แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Ark เมื่อ 2026-6-12 11:42
สวัสดีครับ
ผมเริ่มหัดแต่งนิยายโดยใช้ AI เข้าช่วยนะครับ นี่เป็นเรื่องแรกที่ผมได้ลองพัฒนาเทคนิคและ prompt จนพอใจ ก็เลยเอามาลองให้อ่านเล่นกัน
เรื่องนี้อาจจะภาษาแปลกจากลีลาการเขียนทั่วไปของผมสักหน่อย แต่ผมพยายามให้มันเข้าทางตัวเองที่สุดละครับ โครงเรื่องก็จะเหมือนๆแนวผม คือ หนุ่มล่ำ กรรมกร ทรมานควย รีดน้ำ edging แต่จะไม่โดนเข้าข้างหลังนะครับ ไม่ค่อยอินเป็นการส่วนตัว
ตอนนี้ให้อ่านกันก่อน จะได้รู้ว่าชอบกันไหม เดี๋ยวตอนหน้าจะขอเก็บเซนนีหน่อย กันคนมาเจอแล้วก้อปไปเฉยๆครับ
บทนำ : ค่ำคืนที่ความหิวชนะความอาย
เสียงพัดลมเก่าๆในห้องเช่ารูหนูส่งเสียงครางอื้ออึงไม่ต่างจากเสียงท้องของ “ครก”ที่ร้องประท้วงมาตั้งแต่ช่วงบ่าย หนุ่มต่างจังหวัดผิวเข้มร่างหนาวัยยี่สิบต้นๆนั่งกุมขมับอยู่บนฟูกตั้งเก่าร่างกายที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดจากการตรากตรำทำงานช่างและอาศัยการยกเวทฟรีในสวนสาธารณะไม่ได้ช่วยให้เขารอดพ้นจากความอดอยากไปได้งานรับเหมาช่วงนี้เงียบเป็นเป่าสากเงินเก็บก้อนสุดท้ายถูกใช้ไปกับค่าตั๋วรถเมล์และค่าน้ำประปาที่ค้างจ่ายตอนนี้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ซีดๆ ของเขามีเศษเหรียญรวมกันไม่ถึงยี่สิบบาทด้วยซ้ำ ความหิวที่ทิ่มแทงบวกกับค่าเช่าห้องที่ค้างมาสองเดือนทำให้ชายหนุ่มหน้าคมเข้มต้องยอมกลืนศักดิ์ศรีลงคอครกพาเรี่ยวแรงอันน้อยนิดเดินลงบันไดหอพักมายังร้านขายของชำใต้ตึกแสงไฟนีออนสีขาวหม่นของร้านโชห่วยสะท้อนให้เห็นร่างสูงโปร่งทว่ากำยำของเขายืนเก้ๆกังๆ อยู่หน้าแผงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป “ว่าไงไอ้เสือวันนี้เอาอะไรดีล่ะ?” “พี่เอ็กซ์” ชายวัยสามสิบปลายๆ เจ้าของร้านชำทักขึ้นเสียงทุ้มและสายตาคมกริบของแกกวาดมองตั้งแต่วงแขนแกร่ง ลำคอหนาไปจนถึงหน้าอกเสื้อยืดตราห่านคู่ที่ตึงเปรี๊ยะเพราะแผงอกของครก “เอ่อ...พี่เอ็กซ์ครับคือ...” ครกอึกอัก มือใหญ่ที่หยาบกร้านจากการทำงานช่างจับซองมาม่าสิบบาทไว้แน่น“ผมขอ...เซ็นมาม่าสองซองกับปลากระป๋องซองนึงก่อนได้ไหมครับพี่เงินค่าแรงงวดนี้ผู้รับเหมาเขายังไม่จ่ายเลย...ค่าหอก็ยังค้าง” พี่เอ็กซ์ละสายตาจากจอโทรทัศน์หันมามองครกเต็มตา แกลดแว่นสายตาลงเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจยาว “ครกเอ๋ย ครก...มาม่าในร้านกูก็จะหมดแผงเพราะมึงเซ็นไปนี่แหละ กูเป็นพ่อค้าไม่ใช่ศาลาคนทานนะเว้ย” “ผมรู้ครับพี่...แต่ผมไม่มีจริงๆถ้าหมดสัปดาห์นี้งานยังไม่เข้า ผมคงต้องกลับต่างจังหวัด” ครกก้มหน้าสายตาคมดุบัดนี้หม่นแสงลงด้วยความสิ้นหวัง พี่เอ็กซ์นิ่งไปครู่หนึ่งสายตาของแกเลื่อนต่ำลงไปสำรวจช่วงล่างของครกกางเกงยีนส์ตัวเก่งของครกนั้นค่อนข้างคับและเพราะความหนาแน่นของบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างในทำให้เป้ากางเกงของเขาโป่งนูนออกมาเป็นก้อนใหญ่โตจนผิดสังเกตมาแต่ไหนแต่ไรพี่เอ็กซ์กระตุกยิ้มมุมปาก “มึงอยากได้เงินไหมไอ้ครก? เงินก้อนใหญ่ชนิดที่ว่าจ่ายค่าหอครบแล้วยังมีเงินเหลือไปซื้อเวย์โปรตีนมากินบำรุงหุ่นมึงด้วย”พี่เอ็กซ์เดินกลับมาพิงเคาน์เตอร์ กอดอกมองหนุ่มรุ่นน้อง “งานอะไรครับพี่? งานแบกหามหรืองานช่างอะไรผมทำได้หมด”ครกตื่นตัวขึ้นมาทันที “งานสบายกว่านั้นเยอะ...หุ่นอย่างมึงหน้าตาคมๆ แมนๆ แบบนี้ ไปสมัครเป็นสตาฟฟ์หรือแดนเซอร์ที่บาร์อะโกโก้ชายแถวสีลมสิเพื่อนกูเป็นผู้จัดการอยู่ที่นั่น มันบ่นอยากได้เด็กใหม่ๆ หน้าไทยๆ หุ่นล่ำๆอยู่พอดี แค่มึงไปยืนนุ่งกางเกงในตัวเดียวโชว์หุ่นให้พวกเกย์พวกฝรั่งกระเป๋าหนักดูทิปคืนนึงก็มากกว่าค่าแรงขั้นต่ำมึงทั้งสัปดาห์แล้ว” คำว่า ‘บาร์อะโกโก้ชาย’ และ ‘เกย์’ ทำให้ครกหน้าถอดสีร่างหนาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติใบหน้าคมเข้มร้อนผ่าวด้วยความรู้สึกหลายอย่างผสมปนเปกัน “ไม่...ไม่เอาหรอกพี่เอ็กซ์ผมทำไม่ได้หรอก” ครกปฏิเสธเสียงแข็ง แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก“ผมเป็นผู้ชายแท้ๆ อีกอย่าง...ผม...ผมมีปัญหา” “ปัญหาอะไรของมึง? หุ่นมึงนี่ระดับนายแบบเลยนะไอ้ครกมึงยกเวทจนซิกแพคแน่นขนาดนี้ ลูกค้าชอบจะตายไป” พี่เอ็กซ์ขมวดคิ้วไม่เข้าใจท่าทีปฏิเสธหัวชนฝาของอีกฝ่าย “พี่ไม่รู้อะไร...”ครกพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ ปมด้อยในอดีตที่ถูกฝังลึกฉายเข้ามาในหัว ภาพตอนเด็กๆที่ถูกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านรุมล้อมล้อเลียน ภาพเพื่อนๆในวัยหนุ่มที่จับเขาแก้ผ้าเปิดของลับโชว์กันเพื่อความสนุกสนานและเสียงหัวเราะเยาะหยันที่เรียกเขาว่า ‘ไอ้คก’ เพราะสภาพเนื้อตัวส่วนนั้นที่อัปลักษณ์ผิดมนุษย์มนา “ของผม...ของผมมันประหลาดมันอัปลักษณ์ พี่เอ็กซ์...มันใหญ่เกินไปแถมยังมีปุ่มขึ้นเต็มไปหมดเหมือนคางคก...ไข่ผมก็มีสามใบถ้าผมต้องไปถอดกางเกงให้คนอื่นเห็น พวกเขาต้องหัวเราะเยาะและรังเกียจผมแน่ๆ”ครกสารภาพออกมาหมดเปลือก หยาดน้ำตาแห่งความอัปยศเกือบจะเอ่อล้นดวงตาคมดุ พี่เอ็กซ์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจแกไม่ได้มีท่าทีรังเกียจทว่ากลับมีประกายความกระหายและอยากรู้อยากเห็นวาบผ่านในดวงตาของเสือเฒ่าแกก้าวเข้ามาใกล้ครกจนระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆของพี่เอ็กซ์ผสมกับกลิ่นเหงื่อหนุ่มของครกอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียด “ประหลาด? ใหญ่โตเหมือนคางคกงั้นเหรอ...” พี่เอ็กซ์พึมพำเสียงต่ำพร่าลง “ไอ้ครก...มึงอย่ามาโกหกกูเพื่อเลี่ยงงานเลยดีกว่าของแบบนั้นมันมีจริงที่ไหน ถ้ามึงไม่ได้โม้...ไหนมึงลองควักออกมาให้กูดูกับตาซิ” “พี่เอ็กซ์!ไม่เอา...ผมอาย” ครกหน้าแดงก่ำ พยายามจะหันหลังหนี แต่พี่เอ็กซ์คว้าข้อมือหนาของครกไว้แน่นแรงของชายวัยกลางคนไม่ได้มากไปกว่าแรงช่างอย่างครก แต่สถานะความเป็น ‘เจ้าหนี้’และ ‘ความหิว’ มันค้ำคอจนทำให้ครกยอมยืนนิ่งอยู่กับที่ “ถ้ามึงไม่ให้กูดูเพื่อพิสูจน์กูจะไม่ให้มึงเซ็นอะไรทั้งนั้น” พี่เอ็กซ์ขู่แกมบังคับสายตาจ้องเขม็งไปที่เป้ากางเกงยีนส์ที่โป่งนูน “แต่ถ้ามึงยอมเปิดให้กูดูแล้วมันเป็นอย่างที่มึงพูดจริงๆ...กูจะยกค่ามาม่าคืนนี้ให้และกูจะช่วยพิจารณาเองว่ามึงทำงานนี้ได้ไหม” ครกยืนหายใจหอบเหนื่อยความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง ศักดิ์ศรีความเป็นชายแมนๆของเขากำลังถูกท้าทายด้วยความอัปยศ แต่ความจริงที่ว่าไม่มีกินมันช่างโหดร้ายกว่าชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก มือหนาที่สั่นเทาค่อยๆ เลื่อนลงไปที่หัวเข็มขัดเหล็กเขาปลดมันออกช้าๆ เสียงโลหะกระทบกันดัง แกรก ชวนใจสั่นครกรูดซิปกางเกงยีนส์ลงเผยให้เห็นกางเกงบ็อกเซอร์สีเข้มที่รัดแน่นจนเนื้อผ้าตึงเปรี๊ยะดันตัวออกมาด้านหน้า “ดึงลงมา...”พี่เอ็กซ์สั่ง เสียงสั่นพร่าอย่างเห็นได้ชัด แกกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ครกหลับตาแน่นด้วยความสูญเสียความภาคภูมิใจมือหนาจับขอบกางเกงในแล้วรั้งมันลงมาพร้อมกับกางเกงยีนส์จนไปกองอยู่ที่ต้นขา...และในวินาทีนั้น ‘อสูรกาย’ที่เขาซ่อนเร้นไว้จากโลกใบนี้ก็ดีดผุดออกมาสู่สายตาภายนอก พี่เอ็กซ์ถึงกับตาค้างและอ้าปากค้างไปหลายวินาทีภาพตรงหน้ามันเหนือกว่าที่แกจินตนาการไว้ลิบลับ ท่อนเนื้อขนาดมหึมาที่แม้จะยังไม่ตื่นตัวเต็มที่แต่อนาโตมี่ของมันกลับยาวหนาและหนักอึ้งจนหัวเห็ดบานใหญ่ห้อยหัวลงต่ำและสิ่งที่ทำให้พี่เอ็กซ์ต้องลอบกลืนน้ำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าคือผิวสัมผัสรอบลำลำควยของครกไม่ได้เรียบเนียนเหมือนคนทั่วไป แต่มันมีปุ่มเนื้อซีสต์ขนาดเท่าเม็ดไข่มุกนูนเด่นขึ้นเรียงรายสลับซับซ้อนรอบลำตัวจนดูคล้ายกับแท่งอาวุธที่ถูกดัดแปลงมาอย่างโหดดิบยิ่งไปกว่านั้น ถุงอัณฑะที่ห้อยย้อยอยู่ด้านล่างกลับมีขนาดใหญ่โตคับแน่นภายในถุงไข่ที่ตึงคัดนั้นมีลูกบอลกลมใหญ่เท่าไข่ห่านถึงสามใบอัดแน่นกันอยู่จนกองเต็มหน้าขาหนาของเขามันดูดุดัน แปลกแยก และเต็มไปด้วยพลังขับทางเพศที่ดิบเถื่อน “ฮะ...เฮ้ย...”พี่เอ็กซ์เปล่งเสียงออกมาได้อย่างยากลำบาก แกจ้องมองสิ่งนั้นตาไม่กระพริบลมหายใจถี่รัวขึ้น “นี่มัน...ของจริงเหรอวะเนี่ย...” ครกยืนตัวสั่น ใบหน้าคมเข้มหันหนีไปทางอื่นความอับอายแล่นพล่านจนหัวใจเต้นโครมคราม“พี่เห็นแล้วใช่ไหม...มันน่าเกลียดใช่ไหมล่ะพี่ ใครเห็นก็ต้องกลัวต้องล้อเลียนผม...” น้ำตาของชายหนุ่มร่างใหญ่เปียกชื้นคลออยู่รอบดวงตาถ้าเขาจะมีเงินสักห้าหมี่น เอาไปจ่ายค่าผ่าตัดซีสต์ออกได้ตามที่หมอเคยแนะนำชีวิตเขาคงดีกว่านี้
Flashback 1 : บาดแผลใต้แสงไฟสลัวในซ่องต่างจังหวัด
กลิ่นธูปหอมราคาถูกผสมกับกลิ่นแป้งเย็นและกลิ่นบุหรี่ในสถานบริการกึ่งไม้กึ่งปูนหลังวัดกลายเป็นกลิ่นที่ “ครก” เกลียดฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้ วันนั้นคือวันที่เขาอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์เพื่อนร่วมแก๊งมอเตอร์ไซค์สี่ห้าคนพากันลงขัน พาเขามา “ขึ้นครู”เพื่อฉลองความเป็นชาย ครกในวัยหนุ่มกระทงที่มีร่างกายกำยำเกินวัยเดินตามกลุ่มเพื่อนเข้าไปด้วยหัวใจที่เต้นรัว ทั้งตื่นเต้นและกังวลใจลึก ๆกับสิ่งที่เขาซ่อนไว้ใต้กางเกงยีนส์มาตลอดชีวิต “ไอ้ครกหุ่นแม่งอย่างเถื่อนวันนี้มึงจัดหนักเลยนะเว้ย เลือกคนสวยที่สุดในตู้ไปเลย!”เพื่อนคนหนึ่งตะโกนสำทับพร้อมเสียงหัวเราะเฮฮา ครกตัดสินใจเลือกหญิงสาวคนหนึ่ง เธอชื่อ“พี่ดา” สาวไซส์เล็กหน้าตาจิ้มลิ้มที่ดูใจดีที่สุดในตู้กระจกเขาเดินตามเธอเข้าห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆที่มีเพียงเตียงนอนบุหนังสีแดงโซเซกับพัดลมตั้งโต๊ะส่งเสียงดังครางครืด ๆ “ถอดผ้าออกสิรูปหล่อ ไม่ต้องอายพี่จะสอนงานให้เอง” พี่ดาพูดด้วยรอยยิ้มอาชีพพลางสะบัดผ้าขนหนูวางไว้หัวเตียง ครกค่อย ๆ ปลดเข็มขัดด้วยมือที่สั่นเทาทันทีที่เขารูดซิบกางเกงยีนส์ลง และผ้าชั้นในหลุดพ้นจากโคนขา...บรรยากาศในห้องก็พลันเงียบสนิทลงราวกับโลกหยุดหมุน พี่ดาที่กำลังเตรียมถุงยางถึงกับชะงักงันดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตระหนกเมื่อเห็นสิ่งที่ดีดตัวออกมาจากกางเกงของเด็กหนุ่ม มันไม่ใช่เครื่องเพศของคนปกติแต่มันคือ “อสูรกาย” สีคล้ำยาวเหยียดมหึมาลำเขื่องหนาแน่นไปด้วยปุ่มปมสีเข้มที่ขึ้นซ้อนกันรอบลำราวกับผิวคางคกจากการกลายพันธุ์ผสมกับอัณฑะสามใบที่เบียดเสียดกันอยู่ในถุงหนังสีเข้มกองพองเต็มหน้าขา “ว๊าย! ตัวอะไรเนี่ย!”พี่ดาร้องลั่นพลางถอยกรูดไปจนหลังชนฝาห้อง “พะ...พี่ครับ คือมันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิด...”ครกพยายามจะอธิบายด้วยเสียงที่แหบพร่า “เชี่ยยยย! นี่คนหรือสัตว์ประหลาดกันแน่? ตะปุ่มตะป่ำขนาดนี้แถมยังใหญ่หยั่งกับขวดน้ำสิงห์ เป็นกะหรี่มาทั้งชาติไม่เคยพบเคยเห็นใครจะไปรับไหว!” เธอโวยวายด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด “ไปหาที่อื่นเลยไป๊!ถ้ารับของมึงเข้าไปจิ๋มกูไม่แหกถึงลิ้นปี่เลยเหรอ!” เสียงเอะอะโวยวายทำให้คนดูแลและเพื่อน ๆของครกต่างวิ่งมาดูที่หน้าห้อง ครกต้องรีบคว้ากางเกงขึ้นมาใส่ด้วยความลนลานน้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอายถึงขีดสุด เขาเดินคอตกออกมาท่ามกลางสายตาของพวกผู้ชายและสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจปนหวาดกลัวจากสาว ๆ ในร้านคนอื่นที่ได้รับคำบอกเล่าต่อๆ กัน “พี่ไม่มีคน... ไม่มีใครรับงานนี้หรอกน้องชายของน้องมันน่ากลัวเกินไป” แม่เล้าบอกเขาตรง ๆ หลังจากเข้าไปดูในห้อง
Flashback 2 : การพิพากษาใต้เงาไม้ – เมื่อปมด้อยกลายเป็นเครื่องสังเวย
บรรยากาศหลังซ่องบ้านนอกคืนนั้นเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดครกเดินนำหน้าเพื่อน ๆ กลับไปยังจุดจอดมอเตอร์ไซค์โดยไม่พูดไม่จาใบหน้าคมเข้มบูดบึ้งและฉายแววเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิดแต่สำหรับวัยรุ่นคะนองศึกกลุ่มนี้ ความเงียบของครกคือความท้าทายที่น่าลิ้มลอง “เฮ้ย ไอ้ครก! ตกลงพี่ดาเขาว่าไงวะ? มึงเข้าไปแป๊บเดียวเขาร้องลั่นบ้านหยั่งกับเห็นผี”‘ไอ้บาส’ หัวโจกในกลุ่มเดินเข้ามาคล้องคอพลางหัวเราะร่า“หรือว่าของมึงมันสั้นจนเขาหาไม่เจอวะ? ฮ่าๆๆ” “ไม่มีอะไรหรอก... กลับเถอะพี่ ผมง่วง”ครกพยายามสะบัดตัวออก แต่แรงกัดไม่ปล่อยของเพื่อน ๆ เริ่มทวีคูณ “ไม่ได้เว้ย! มึงทำพวกกูเสียหน้าเสียเงินค่าเหล้าเลี้ยงมึงตั้งเยอะแต่ดันไม่ได้ขึ้นครู” ‘ไอ้ต้อม’อีกคนกรูเข้ามาดักหน้า “มึงปกปิดอะไรพวกกูอยู่?หรือว่ามึงไม่ใช่ผู้ชาย?” คำสบประมาทพุ่งเข้าชนความรู้สึกของครกอย่างจังแต่เขาก็ยังเลือกที่จะเงียบ จนกระทั่งถึงจุดพักริมอ่างเก็บน้ำที่ไร้ผู้คนความคะนองก็เปลี่ยนเป็นการคุกคาม เมื่อเห็นครกพยายามจะเดินหนีเพื่อนสามสี่คนก็แลกเปลี่ยนสายตากันโดยไม่ได้นัดหมาย “จับมันล็อคดิ๊! กูอยากรู้ว่า ‘ความลับ’ของมันคืออะไร!” ครกถูกแรงควายของเพื่อน ๆ รุมทึ้งแม้เขาจะตัวใหญ่และมีกล้ามเนื้อจากการทำงานหนักแต่เมื่อโดนรุมล็อคแขนล็อคขาจนล้มลงกับพื้นหญ้าเขาก็แทบกระดิกไม่ได้เขาดิ้นรนสุดแรงเกิด ปากพยายามตะโกนห้ามด้วยเสียงสั่นเครือ “อย่า!พี่อย่าทำแบบนี้! ผมไหว้หละ!” แคว่ก! เสียงซิปยีนส์ถูกรูดลงอย่างป่าเถื่อนตามด้วยกางเกงชั้นในที่ถูกกระชากลงไปกองที่ข้อเท้าลมหนาวปะทะเข้ากับท่อนล่างที่เปลือยเปล่า ทันทีที่ 'อสูรกาย' หลุดพ้นจากพันธนาการผ้าเสียงหัวเราะเยาะเย้ยรอบข้างก็พลันเงียบกริบลงแทนที่ด้วยเสียงสูดปากด้วยความอึ้ง “เชี่ย... นี่มันของคนจริง ๆ เหรอวะ?” บาสครางออกมาด้วยความตกใจ แม้ในขณะที่มันยังสงบนิ่งและอ่อนตัวอยู่ขนาดของมันก็ยาวพาดโคนขาอย่างน่าประหลาดลำเนื้อสีเข้มมหึมาที่เต็มไปด้วยปุ่มซีสต์นูนเด่นชัดเจนเป็นปุ่มกระจายตัวอยู่ทั่วลำและถุงอัณฑะที่พองโตเป็นก้อนสามลูกอัดแน่นอยู่ข้างล่างนั่นมันดูผิดแปลกและน่ากลัวเกินกว่าที่เด็กหนุ่มในวัยเดียวกันจะจินตนาการถึง “ไอ้สัส... ที่เขาเรียกมึงว่า ไอ้ครกนี่ไม่ใช่แค่ชื่อเล่นแล้วมั้ง ผิวมึงแม่งคางคกชัด ๆตะปุ่มตะป่ำหยั่งกับไปฝังมุกมาทั้งโรงงาน!” ต้อมหัวเราะพรืดพลางใช้เท้าสะกิดเบา ๆ“แล้วนี่ถ้ามันแข็งขึ้นมา มันไม่ระเบิดตายเลยเหรอวะ?ไหนดูดิ๊!” ความอัปยศพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อมือของเพื่อน ๆเริ่มรุมกัน 'ปั่น' และรูดรั้งสิ่งนั้นของครกด้วยความอยากรู้อยากเห็นครกนอนกัดฟันจนกรามแทบแตก น้ำตาแห่งความอัปยศไหลรินออกมาทางหางตาร่างกายที่ไร้ทางสู้สั่นสะท้านไปตามจังหวะการถูกคุกคาม เมื่อเลือดเริ่มสูบฉีดอสูรกายใต้ร่มผ้าก็เริ่มสำแดงฤทธิ์ มันขยายตัวจนหนาและยาวขึ้นเรื่อย ๆจนมีขนาดเกือบเท่าขวดน้ำปลา ปุ่มเนื้อพองนูนออกมาจนเห็นเป็นเงาตะปุ่มตะป่ำชัดเจนภายใต้แสงจันทร์เส้นเลือดปูดโป่งไปตามรอยหยักของผิวหนังดูราวกับสัตว์ประหลาดที่กำลังจะตื่นจากการหลับใหล “โอ้โห! มึงดูดิ! แม่งหยั่งกับสากกะเบือ!”บาสอุทานพลางใช้มือเปรียบเทียบขนาด “ไม่แปลกที่พี่ดาจะวิ่งหนีของมึงมันไม่ได้หล่อเลยนะไอ้ครก แต่มันน่ากลัวฉิบหายใครได้มึงเป็นผัวจิ๋มคงระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์!” “ไอ้คก! ไอ้คางคกควยปุ่ม!” เสียงล้อเลียนดังก้องไปทั่วอ่างเก็บน้ำ เพื่อนๆ ต่างพากันรุมชี้และขำขันกับ 'ปมด้อย' ของเขาอย่างสนุกสนาน ครกทำได้เพียงนอนนิ่งสนิทปล่อยให้ความอัปยศกัดกินจิตใจ เขารู้สึกเหมือนตัวเองไม่ใช่คนแต่เป็นตัวประหลาดที่เป็นเพียงเครื่องบันเทิงใจให้คนอื่น นั่นคือคืนที่"ความภูมิใจในความเป็นชาย" ของครกถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดและเขาก็เริ่มเกลียดชังอวัยวะส่วนนั้นของตัวเองนับแต่นั้นมา
| 
หวาดดีคราบบ หวัดดีปี 2017
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-6-3 21:10:55
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-6-3 21:55:27
โพสต์ 2026-6-3 22:13:46
โพสต์ 2026-6-4 01:00:53
โพสต์ 2026-6-4 20:17:48
