ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 2657|ตอบกลับ: 82

แปลที่แปลว่าควย 1

 มาแรง [คัดลอกลิงก์]

มาเฟียนักศึกษา

กระทู้
23
ตอบกลับ
160
พลังน้ำใจ
3503
Zenny
7105
ออนไลน์
1092 ชั่วโมง
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ahlideen เมื่อ 2026-7-1 22:51

สวัสดีครับ... ผมเป็นเด็กหนุ่มที่เติบโตมาจากปลายด้ามขวานของประเทศไทย ดินแดนที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันน่าค้นหา หลังจากที่เรียนจบชั้นมัธยมปลาย ก้าวสำคัญในชีวิตก็เริ่มต้นขึ้นเมื่อผมสอบเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยของรัฐ ณ วิทยาเขตปัตตานี ในช่วงเวลานั้น สถานการณ์ความไม่สงบในพื้นที่ปะทุขึ้นและทวีความรุนแรงอย่างต่อเนื่อง ภาพของกองกำลังทหารและเจ้าหน้าที่ความมั่นคงจากนอกพื้นที่ที่ถูกส่งเข้ามาตรึงกำลังรักษาความสงบกระจายไปทั่วทุกตารางนิ้วของสามจังหวัดชายแดนภาคใต้จึงกลายเป็นเรื่องชินตา
แต่สำหรับเด็กปี 1 อย่างผมที่ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แค่ในรั้วมหาวิทยาลัยอันอบอุ่น เรื่องราวเหล่านั้นดูเหมือนจะห่างไกลจากความรู้สึกไปสักหน่อย วันจันทร์ถึงวันศุกร์มีเพียงจักรยานคู่ใจคอยปั่นไปเรียนตามตึกต่างๆ พอถึงวันเสาร์อาทิตย์ถ้าหากนึกขยันขึ้นมาบ้าง ก็จะปั่นออกไปสูดอากาศและหาของกินที่ตลาดนัดหรือไม่ก็สวนสมเด็จฯ ชีวิตเรียบง่ายราวกับตัดขาดจากโลกภายนอก
จนกระทั่งขยับขึ้นมาอยู่ปี 2 ชีวิตวัยรุ่นของผมเริ่มมีอิสระโลดแล่นมากขึ้นเมื่อย้ายออกมาอยู่หอนอก และมีรถจักรยานยนต์เป็นของตัวเอง หลังจากที่ใช้ชีวิตเพลิดเพลินจนไม่ได้กลับบ้านนานหลายสัปดาห์ เสียงโทรศัพท์จากปลายสายของผู้เป็นแม่ที่เอ่ยปากตามด้วยความอ้อนวอนชวนให้คิดถึง บ้านเกิดรั้งให้ผมตัดสินใจบิดคันเร่งรถคู่ใจกลับบ้านทันทีหลังเลิกเรียนในเย็นวันศุกร์
ตลอดเส้นทางสายเปลี่ยว ยามแสงแดดเริ่มอ่อนแสงลง ผมต้องขับรถผ่านด่านตรวจทหารและจุดความมั่นคงเป็นระยะๆ กรวยยางสีส้มและแผงกั้นเหล็กถูกวางสลับฟันปลาซิกแซกไปมา ราวกับสนามทดสอบทักษะการขับขี่เพื่อขอใบอนุญาต บางด่านเจ้าหน้าที่ก็ส่งสัญญาณให้หยุดตรวจอย่างเข้มงวด แต่บางด่านกลับโบกมือปล่อยผ่านอย่างง่ายดาย อาจเป็นเพราะพวกเขาสังเกตเห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็กซ์ที่เป็นชุดนักศึกษาของผมก็เป็นได้
และในจังหวะที่ต้องชะลอรถนี่เอง สายตาของผมมักจะเผลอไปโฟกัสที่พี่ๆ ในเครื่องแบบเหล่านั้น... ยอมรับเลยว่าส่วนใหญ่หุ่นดีจนน่าใจหาย ทรงผมตัดสั้นเกรียนรับกับใบหน้า คมเข้ม ร่างกายสูงใหญ่ ล่ำสัน เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึงภายใต้ชุดลายพราง บางคนผิวขาวจัดออร่าจับจนหัวใจดวงน้อยๆ ของผมแอบสั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ คงเป็นเพราะลึกๆ แล้วผมเองก็มีความหลงใหลในคนเครื่องแบบอยู่เป็นทุนเดิม แต่พอได้ยินสำเนียงที่พวกเขาใช้ตะโกนคุยกัน ก็รู้ทันทีว่าชายหนุ่มเจ้าของร่างกำยำเหล่านี้ล้วนเดินทางมาจากต่างถิ่นแดนไกลแน่นอน
กระทั่งรถแล่นมาจนใกล้จะเข้าเขตหมู่บ้านของตัวเอง ด่านตรวจสุดท้ายก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า จากระยะไกล ผมมองเห็นร่างของทหารสองสามนายในชุดสนามเต็มยศกำลังยืนโบกมือส่งสัญญาณให้ผมนำรถเข้าจอดข้างทาง
“น้อง... มาจากไหนครับ?”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นเป็นคนแรก ผมเงยหน้าขึ้นมองสบตากับชายหนุ่มเจ้าของคำถามในชุดลายพรางเขียวที่มีอาวุธปืนพาดอยู่บนบ่าไหวๆ ‘เฮ้ย... มันหล่อว่ะ’ ผมอุทานในใจ ใบหน้าของเขาแม้จะคล้ำแดดไปบ้างตามประสาคนลุยงานภาคสนาม แต่มันกลับขับเน้นให้ดูดิบเถื่อนและเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก ทว่าพอตั้งสติได้ ผมก็แอบเซ็งกับคำถามเดิมๆ ที่ต้องตอบซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาเกือบทุกด่าน “ผะ... ผมมาจากมหาวิทยาลัยครับ” ผมเค้นเสียงตอบกลับไปเบาๆ ร่างกายแอบประหม่าจนเสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้
“เรียนที่ไหนล่ะเรา?” ชายหนุ่มคนเดิมยังคงรุกไล่ถามต่อ สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ใบหน้าของผมคล้ายกำลังสำรวจ
“ม.อ. ครับพี่”
“แล้วนี่กำลังจะไปไหน?”
“กลับบ้านครับ”
ผมพยายามตอบด้วยถ้อยคำที่สุภาพที่สุด เท่าที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งจะทำได้ (ตามปกติแล้ว คนในพื้นที่ถ้าไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่พูดภาษาใต้หรือภาษามลายูถิ่นเป็นภาษาแม่ ก็มักจะพูดภาษาใต้ไม่ได้ เวลาสื่อสารจึงต้องใช้ภาษาไทยกลางสำเนียงมาตรฐานเป็นหลัก)
“แล้วบ้านอยู่แถวไหนล่ะ?” พี่ทหารคนเดิมถามย้ำ น้ำเสียงดูจริงจังจนบรรยากาศเริ่มอึดอัด
“ไอ้พง! มึงถามน้องดีๆ หน่อยสิวะ ดูซิ... น้องกลัวจนตัวสั่นหมดแล้วนั่น”
เสียงทุ้มกังวานของทหารอีกนายที่ยืนอยู่ข้างๆ แทรกขึ้นมา น้ำเสียงแฝงความขี้เล่นและนุ่มนวลกว่าคนแรกอย่างเห็นได้ชัด ผมแอบคิดในใจอย่างประชดประชันว่าเออ... ถ้าตอบมั่วๆ ไป เขาจะรู้ไหมเนี่ย แต่ในความเป็นจริง ผมทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งๆ แล้วชี้มือไปทางข้างหน้า
“ก็แถวนี้แหละพี่ เลี้ยวตรงทางแยกข้างหน้านั้น ไปอีกนิดเดียวก็ถึงบ้านแล้วครับ”
“ห้ะ! จริงดิ?” พี่ทหารที่ชื่อพงอุทานออกมาทันที ใบหน้าคมเข้มนั้นเผยรอยยิ้มกว้างและแววตาเป็นประกาย เหมือนจะดีใจเสียเต็มประดาจนออกนอกหน้า
“น้อยๆ หน่อยมึง เจอคนน่ารักเข้าหน่อยทำเป็นตื่นเต้นนะไอ้พง” พี่ทหารอีกคนแซวขัดขึ้นมา พร้อมกับก้าวขาเข้ามาใกล้รถของผมมากขึ้น
คำพูดนั้นทำให้ผมทำตัวไม่ถูก ได้แต่ส่งยิ้มเขินอายจนแก้มทั้งสองข้างเริ่มร้อนผ่าว ในใจคิดเตลิดไปไกล... อะไรกัน นี่พี่มองว่ากูน่ารักเหรอ? กูแค่เป็นเด็กเรียบร้อยเองนะ
“แหม่... ทำมาเป็นว่ากูนะไอ้อิน มึงเองก็ใช่ย่อยซะที่ไหน” พี่พงหันไปแขวะเพื่อนขำๆ “ดูสิ คำพูดคำจาของมึง ทำเอาน้องเขาเขินจนหน้าแดงแป๊ดไปหมดแล้วเนี่ย”
คำหยอกล้อนั้นทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะหันไปมองทหารคนที่ชื่อ ‘อิน’ อย่างเต็มตา พี่อินเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างหนา กรรเชียงผายกว้าง และดูสูงใหญ่กว่าพี่พงอยู่เล็กน้อย ริมฝีปากของเขาดูคล้ำเข้มขึ้นนิดหน่อยซึ่งน่าจะเกิดจากการสูบบุหรี่ตามประสาชายชาติทหาร แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของผมที่สุดคือดวงตาหวานซึ้งคู่นั้น มันมีเสน่ห์ล้ำลึกอย่างประหลาด ยามที่เขาจ้องมองมามันชวนให้รู้สึกสยิวและเคลิบเคลิ้มอยู่ลึกๆ ในอก
“พวกมึงสองคนน่ะ เลิกหลีเด็กแล้วให้น้องเขาไปได้แล้ว จะตามไปส่งถึงเตียงนอนที่บ้านเลยหรือไงวะ” เสียงตะโกนจากทหารนายที่สามที่ยืนอยู่ถัดไปร้องเตือนเสียงดัง
“เออๆ รู้แล้วน่า!” พี่อินหันไปตะโกนตอบเพื่อน ก่อนจะหันใบหน้าหล่อเหลากลับมาส่งยิ้มหวานให้ผม แล้วเอ่ยถามเสียงนุ่ม “แล้ว... น้อง...ชื่อ??”
ผมกระพริบตาปริบๆ น้อง...?? อะไรของพี่อีกเนี่ย เมื่อไหร่จะปล่อยให้ผมขี่รถไปสักที... อ้อ! ที่แท้จะถามชื่อ
“ดีนครับ...” ผมตอบอุบอิบ
“โอเคๆ น้องดีน... ไว้เจอกันใหม่นะจ๊ะ” พี่อินพูดพร้อมแววตาที่ส่งมาปิดท้ายมันช่างดูมีความหมายแฝงเร้นจนผมต้องรีบบิดคันเร่งหนีออกมา
เช้าวันเสาร์อันเงียบสงบ เวลาประมาณเจ็ดโมงตรง แสงแดดอุ่นๆ เริ่มสาดส่อง ผมกำลังนั่งหันหลังให้กับถนนสายหลักในหมู่บ้านเพื่อรดน้ำแปลงต้นไม้เล็กๆ อยู่ที่หน้าบ้าน โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่า มีกองกำลังทหารนับสิบนายกำลังเดินทิ้งระยะห่างกัน ลาดตระเวนรักษาความปลอดภัยอยู่บนสองฝั่งถนน
“น้องดีน... ทำอะไรอยู่ครับ?”
เสียงทักทายที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ผมสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ เพราะตามปกติแล้ว ทั้งที่บ้านและชาวบ้านในละแวกนี้ไม่มีใครสื่อสารด้วยภาษาไทยกลางกันเลย ผมรีบหันขวับไปมองตามเสียงทันที แล้วก็ต้องเบิกตาโตเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของทหารสองนายเมื่อวานนี้ กำลังเดินปรี่ตรงเข้ามาหาผมด้วยท่าทางมาดมั่น
วินาทีนั้น ผมอุทานด่าตัวเองในใจอย่างบ้าคลั่งว่า ‘ฉิบหายแล้ว! ไม่ทันแล้ว!’
สภาพของผมในตอนนี้มันช่างล่อแหลมและไม่พร้อมต้อนรับแขกเอาเสียเลย ผมสวมเพียงกางเกงขาสั้นเนื้อบางเฉียบเพียงตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์แผ่นอกและผิวกายขาวเนียน และที่สำคัญที่สุดคือ... ผมไม่ได้สวมกางเกงใน! ปกติแล้วผมไม่มีทางปล่อยให้ตัวเองอยู่ในสภาพล่อนจ้อนน่าหวาดเสียวแบบนี้เวลาอยู่หน้าบ้านเด็ดขาด เพราะบ้านหลังนี้ตั้งอยู่ติดริมถนนและไม่มีรั้วรอบขอบชิดคอยบดบังสายตาเลยสักนิด
ผมพยายามกวาดสายตาเลี่ยงไปข้างหลังของทั้งสองคน เห็นทหารคนอื่นๆ ยืนคุมเชิงและสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ส่วนที่เหลือก็เดินเตร่ไปมาอย่างช้าๆ ในบริเวณนั้น
“รด... รดน้ำต้นไม้อยู่ตรงนี้แหละครับ”
ผมตอบกลับไปติดๆ ขัดๆ ทำตัวไม่ถูกและอารมณ์เริ่มกระเจิดกระเจิง เพราะในตอนนี้ สายตาคมกริบของพี่อินเอาแต่จับจ้องและกวาดมองมาที่เรือนร่างเปลือยท่อนบนของผมอย่างไม่วางตา แววตาของเขาดูวูบวาบและร้อนแรงจนผมรู้สึกเหมือนผิวเนื้อกำลังจะละลาย
“น้องดีนผิวขาวจังเลยนะครับ... ทั้งที่เป็นคนใต้แท้ๆ” พี่อินเอ่ยชม เสียงกระซิบพร่าต่ำ สายตายังคงจับอยู่ที่แผ่นอกขาวๆ ของผม
“ก็นิดหน่อยครับพี่...” ผมตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าและลำคอเริ่มเห่อร้อนด้วยความอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
“ไอ้อิน!” พี่พงเรียกชื่อเพื่อนเสียงเข้ม คล้ายจะเอ็ดและปรามท่าทีคุกคามทางสายตาที่เพื่อนมีต่อผม ก่อนที่เขาจะหันมาคุยกับผมต่อด้วยน้ำเสียงปกติ “เออ... น้องดีน ปกติวันเสาร์อาทิตย์กลับบ้านบ่อยไหมครับ?”
“ก็... ถ้ามีธุระที่บ้าน หรือถ้าแม่โทรมาตามให้กลับ ผมก็กลับครับ”
ที่ผมต้องรีบอ้างถึงคนเป็นแม่ ก็เพราะว่าผมเป็นลูกติดแม่มาก เนื่องจากเป็นลูกชายคนสุดท้องของบ้านที่มีแต่พี่ชายล้วน และมีแม่เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว ส่วนพ่อไม่ค่อยได้เข้ามาวุ่นวายหรือสนใจผมเท่าไหร่นัก
“แล้วน้องดีนเรียนสาขาอะไรอยู่เหรอครับ ตอนนี้อยู่ปีไหนแล้ว?” พี่พงยังคงชวนคุยต่ออย่างเป็นมิตร
“เรียนเอกภาษาอังกฤษ อยู่ปีสองแล้วครับ”
ผมตอบคำถามอย่างระมัดระวังตัวขั้นสุด ในหัวสมองเริ่มคิดระแวงไปต่างๆ นานาว่า พวกเขามาถามทำไมกันนะ? กำลังเก็บข้อมูลประวัติของกูอยู่หรือเปล่า? ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ เพราะการยืนสนทนากับเจ้าหน้าที่ทหารท่ามกลางสถานการณ์ที่พร้อมจะเกิดเหตุร้ายได้ทุกเมื่อแบบนี้ มันชวนให้ระแวงเหลือเกินว่าพวกเขาจะสงสัยอะไรในตัวเราหรือเปล่า และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... พวกผู้ก่อความสงบจะมองมาแล้วเห็นว่าเราสนิทสนมกับทหาร จนเหมาเข่งไปเองว่าเราเป็นสายให้ทางการไหม? ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดและเปราะบางเช่นนี้ ผมไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปตกเป็นเป้าสายตาของใครเลยจริงๆ
ไม่นานนัก ความอึดอัดก็ถูกทำลายลงเมื่อมีเสียงทหารอีกนายตะโกนไล่หลังมา “ไปได้แล้วพวกมึง! เดินหน้าต่อ!”
“งั้นพวกพี่ขอตัวไปปฏิบัติหน้าที่ก่อนนะน้องดีน พี่ชื่อพงนะ ส่วนไอ้หมอนี่ชื่ออิน” พี่พงเอ่ยลาพร้อมแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ
“ครับ... พี่พง พี่อิน” ผมพยักหน้ารับ
‘เฮ้อ... ไปได้สักที ผมลุ้นจนเยี่ยวจะเหนียวอยู่แล้วเนี่ย!’ ผมลอบถอนหายใจยาวเหยียด มองตามแผ่นหลังกว้างของทหารทั้งสองที่เดินห่างออกไป
เข้าสู่ช่วงสายของวันอาทิตย์ วันหยุดที่ควรจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ผมกำลังนั่งเพลิดเพลินอยู่กับการดูละครจักรๆ วงศ์ๆ อยู่ในบ้านอย่างสบายอารมณ์ แต่แล้วความเงียบสงบก็ถูกทำลายลงเมื่อได้ยินเสียงคนกล่าวสลามทักทายตามวิถีท้องถิ่นดังก้องมาจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงเรียกถามว่ามีใครอยู่ไหม
ด้วยสัญชาตญาณความระแวง ผมจึงค่อยๆ ย่องไปที่หน้าต่าง แอบแหวกม่านผืนหนาออกเพียงนิดเดียวเพื่อส่องดูว่าแขกผู้มาเยือนเป็นใคร (โดยปกติแล้ว บ้านของผมจะปิดประตู หน้าต่าง และรูดผ้าม่านปิดมิดชิดตลอดเวลา โดยเฉพาะฝั่งที่หันหน้าออกสู่ถนน เพื่อความปลอดภัยขั้นสูงสุด)
สายตาของผมเหลือบไปเห็นผู้ใหญ่บ้านยืนทำหน้าตาเคร่งเครียดอยู่คู่กับนายทหารท่านหนึ่ง ดูจากบุคลิกและริ้วรอยบนใบหน้าน่าจะมีอายุราวๆ 35-40 ปี และที่ทำให้ผมใจหายวาบคือ... มีพี่อินยืนส่งยิ้มกริ่มอยู่ข้างหลังด้วย! เมื่อมองเลยไปที่รถกระบะทหารที่จอดติดเครื่องอยู่ริมถนน ก็เห็นพลทหารอีกประมาณ 5-6 นายรวมพลขับนั่งประจำการอยู่ครบครัน
‘ซวยแล้ว! ผมไปทำความผิดร้ายแรงอะไรไว้หรือเปล่าวะเนี่ย!’
ความกังวลและความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย หัวใจเต้นรัวเป็นกลองรบ ผมใช้เวลาสั้นๆ สำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าที่สวมใส่เพื่อให้ดูมิดชิด ก่อนจะรวบรวมความกล้าเปิดประตูบ้านเดินออกไปเผชิญหน้า ผมเอ่ยปากพูดคุยกับผู้ใหญ่บ้านเป็นภาษาท้องถิ่นสั้นๆ สองสามประโยคเพื่อถามไถ่สถานการณ์ จากนั้นจึงหันไปยกมือไหว้แสดงความเคารพนายทหารคนนั้น (ขออนุญาตเรียกว่า ‘จ่านพ’ ตามที่ได้ยินคนอื่นเรียกละกัน) แกพยักหน้ารับและทำท่าตะเบ๊ะตอบกลับมาในแบบฉบับของทหาร
หลังจากพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ข้อสรุปที่ทำให้ผมต้องอ้าปากค้างก็คือ... ที่พวกทหารยกโขยงมาหาถึงบ้านในวันนี้ เพื่อจะมาขอร้องให้ผมไปช่วยเป็นอาจารย์พิเศษสอนภาษาถิ่น (ภาษามลายูถิ่น) ให้กับเหล่าทหารที่มาตั้งฐานปฏิบัติการชั่วคราว (หน่วยเฉพาะกิจ) ขนาดเล็กอยู่บริเวณท้ายหมู่บ้าน ซึ่งภายในค่ายนั้นมีกำลังพลรวมๆ กันอยู่ราว 30-40 นายเห็นจะได้ (ตัวผมเองก็ไม่กล้าเซ้าซี้หรือเอ่ยปากถามข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับเรื่องในค่ายมากนัก เพราะความกลัว)
ใจหนึ่งลึกๆ ของผมสารภาพเลยว่าอยากจะปฏิเสธใจจะขาด แต่ทว่าข้อมูลส่วนตัวทุกอย่างที่พวกเขาได้ไป ไม่ว่าจะเป็นชื่อ คณะ เอกที่เรียน หรือแม้กระทั่งตารางเวลาว่าง มันช่างถูกต้องแม่นยำจนผมไม่กล้าที่จะเอ่ยปากโกหกเพื่อเอาตัวรอดเลยละ ผมไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยจริงๆ ความรู้สึกที่เหมือนพวกเขาอยู่ในมุมมืดที่มองเห็นเราทุกฝีก้าว แต่ตัวเรากลับยืนโดดเด่นอยู่ในที่แจ้งให้พวกเขาเชือดเฉือนได้ตามใจชอบ
แต่เอาเถอะ... คิดในแง่บวกเข้าไว้ ถือเสียว่าเป็นการใช้วิชาความรู้ที่เรียนมาช่วยสอนเพื่อเป็นวิทยาทานให้แก่ผู้อื่น ตัวเราเองไม่ได้มีเจตนาร้ายหรือไปคิดทำลายใคร หากมันจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตก็คิดซะว่ามันเป็นเรื่องของโชคชะตาและถึงคราวของมันแล้ว
ทหารที่จะเข้ามารับการอบรมในคลาสของผมมีประมาณสิบกว่านาย โดยตารางการเรียนการสอนถูกกำหนดไว้ในช่วงเวลาค่ำคืน ตั้งแต่หนึ่งทุ่มตรงถึงสองทุ่มของทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์... และแล้ว... ก้าวแรกสู่บทเรียนอันแสนเย้ายวน เหตุการณ์ความสัมพันธ์ที่ชวนให้หวาดเสียว ระทึกใจ และซ่านเสียวซ้ำๆ ก็ได้เริ่มต้นขึ้นนับตั้งแต่ค่ำคืนนั้นเป็นต้นไป...


ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณต้อง เข้าสู่ระบบ เพื่อดาวน์โหลดไฟล์นี้ หากยังไม่มีบัญชี กรุณา สมัครเข้าเรียน

×

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
15
ตอบกลับ
4578
พลังน้ำใจ
38586
Zenny
18349
ออนไลน์
3689 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-5-30 04:21:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด

ประธานนักศึกษา

กระทู้
1
ตอบกลับ
12423
พลังน้ำใจ
75705
Zenny
63080
ออนไลน์
3779 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-5-30 05:56:43 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากๆนะครับ

นายกสโมสร

กระทู้
28
ตอบกลับ
37062
พลังน้ำใจ
208454
Zenny
209930
ออนไลน์
32385 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-5-30 05:57:17 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เสวดี

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
2028
พลังน้ำใจ
45857
Zenny
17662
ออนไลน์
11978 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-5-30 06:27:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เป็นเหตุการณ์ที่ทั้งระแวง ทั้งเสียว ทั้งตื่นเต้น ทุกอย่างรออยู่ในค่ายท้ายหมู่บ้านเตรียมรับแรงกระแทกแรงๆได้เลยน้องดีน55555555

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
1
ตอบกลับ
1235
พลังน้ำใจ
15581
Zenny
3344
ออนไลน์
1202 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-5-30 07:42:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
เริ่มเสียวแล้ว

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
65371
พลังน้ำใจ
333986
Zenny
120291
ออนไลน์
27878 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-5-30 08:47:59 | ดูโพสต์ทั้งหมด

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
5490
พลังน้ำใจ
35805
Zenny
9951
ออนไลน์
3886 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-5-30 14:02:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
1
ตอบกลับ
7406
พลังน้ำใจ
46850
Zenny
7962
ออนไลน์
2485 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-5-30 16:52:53 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณมากครับ

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
23420
พลังน้ำใจ
117468
Zenny
26
ออนไลน์
5885 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-5-30 19:22:13 | ดูโพสต์ทั้งหมด

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
24509
พลังน้ำใจ
102661
Zenny
21807
ออนไลน์
4530 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-5-31 14:10:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
1686
พลังน้ำใจ
11650
Zenny
8712
ออนไลน์
535 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-1 04:13:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
1
ตอบกลับ
1613
พลังน้ำใจ
13775
Zenny
2051
ออนไลน์
1770 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-1 15:11:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
10
ตอบกลับ
5126
พลังน้ำใจ
49228
Zenny
7507
ออนไลน์
8330 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-2 22:00:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

มาเฟียนักศึกษา

กระทู้
0
ตอบกลับ
480
พลังน้ำใจ
5245
Zenny
1804
ออนไลน์
255 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-3 10:01:35 | ดูโพสต์ทั้งหมด

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
8
ตอบกลับ
3937
พลังน้ำใจ
26822
Zenny
24280
ออนไลน์
1496 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-3 20:41:12 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
1719
พลังน้ำใจ
25507
Zenny
355
ออนไลน์
1995 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-5 01:07:14 | ดูโพสต์ทั้งหมด
น่าติดตาม

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
20716
พลังน้ำใจ
112690
Zenny
37401
ออนไลน์
14112 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-6 05:06:37 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ข อ บ คุ ณ ค รั บ

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
6783
พลังน้ำใจ
40922
Zenny
22575
ออนไลน์
2546 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-6 07:40:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

ประธานนักศึกษา

กระทู้
0
ตอบกลับ
15249
พลังน้ำใจ
59200
Zenny
64836
ออนไลน์
11049 ชั่วโมง
โพสต์ 2026-6-6 08:42:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-16 12:26 , Processed in 0.199214 second(s), 29 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้