& p7 y8 K2 z+ wก่อนเดินขึ้นบันไดไป
ผมก็ไม่ได้คิดอะไร
ยังคงจัดของต่อ
...
; A- ?: T% \6 _. h$ a" k# xผ่านไปประมาณสิบนาที
% y* c; H# _! S3 Z3 ]7 u, O: |ขณะที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง
8 h; G  \3 L" fก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเบา ๆ
- Q' N+ S: T+ L/ j( W" wก๊อก...
ก๊อก...
" @/ g- z0 B" _7 S$ Cผมหันไปมอง
: D5 c. q0 e! k# w; D9 Z4 \ก่อนจะเห็นเด็กหนุ่มคนเดิมยืนอยู่หน้าห้อง
ในมือถือหมอนใบเล็กติดมาด้วย
"มีอะไร"
ผมหัวเราะ
ภูยักไหล่
แล้วตอบตามสไตล์ของตัวเอง
) U' A4 L! @! ]8 C3 Y/ `"ไม่มีอะไรทำ"
"แล้วถือหมอนมาทำไม"
"ไม่รู้"
$ |2 d" D5 ?2 K) }  ~9 g"ห้องตัวเองไม่มีให้นอนหรือไง"
"มี"
& _% v$ G% h9 w$ J"แล้วมาทำไม"
เขาคิดอยู่พักหนึ่ง
" X( X. V" S3 g& |) h5 Qก่อนตอบคำเดิม
1 f1 V/ V* Q. T$ [) V3 b"ไม่รู้"
...
9 [: Z6 U% @1 C' i$ K: E0 Eสุดท้ายเขาก็เดินเข้ามา
วางหมอนไว้ข้างเตียง
แล้วนอนลงบนพื้น
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเงียบ ๆ
6 W; \4 b4 D/ s1 Z! }เหมือนเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก
4 u9 l' d/ g  }, C" s% x% oส่วนผมนั่งมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้
เด็กคนนี้แปลกจริง ๆ
...
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง
เราสองคนแทบไม่ได้คุยอะไรกัน
  O$ E2 p2 F( ?ต่างคนต่างอยู่กับโทรศัพท์ของตัวเอง
, G7 r5 \0 W$ `7 Kบางครั้งผมเงยหน้าขึ้น
ก็เห็นเขายังนอนอยู่ตรงเดิม
เงียบ ๆ
สบาย ๆ
5 ]* v: D/ e/ `เหมือนแมวตัวหนึ่งที่เลือกมานอนในมุมที่ตัวเองรู้สึกปลอดภัย
...
ก่อนเที่ยงคืน
' P$ M9 V9 x. a' K% @) {* s3 sภูจึงลุกขึ้นนั่ง
) P) K8 }! T6 K( oเก็บหมอน
แล้วบอกสั้น ๆ
"ไปนอนแล้ว"
"อืม"
$ I4 H/ K3 u+ L) Fผมตอบ
! s- M/ |" Q2 g7 v9 @; fเขาเดินออกจากห้อง
+ n% }3 r0 ?- d! @2 t2 {ปิดประตูเบา ๆ
แล้วหายไปในความเงียบของค่ำคืน
...
แต่คืนนั้น
% [. l  l2 Q8 [  t' bผมกลับรู้สึกว่าห้องของตัวเองเงียบกว่าทุกวัน
ทั้งที่ก่อนหน้านั้น
ผมก็อยู่คนเดียวมาตลอด
6 j  R* R3 f  ]' o* w/ \6 Lผมยังไม่รู้เลยว่า
คืนธรรมดาคืนนั้น
จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด
และผมยิ่งไม่รู้เลยว่า
เด็กหนุ่มที่พูดวันละไม่กี่ประโยคคนนั้น
+ H8 e1 O: g* Iกำลังค่อย ๆ เดินเข้ามาอยู่ในหัวใจของผม
4 t+ q9 a7 B2 q; xทีละน้อย
ทีละนิด
จนไม่มีวันเดินออกไปได้อีก
0 ?2 `2 T. y% z% ^

nuangnut1996

สนุกมากครับ

aumking

น่าติดตามมากเลย