|
ตอนที่1 แอบเข้าฟิตเนสจนได้โชว์เสียว ‘เพิร์ธ’ ชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับดาราหลุดออกมาจากซีรีส์ นัยน์ตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากหยักได้รูป รูปร่างของเขาคือผลลัพธ์ของความพยายามและการดูแลตัวเองอย่างหนักหน่วง กล้ามอกแน่นตึง ซิกแพคเรียงตัวสวยงามเป็นลอนชัดเจนใต้เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมพอดีตัว ในฐานะผู้จัดการร้านระดับไฮเอนด์ เขามีเงินเดือนสูงลิ่วที่ใครหลายคนต่างอิจฉา ทว่าเบื้องหลังความเพอร์เฟกต์นั้น เพิร์ธกลับมีนิสัยใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย รูดบัตรเครดิตซื้อของแบรนด์เนม ปาร์ตี้หรูหรา และใช้ชีวิตเกินตัวจนตอนนี้ภาระหนี้สินพอกพูนรัดตัวจนแทบหายใจไม่ออก บัตรเครดิตหลายใบถูกอายัด เขาต้องจำใจกดยกเลิกบริการ Membership รายเดือนต่างๆ ไปแทบทั้งหมดเพื่อพยุงสถานะทางการเงินอันง่อนแง่น แต่มีสิ่งหนึ่ง...สิ่งเดียวที่เพิร์ธตัดใจเลิกไม่ได้ นั่นคือ ฟิตเนสระดับหรูใจกลางเมือง สถานที่ที่เขามักจะมาอวดเรือนร่างและเช็กเรตติ้งอยู่เสมอ วันนี้เพิร์ธตัดสินใจทำในสิ่งที่ปกติคนหยิ่งยโสอย่างเขาไม่เคยคิดจะทำ...เขาจะแอบตีเนียนเข้าไปใช้บริการฟรี เพิร์ธเดินผ่านประตูแก้วอัตโนมัติเข้ามาด้วยหัวใจที่เต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ เหงื่อชื้นเล็กน้อยที่ฝ่ามือ แม้จะพยายามปั้นหน้าหล่อเหลาและเชิดคางขึ้นอย่างเคยชินก็ตาม ด้วยความที่เขาเป็นเมมเบอร์ระดับ VVIP มาเกือบสามปี พนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์จึงจำหน้าเขาได้แม่นยำ “สวัสดีครับคุณเพิร์ธ เชิญครับ” พนักงานหนุ่มยิ้มแย้มและค้อมศีรษะให้โดยไม่ได้ขอบัตรมาสแกนตรวจสถานะเหมือนเมมเบอร์คนอื่นๆ เพิร์ธลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาพยักหน้ารับส่งๆ ทำทีเป็นวางมาดหยิ่งตามปกติ ก่อนจะเดินตรงไปรับผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าออกกำลังกาย ระหว่างทางมีเทรนเนอร์หนุ่มล่ำสองคนเดินผ่านมาค้อมศีรษะทักทายเขาอย่างนอบน้อม เพิร์ธยิ่งได้ใจ ทว่าเมื่อเดินเข้ามาถึงโซนเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็ต้องชะงักเมื่อเจอกับ ‘ป้อง’ เทรนเนอร์หนุ่มกล้ามปูผิวแทนที่เขาเคยจ้างเทรนส่วนตัว แต่เพิ่งยกเลิกไปเมื่อเดือนก่อนเพราะหมุนเงินไม่ทัน “อ้าว! เป็นไงบ้างครับพี่เพิร์ธ ไม่มาซะนานเลย หายหน้าไปเลยนะครับ” ป้องเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง สายตามองสำรวจเรือนร่างของอดีตลูกค้า “พร้อมจะกลับมาเทรนรึยังครับพี่ ตอนนั้นเห็นบอกว่าเครียดๆ เรื่องงาน” “อ่อ...อืม งานพี่ยังยุ่งๆ อยู่นิดหน่อยน่ะป้อง วันนี้แค่แวะมาคาร์ดิโอเบาๆ ยืดเส้นยืดสายเฉยๆ ไว้เคลียร์งานเสร็จเดี๋ยวพี่ทักไปหาอีกทีนะ” เพิร์ธปั้นรอยยิ้มดูดีตอบกลับไปอย่างลื่นไหล หาข้ออ้างเอาตัวรอดไปได้อีกครั้ง เมื่อแยกจากป้อง เพิร์ธก็เดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ปัญหาต่อมาคือล็อกเกอร์ เมื่อสถานะเมมเบอร์ถูกระงับ บัตรของเขาจึงไม่สามารถแตะเพื่อล็อกตู้ได้ เพิร์ธมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ จึงตัดสินใจยัดกระเป๋าแบรนด์เนมและเสื้อผ้าชุดทำงานราคาแพงของตัวเองเข้าไปในล็อกเกอร์ใบหนึ่ง แล้วปิดประตูตู้ทิ้งไว้เฉยๆ โดยไม่ได้ล็อก ตีเนียนทำเหมือนว่าตัวเองแค่แวะมาเปลี่ยนชุดแล้วเดี๋ยวก็กลับมาเอา หลังจากเปลี่ยนมาอยู่ในชุดออกกำลังกายรัดรูปที่เน้นสัดส่วน เสื้อกล้ามเว้าลึกโชว์กล้ามอกแน่นๆ และกางเกงวอร์มรัดรูปที่ขับเน้นเป้าตุงๆ อย่างชัดเจน เพิร์ธก็เดินออกไปที่โซนเครื่องเล่น เขาวอร์มอัพและยกเวทด้วยท่วงท่าที่มั่นใจ ระหว่างที่กำลังดึงสายเคเบิลอยู่นั้น เพิร์ธก็สังเกตเห็นเมมเบอร์หนุ่มหล่อหุ่นล่ำสองคนที่กำลังเล่นดัมเบลอยู่ใกล้ๆ หันมามองเขาแล้วกระซิบกระซาบกัน เพิร์ธกระตุกยิ้มมุมปาก ความมั่นใจในตัวเองพุ่งปรี๊ด ‘หึ...คงจะตะลึงในความหล่อกับหุ่นของกูล่ะสิ’ เขาคิดในใจพลางแอ่นอก โชว์กล้ามแขนขาวๆ เนียนๆ ให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ทำท่าทีวางมาด เล่นตัวไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมา ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง เพิร์ธที่เหงื่อโทรมกายก็เดินกลับเข้ามาในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย สายน้ำอุ่นๆ ชะล้างความเหนื่อยล้าจนหมดสิ้น ผิวขาวเนียนละเอียดของเขาแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อยจากอุณหภูมิของน้ำ เพิร์ธหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเดียวมาพันรอบเอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ โชว์แผงอกลอนสวยและวีไลน์ที่ลากต่ำลงไปใต้ขอบผ้าเช็ดตัวอย่างยั่วยวน เขาเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีตรงไปยังล็อกเกอร์ของตัวเอง แต่แล้ว รอยยิ้มก็ต้องค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า... ตู้ล็อกเกอร์ของเขา...ถูกล็อก! เพิร์ธหน้าเสีย ลองดึงประตูตู้แรงๆ สองสามครั้งแต่มันก็ไม่ขยับ หัวใจเริ่มเต้นระรัว จังหวะนั้นเอง ป้องก็บังเอิญเดินเข้ามาในโซนห้องน้ำพอดี เพิร์ธรีบปรับสีหน้า ทำทีเป็นหงุดหงิด “ป้อง! พอดีเลย พี่ทำบัตรหายตอนไปเข้าคลาสน่ะ เปิดล็อกเกอร์ไม่ได้ ไปเอาบัตรมาสเตอร์มาเปิดให้พี่หน่อยได้มั้ย” เพิร์ธตีเนียนสั่งเสียงแข็ง คิดในใจว่าเทรนเนอร์ก็คงแค่เอาบัตรมาแตะเปิดให้ง่ายๆ เพราะเขาก็ชี้ตู้ให้ดูแล้ว “อ๋อ ได้ครับพี่ รอแป๊บนึงนะครับ” ป้องกุลีกุจอรีบวิ่งออกไป เพิร์ธยืนกอดอกรอ หายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าไม่มีอะไรต้องกลัว ทว่าไม่ถึงห้านาที ป้องก็เดินกลับมา...พร้อมกับเทรนเนอร์ร่างยักษ์หน้าตาถมึงทึงอีกสามคน “นี่เป็นล็อกเกอร์ของเมมเบอร์เหรอครับ?” หนึ่งในเทรนเนอร์ที่เดินตามมาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบตึงผิดปกติ “ช...ใช่ครับ” เพิร์ธเริ่มรู้สึกถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมา แต่ยังคงฝืนเชิดหน้า ตีเนียนตอบไป “รบกวนขอทราบชื่อ นามสกุล เพื่อยืนยันตัวตนด้วยครับ” เทรนเนอร์คนนั้นถามต่อ สายตาจ้องเขม็ง เพิร์ธกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ความซวยมาเยือนแล้ว เขาตัดสินใจโกหกหน้าตาย “เอ่อ...ธนพัฒน์ ยิ่งใหญ่มั่งมี” เทรนเนอร์คนนั้นกดแท็บเล็ตในมือครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก “คุณธนพัฒน์...แต่ระบบแจ้งว่า คุณเพิ่งยกเลิกเมมเบอร์ชิพไปเมื่อปลายเดือนที่แล้วนี่ครับ” เพิร์ธหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริก อ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที ท่าทีนอบน้อมของเหล่าเทรนเนอร์มลายหายไป สิ้นสุดคำว่าลูกค้า “มึงตามกูมานี่เลยไอ้เหี้ย!” เทรนเนอร์ร่างยักษ์กระชากเสียงตะคอกใส่หน้าเพิร์ธ พร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัว “ต...แต่พี่นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวอยู่นะเว้ย! จะให้ไปไหน!” เพิร์ธถอยกรูด เสียงสั่นเครือ สองมือกำปมผ้าเช็ดตัวที่เอวไว้แน่น “หรือมึงจะอยู่ตรงนี้ แล้วให้กูโทรเรียกตำรวจมาลากคอมึงออกไป! ข้อหาบุกรุกน่ะ มึงอยากโดนไหม!” เทรนเนอร์อีกคนตะคอกสวน เสียงดังลั่นจนเมมเบอร์คนอื่นๆ ที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้องน้ำพากันหันมามองเป็นตาเดียว เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังระงม เพิร์ธไม่มีทางเลือก เขาต้องจำใจเดินก้าวขาที่เริ่มสั่นเทาออกจากโซนล็อกเกอร์ ตามพวกเทรนเนอร์ออกไปสู่โซนฟิตเนสด้านนอก ความรู้สึกหวิวๆ วาบหวามแล่นปราดไปทั่วทั้งร่าง ลมเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อเปลือยเปล่าที่มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวพันห่อช่วงล่างเอาไว้หมิ่นเหม่ ทุกย่างก้าวที่เดิน กล้ามเนื้อต้นขาและสะโพกแน่นๆ ของเขากระเพื่อมไหว ผิวขาวจัดที่เพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ ตอนนี้แดงก่ำไปทั้งตัว ตั้งแต่ลำคอจรดใบหู ไม่ใช่เพราะความร้อน แต่เพราะความอับอายขั้นสุดที่ต้องมาเดินเปลือยท่อนบน ท่ามกลางสายตาของคนนับสิบ เมื่อเดินมาถึงใจกลางฟิตเนส เทรนเนอร์ร่างใหญ่ก็หยุดเดิน แล้วตะโกนประกาศลั่น “เมมเบอร์ทุกท่านครับ! ดูหน้าไอ้คนนี้ไว้ให้ดี! มันยกเลิกเมมเบอร์ไปแล้ว แต่ยังหน้าด้านแอบเข้ามาใช้ฟิตเนสฟรีๆ!” สิ้นเสียงประกาศ เสียงเพลงในฟิตเนสเหมือนจะเบาลงไปถนัดตา เมมเบอร์นับสิบคนที่กำลังยกเวทหรือวิ่งอยู่บนลู่ พากันหยุดชะงักและหันมามองเพิร์ธเป็นจุดเดียว ก่อนที่เสียงโห่ร้องและเสียงก่นด่าจะดังขึ้นระงม ค่าเมมเบอร์ที่นี่แพงหูฉี่ การมีคนมาลักไก่ใช้ฟรีๆ ย่อมทำให้คนที่จ่ายเงินเต็มจำนวนรู้สึกไม่พอใจอย่างรุนแรง เพิร์ธที่ถูกประจานต่อหน้าธารกำนัล ทิฐิและความหยิ่งยโสทำให้เขาไม่ยอมรับผิด เขาเชิดหน้าขึ้น โวยวายกลบเกลื่อนความอาย “เฮ้ย! กูแค่เผลอเข้ามาตามความเคยชินแค่นั้นเองเว้ย! เรื่องแค่นี้ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ เดี๋ยวกูจ่ายค่าเข้ารายวันให้ก็ได้! ไปเอากระเป๋ากูคืนมาสิวะ!” เทรนเนอร์คนหนึ่งกระตุกยิ้มเยาะ “กระเป๋าไรวะ? มึงก็รู้กฎของฟิตเนสดีนี่ ว่าฟิตเนสไม่รับประกันของหายถ้าไม่เก็บไว้ในล็อกเกอร์และล็อกให้เรียบร้อย ในเมื่อตู้มันไม่ได้ล็อก ก็แปลว่าไม่มีของเมมเบอร์อยู่” เพิร์ธตาโตเบิกกว้างด้วยความโกรธจัด “เฮ้ย! นี่พวกมึงจะขโมยของกูเหรอวะ! กระเป๋ากูแบรนด์เนมทั้งใบนะเว้ย!” แทนที่จะได้รับความเห็นใจ เสียงโห่ฮากลับดังขึ้นกว่าเดิม เมมเบอร์หลายคนเริ่มชี้หน้าด่า “โห่ย! หน้าด้านเข้าฟิตเนสฟรียังจะมาโวยวายอีก!” “ทำอะไรอยู่เทรนเนอร์ ไล่แม่งออกไปเลย!” “ไม่มีตังค์แล้วยังเสือกทำทรงหรูอีก!” เพิร์ธหน้าชาไปหมด ความอับอายและโทสะตีรวนกันในอก “เออ! กูออกไปก็ได้วะ! คอยดูนะ กูจะฟ้องผู้จัดการ ฟ้องตำรวจ จับพวกมึงเข้าคุกให้หมดเลยไอ้พวกหัวขโมย!” เขาแกล้งโวยวายทำทีจะหมุนตัวเดินออกไปที่ประตูทางออก แต่ยังไม่ทันก้าวไปได้สามก้าว เทรนเนอร์สองคนก็พุ่งเข้ามาขวางทางไว้ “เฮ้ย! จะไปไหนวะ!” เทรนเนอร์คนหนึ่งดักหน้า “ผ้าเช็ดตัวที่มึงนุ่งอยู่เนี่ย มันเป็นทรัพย์สินของฟิตเนสนะเว้ย!” เพิร์ธชะงัก “เออ! งั้นเดี๋ยวกูจ่ายค่าผ้าให้! ปล่อยกู!” “ไหนล่ะเงิน? เอาแต่พูดๆๆๆ ปากเก่งนักนะมึง ถ้าไม่มีเงินจ่าย ก็เอาผ้าเช็ดตัวคืนมาเว้ย!” พูดจบ เทรนเนอร์คนนั้นก็เอื้อมมือมากระตุกปมผ้าเช็ดตัวที่เอวของเพิร์ธอย่างแรง! พรึ่บ! ผ้าขนหนูสีขาวร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าล่อนจ้อนของอดีตเมมเบอร์สุดหล่อกลางฟิตเนส! “เฮ้ยยย!!!” เพิร์ธร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีด สองมือรีบตะครุบกุมเป้ากางเกงของตัวเองไว้อย่างรวดเร็ว ตัวสั่นงันงก ขาทั้งสองข้างหนีบเข้าหากันอัตโนมัติ เสียงระเบิดหัวเราะดังลั่นไปทั่วทั้งฟิตเนส เมมเบอร์หนุ่มๆ หลายคนผิวปากแซวเสียงดัง “เชี่ยยย! หุ่นแม่งอย่างเสียว!” “ปิดทำไมวะ โชว์หน่อยดิ๊!” “ดูตูดมันดิ ขาวจั๊วะ กลมดิกเลยว่ะ ฮ่าๆๆ!” เพิร์ธหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก ลามไปถึงลำคอและแผ่นอก ความอับอายรุนแรงตีตื้นขึ้นมาจนน้ำตาแทบเล็ด เขายืนตัวสั่น เปลือยเปล่าท่ามกลางสายตาหื่นกระหายและเย้ยหยันนับสิบคู่ที่จ้องมองมายังเรือนร่างของเขา “แล้วไหนล่ะ เงินค่าเมมเบอร์รายวันกับค่าปรับที่มึงบุกรุกเข้ามา?” เทรนเนอร์ร่างยักษ์ก้าวเข้ามาถามเสียงเหี้ยม สายตาหลุบมองร่างเปลือยที่สั่นเทาอย่างคุกคาม “ก...ก็ให้กูไปเอาเงินก่อนดิวะ! ของกูอยู่ในล็อกเกอร์!” เพิร์ธเถียงเสียงสั่น “ไม่ได้เว้ย! ขืนปล่อยไปเดี๋ยวมึงก็วิ่งหนีอีก ถ้ามึงไม่มีเงินจ่ายตรงนี้ งั้นกูโทรเรียกตำรวจมารับตัวมึงไปเข้าคุกเลยแล้วกัน ข้อหาลักทรัพย์กับบุกรุก!” เทรนเนอร์ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาทำท่าจะกดโทรออก เพิร์ธได้ยินคำว่า ‘เข้าคุก’ ก็เข่าอ่อน ทิฐิที่มีพังทลายลงจนหมดสิ้น เขาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น รีบเปลี่ยนท่าทีเป็นอ้อนวอนเสียงสั่น “ม...ไม่เอานะพี่! อย่าแจ้งตำรวจเลย ผมขอร้อง! ข...ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหม ให้ผมโทรหาเพื่อน ให้เพื่อนโอนตังค์มาให้ นะพี่นะ!” เทรนเนอร์หัวเราะหึๆ “แหม...หน้าด้านมาใช้ของฟรีจนโดนจับได้ ยังจะมีหน้ามาขอยืมของคนอื่นอีกเหรอวะมึง มันง่ายไปเปล่าวะ” จังหวะนั้นเอง เมมเบอร์กล้ามล่ำคนหนึ่งที่ยืนมุงดูอยู่ก็ตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย “ให้แม่งเป็น ทาสรับใช้ในยิมวันนึงดิวะ! ให้มันเดินบริการพวกเรา แลกกับค่าเข้ารายวันที่มันค้าง ถือว่าหายกัน!” “เออ ความคิดดีเว้ย!” “เอาเลยๆ ให้มันเป็นทาส!” เสียงเมมเบอร์คนอื่นๆ พากันสนับสนุนอย่างนึกสนุก เพิร์ธเบิกตาโพล่ง โวยวายเสียงหลง “ฮะ! ไม่เอา! บ้าไปแล้ว! กูไม่ทำ!” เทรนเนอร์ร่างยักษ์แสยะยิ้ม ก้มลงมากระซิบข้างหูเพิร์ธ “งั้นมึงก็เลือกเอา ระหว่างเป็นทาสแก้ผ้าบริการพวกกูแค่วันเดียวแล้วจบเรื่อง หรือจะให้กูโทรแจ้งตำรวจ ให้มึงไปแก้ผ้าเดินในคุกแทน เลือก!” เพิร์ธน้ำตาคลอเบ้า เขาหมดสิ้นหนทางสู้ ไม่มีเงิน ไม่มีเสื้อผ้า และไม่อยากติดคุก อดีตผู้จัดการร้านผู้หยิ่งยโสทำได้เพียงกัดฟันแน่น พยักหน้ายอมรับชะตากรรมอย่างจำใจ “ก...ก็ได้...กูยอมแล้ว” “ดีมาก ไอ้ทาส!” เมมเบอร์คนเดิมตะโกนสั่งทันที “คำสั่งแรก...เอามือที่กุมเป้ามึงออกซะ! ทาสไม่มีสิทธิ์มาปิดบังร่างกายตัวเองต่อหน้าเจ้านาย!” เพิร์ธสะดุ้งเฮือก ส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ “ม...ไม่เอา...ผมอาย...ข...ขอผ้าเช็ดตัวคืนเถอะนะ...” เขาอิดออด วิงวอนเสียงสั่น “เอามือออก! หรือจะให้กูโทรเรียกตำรวจ!” เทรนเนอร์ขู่ซ้ำ พร้อมทำท่าจะกดโทรศัพท์ เพิร์ธหลับตาปี๋ น้ำตาหยดแหมะลงบนแก้ม เขาค่อยๆ คลายมือที่เกร็งแน่นกุมเป้าอยู่ออกอย่างเชื่องช้า สองแขนตกลงข้างลำตัวอย่างคนสิ้นหวัง วินาทีที่มือถูกยกออก สิ่งที่ถูกซ่อนไว้ก็ปรากฏสู่สายตาทุกคู่...ลำควยขนาด 7 นิ้วที่แม้จะยังไม่อ่อนตัวเต็มที่นัก ห้อยต่องแต่งลงมาอย่างโดดเด่น ความหนาและยาวของมันทาบทับอยู่บนพวงไข่แน่นๆ สีผิวบริเวณนั้นตัดกับผิวหน้าท้องขาวเนียนอย่างชัดเจน “โอ้โหหหหห!!” เสียงฮือฮาดังกระหึ่มฟิตเนส เมมเบอร์หนุ่มๆ หลายคนเบิกตากว้าง พากันเดินเข้ามามุงดูใกล้ๆ ราวกับดูของแปลก “เชี่ย! ซ่อนรูปนี่หว่า!” “หดอยู่ยังเจ็ดนิ้ว ถ้าแข็งจะขนาดไหนวะเนี่ย!” “แม่งน่าอมชิบหาย...” เพิร์ธหน้าชาไปหมด ความอับอายพุ่งทะลุขีดสุด ลำควยของเขากำลังถูกจ้องมองและวิจารณ์อย่างโจ่งแจ้งจากผู้ชายหลายสิบคน ร่างกายท่อนล่างของเขารู้สึกเย็นวาบและโหวงเหวง แต่ภายในกลับปั่นป่วนวูบวาบอย่างประหลาด “ใจเย็นๆ ครับเมมเบอร์ทุกท่าน ไม่ต้องแย่งกันดู” เทรนเนอร์ร่างยักษ์พูดกลั้วหัวเราะ ก่อนจะหันมาสั่งเพิร์ธเสียงเข้ม “ไอ้ทาส! เอามือสองข้างประสานวางไว้บนหัว! แล้วเดินโชว์ตัว โชว์ควยมึงให้เมมเบอร์ทุกคนในฟิตเนสดูให้ทั่ว! ห้ามหยุดจนกว่ากูจะสั่ง!” เพิร์ธกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาค่อยๆ ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นประสานทับกันไว้บนศีรษะอย่างจำยอม ท่าทางนี้ยิ่งทำให้แผ่นอกของเขาแอ่นตึง หน้าท้องยืดออก และที่สำคัญ...มันยิ่งขับให้ลำควย 7 นิ้วที่ห้อยต่องแต่งอยู่ตรงหว่างขา โดดเด่นและแกว่งไกวไปมาอย่างชัดเจนในทุกย่างก้าวที่เขาขยับ เขาเริ่มก้าวเท้าเดินอย่างเชื่องช้า ขาขาวๆ สั่นเทาในทุกจังหวะ เสียงหัวเราะเยาะ เสียงผิวปาก และสายตาหื่นกระหายของเมมเบอร์นับสิบคนพุ่งเป้ามาที่เรือนร่างเปลือยเปล่าของเขา เพิร์ธเดินเปลือยกายโชว์เรือนร่างและแก่นกายของตัวเองไปรอบๆ ฟิตเนส ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยความอัปยศอดสู แต่ลึกๆ ในใจ ภายใต้ความอับอายนั้น ร่างกายของเขากลับเริ่มตอบสนองต่อสายตาเหล่านั้นอย่างน่ารังเกียจ...ลำควยที่ห้อยอยู่เริ่มกระตุกเบาๆ และค่อยๆ พองตัวขึ้นทีละนิดตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้า
# \6 p* `) x7 P2 d7 \2 @6 s W) C F( U, s
ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ ถ้าชอบฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจด้วยนะครับ อาจจะไม่ค่อยได้ตอบ แต่มาอ่านตลอดครับ เรื่องนี้ที่จริงผมลงทางรี้ดอะไร้ท์ครับ ในนั้นชื่อเรื่องว่า แอบใช้ฟิตเนสฟรีเลยกลายเป็นทาสเสียว PWP แต่ผมนำตอนฟรี2ตอน ทยอยมาลงด้วย ถ้าชอบฝากติดตามต่อด้วยนะครับ
' R& H4 D p4 I( n
* L) P/ z, b B4 F) w& d | 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-6-12 21:40:12
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-6-12 23:13:03
โพสต์ 2026-6-12 23:34:51
โพสต์ 2026-6-12 23:35:09
โพสต์ 2026-6-13 04:19:08
