แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Ludy เมื่อ 2026-5-30 23:32
ผมนั่งซึมคิดเรื่องที่เกิดขึ้นกับชีวิตผมทั้งหมดโดยมีสโมคนั่งเล่นอยู่ข้างๆ เหมือนมันพยายามจะบอกผมว่าเรื่องทุกอย่างมันดีแล้ว ผมสมควรแล้วที่ต้องมีชีวิตแบบนี้ นี่คือชีวิตผม ผมจะได้ทำในสิ่งที่ชอบ ไม่ต้องอายไม่ต้องห่วงเรื่องเรียน ไม่ต้องห่วงเรื่องอนาคต เพราะต่อจากผมจะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อเป็นทาสเป็นเครื่องระบายอารมณ์ คอยรับใช้คนอื่นไปทั้งชีวิต ผมเองก็คิดเหมือนกันไหนๆผมก็ไม่มีอะไรต้องเสียอยู่แล้วจากนี้ไปทั้งชีวิตผมจะอยู่รับใช้มันไปตลอด
พอความคิดผมเริ่มตรงกันกับมัน มันก็เริ่มบงการชีวิตผมเลยทันที “งั้นถ้ามึงจะใช้ชีวิตเป็นทาสเต็มตัว อย่างแรกที่ต้องทำคือ มึงต้องไปลาออก” ผมก็แอบตกใจแล้วก็งงด้วย “ทำไมละ ถึงกับต้องลาออกเลยหรอ” มันเข้ามากอดผมแล้วก็เขี่ยหัวนมผมไปด้วย “ช่าย…ต่อจากนี้ไปมึงจะได้เป็นทาสจริงๆจะได้ไม่ต้องคิดมากเรื่องคิดไง ตัดสังคมในโรงเรียนทิ้งไปเหอะ มันไม่ได้มีประโยชน์กับตัวมึงอีกแล้ว” ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงคิดเหมือนกับมันถึงจะแอบกลัวในการตัดสินใจแต่ผมก็ยอมเดินเข้าไปทำเรื่องลาออกตามที่มันแนะนำ มันคืนกุญแจรถให้ผม แล้วมันก็บอกให้ผมกลับบ้านไปเตรียมตัว คืนนี้มันจะพาผมไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ซึ่งผมก็ยังไม่เข้าใจ แต่ชีวิตผมก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว
22.13น เสียงรถยนต์มาหยุดที่ประตูหน้าบ้านผม ผมจำได้ว่าเป็นรถพี่ไอ้สโมคผมเลยเปิดประตูขึ้นไปนั่ง ผมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนขายาวตามที่มันบอก มันสั่งไม่ให้ผมเอาอะไรติดตัวมาสักอย่าง พ่อกับแม่ผมยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้ผมลาออกแล้ว มันมาผมมาแถวร้านเหล้า ก็แล้วทักแชทคุยกับใครไม่รู้ตลอดเวลาเลย มันมาผมเดินหาร้านอยู่นานเหมือนกับว่ามันก็ไม่เคยมาเหมือนกัน มันพวกเราเจอร้านที่มันพยายามหา หน้าร้านก็ปกติเหมือนร้านอื่นมีคนนั่งบ้างแต่ก็ไม่ได้เยอะอะไร แต่มันพาผมเดินเข้าไปหลังร้านเลย เดินเข้ามาก็เห็นผู้ชายคนนึงอายุก็น่าจะ30-40นี่แหละยืนรอพวกเราอยู่ ยังไม่ได้คุยอะไรกันเลย แค่ไอ้สโมคมันพยักหน้าพี่แกก็พยักหน้าตอบ แล้วพี่แกก็พาขึ้นไปชั้นบน พอไปถึงมันก็เป็นคล้ายๆห้องทำงานมีโต๊ะทำงานกลิ่นข้างในก็มีแค่กลิ่นบุหรี่และผมก็ถูกพี่เค้าผลักออกไปข้างหน้า ผมเห็นมีผู้ชายคนนึงอายุก็พอๆกันกับพี่คนแรกนั่งดูดบุหรี่อยู่แล้วก็มองผม เค้าไม่พูดอะไรกับผมเลย ผมก็ยืนเงียบอยู่ไม่รู้จะพูดอะไร “ก็พอได้ กูให้แสนห้า” ผมก็อึ่งเลยนี่กำลังทำอะไรกันอยู่เนี้ย “โห่ว นายครับสักสองแสนได้มั้ยครับคือพวกผมต้องใช้เงินน่ะครับ” เสียงพี่คนที่เดินนำขึ้นมาพูดขึ้น ผมรู้แล้วว่าตอนนี้ผมกำลังจะโดนขายให้ใครก็ไม่รู้ “มึงให้กูซื้อสองแสน แล้วมึงจะให้กูขายมันเท่าไหร่ ใครจะมาซื้อ” ผมมองหน้าไอ้สโมคที่มองผมเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ผมก็รู้เลยว่าต้องรีบหนีออกไปจากตรงนี้ ผมวิ่งไปผลักพีเค้าแล้วก็รีบเปิดประตูจะวิ่งลงไปชั้นล่าง แต่ก็มีผู้ชายตัวใหญ่สองสามคนยืนกอดอกรอผมอยู่ ผมยังไม่ทันจะได้คิดหาทางหนี พวกนั้นก็รุมจับตัวผมมัดมือมัดแขนขนปิดปากเรียบร้อยในเวลาสั้นๆ ผมนอนฟังพวกนี้เถียงกันเรื่องราคาตัวผม จนสุดท้ายคนซื้อมันบอกถ้าไม่เอาแสนห้ามันก็ไม่ซื้อแล้วกำลังจะบอกลูกน้องมันปล่อยผม แต่ไอ้สโมคมันก็พูดขึ้นมาก่อน“เออ เอาก็เอา แสนห้าก็ได้” พอตกลงมันเสร็จมันก็เอาถุงดำครอบหัวผมแล้วผมก็โดนแยกลงมาข้างล่าง ผมรู้สึกได้ว่าผมถูกโยนเข้ามาในรถ แล้วผมก็นอนอยู่อย่างนั้นขยับตัวไม่ได้ ไม่นานเสียงเปิดประตูรถก็ดังขึ้น แล้วก็มีคนหลายคนเข้ามาในตัวรถนั่งข้างผมสองคนไหล่เบียดผมเลย แต่น่าจะมีมากกว่านี้จากเสียงหายใจแล้ว ผมนั่งในรถคันขันอยู่นานจนรถหยุดผมก็โดนลากลงมาแล้วก็มีคนหิ้วแขนผมซ้ายขวาเดิน เดินมาจนถึงข้างในอาคารสักอย่างเพราะไม่มีลมพัดผ่านตัวผมแล้ว ผมก็โดนจับยืนไว้อย่างนั้น ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนหลายคนเดินมา ผมได้ยินเสียงพวกเค้าทักทายกัน แล้วก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนนึงพูดขึ้นมาว่าขอดูสินค้าเลย ถุงที่ครอบหัวผมอยู่ก็ถูกดึงออก สิ่งที่ผมเห็นคือตอนนี้มีผู้ชายหลายคนยืนอยู่รอบตัวผม แล้วตอนนี้ผมก็ยืนอยู่ในโกดังขนาดใหญ่ แล้วะวกเค้าก็เริ่มตกลงราคากันอีกที สุดท้ายแล้วผมก็โดนขายต่อไปในราคาสามแสน ผู้ชายคนที่จ่ายเงินซื้อผมเค้าเดินเข้ามาดูผมแล้วก็ยิ้มออกมาเหมือนพอใจมาก เค้าดูเป็นคนแก่ ไม่ก็ไม่แก่มาก หัวสูงพอๆกับผมอายุสัก40ปลายๆรึ50ได้มั้ง แต่ผมเค้าขาวมากกว่าดำแล้วมีหนวดแล้วก็เคราดกหนาแต่ก็เริ่มไปทางสีขาวมากกว่าดำเหมือนกัน เค้าใส่ชุดนอนผ้าเนื้อเงาดูมีราคา แต่ไม่ได้ติดกระดุมทำให้เห็นกล้ามอกเป็นลูกนูนกับซิกแพคเป็นก้อนทะลุความหนาของตัวออกมา เค้าเอามือมาลูบคางผมเบาแล้วก็สั่งลูกน้อง “จัดการทุกอย่างให้เรียนร้อย แล้วพามันไปบ้านใหม่ส่ะ” จากนั้นผมก็โดนลากมาส่วนที่เป็นห้องน้ำ ผู้ชายสองสามคนรุมแก้ผ้าผมออกจนหมดแก้มัดผม แล้วจับผมอาบน้ำ “เห้ย มันโกนมาหมดแล้ว ล้างตัวมันแล้วก็เอาไปได้เลย” ทุกคนรุมเช็ดตัวผมจนแห้ง ให้ผมเดินตามโดนมีคนเดินปิดท้ายพาผมมาหาที่นอน ผมเดินผ่านก็สังเกตว่ามันเป็นเหมือนคุกย่อยในก็ดังเลย เป็นกรงเหล็กแบ่งหลายๆห้องผมมองดูข้างในก็เห็นมีผู้ชายนอนแก้ผ้าอยู่ในนั้น บางห้องมีคนเดียวบางห้องมีสองถึงสามคน ผมเดินตามมาจนถึงห้องที่ว่างในนั้นมีที่นอนใหม่ที่ยังไม่ได้แกะพลาสติกหุ้มออกกับผ้าห่มผืนนึงแล้วก็ถังสีเปล่า ผมเข้ามายืนอยู่กลางห้อง แล้วผู้ชายสามคนก็ล็อกกุญแจ ผมเพิ่งนั่งลงตรงที่นอนไฟในโกดังก็ดับลง ทุกอย่างแทบจะมืดไปหมด ผมเริ่มหนาวก็ไม่มีเสื้อผ้าใส่เลยนอนแล้วดึงผ้าห่มมาคลุม ผมนอนไม่หลับในใจก็คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ผมไม่คิดเลยว่าชีวิตตัวเองจะมาอยู่จุดนี้ได้ ใจผมก็เต้นตุบๆทั้งกลัวทั้งตื้นเต้นไม่เคยมาอยู่ในสถานที่ประหลาดแบบนี้ ผมนอนคิดเรื่องเก่าๆคิดถึงเพื่อนคิดถึงทุกๆวันที่ผมเคยได้ใช้ชีวิตที่โรงเรียน จนผมหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้
“เห้ยตื่น…ไอ้หนุ่มมึงตื่นได้แล้ว” ผมตื่นขึ้นมากได้ยินเสียง ไม่ใช่แค่เสียงคนเรียก แต่มันคือเสียงคนหลายคนจำนวนเยอะมากๆกำลังเคลื่อนไหวอยู่ ผมรีบลุกขึ้นมองดูก็เห็นผู้ชายหลายคนไม่ใส่เสื้อผ้าเดินออกจากกรงแบบผมออกไปรวมกันที่กลางโกดังตรงที่ผมยืนรอตกลงซื้อขายเมื่อวาน “มึงรอไร ออกไปรวมกับเพื่อนเร็ว ช้าเดี๋ยวจะโดนนะ ระวังด้วยเรื่องเวลา” แล้วพวกผู้ชายเมื่อวานก็เดินไปดูห้องอื่นต่อ วันนี้พวกเค้าแต่งตัวดูดีมากใส่เชิ้ตขาวกางเกงสแล็คดำใส่แว่นดำรองเท้าหนังมีส้น แล้วก็ถือแส้สีดำกันทุกคน ผมเดินออกไปรวมกัน ผมไม่รู้ว่าเค้าเข้าแถวตามอะไรแต่ผมก็ไปยืนต่อที่หลังแถวสุดท้ายเลย พอทุกคนออกมาครบ ผู้คุมก็เรียกหมายเลขไปเรื่อย แล้วก็มีคนเดินออกไปข้างหน้าให้ผู้คุมอีกคนตรวจแล้วก็จะวิ่งออกไปข้างนอกทางประตูโกดังที่เปิดไว้ ผู้คุมเรียกจากเลข1ไปจนถึงคนสุดท้ายที่มีเลขคือหมายเลข24 ตอนนี้เหลือผมคนเดียวที่ยืนอยู่กับผู้คุมสามสี่คน “เห้ยมึง ตามกูมานี่” ผมเดินตามผู้คุมคนนึงไปขึ้นไปชั้นสองของโกดัง เข้าไปในห้องทำงานที่มีผู้ชายคนที่ซื้อผมนั่งดื่มกาแฟอยู่ “เมื่อคืนเป็นไง หลับสบายมั้ย”
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-5-26 04:06:24
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-5-26 06:14:27
โพสต์ 2026-5-28 08:22:37
โพสต์ 2026-5-30 07:39:09