สวาทลับพ่อเลี้ยง 1

Coolclup12

ไอแดดเต้นระยับอยู่บนถนนยางมะตอย ลมหน้าร้อนพัดเอาละอองฝุ่นและกลิ่นปูนแห้งโชยเข้าจมูก บรรยากาศอบอ้าวขมุกขมัวในเขตก่อสร้างแปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นเคยในชีวิตของผม **ต่อ** ในวัย 45 ปี ผู้รับเหมารายย่อยที่ใช้ชีวิตคลุกฝุ่นอยู่ตามไซต์งานมาค่อนชีวิต
ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีก่อน ในช่วงที่แดดหน้าร้อนแผดเผาจนแผ่นหลังไหม้เกรียม ผมได้เจอกับ **เกด** เป็นครั้งแรก เธอเป็นแม่หม้ายลูกติดอายุ 32 ปี ในตอนนั้นที่หอบหิ้วความหวังและเรือนร่างสะโอดสะองเข้ามาสมัครเป็นคนงานคัดแยกอิฐและผสมปูนเพื่อหาเงินส่งลูกชายเรียนหนังสือ ภาพของหญิงสาวผิวขาวนวลที่ยอมตรากตรำทำงานหนักสู้แดดสู้ลม กลายเป็นภาพที่สะดุดตาผู้ชายอย่างผมตั้งแต่แรกเห็น ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้หวือหวา แต่มันค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักรและความเห็นอกเห็นใจ โดยมีพวกลูกน้องในไซต์งานคอยเป็นลูกคู่ขยับแซวกันอยู่ทุกวัน
> **ต่อ:** "เอ้า... เกด พักกินน้ำเย็นๆ ก่อน แดดเมืองไทยหน้าร้อนมันแรง เดี๋ยวจะวูบไปซะก่อน" (ผมยื่นแก้วสแตนเลสใส่น้ำแข็งอัดเต็มส่งให้เธอใต้เพิงพักสังกะสี)
> **เกด:** (ยกชายเสื้อขึ้นซับเหงื่อที่เกาะตามลำคอระหง ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ) "ขอบคุณค่ะพี่ต่อ ถ้าไม่ได้พี่คอยช่วยขยับให้เกดมาทำในร่ม เกดคงเป็นลมแดดคาตู้คอนเทนเนอร์ไปแล้วค่ะ"
>
ทุกครั้งที่เกิดภาพแบบนี้ พวกไอ้เชิดไอ้ศักดิ์ลูกน้องตัวดีที่กำลังนั่งพักเหนื่อยเคี้ยวใบกระท่อมอยู่ใกล้ๆ ก็จะพากันโห่ฮิ้วส่งเสียงแซวกันลั่นไซต์งานทันที
> **ไอ้เชิด:** "แหม... ลูกพี่ครับ! น้ำแก้วนี้มันหวานเป็นพิเศษหรือเปล่าครับเนี่ย ทำไมดูขยันเดินส่งจังเลย ทีพวกผมนี่คอแห้งผากไม่เห็นเดินมาส่งบ้างเลยนะพี่!"
> **ไอ้ศักดิ์:** "นั่นสิพี่! เลิกงานตอนเย็นก็เห็นอาสาขับรถกระบะไปส่งเขาถึงท้ายซอยตลอด ขับระวังๆ นะครับพี่ ทางมันเปลี่ยว แต่ถ้าใจพี่เปลี่ยวกว่า ท้ายกระบะผมว่างเสมอนะครับนายช่าง! ฮ่าๆๆ"
>
คำพูดหยอกล้อขำๆ ของพวกมันกลายเป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ข้ามขีดจำกัดระหว่างหัวหน้างานกับคนงาน จากความสงสารและเสียงเชียร์ของลูกทีมก็แปรเปลี่ยนเป็นความสนิทสนมจริงจัง เราเริ่มตกลงคบหาดูใจกันอย่างเปิดเผย ท่ามกลางเสียงปรบมือโห่ร้องยินดีของคนในไซต์งานที่พากันล้อว่า ในที่สุดนายช่างใหญ่ก็มีคนคอยคุมหัวใจสักที เราดูแลกันและกันอยู่ร่วม 3 ปีเต็ม จนกระทั่งหน้าร้อนปีนี้ ผมจึงตัดสินใจหอบเงินเก็บจากการรับเหมามาเคลียร์หนี้สินให้เธอจนหมดสิ้น และแต่งงานย้ายเข้ามาอยู่ใต้ชายคาบ้านไม้กึ่งปูนของเกดอย่างเป็นทางการ
ฤดูร้อนปีนี้ดูจะอบอ้าวและแห้งแล้งกว่าปีไหนๆ เสียงจักจั่นร้องระงมอยู่ตามยอดต้นมะม่วงข้างบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ ไอความร้อนจากพื้นดินลอยอวนอยู่ทั่วบ้าน แม้จะเปิดพัดลมเบอร์สามจนสุดก็มีเพียงลมร้อนที่พัดผ่านผิวพรรณ และการย้ายเข้ามาของผมก็แปรเปลี่ยนสถานะจากคนรักของแม่ กลายมาเป็นพ่อเลี้ยงของ **พีท** เด็กหนุ่ม ม.ต้น ลูกชายคนเดียวของเกด ไอ้พีทเติบโตมาในห้องแถวและบ้านไม้ซอมซ่อ มันมีผิวพรรณที่ขาวจัดละม้ายคล้ายแม่ รูปร่างโปร่งบางในชุดกางเกงขาสั้นและเสื้อกล้ามตราห่านคู่ แววตาของมันที่มองผมก้าวเข้ามาในบ้านวันแรกไม่ได้มีความอบอุ่นของหน้าร้อนเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความชิงชัง
> **เกด:** "ตาพีท... เข้ามาไหว้พ่อต่อเขาสิลูก พ่อเขาอุตส่าห์เคลียร์ค่าเทอมที่ค้างไว้ให้หมดเลยนะ รอบนี้จะได้ไปโรงเรียนพร้อมเพื่อนๆ สักที"
> **พีท:** (เดินสะบัดบั้นท้ายบางผ่านหน้าผมไป นั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ถุนบ้าน สายตากระด้างจ้องตรงมา) "ขอบคุณครับ... **ลุงต่อ**"
>
คำว่า **"ลุง"** หลุดออกมาจากปากเรียวบางอย่างจงใจและเยือกเย็น มันสบตาผมตรงๆ ราวกับจะประกาศว่าเงินซื้อความนับถือจากมันไม่ได้ และไม่มีวันไหนที่มันจะยอมรับชายแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาแชร์เตียงและแชร์ความรักจากแม่ของมัน
ความอบอ้าวของอากาศยิ่งทวีความอึดอัดบนโต๊ะอาหารมื้อเย็น ลมร้อนพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาพร้อมกลิ่นดินแห้งผาก ไอ้พีทเขี่ยแกงจืดในจานด้วยท่าทางประชดประชัน ในขณะที่เกดคอยตักอาหารเอาอกเอาใจผมไม่ขาดสาย ภาพนั้นยิ่งจุดไฟในใจเด็กหนุ่มวัยแตกพานให้ลุกโชน
> **พีท:** "แม่! พรุ่งนี้ไม่ต้องไปส่งพีทที่โรงเรียนแล้วนะ พีทจะเดินไปเอง ไม่อยากนั่งรถกระบะขนปูนของใคร!"
> **ต่อ:** (วางช้อนลงกระทบจานเสียงดัง *เคร้ง* สายตาเข้มขึ้น) "ไอ้พีท... รถขนปูนคันนี้แหละที่วิ่งหาเงินมารับเหมา ส่งเงินให้แม่มึงใช้และให้มึงมีข้าวกิน มีเสื้อผ้าใหม่ใส่... มารยาทน่ะ หัดมีบ้าง!"
> **พีท:** (ลุกขึ้นยืนค้ำหัว จ้องหน้าผมตาวาว) "ผมไม่ได้ขอให้ลุงมาจ่ายให้สะหน่อย! ตั้งแต่ลุงแต่งงานเข้ามา ลุงก็แย่งแม่ไปจากผมตลอด เวลาของผมกับแม่หายไปหมดเพราะลุงคนเดียว!"
> **เกด:** (หน้าเสีย รีบดึงแขนลูกชายให้นั่งลง น้ำตาคลอเบ้า) "ตาพีท! หยุดบ้าเดี๋ยวนี้นะลูก! ทำไมพาลแบบนี้ ถ้าไม่ได้พี่ต่อเค้าช่วย ป่านนี้ครอบครัวเราจะอยู่ยังไง... พี่ต่อคะ เกดขอโทษด้วยนะคะ เด็กมันยังฝังใจกับเรื่องเก่าๆ และหน้าร้อนอากาศคงร้อนเกินไปจนแกหงุดหงิดน่ะค่ะ"
>
ผมได้แต่นั่งนิ่ง สูดหายใจเข้าลึกๆ รับเอาลมร้อนที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้า มองดูไอ้ลูกเลี้ยงตัวดีสะบัดตัวเดินปังๆ ขึ้นเรือนไม้ไปปิดประตูห้องเสียงดังสนั่น สงครามประสาทใต้ร่มเงาบ้านหลังใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางเสียงจักจั่นที่ร้องระงมระบายความร้อนรุ่มของค่ำคืนฤดูร้อนฝังลึกเข้าไปในความสัมพันธ์ของคนสามคน

montree254

ขอบคุณครับ

คำปุ้ย

สนุกคับ ว่าจะกำหราบเด็กดื้อยังไงน้าา ลุ้นตอนต่อไปคับ ขอบคุนคับ

tajarak3

ขอบคุณครับ

Mr.mmm

เเล้วมันจะได้เสียกันยังไง เปิดเรื่องมาก็เเค้นกันเเล้ว รอติดตาม

saiyok

แบบนี้ต้องเจอหรรมกำราบให้เชื่อง

Bozz1998

รอตอนต่อไปนะครับ

Yaiyra

ต่อๆๆๆ

สมพร

ขอบคุณมาก

lekthai

nakals

ขอบคุณครับ

pai_2552

ขอบคุณครับ

ดอกม่วง

ต้องปราบพยศน้องพีทสักหน่อยแล้วพี่ต่อ มาเรียกลุงเริงอะไร ต่อไปน้องพีทต้องเรียกพี่ต่อว่า ผัวขา 555555555

nuangnut1996

สนุกมากครับ

armokung

เด็กดื้อต้องโดนอะไรน๊า

joe-bikent

อย่าซ่านักไอ่พีทเด๋วก็ติดควยพี่ต่องอมแงม5555

ROSY712

ขอบคุณครับ

antibodyT

NineO

พยศแบบนี้ ถึงตอนหลงก็หัวปักหัวปำแน่ๆครับ

popn

ขอบคุณครับ