ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 1241|ตอบกลับ: 49

แปลที่แปลว่าควย 4

[คัดลอกลิงก์]

มาเฟียนักศึกษา

กระทู้
23
ตอบกลับ
160
พลังน้ำใจ
3503
Zenny
7105
ออนไลน์
1092 ชั่วโมง
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ahlideen เมื่อ 2026-7-1 23:24

เสียงสัญญาณออดหมดเวลาของคาบเรียนสุดท้ายดังขึ้น เป็นสัญญาณแห่งความอิสระที่ทุกคนรอคอย หลังจากที่ต้องนั่งหลังขดหลังแข็งจดเลกเชอร์อยู่นานหลายชั่วโมง ผมกับกลุ่มเพื่อนสนิทในเอกเดียวกันต่างก็รีบเก็บสมุดปากกายัดใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว ความหิวโหยเข้าจู่โจมจนเราแทบไม่ต้องคิดอะไรกันเยอะ จุดหมายปลายทางแรกของพวกเราคือโรงอาหารลานอิฐ สถานที่ยอดฮิตของชาวคณะ

บรรยากาศที่โรงอาหารค่อนข้างพลุกพล่านไปด้วยเต่านักศึกษาที่เพิ่งเลิกเรียนเหมือนๆ กัน พวกเรานั่งกินข้าวเที่ยงไปพลาง พูดคุยหยอกล้อกันตามประสาวัยรุ่น แลกเปลี่ยนเรื่องราวไร้สาระจนกระทั่งจานข้าวว่างเปล่า เมื่ออิ่มท้องแล้ว ความคิดที่จะแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเองก็เริ่มต้นขึ้น โชคดีเหลือเกินที่ช่วงบ่ายของวันนี้ไม่มีเรียนแล้ว เพราะอาจารย์ผู้สอนดันประกาศยกเลิกคลาสไปตั้งแต่เมื่อวาน ถือเป็นลาภอันประเสริฐที่ทำให้วันพฤหัสบดีของผมกลายเป็นวันหยุดครึ่งวันในทันที

แดดภายนอกอาคารเรียนค่อนข้างแรงและอากาศร้อนอบอ้าวเกินกว่าจะไปเดินเล่นที่ไหน ใจของผมลอยกลับไปที่หอพักเรียบร้อยแล้ว ในหัวคิดถึงเตียงนอนนุ่มๆ และแอร์ฉ่ำๆ ที่จะช่วยดับความร้อนจากภายนอก แต่ก่อนที่จะกลับไปนอนเล่นให้หนำใจ ร่างกายมันเรียกร้องความสดชื่นจากเครื่องดื่มเย็นๆ สักแก้ว ผมจึงตัดสินใจแวะเข้าคาเฟ่เล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในปั๊มน้ำมันแถวนั้น เป็นร้านประจำที่มีแอร์เย็นฉ่ำและซ่อนตัวอยู่ในมุมที่ค่อนข้างสงบ
เมื่อผลักประตูประตูกระจกเข้าไป กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วและเบเกอรี่อบใหม่ก็อบอวลไปทั่วทั้งร้าน ช่วยให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวจากอากาศร้อนดีขึ้นเป็นกอง ผมเดินตรงไปที่หน้าเคาน์เตอร์แล้วสั่งเมนูโปรดที่กินกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ
"เอาสตรอว์เบอร์รี่ชีสเค้กปั่นแก้วหนึ่งครับ"
พนักงานรับออเดอร์พร้อมรอยยิ้ม ในขณะที่ผมกำลังจะล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อควักเงินเตรียมจ่ายค่าเครื่องดื่ม สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอดิจิทัลตรงหน้า ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงกระแอมเบาๆ ดังขัดจังหวะมาจากทางด้านหลัง
"อะแฮ่ม..."
เสียงนั้นทุ้มต่ำและมีความคุ้นเคยอย่างประหลาด จนทำให้ผมต้องชะงักมือแล้วหันกลับไปมอง บุคคลที่ยืนอยู่ข้างหลังทำเอาผมตาโตด้วยความประหลาดใจ... เป็น 'พี่อิน' นั่นเอง!
"เดี๋ยวพี่จ่ายให้ครับ" พี่อินพูดกับผมด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งน้ำของตัวเองกับพนักงานอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่เปิดโอกาสให้ผมได้ปฏิเสธหรือเกรงใจเลยสักนิด จากนั้นเขาก็หันมามองผมแล้วพูดต่อ "ไปหาที่นั่งคุยกันเถอะ"
เราสองคนเดินเลือกที่นั่งกันครู่หนึ่ง จนกระทั่งได้โต๊ะตรงระเบียงด้านข้างของร้าน แถวนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและห่างจากคนอื่นพอสมควร เหมาะแก่การนั่งคุยกันโดยไม่มีใครมารบกวน ลมโชยมาเบาๆ พอให้ไม่รู้สึกอึดอัด

ในระหว่างที่รอเครื่องดื่ม ผมถือโอกาสนี้มองสำรวจพี่อินอย่างเงียบๆ วันนี้แกอยู่ในชุดลำลองสบายๆ ซึ่งค่อนข้างต่างออกไปจากลุคเดิมๆ ที่ผมเคยเห็นตามปกติ พี่อินสวมเสื้อยืดคอกลมสีพื้นเรียบๆ ที่เน้นรูปร่างสมส่วน คู่กับกางเกงยีนส์สีซีดทรงพอดีตัวที่ขับให้ช่วงขายาวดูเด่นขึ้น บนศีรษะมีหมวกแก๊ปทรงสปอร์ต และสวมรองเท้าผ้าใบเก่าๆ หน่อย แต่ดูออกเลยว่าเป็นแบรนด์เนมและมีราคา การแต่งตัวที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายนี้ พอมันอยู่บนตัวพี่อินแล้วกลับดูเข้ากันได้อย่างไร้ที่ติ แกดูดี มีเสน่ห์เหลือเกินจนผมแทบจะละสายตาไม่ได้
ดูเหมือนว่าสายตาของผมที่จ้องมองแกนานเกินไปจะทำให้พี่อินรู้ตัว แกผลิยิ้มกวนๆ ส่งมาให้พร้อมกับเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า
"หลงเสน่ห์พี่เข้าแล้วละสิ"
คำพูดตรงๆ นั้นทำให้ผมถึงกับหน้าร้อนผ่าว รีบกระแอมแก้เก้อเพื่อกลบเกลี่ยความเขินอายของตัวเอง โชคดีที่ในจังหวะนั้นมีเสียงเรียกจากพนักงานให้ไปรับเครื่องดื่มที่สั่งพอดี ช่วยชีวิตผมไว้ได้ทันเวลา ผมมองตามแผ่นหลังกว้างของพี่อินที่เดินไปหยิบแก้วน้ำ แล้วเดินกลับมาที่โต๊ะแก้วมือถือแก้วเครื่องดื่ม
พอนั่งลง แกก็ยักคิ้วให้ข้างหนึ่งแล้วพูดต่อเหมือนยังไม่ยอมจบเรื่องเมื่อครู่ "ว่าไง... วันนี้พี่หล่อใช่ไหมล่ะ?"
ผมทำหน้าหมั่นไส้ใส่แกไปหนึ่งที หมั่นไส้ในความมั่นใจเกินร้อยของคนตรงหน้า เออดียอมรับก็ได้ว่าหล่อจริง แต่อย่าหวังว่าจะพูดให้อายไปมากกว่านี้เลย ผมจึงรีบพูดเปลี่ยนเรื่องทันทีเพื่อเอาตัวรอด
"อืม... แล้วพี่อินมาทำไรแถวนี้ล่ะครับ?"

พี่อินยกแก้วน้ำขึ้นดูดดับกระหายเล็กน้อย ก่อนจะตอบคำถาม "มาซื้อเสบียงของใช้น่ะ..." แกเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นเสียงอ่อยๆ ดูมีเลศนัย "ที่จริง... พี่ต้องแวะร้านขายยาด้วย"
"ทำไม... พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" ผมถามกลับทันทีด้วยความรวดเร็ว ความเป็นห่วงมันแล่นเข้ามาในหัวจนอดยกมือขึ้นมาแทบจะจับตัวแกตรวจดูไม่ได้ กลัวว่าแกจะไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าถึงต้องเข้าท่องเที่ยวในร้านยา
แต่แทนที่พี่อินจะตอบแบบจริงจัง แกกลับยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของแกที่เป่ารดผิวหน้า พี่อินจ้องลึกเข้ามาในตาของผม ราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่าง แล้วพูดคำที่ทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะ
"เป็นห่วงพี่เหรอ" หลังจากนั้น แกก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม จนริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหูของผม แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าลุ่มลึก "พี่จะซื้อเจลหล่อลื่นน่ะ"

คำพูดนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าววิ่งพล่านไปทั่วร่าง ผมสะดุ้งเฮือกจนหน้าร้อนฉ่าและแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เพราะพี่อินแกล้งเป่าลมเบาๆ ใส่หูผมหลังจากพูดจบด้วย ความทรงจำใน คืนนั้น ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ คืนที่เราสองคนใช้ปากปรนเปรอให้กันและกันที่ฐานปฏิบัติการ... ความรู้สึกซาบซ่านและวาบหวามในตอนนั้นยังเด่นชัดอยู่ในหัวใจ
"พี่ไม่อยากให้น้องดีนเจ็บ" พี่อินพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและหยอกเย้ามาให้
"บ้า... หล่อ.. แต่.. ไม่ลื่น" ผมพึมพำเสียงขลุกขลิกในคอ พูดมั่วๆ ออกไปเพื่อแก้เขินอายก้มหน้าหลบสายตาคมคู่นั้น
"ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าพี่หล่อ" พี่อินจับไต๋ได้ แกหัวเราะร่วนในลำคออย่างชอบใจที่เห็นผมไปไม่เป็น

ด้วยความหมั่นไส้บวกกับความเขินจนสติเริ่มเตลิด ผมเลยสวนกลับไปแบบไม่ทันคิด "เตรียมถุงยางด้วย... ไม่งั้นไม่ยอม"
พอคำพูดนั้นหลุดออกจากปากไปปุ๊บ ผมก็อยากจะยกมือขึ้นมาตบปากตัวเองปั๊บทันที! นี่กูพูดอะไรออกไปเนี่ย!
"ใส่ถุงแล้ว..เย็ด..ได้ใช่ไหม.." พี่อินทำตาระยิบระยับ น้ำเสียงกระริกกระรี้กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น แต่แล้วจู่ๆ แกก็ปรับเปลี่ยนสีหน้าทำหน้าสลดลงอย่างรวดเร็ว จนผมปรับอารมณ์ตามไม่ทัน
"ทำไม....." ผมอดถามไม่ได้ด้วยความสงสัยในท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับรถไฟเหาะของแก
พี่อินขยับตัวเล็กน้อย ถ่างขาออกห่างจากกัน แล้วก้มลงมองที่เป้ากางเกงของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยน้ำเสียงระเหี่ยใจ "ก็...ถุงยางไซส์พี่หายากอ่ะ"
พูดจบไม่พูดเปล่า แกยังแกล้งทำท่าทางล้อเลียน ทำเหมือนกำลังซอยโยกตัวไปมาประกอบคำอธิบายหน้าตาเฉย!
"คร้าบบบ.... พ่อคนหล่อ....ดอใหญ่... และยาวมากกก" ผมลืมตัวพูดเสียงประชดประชันแดกดันออกไปอย่างเหลืออด ก่อนจะรีบตะครุบปากตัวเองแล้วมองซ้ายมองขวาด้วยความเลิกลัก กลัวว่าคนในคาเฟ่จะได้ยินสิ่งที่พวกเราคุยกัน
พี่อินหัวเราะชอบใจเสียงดังลั่นอย่างมีความสุขที่แกล้งผมได้สำเร็จ

ที่จริงแล้ว... ตัวผมเองไม่มีความรู้เชิงปฏิบัติการเกี่ยวกับเรื่องถุงยางอนามัยพวกนี้เลยสักนิด อ่านเจอแต่ในตำรับตำราเรียนวิชาสุขศึกษาเท่านั้น อย่าว่าแต่เคยนำมาใช้งานจริงเลย ขนาดจะหยิบจะจับของจริงผมยังไม่เคยทำด้วยซ้ำไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขนาดของผู้ชายแต่ละคนมันกี่มิลลิเมตร และต้องใช้ถุงยางเบอร์ไหนถึงจะเหมาะสมกับขนาดของตัวเอง
ถ้าจำไม่ผิด ตอนที่เรียนอยู่ปี 4 เคยมีกิจกรรมของมหาวิทยาลัยที่มีการแจกถุงยางอนามัยฟรีในช่วงเทศกาลแห่งความรัก (วันวาเลนไทน์) ตอนนั้นด้วยความคึกคะนองและตื่นเต้นตามประสาวัยรุ่น ผมก็เคยไปต่อแถวรับมากับเขาด้วยเหมือนกัน พอกลับมาที่ห้องก็ลองแกะเอามาใส่ดูเล่นๆ คนเดียวด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ก็นั่นแหละ... แค่ลองใส่ดูเฉยๆ ไม่เคยได้นำไปใช้งานจริงๆ กับใครเลยจนถึงตอนนี้
ในระหว่างที่บรรยากาศระหว่างเราสองคนกำลังอบอวลไปด้วยความหวานปนทะเล้น จู่ ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนก็เดินตรงเข้ามายังโต๊ะของเรา
"สวัสดีครับครูดีน"
เสียงทักทายที่ดังขึ้นทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นกลุ่มเพื่อนทหารนอกเครื่องแบบของพี่อินนั่นเอง ดีนะที่พวกเขาไม่ได้ยกมือไหว้ผมจริงๆ แค่เอ่ยทักทายด้วยสรรพนามแซวเล่นเฉยๆ
"พวกผมขอนั่งด้วยคนดิ" หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของพี่อินเอ่ยปากขอร่วมโต๊ะ พร้อมกับทำท่าจะดึงเก้าอี้รอบๆ เข้ามา
"เก้าอี้ไม่พอ" พี่อินรีบบอกปัดทันควัน น้ำเสียงและสีหน้าเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึมตามสไตล์ผู้บังคับบัญชาทันที "เดี๋ยวพวกแกก็ต้องไปทำธุระต่อไม่ใช่หรือไง"
แต่ดูเหมือนกลุ่มเพื่อนของเขาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ พวกพี่ๆ เขายังคงเซ้าซี้และส่งสายตาล้อเลียนมาที่ผมกับพี่อินสลับกันไปมา จนพี่อินต้องจิ๊ ปากอย่างขัดใจ แล้วพูดตัดบทเสียงแข็ง
"ไม่ได้... กูคุยเรื่องเรียนอยู่"
ผมได้แต่นั่งเงียบและแอบลอบยิ้มขำอยู่คนเดียว เพราะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าสิ่งที่พวกพี่ๆ ทหารกลุ่มนี้กำลังทำ คือการแกล้งกวนประสาทและแซวพี่อินเล่นสนุกๆ เท่านั้น ส่วนเรื่อง "คุยเรื่องเรียน" ที่พี่อินยกมาอ้างน่ะเหรอ... หันไปมองหน้าแกตอนนี้ก็รู้แล้วว่าเรียนหลักสูตรไหนอยู่! ก็วิชา “แปล” นั่นแหละ
หลังจากที่กลุ่มเพื่อนทหารของพี่อินยอมล่าถอยและเดินจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะทิ้งท้าย บรรยากาศที่โต๊ะริมระเบียงก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง แสงแดดยามบ่ายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ ลมพัดพากลิ่นอายของความอบอุ่นเข้ามาในคาเฟ่
ผมมองดูพี่อินที่กำลังดูดน้ำในแก้วต่อด้วยท่าทางสบายๆ สลัดคราบทหารผู้น่าเกรงขามออกไป เหลือเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่มีเสน่ห์ล้นเหลืออยู่ตรงหน้า ความเขินอายในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นใจอย่างน่าประหลาด แม้ว่าบทสนทนาของพวกเราจะเต็มไปด้วยคำหยอกล้อเรื่องทะลึ่งตึงตังไปบ้าง แต่สายตาที่พี่อินมองมา... สายตาที่เต็มไปด้วยความใส่ใจและความอ่อนโยนนั้น มันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนพิเศษสำหรับเขาจริงๆ
พี่อินยอมเล่าชีวิตของตนเองว่า หลังจากเรียนจบ ปวช. สาขาช่างยนต์ ก็ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยในฐานะลูกชายคนเดียวของครอบครัวเจ้าของโรงสีข้าวในจังหวัดสุพรรณบุรี ช่วงเวลานั้นเขาไม่ได้มีเป้าหมายชัดเจนในชีวิต
วันหนึ่งกลับเกิดเหตุไม่คาดคิด เมื่อมีครอบครัวหนึ่งพาหญิงสาววัยไล่เลี่ยกันมาที่บ้าน พร้อมกล่าวหาว่าพี่อินต้องรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น แม้เขาจะปฏิเสธและอ้างว่าอยู่ในสภาพไม่พร้อมรับรู้เหตุการณ์ในวันนั้น แต่เรื่องราวกลับบานปลายจนกลายเป็นแรงกดดันจากทั้งสองฝ่าย สุดท้ายเขาถูกผลักเข้าสู่การแต่งงานโดยไม่ได้จดทะเบียน

ชีวิตหลังจากนั้นเต็มไปด้วยความอึดอัดและปัญหาภายในครอบครัวใหม่ ทำให้เขาเริ่มมองหาทางออก จนเมื่อถึงวัยเกณฑ์ทหาร เขาตัดสินใจสมัครเข้าเป็นทหารเกณฑ์เพื่อหลีกหนีปัญหาชีวิตเดิม
เมื่อครบกำหนด เขาเลือกสมัครต่อและค่อย ๆ เติบโตในสายงานทหาร กลายเป็นทหารประทวนตามลำดับ หน้าที่การงานทำให้เขาเริ่มมีระเบียบชีวิตมากขึ้น และห่างจากความวุ่นวายในอดีต

เย็นวันศุกร์ผมกลับบ้าน เช้าวันเสาร์นั้น ผมได้รับสายจาก 'จ่านพ' แกบอกว่าจะขอคุยเรื่องตารางเวลาการเรียนการสอน และนัดให้ผมไปหาที่ฐานปฏิบัติการ สายๆ วันนั้นผมจึงอาบน้ำแต่งตัวออกเดินทางตามเวลา ปกติแล้วผมไม่เคยเฉียดกายมาแถวนี้เลย ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน เพราะมันไม่ใช่ทางผ่านกลับบ้าน

บรรยากาศในเช้าวันนี้ดูเงียบสงบ ทหารยามตรงทางเข้าที่คุ้นหน้าผมดีจึงปล่อยให้ผ่านไปอย่างสะดวก พร้อมเดินนำผมตรงไปยังบ้านพักของจ่านพ เขาเอ่ยขออนุญาตตามระเบียบ เมื่อได้รับเสียงตอบรับจากด้านใน ทหารยามก็ถอยกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

เมื่อผมก้าวเข้าไปข้างใน ก็พบจ่านพในสภาพที่เหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ มีเพียงผ้าขนหนูผืนสั้นเต่อเหนือเข่าพันรอบเอวสอบหนาอย่างหมิ่นเหม่ ดูแล้วหวาดเสียวว่าปมผ้าจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ แกบอกให้ผมนั่งรอที่เบาะ ก่อนที่แกจะหันไปจัดการตัวเอง สภาพห้องพักของแกดูไม่ต่างจากห้องของพี่อินเท่าไหร่นัก แต่ดูเหมือนจ่านพจะพักที่นี่คนเดียวโดยไม่ได้แชร์ห้องกับใคร

ผมกวาดสายตามองไปรอบห้องแก้เก้อ จนสุดท้ายสายตาก็วนกลับมาหยุดที่ร่างสูงใหญ่ของจ่านพอีกครั้ง แกสูงราวๆ 180 เซนติเมตร ผิวสีเข้มกรำแดด มีมัดกล้ามเนื้อสมส่วนกำลังดี ไม่ได้หนาเตอะจนเกินไปเหมือนพวกนักเพาะกาย แผงอกและหน้าท้องขึ้นลอนเป็นก้อนแข็งชัดเจน ในวัย 36 ปี แกอยู่ในช่วงวัยฉกรรจ์ที่สมบูรณ์เต็มที่ ลายสักอักขระโบราณที่ลากยาวจากไหล่ซ้ายไปไหล่ขวาและลาดต่ำลงมาตรงกลางอก ยิ่งขับให้แกดูดิบเถื่อน สมกับเป็นชายชาติทหารนักรบ ประกอบกับหนวดเคราสีดำที่ขลิบแต่งอย่างเป็นระเบียบ ยิ่งเสริมลุคแดดดี้มาดอบอุ่น... บอกตรงๆ ว่าสเปคผมเลยแหละ

“ตามสบายนะน้อง... พี่ขอแต่งตัวแป๊บหนึ่ง”
แกหันมาบอกพลันนั่งยอง ๆ รื้อกองเสื้อผ้าแถวนั้น วินาทีนั้นผ้าขนหนูร่นจนเผยให้เห็นสัดส่วนความเป็นชายแวบหนึ่ง แกเดินไปเดินมาหยิบจับโน่นนี่จนผ้าขนหนูสะบัดไหวไปตามจังหวะก้าวเดิน
“กางเกงในวางไว้ไหนวะ... หาไม่เจอ” แกบ่นพึมพำกับตัวเอง
ผมที่มองอยู่ได้แต่ทำตาปริบๆ ก่อนจะหลุดปากออกไปอย่างลืมตัว “เอ่อ... ให้ผมช่วยหาไหมครับ” ...ปากไวอีกแล้วกู!
จ่านพชะงักไปเล็กน้อย ถ้าไม่สังเกตดีๆ คงไม่เห็นว่ามุมปากของแกแอบกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แกเดินตรงมายืนค้ำหัวผม สิ่งที่นูนเด่นอยู่ใต้ผ้าขนหนูผืนบางนั้นอยู่ในระดับสายตาของผมพอดี... แทบจะชนหน้าอยู่แล้ว
“อ่ะ... ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยหา”
แกว่าพลางหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะข้างๆ ผม แกเหยียดขาทั้งสองข้างออกไปตรงๆ แล้วใช้ฝ่ามือลูบไล้นวดเฟ้นตั้งแต่หัวเข่าขึ้นมาถึงโคนขาอ่อน จังหวะนั้นผ้าขนหนูร่นขึ้นมาจนส่วนสงวนแทบจะโผล่ออกมาทักทาย ผมได้แต่มองตามตาค้าง อดคิดไม่ได้ว่าจ่านพกำลังตั้งใจยั่วผมอยู่ชัดๆ สมองของผมเบลอและตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ
“น้องกินอะไรมายัง... เอากาแฟไหม” เสียงของจ่านพช่วยดึงสติผมให้กลับคืนมา “กินมาแล้วครับ” ผมตอบอ้อมแอ้ม

“น้อง... นวดเป็นไหม” จู่ ๆ แกก็เปลี่ยนเรื่องถามขึ้นมาดื้อๆ “เอ่อ... พอได้ครับ ผมนวดให้แม่บ่อยๆ” ผมตอบไปตามความจริง
“งั้น... ช่วยนวดให้พี่หน่อยสิ ขาตึง ปวดหลังไปหมดเลย” แกพูดพลางทำท่าทุบขาและทุบหลังตัวเองประกอบ “ก็ได้ครับ” ผมตกปากรับคำ ...เอาวะ ถือว่าช่วยเหลือกำลังพลรั้วของชาติ“เริ่มตรงไหนก่อนดีครับ”
“หลังก่อนเลย” แกว่าพลางพลิกตัวหันหลังให้

ผมคิดในใจว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แกจะได้ไม่เห็นสีหน้าของผมว่ากำลังคิดฟุ้งซ่านอะไรอยู่ ทันทีที่ฝ่ามือของผมสัมผัสลงบนผิวเนื้อ แผ่นหลังของแกตึงและแข็งแกร่งมาก ผมเริ่มบีบเค้นจากไหล่กว้าง ก่อนจะไล่ระดับลงมาตามแผ่นหลังหนาและเอวสอบ นวดวนเวียนอยู่อย่างนั้นพักใหญ่

“น้อง... เปลี่ยนมานวดด้านหน้าด้วยสิ” แกเอ่ยเสียงพร่าพร้อมขยับเปลี่ยนท่าทาง
จ่านพพลิกตัวนอนหงายเหยียดขากว้าง หัวหนุนหมอน แกจัดแจงปัดผ้าขนหนูผืนสั้นนั้นให้เข้าที่ แต่มันก็แทบจะปิดอะไรไว้ไม่มิดเลย ผมขยับไปนั่งลงที่ปลายเท้า เริ่มนวดตั้งแต่ฝ่าเท้า หน้าแข้ง ไล่ขึ้นมาเรื่อย ๆ จนเลยหัวเข่า และแล้วสายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งใต้ผ้าขนหนูที่เริ่มขยายตัวจนดันเนื้อผ้าสั่นระริก
ผมเงยหน้าขึ้นมอง แกกำลังส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ เหมือนจงใจให้ส่วนนั้นผงาดขึ้นมาท้าทายตบะของผม ผมรีบเรียกสติอันน้อยนิดกลับมาแล้วเอ่ยบอกแก “ผมนั่งท่านี้ดีกว่าครับ...”

ผมตัดสินใจหันหลังให้แก ขยับตัวขึ้นไปคุกเข่าคร่อมขาทั้งสองข้างของแกไว้โดยไม่ได้ทิ้งน้ำหนักลงไป ท่าคุกเข่าที่ต้องบีบนวดหน้าแข้งไปพร้อมๆ กัน ทำให้สะโพกของผมต้องโยกย้ายขึ้นลงเป็นจังหวะ และยิ่งขยับตัวขึ้นสูง บั้นท้ายของผมก็ยิ่งขยับเข้าใกล้จุดกึ่งกลางกายของจ่านพมากขึ้นที

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1พลังน้ำใจ +16 Zenny +300 ย่อ เหตุผล
ดอกม่วง + 16 + 300

ดูบันทึกคะแนน

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
65371
พลังน้ำใจ
333986
Zenny
120291
ออนไลน์
27878 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-5 00:10:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
1719
พลังน้ำใจ
25507
Zenny
355
ออนไลน์
1995 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-5 02:04:48 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ลุ้นอะ มาต่อไวไวนะ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
11
ตอบกลับ
2608
พลังน้ำใจ
35003
Zenny
2738
ออนไลน์
11537 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-5 02:38:02 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ลุ้นๆครับ

นายกสโมสร

กระทู้
28
ตอบกลับ
37062
พลังน้ำใจ
208454
Zenny
209930
ออนไลน์
32385 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-5 06:28:06 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณนะครับ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
5490
พลังน้ำใจ
35805
Zenny
9951
ออนไลน์
3886 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-5 06:28:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
พี่อินครับ จ่านพจะตีฐานที่มั่นของน้องดีนแล้วครับ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
2028
พลังน้ำใจ
45857
Zenny
17662
ออนไลน์
11978 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-5 06:49:30 | ดูโพสต์ทั้งหมด
นิสิตภาคบัณฑิต (M.D.A)
Money Donate Approved
กระทู้
1
ตอบกลับ
429
พลังน้ำใจ
6950
Zenny
6507
ออนไลน์
2770 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-5 20:23:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
1
ตอบกลับ
7406
พลังน้ำใจ
46850
Zenny
7962
ออนไลน์
2485 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-5 22:45:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากครับ

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
22266
พลังน้ำใจ
116153
Zenny
57485
ออนไลน์
15922 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-5 23:09:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ประธานนักศึกษา

กระทู้
0
ตอบกลับ
15249
พลังน้ำใจ
59200
Zenny
64836
ออนไลน์
11049 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-6 08:48:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

ประธานนักศึกษา

กระทู้
3
ตอบกลับ
6327
พลังน้ำใจ
60745
Zenny
37121
ออนไลน์
4700 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-6 09:42:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ
Let it go

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
1
ตอบกลับ
1613
พลังน้ำใจ
13775
Zenny
2051
ออนไลน์
1770 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-6 14:19:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ประธานนักศึกษา

กระทู้
7
ตอบกลับ
12418
พลังน้ำใจ
76905
Zenny
54929
ออนไลน์
4420 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-7 19:20:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สนุกดี

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
1079
พลังน้ำใจ
20515
Zenny
131
ออนไลน์
2463 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-7 23:32:03 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
21142
พลังน้ำใจ
107667
Zenny
49541
ออนไลน์
4347 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-8 06:24:26 | ดูโพสต์ทั้งหมด
สบายตัวไปเลย ขอบคุณนะครับ

นายกสโมสร

กระทู้
637
ตอบกลับ
26705
พลังน้ำใจ
153763
Zenny
684541
ออนไลน์
18002 ชั่วโมง

สมาชิกจีโฟกาย 100%สมาชิกระดับแพลตตินั่มสมาชิกระดับทับทิมสมาชิกระดับไพลินสมาชิกระดับมรกตสมาชิกระดับเพชรสมาชิกระดับเพชรบริหารสมาชิกระดับเพชรคู่สมาชิกระดับตรีเพชรสมาชิกระดับมงกุฎ

โพสต์ 2026-6-10 17:09:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไอ้ไม่ตั้งใจนี่แหละ ดูธรรมชาติน่าล่อ

นายกสโมสร

กระทู้
637
ตอบกลับ
26705
พลังน้ำใจ
153763
Zenny
684541
ออนไลน์
18002 ชั่วโมง

สมาชิกจีโฟกาย 100%สมาชิกระดับแพลตตินั่มสมาชิกระดับทับทิมสมาชิกระดับไพลินสมาชิกระดับมรกตสมาชิกระดับเพชรสมาชิกระดับเพชรบริหารสมาชิกระดับเพชรคู่สมาชิกระดับตรีเพชรสมาชิกระดับมงกุฎ

โพสต์ 2026-6-10 17:10:00 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ไอ้ไม่ตั้งใจนี่แหละ ดูธรรมชาติน่าล่อ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
1686
พลังน้ำใจ
11650
Zenny
8712
ออนไลน์
535 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-11 03:59:56 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

ประธานนักศึกษา

กระทู้
0
ตอบกลับ
11842
พลังน้ำใจ
73945
Zenny
2090
ออนไลน์
11358 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-11 09:06:46 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-16 12:18 , Processed in 0.155621 second(s), 29 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้