🛖 โปนเซียง ตำนานกามารมณ์ บนที่ราบสูง // (9) ปลัดหนุ่ม..ผู้มาเยือนใหม่ที่ไม่น่าไว้ใจ 🔥🔥🔥

Djpark

, L) X8 X6 B) o% c7 g

-----------------------------------------------------------------------------------------------

คำแนะนำก่อนดื่มด่ำความเสียว

9 \5 h1 e* I; H! K

1. เรื่องราวทั้งหมดถูกรังสรรค์ขึ้นเพื่อความบันเทิงระดับพรีเมียม ตัวละครและชื่อที่ปรากฏเป็นเพียงสิ่งสมมติเพื่อปลุกเร้าอารมณ์เท่านั้น

2. รูปภาพประกอบมีไว้เพื่อเพิ่มดีกรีความฮอตและอรรถรสในการรับชม ไม่ใช่บุคคลหรือสถานที่จริง

3. หากมีการใช้ถ้อยคำที่รุนแรง เร้าใจ หรือมีการสะกดผิดเพี้ยนไปบ้าง ต้องขออภัย เพราะเราเน้นถ่ายทอด "ความรู้สึก" ให้ถึงพริกถึงขิงที่สุด

4. ทุกฉากรักในเรื่องมีการป้องกันอย่างรัดกุมเสมอ เพราะความฟินที่สมบูรณ์แบบ ต้องมาคู่กับความปลอดภัยและสุขอนามัยที่ดี

5. คอมเมนต์บอกกันได้เลยนะครับ ทุกยอดคอมเมนต์และกำลังใจจากทุกคนคือแรงขับเคลื่อนชั้นดี ยิ่งคอมเมนต์กันเข้ามาเยอะๆ ไฟในการแต่งยิ่งลุกโชน แล้วตอนใหม่ๆ แกะกล่องจะรีบมาเสิร์ฟให้ฟินต่อเนื่องแบบไม่ต้องรอนานครับ

-----------------------------------------------------------------------------------------------

: T+ D0 k* T: Q' J: v; t

# O2 Z8 m* o  d0 c8 }% d

/ G* B+ K( E  l4 y+ d- i. z
  K) }9 V5 d: i/ S1 x! a


โปนเซียง ตำนานกามารมณ์ บนที่ราบสูง // (9) ปลัดหนุ่ม..ผู้มาเยือนใหม่ที่ไม่น่าไว้ใจ

: y1 M3 \+ n: a7 t1 P0 M4 p8 l+ |
  V7 s) e' X5 ~5 I
เหม่าเห็นรถกระบะของอำเภอแล่นไต่เนินเขาเข้ามาอีกครั้งตอนสาย ฝุ่นลูกรังสีแดงคลุ้งกระจายไปตามจังหวะล้อที่บดลงบนถนนที่ขรุขระ คราวนี้เสียงเครื่องยนต์ไม่ได้แค่ดังผ่านไปเหมือนอย่างเคย แต่มันดับลงเสียงดังอึกทึกตรงลานกลางหมู่บ้านพอดี


# V& S5 _7 e, Lเสียงปิดประตูรถกระบะสี่ประตูสีบรอนซ์ทองดังสนั่นสะท้อนไปทั่วลานพิธีที่เงียบสงัด ชายคนเดิมก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่สง่านิ่งและทรงพลังยิ่งกว่าครั้งก่อน ปลัดอรรถ ในวัย 35 ปี คือนิยามของชายฉกรรจ์ที่ผ่านการหล่อหลอมมาอย่างดี วันนี้เขาสวมชุดข้าราชการสีกากีแขนยาวเต็มยศ กระดุมทุกเม็ดถูกกลัดไว้อย่างระเบียบจัดจนดูเหมือนจะปริขาดได้ทุกเมื่อ หากเขาขยับร่างกายอย่างรุนแรง
! l" D1 N1 [; k! t+ v
' ]* u1 x- C9 H
4 F- o0 E/ x5 Dภายใต้ชุดข้าราชการที่ดูเรียบกริบนั้น คือสรีระของชายล่ำสันที่เห็นได้ชัดว่าใส่ใจดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แผงอกที่หนาแน่นดันเนื้อผ้าสีกากีจนตึงเปรี๊ยะ ไหล่กว้างที่ผึ่งผายบ่งบอกถึงพละกำลังและบารมีของนักปกครอง แม้เขาจะไม่ได้มีซิกแพคที่ตัดชัดเหมือนนักกีฬาเพาะกาย แต่ร่างกายของเขาดู "ตัน" และ "แน่น" ไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของคนที่ผ่านการฝึกฝนและกรำงานหนักในพื้นที่ทุรกันดาร ลำคอหนาที่สวมใส่เครื่องหมายข้าราชการดูมั่นคงรับกับใบหน้าคมสันที่มีไรหนวดจาง ๆ

0 o- Q3 l8 Q; k
เขายกมือขึ้นถอดแว่นกันแดดสีดำออก พลางขยับปกเสื้อที่ดูจะอึดอัดท่ามกลางอากาศร้อนชื้นและอบอ้าวของป่าภูพาน แสงแดดสะท้อนให้เห็นผิวสีแทนกร้านแดดที่ยิ่งขับเน้นความดุดัน สายตาคมปลาบดุจเหยี่ยวของเขากวาดมองไปรอบลานพิธีอย่างพิจารณา ก่อนจะหยุดนิ่งและเดินตรงดิ่งมาลานพิธีที่มีชาวบ้านนับสิบนั่งอยู่


! m5 r* }% e  z; C$ E9 G2 M
เหม่าจำเขาได้แม่นยำ...

) l9 j) w% W. y% l% G
ชายคนนี้เคยมาที่นี่เมื่อสัปดาห์ก่อน ในตอนนั้นเหม่ากำลังให้บริการบำบัดอยู่กับ เบิ้ม ตำรวจประจำหมู่บ้านที่กระท่อมท้ายป่า เสียงฝีเท้าหนัก ๆ และน้ำเสียงที่วางอำนาจของปลัดหนุ่มทำให้เหม่าต้องชะงักมือ เมื่อปลัดอรรถพยายามจะบุกรุกเข้าไปเก็บข้อมูลประชากรโดยไม่แจ้งล่วงหน้า
0 z1 _1 a+ g- Q, p( k

( @4 S' P* m2 `8 i( F3 J( x
ในวันนั้น เบิ้มที่มีรูปร่างกำยำไม่แพ้กันยืนขวางประตูไว้ไม่ยอมให้ปลัดอรรถเข้าแม้แต่นิดเดียว เหม่าซึ่งนั่งอยู่ในห้องนั้นตัดสินใจเดินออกมา กลางวงสนทนา เพราะเห็นท่าทีของเบิ้มที่เริ่มจะ "ไม่ยอมง่าย ๆ" จนอาจเกิดเรื่องรุนแรง เหม่าจึงเอ่ยปากแนะนำปลัดหนุ่มด้วยน้ำเสียงเรียบแต่นิ่งว่า...
( v. f" n' A6 W* |


  r+ [1 [" b4 F1 G& o! Q"ถ้าท่านปลัดจะมาเก็บข้อมูลเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านจริง ๆ รบกวนไปขอเอกสารทางราชการหรือคำสั่งอย่างเป็นทางการจากอำเภอมาแจ้งทางหมู่บ้านเถอะครับ ถ้าทำตามขั้นตอนกฎระเบียบ ทางหมู่บ้านเราไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธอยู่แล้ว"
# s: L( y& Y! Q' ]6 S
4 l) M0 ~6 m& G, u
/ T7 z/ F) a+ q" C9 ~วันนั้น ปลัดอรรถไม่ได้โต้เถียงอะไรต่อ แต่แววตาของเขาที่มองสบตาเหม่ามันเต็มไปด้วยความไม่พอใจและศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ เขาหมุนตัวกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไปพร้อมกับอารมณ์ที่ขุ่นมัวทิ้งท้ายไว้ในบรรยากาศ
" }; u: X3 y/ }. G

ทว่าวันนี้... การกลับมาของเขาในชุดเต็มยศที่เน้นย้ำถึง "อำนาจ" และ "หน้าที่" กลับดูมีความนัยบางอย่างที่มากกว่าแค่เรื่องเอกสาร สายตาที่เขามองเหม่าในครั้งนี้ดูเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีแค่ความโกรธขึงเหมือนครั้งก่อน แต่มันมีความนิ่งสงบที่แฝงไปด้วยความท้าทาย... และความอยากรู้อยากเห็นที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ในใจของปลัดหนุ่มล่ำคนนี้
6 w1 J$ d2 ^) j


# T) R9 r- Y: s& ~. x2 E& t8 Sเขาแนะนำตัวกับผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านแถวนั้นด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่มีอำนาจ บอกว่ามาเพื่อตรวจเก็บข้อมูล “โครงสร้างชุมชนและวัฒนธรรมท้องถิ่น” เพื่อนำไปประกอบการพัฒนาพื้นที่ชายขอบตามนโยบายใหม่จากส่วนกลาง
# @" ~6 b5 s+ j% Q5 A5 p6 P
/ d# t! x; Q% u
( \8 I( r' c8 ^) v& e3 Eเหม่าฟังแล้วรู้สึกได้ทันทีว่ามันเป็นคำพูดที่เรียบร้อยเกินจริง... มันดูสะอาดสะอ้านและเป็นระบบระเบียบมากเกินกว่าจะเข้ากับดินแดงและควันธูปของไทเพ้ยได้

เพราะเหม่าสังเกตเห็นว่า สายตาของเขาไม่ได้กำลังมองหา “ข้อมูล” เพื่อเอาไปเขียนรายงานลงในกระดาษขาว ๆ พวกนั้นเลย

เขากำลังมองหา “บางอย่างที่ซ่อนอยู่”

' Q% `) Y! t6 O7 w1 Qบางอย่างที่อยู่นอกเหนือจากสถิติประชากร หรือรายได้ครัวเรือน
; k" y4 }, c9 P
เขากำลังตามหาต้นตอของเสียงกระซิบที่ชาวบ้านพูดต่อ ๆ กันมาตลอดทางที่เขาเดินผ่าน... ชื่อที่มักจะถูกเอ่ยถึงด้วยความเกรงใจปนความยำเกรงอย่างประหลาด



7 |' b. @4 a$ \/ c“โปนเซียง”

2 F: t  `2 U! _: Z7 j/ ^0 Q

คำนี้คงเป็นเหมือนรหัสลับที่เขายังถอดรหัสไม่ได้ และเหม่ารู้ดีว่าเขากำลังสงสัยว่าทำไมชื่อนี้ถึงมีน้ำหนักมากกว่าคำสั่งจากอำเภอ

4 v, y5 w" W7 t

7 D2 Z8 |7 q2 {! ~เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าเหม่าที่นั่งอยู่ใต้ร่มเงาของศาลไม้เก่า แดดจัดยามสายสะท้อนกับเครื่องหมายบนบ่าของเขาจนดูวาววับ แต่เหม่ากลับรู้สึกว่าความสว่างนั้นมันช่างจอมปลอมเมื่อเทียบกับความจริงที่เหม่าแบกรับไว้


“เหม่าใช่ไหม?” เขาถามพลางก้มลงมองสมุดจด “วันนั้นเหมือนเรายังคุยกันไม่จบ วันนี้ฉันต้องเก็บข้อมูลเชิงลึกเรื่อง ‘บทบาทสมมติ’ ในชุมชน... มีคนบอกว่าเธอคือโปนเซียง มันหมายความว่ายังไง?”
9 _* v3 m7 V9 x+ u$ n% A$ f* z( h7 Y

! l0 y: U/ m4 n4 g5 p, [เหม่าเงยหน้าขึ้นมองเขาช้า ๆ สายตาของเขาในวันนี้ไม่ได้ดูเหยียดหยามเหมือนวันแรก แต่มันเต็มไปด้วยความ ‘อยากเอาชนะ’ เขาอยากจะเข้าใจเพื่อที่จะได้ควบคุมมันได้
. P, d# R3 h. k3 T# D' H; [
' b% G" ]  n& T+ s1 I
“ท่านปลัดอยากได้ข้อมูลแบบไหนล่ะครับ?” เหม่าถามกลับ

6 \% i: ]# [8 P8 A8 p“ที่นี่มีพิธีที่เรียกว่าโปนเซียงใช่ไหม”

  ~9 x: w0 r  d
คำถามนั้นมันตรงและขวานผ่าซากจนเหม่ารู้สึกได้ถึงแรงปะทะ เหม่ารู้ทันทีว่าเขาไม่ได้ถามเพราะอยากเรียนรู้วัฒนธรรมแบบนักมานุษยวิทยา หรือถามเพราะความสงสัยใคร่รู้อย่างคนทั่วไป


, Y* e/ g% w* e/ c* ^! jแต่เขากำลัง “ประเมินว่ามันผิดระบบแค่ไหน”


# \: U% M  \+ a4 U1 J# Nสายตาของเขาจ้องเขม็งมาที่เหม่า เหมือนจะกดดันให้เหม่ายอมรับว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้นคือความงมงาย หรือเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือกฎระเบียบที่เขาถืออยู่ เหม่าเลือกที่จะไม่ตอบตรง ๆ เหม่าทำเพียงแค่สบตาเขากลับไปนิ่ง ๆ

7 b; J# N! V3 l# c. h
$ r: \. \$ b! a- z, t+ gความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างเรามันยาวนานจนได้ยินเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน ความเงียบนั้นทำให้ปลัดหนุ่มเริ่มขยับตัวเล็กน้อย ท่าทางเขาดูอึดอัด... เหมือนคนที่ไม่ชินกับการไม่ได้คำตอบในทันที หรือไม่ชินกับการที่มีคนกล้าใช้ความสงบมาสู้กับอำนาจในชุดกากีของเขา



“ผมมาที่นี่เพื่อรายงานต่อส่วนกลาง” เขาพูดต่อ น้ำเสียงเข้มขึ้นเหมือนจะย้ำเตือนถึงสถานะของตัวเอง “ถ้ามีสิ่งที่ผิดกฎหมาย หรือมีการล่วงละเมิดอะไรเกิดขึ้นภายใต้ชื่อพิธีนี้... ผมต้องบันทึก”
! Y5 A' B: \9 S
6 n' k" K! @0 A1 x) b$ [

เหม่าได้ยินคำว่า “ผิดกฎหมาย” ชัดเจนทุกลูกสะกด
2 \! J/ b/ i$ w" c

1 p2 |8 ?$ I2 hในโลกของเขา ทุกอย่างถูกแบ่งเป็นสีขาวกับสีดำ ถูกกับผิด มีตราประทับกับไม่มีตราประทับ แต่ในหัวของเหม่าตอนนี้ เรื่องกฎหมายหรือรายงานของเขามันช่างดูไกลตัวเหลือเกิน
( B  @. O6 I/ S& _9 k/ L- X

+ R0 J& G$ e" w& k9 F1 t4 u0 P
& _* R0 V! t0 V  u  r9 Y2 wเหม่ามองดูปลัดอรรถที่พยายามจะทำหน้าที่ "ผู้รักษาความถูกต้อง" อย่างเต็มกำลัง แล้วเหม่าก็รู้สึกเห็นใจเขาขึ้นมาวูบหนึ่ง
! l1 M+ M9 v# t' `9 E
' v: Q4 }+ K2 r% }
/ Z! ]/ w  p* N+ Q; G) k; u
; f2 d7 s! j" r“ท่านปลัดครับ...” เหม่าเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ในขณะที่ท่านกำลังมองหาความผิดกฎหมาย... ท่านเคยลองมองเห็น ‘คน’ ที่กำลังแบกอะไรบางอย่างไว้คนเดียวบ้างไหม?”
  c$ ^' v! e6 x7 a) E0 w- q
  [8 N$ W% N/ G/ T

เหม่าขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนเห็นเงาตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นคู่ตรงหน้า

: k! y1 w$ S9 k4 j1 @! m
“ท่านเรียกมันว่าพิธีกรรม ท่านเรียกมันว่าโครงสร้าง... แต่สำหรับเหม่า มันคือความรับผิดชอบที่ต้องคอยซับน้ำตาและรองรับความมืดดำในใจของคนทั้งหมู่บ้าน เพื่อไม่ให้พวกเขาคลุ้มคลั่งจนทำผิดกฎหมายของท่านนั่นแหละ”

' m2 A! J, ?8 ?" x' J/ h# J

ปลัดอรรถนิ่งอึ้งไป มือที่ถือปากกาเตรียมจะจดบันทึกค้างอยู่กลางอากาศ
4 _' }+ }# n! i
$ Y$ t1 o# P' a. E. _
: p: u/ m  n1 A- H( C6 I! j  `& M7 Z& A
; a+ d8 i( w$ o& h0 q& {2 Y1 c7 |& ^“ถ้าท่านจะบันทึกว่ามันผิด...” เหม่าพูดต่อพร้อมขยับยิ้มบางที่ดูเหนื่อยล้า “ท่านก็ช่วยบันทึกไปด้วยนะครับว่า... ในวันที่โลกของพวกเขามืดมนที่สุด พวกเขาไม่เคยเห็นกฎหมายของท่านเดินเข้ามาหา แต่พวกเขาเห็นเหม่ายืนอยู่ที่นี่เสมอ”

4 ^8 ^' a) D* N  U. i
% t/ {; z7 c/ _$ [สายตาของเราปะทะกันอีกครั้ง คราวนี้ความกดดันไม่ได้มาจากเขาเพียงฝ่ายเดียว แต่มันคือความจริงที่เหม่าสาดกลับไปจนเขาต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีไปก่อน พลางกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับนั่นคือสิ่งเดียวที่ยังทำให้เขารู้สึกว่าเขายัง "ควบคุม" อะไรบางอย่างได้อยู่

+ c  ]* ?) ^+ E3 a: @
เหม่ามองดูปลัดอรรถที่พยายามจะรักษาท่าทีขรึมแข็งท่ามกลางอากาศร้อนจัดของบ่ายวันนั้น เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมและซึมผ่านคอเสื้อสีกากีจนเป็นรอยจาง ๆ เขาดูเหมือนภูเขาไฟที่กำลังพยายามสะกดกลั้นลาวาเอาไว้ภายใต้เปลือกหินที่เรียกว่า "หน้าที่"



! F9 @; D- O& r7 Q“ปลัดครับ... เดินสำรวจมาทั้งวันแล้ว ไปพักดื่มน้ำเย็น ๆ ที่บ้านเหม่าก่อนเถอะ” เหม่าพูดขัดจังหวะตอนที่เขาทำท่าจะอ้าปากถามชาวบ้านคนต่อไป “ตรงนี้แดดมันแรง เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไป รายงานจะเขียนไม่จบเอานะ”
; {5 R6 A/ K" h/ U2 a8 e

เขามองเหม่าอย่างลังเล แต่ความล้าที่สะท้อนผ่านดวงตาก็บ่งบอกว่าร่างกายเขาถึงขีดจำกัด เขาพยักหน้าแกน ๆ แล้วเดินตามเหม่าไปที่กระท่อมไม้ไผ่ท้ายหมู่บ้าน ที่นั่นเงียบสงบและมีลมโกรกเย็นสบายกว่าลานพิธีมาก

! M8 n1 U7 ~! E- I& _8 d( H
ปลัดอรรถเดินตามเหม่ามาจนถึงชายป่าหลังหมู่บ้าน ความเงียบรอบกายทำให้เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนใบไม้แห้งดูดังกว่าปกติ เขาหยุดยืนนิ่ง แววตาที่จ้องมองเหม่ายังคงเต็มไปด้วยคำถามและกำแพงที่สร้างจากระเบียบวินัย



เหม่าหยุดเดินแล้วหันกลับมามองใบหน้าคมเข้มที่ดูเคร่งเครียดเกินคนวัยเดียวกัน เหม่าสาวเท้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย ปลัดหนุ่มขยับถอยหลังตามสัญชาตญาณจนแผ่นหลังไปพิงเข้ากับต้นไม้ใหญ่
! D; C. U5 T. W+ X2 O# }& d
, G; b2 k% f8 ^8 g4 P& E; w
$ Y" r9 |0 {6 ]: p“ปลัดอยากรู้จริง ๆ ใช่ไหมครับ... ว่าประเพณีที่นี่เขาทำกันยังไง” เหม่าถามเสียงเบา แต่กังวานในความรู้สึกของคนฟัง “อยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมคนทั้งหมู่บ้านถึงได้พึ่งพาเหม่านัก”



ปลัดหนุ่มขมวดคิ้ว มือที่ถือแฟ้มสั่นน้อยๆ “ผม... ผมแค่ต้องเก็บข้อมูลให้ครบ”



“งั้นก็เริ่มเก็บข้อมูลได้เลยครับ”

4 o5 l2 @% i8 Q+ B

. c. z7 l) N! [, D. Qเหม่าไม่รอช้า โน้มคอเขาลงมาแล้วกดจูบอย่างหนักแน่น ปลัดอรรถ ตกใจ จนเบิกตาโพลง แฟ้มเอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้นดินดังตุบ เขาพยายามจะผลักออกตามสัญชาตญาณข้าราชการ แต่รสจูบที่ร้อนแรงและกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเหม่ากลับทำให้แขนขาเขาอ่อนแรงลงเสียดื้อๆ
! W2 m' ?, F0 m, |5 g7 p  m" S
0 M/ a; B0 g: p$ W! i
เหม่าถอนจูบออกช้าๆ เห็นปลัดหนุ่มยืนหอบหายใจถี่ ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำด้วยความสับสนและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เหม่าค่อยๆ คุกเข่าลงต่อหน้าเขา ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้
$ j2 _* L1 p0 G6 R
- J, B; [9 F( T; K. a( F

9 N- P  g9 D5 W! t“เหม่า... จะทำอะไรน่ะ” ปลัดอรรถอุทานเสียงหลง พยายามจะขยับหนีแต่แผ่นหลังกลับติดแน่นกับต้นไม้


2 H9 S. H5 Z% c
ปลัดอรรถยืนตัวแข็งทื่อ แผ่นหลังเบียดสนิทกับโคนต้นไม้ใหญ่ท่ามกลางแสงแดดรำไรที่ลอดผ่านกิ่งไม้ แววตาของเขาฉายแวว ตกใจ และตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเหม่าทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าในชุดผ้าฝ้ายสีซีด
( \4 b" M6 ]7 V; d

: ]" p3 I/ r. ~; k“เหม่า จะทำอะไรน่ะ หยุดนะ” เขาอุทานเสียงหลง พยายามจะขยับขาหนี แต่กลับถูกมือเรียวของเหม่ารวบขาทั้งสองข้างไว้แน่น


“ปลัดอยากรู้ไม่ใช่เหรอครับ ว่าทำไมชาวบ้านถึงวางใจให้เหม่าซับน้ำตาให้...” เหม่าเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่ดูนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความรุ่มร้อน “ลองรับความรู้สึกของเหม่าไปดู แล้วปลัดจะเข้าใจว่าทำไมกฎหมายของปลัดถึงสู้ความรู้สึกของคนที่นี่ไม่ได้”

' r# M9 S* O* a4 T/ v: L$ `
มือเรียวจัดการปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงสีกากีลงอย่างรวดเร็ว ปลัดอรรถสะดุ้งสุดตัวเมื่อ แก่นกาย ร้อนผ่าวที่ขยายตัวจนคับแน่นดีดตัวออกมาสัมผัสอากาศเย็นชายป่า เขาพยายามจะคว้ามือเหม่าไว้แต่กลับทำได้เพียงกำบ่าของเหม่าแน่นเพื่อหาที่ยึด

9 {8 h7 \3 l% R$ F
1 Q% w6 o" e# _. x/ N- Y" C0 H
“ซี๊ดดด... เหม่า... อย่า...” เสียงประท้วงของปลัดหนุ่มขาดห้วงไปทันที เมื่อเหม่าก้มลงใช้ริมฝีปากอุ่นนุ่มครอบครองส่วนหัวที่ปริ่มน้ำหวานช้า ๆ ความร้อนระอุในโพรงปากที่โอบรัดทำให้ปลัดหนุ่มถึงกับแหงนหน้าพิงต้นไม้หอบหายใจถี่
, J$ Q: P( M/ ?8 {
- V! N/ O. O" w3 P- K5 y  T/ ~: ~9 m8 E0 b

เหม่าไม่ได้หยุดแค่นั้น สายตาของเหม่าจ้องมองความแข็งขืนที่ขึงตึงอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มันคือความภาคภูมิใจลึกๆ ที่ได้เห็นชายผู้สูงส่งอย่างปลัดอรรถลงมาสยบอยู่แทบเท้า เหม่าเริ่มขยับรูดรั้งแก่นกายยาวใหญ่ด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่แฝงไปด้วยความตั้งใจ ลิ้นเรียวตวัดไล้ไปตามเส้นเอวที่ปูดโปนและรอยแยกที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดอารมณ์ ทุกครั้งที่ลิ้นของเหม่าลากผ่าน ปลัดหนุ่มจะสะดุ้งเฮือกและครางออกมาไม่เป็นภาษา

: X" C3 A4 z6 X* g) Z) `

“อาซ์... ซี๊ดดด... เหม่า... มัน... เสียวเกินไปแล้ว... อึก!”
- p: P, N2 ?3 I" w( o( m
: b; g! m: J6 n4 b9 x
7 t9 V5 `8 D1 h0 o
มือหนาของปลัดหนุ่มขยำเส้นผมสั้นเกรียนของเหม่าแน่นจนนิ้วแทรกไปตามไรผม เขาจิกทึ้งมันเบาๆ ราวกับจะหาที่ยึดเหนี่ยวไม่ให้สติหลุดลอยไป ความกระสันซ่านจู่โจมจนหัวสมองที่เคยเต็มไปด้วยข้อบังคับ กฎระเบียบ และวินัยข้าราชการที่แสนเคร่งครัดกลับกลายเป็นสีขาวโพลนจนหมดสิ้น เหม่าจงใจใช้ริมฝีปากอุ่นระอุครอบครองความยิ่งใหญ่นั้นเข้าไปจนสุดทาง ดึงรั้งและดูดดึงเน้นย้ำตรงส่วนปลายยอดซ้ำๆ อย่างจงใจ
" A8 A. W  \# x& H" b
! T: @. E6 |7 n* F! e

$ B- o: _  A9 ~* S& |& Gทุกครั้งที่เหม่าดูดดึงจนสุดโคนและจงใจใช้โพรงปากอุ่นนุ่มตอดรัดเป็นจังหวะถี่รัว ปลัดหนุ่มจะบิดกายเร่าและคราง “อาซ์...” ออกมาเสียงสั่นพร่า ร่างกายที่เคยสง่างามและผ่าเผยในชุดสีกากี บัดนี้กลับดูเปราะบางและบิดเบี้ยวอยู่ภายใต้การควบคุมของเหม่าอย่างสิ้นเชิง
/ }  W, M! s: s
0 T, `& c6 w# m4 w% ^3 K# T8 g7 P
9 C2 U( _3 w% F# m
เหม่าเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอีก มือทั้งสองข้างไม่ได้ปล่อยให้ว่างเปล่า แต่ช่วยบีบเค้นคลึงวนอยู่ที่โคนขาแกร่งที่มีมัดกล้ามขึงตึง เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ดิบในตัวเขาให้พุ่งสูงถึงขีดสุด เหม่าเงยหน้าขึ้นมองสบตาที่พร่าเลือนและเต็มไปด้วยตัณหาของปลัดอรรถ แววตาของเหม่าในตอนนี้เต็มไปด้วยความท้าทายและเย้ายวน ขณะที่ปากยังคงทำหน้าที่ปรนเปรออย่างหนักหน่วงและสม่ำเสมอ เสียงเฉอะแฉะของการดูดดึงดังก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบสงัดของกระท่อม สลับกับเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นถี่ประหนึ่งคนกำลังจะขาดใจ
* k' l: F% s. g- g# c7 y" h9 Y& ]2 Y


# Y' d; u. Z9 F* {) X3 `จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ
6 f# E, \3 w5 ~# Z4 w4 X5 {- N" t
# A3 M& ^2 u7 w) x8 b  ^
' [1 `/ Q3 d7 R
+ V" L4 n$ ]- q( bในตอนที่อารมณ์พุ่งพล่านถึงขีดสุด เหม่ารับรู้ได้ถึงแรงบีบที่ต้นคอจากฝ่ามือหนาของปลัดที่สั่นระริก ปลัดอรรถเชิดหน้าขึ้นจนสุด ลำคอแกร่งปรากฏเส้นเลือดปูดโปนจากการสะกดกลั้นอารมณ์ดิบที่กำลังจะระเบิดออกมา เหม่าเร่งจังหวะการดูดดึงและใช้โพรงปากตอดรัดเน้นย้ำตรงปลายยอดอย่างหนักหน่วง จนในที่สุดปลัดหนุ่มก็ไม่อาจรักษามาดข้าราชการไว้ได้อีกต่อไป

/ ~  `/ r5 E2 G5 R0 x7 i4 y
“ผมจะ... ผมไม่ไหวแล้ว... เหม่า... ซี๊ดดด! แรงอีก... ดูดแรงๆ ... ตรงนั้นแหละ... อึก! อ๊ากกกกกกกก......”

  W: ?1 n( ?. ~
' N0 y. |) a6 X, p- k3 i
ปลัดหนุ่มคำรามลั่นพร้อมกับโถมกายกระแทกกระทั้นส่วนกลางกายเข้าหาโพรงปากอุ่นของเหม่าอย่างลืมตัว เขาหลงลืมสิ้นซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์และภาพลักษณ์ที่เพียรสร้างมาทั้งชีวิต ร่างหนาเกร็งกระตุกไปทั้งตัว ขาแกร่งของเขาสั่นระริกจนแทบจะยืนไม่อยู่ มือที่จิกทึ้งผมเหม่าสั่นระรัวประหนึ่งคนเป็นไข้จับสั่น ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยหยาดอารมณ์ที่ร้อนระอุออกมาจน เสร็จ เต็มปากเหม่าจนล้นปรี่ออกมาตามมุมปากอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป
* @- C' ?6 T; o. I4 e, @

3 u5 o$ s! T- [$ {เหม่าค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างแสนเสียดาย ก่อนจะกลืนกินทุกหยดหยาดแห่งความต้องการของเขาลงคอไปจนหมดสิ้น เพื่อเป็นการตอกย้ำว่าเหม่าได้ครอบครองเขาไว้แล้วทั้งหมด เหม่าเงยหน้าขึ้นเช็ดคราบขาวขุ่นที่เปรอะเปื้อนมุมปากด้วยปลายนิ้วอย่างแช่มช้า แววตาคมกริบของเหม่าจ้องมองปลัดหนุ่มที่ยังคงยืนหอบจนไหล่กระเพื่อม ใบหน้าของเขาแดงก่ำ แววตาที่เคยฉายแววอำนาจและเยือกเย็นบัดนี้พร่าเลือนและเต็มไปด้วยความเสน่หาที่ท่วมท้น


“นี่แค่เริ่มต้นนะครับปลัด...” เหม่าลุกขึ้นยืนแล้วคว้ามือที่ยังสั่นของเขาไว้ “..ไปต่อในกระท่อมเถอะครับ เหม่าจะให้ปลัดเห็น ‘ประเพณี’ ของจริงที่ชาวบ้านเขาทำกัน”

1 w0 N! w0 i! d' d2 N1 E% `

เหม่านำทางปลัดอรรถเข้ามาในส่วนที่ลึกที่สุดของกระท่อม กลิ่นสะอาดของผ้าฝ้ายที่แม่ทอทิ้งไว้ให้ผสมกับกลิ่นกายจาง ๆ ของเหม่าและกลิ่นกรุ่นของดินหลังฝนทำหน้าที่เป็นยาระงับประสาทชั้นดี เมื่อเสื้อสีกากีที่ดูแข็งกระด้างถูกปลดออกและวางทิ้งไว้เคียงคู่กับแฟ้มเอกสารที่ดูไร้ความหมาย ปลัดก็ดูเหมือนจะทิ้งโลกภายนอกและหัวโขนข้าราชการที่แสนหนักอึ้งไว้เบื้องหลังทั้งหมด
( x9 y# d2 J. g
เหม่ามองดูปลัดอรรถที่บัดนี้เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านร่องไม้ไผ่ตกกระทบลงบนร่างที่ดูภูมิฐานทว่าซ่อนความแข็งแกร่งเอาไว้ภายใต้เครื่องแบบข้าราชการมาตลอด หุ่นของปลัดหนุ่มนั้นช่างสง่างามตามแบบฉบับชายไทยขนานแท้ ผิวขาวสะอาดสะอ้านของเขาแดงระเรื่อด้วยอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น

! |( y: P% Y/ k; v* ?  [% |
! f% M) Y8 q8 a3 sโครงสร้างร่างกายของปลัดอรรถนั้นดูสมส่วนและเต็มไปด้วยพละกำลัง แผ่นอกหนาผึ่งผายที่รับกับช่วงบ่ากว้างอันสง่างาม มัดกล้ามเนื้อแขนและหน้าท้องขึงตึงและเรียงตัวสวยงามจากการดูแลตัวเองอย่างดี สะท้อนถึงความมีระเบียบวินัยในแบบชายหนุ่มผู้มีความรับผิดชอบสูง ขณะที่สายตาคมกริบของเขาก็จ้องมองสำรวจร่างกายขาวเนียนลออตาของเหม่าอย่างหิวกระหายเช่นกัน

& U+ P* v, y4 G
' Y' Z: ~5 k7 |ผิวของเหม่าไม่ได้เป็นสีน้ำผึ้งอย่างที่เขาเคยจินตนาการไว้ในแวบแรก แต่มันกลับเป็นผิวที่ขาวผ่องนวลเนียนล้อไปกับแสงอาทิตย์ยามบ่าย ทำให้ในยามนี้ที่คนทั้งคู่ยืนเผชิญหน้ากัน ความแตกต่างของมัดกล้ามเนื้อหนาแน่นของปลัดและเรือนร่างขาวผ่องที่ดูนุ่มนวลของเหม่า กลับยิ่งส่งเสริมให้บรรยากาศภายในกระท่อมไม้หลังเล็กนั้นร้อนแรงและดูน่าหลงใหลยิ่งขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว


9 n" ~+ f. x. e4 q1 E" i
เหม่ารวบตัวปลัดอรรถเข้ามากอดรัดด้วยพละกำลังมหาศาล ก่อนจะกดร่างของเขาลงบนฟูกนอนหนาอีกครั้งเพื่อเริ่มบทเพลงรักยกที่สองที่ดูท่าจะร้อนแรงกว่าครั้งแรก แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านร่องไม้ไผ่ตกกระทบลงบนมัดกล้ามเนื้อขึงตึงของคนตัวโตกว่าที่กำลังนอนหอบหายใจโรยริน แผ่นอกกว้างที่แดงระเรื่อขยับขึ้นลงตามจังหวะการหอบ เหม่าโน้มตัวลงไปประทับจูบอย่างดูดดื่ม ลิ้นของเหม่าเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับลิ้นร้อนของปลัดอย่างไม่ลดละ รสชาติของความปรารถนาซึมลึกไปทั่วโพรงปากจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอาย


- G6 p4 L& ]* [! R- l) aฝ่ามือกร้านของเหม่าเริ่มลูบไล้ไปตามสรีระที่สมบูรณ์แบบของคนเมือง ไล่ตั้งแต่หัวไหล่หนาลงมายังลอนกล้ามท้องที่บิดเกร็งยามที่เหม่าจงใจลากปลายนิ้วผ่านสะดือลงไปหาจุดยุทธศาสตร์ที่กำลังผงาดง้ำรอการต้อนรับ เหม่าก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวที่มีกลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นน้ำหอมจางๆ ขบเม้มจนขึ้นรอยรักสีกุหลาบเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ขณะที่มืออีกข้างก็ทำหน้าที่บีบเฟ้นก้นแน่นของปลัดอย่างเมามันมือ ปลุกเร้าให้เขายิ่งบิดกายเร่าด้วยความเสียวซ่าน
- h5 R* K/ k+ d- X; P- U! \
' F  P5 u7 ^: V$ Y) a! N) ?5 h
“เหม่า... ซี๊ด... อย่าแกล้ง...” ปลัดครางประท้วงเสียงพร่า ยามที่เหม่าแกล้งถอนจูบออกมามองสบตาที่ปรือปรอยของเขา


เหม่าไม่ได้ตอบอะไร แต่ขยับกายขึ้นมาทาบทับร่างของเขาไว้จนแน่น สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากควยขนาดเขื่องยาว 6 นิ้วครึ่งที่เบียดเสียดอยู่กับหน้าขา เหม่าค่อยๆ ประคองแก่นกายลำเขื่องนั้นให้จดจ่ออยู่ที่ปากทางรัก ปลัดอรรถครางซี๊ดออกมาทันทีที่ส่วนปลายยอดเริ่มบดเบียดรุกราน เหม่าจงใจกดสะโพกลงไปช้าๆ ให้ความยิ่งใหญ่นั้นค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในร่างกาย
$ v( o3 t3 ]: S1 w# [+ U* r
; M+ u% }7 V; X: b3 e" F
ปลัดหนุ่มเองก็เสียวจนทนไม่ไหวก่อนจะสวนสะโพกกระแทกกระทั้นควยเข้าหาจากเบื้องล่างอย่างหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วกระท่อม
4 C. v/ [: t# Z$ i) ^) s$ l
% A* j  l) F5 J+ d% F; G" h9 }
ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!

* b3 A8 N; L4 I; _% ?$ N7 pแรงกระแทกจากด้านล่างส่งให้ร่างของเหม่าโยกคลอนไปตามจังหวะ ควยใหญ่ตอกย้ำเข้าหาจุดกระสันซ้ำๆ จนเหม่าต้องเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจรัว
  Z0 t. `. T9 N( {! S; x9 ?" [3 \  J

“อาซ์... ปลัด... ลึก... ลึกมากครับ... ซี๊ดดด”


เหม่าครางกระเส่าพลางซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง จังหวะที่รัวเร็วขึ้นทำให้เสียงกระทบกันเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ


พั่บๆๆๆๆๆ!


ปลัดอรรถบีบเค้นก้นของเหม่าจนเนื้อแทบปลิ้นตามง่ามนิ้ว แรงส่งที่เด็ดขาดทำให้เหม่าเสียวซ่านจนแทบสิ้นสติ ไม่นานเป็นปลัดที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวลุกขึ้นมาเปลี่ยนบทบาทให้เหม่าอยู่้ข้างล่างและปลัดค่อยๆ กดควยเข้าตัวเหม่าอย่างช้าๆ


“เจ็บไหมเหม่า...” เสียงของปลัดพร่าต่ำอยู่ชิดใบหู ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดจนเหม่าขนลุกชันไปทั้งตัว เหม่าทำได้เพียงส่ายหน้าช้าๆ บนหมอนที่ยับย่น เมื่อความแข็งขืนของควยขนาด 6 นิ้วครึ่งเริ่มบดเบียดและสอดแทรกเข้าไปในร่างกายจนสุดทาง ความจุกเสียดที่ได้รับทำให้เหม่าต้องขบเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เพราะความแน่นของมันที่เติมเต็มเข้ามาจนล้นทำเอาเหม่าถึงกับตัวสั่นเทิ้ม
' B: I# k% E3 K$ j/ I; z) L" R
' j- s1 B$ j( J3 i7 z9 t) x, g
“ซี๊ด... อะ... อาซ์...” เหม่าหลุดเสียงครางยาวออกมาอย่างห้ามไม่ได้ “ไม่ครับปลัด... ผมไหว... ต่อเถอะครับ... เอาความอัดอั้นของปลัดมาลงที่เหม่าให้หมด”
9 B; f5 e3 w8 h6 _$ u8 h
0 J7 C" ^- S* m; O8 ]
เหม่ากระซิบตอบเสียงแผ่ว พลางวาดขาโอบรัดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น เป็นการอนุญาตที่ไร้ซึ่งข้อแม้ใดๆ เมื่อได้รับคำยืนยัน ปลัดก็ไม่รั้งรออีกต่อไป เขาโถมกายเข้าหาอย่างดุดัน บทเพลงรักที่หนักแน่นเริ่มต้นขึ้นตามจังหวะที่เขาเป็นคนคุมเกม แรงสอดประสานที่กระแทกกระทั้นควยเข้าลึกทุกจังหวะทำให้เหม่ารู้สึกเสียวจนสติพร่าเลือน


$ T! ?7 l' F6 R! E8 lมือหนาของปลัดเลื่อนลงมาบีบเค้นที่ก้นของเหม่าอย่างแรงจนขึ้นรอยมือตามอารมณ์ที่พุ่งสูง ดึงรั้งให้ร่างกายส่วนล่างของเหม่ายกขึ้นรับแรงส่งให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก ทุกครั้งที่เขาตอกย้ำความแข็งขืนเข้ามา มันคือการยืนยันว่าเขาได้ครอบครองเหม่าไว้ทั้งหมดแล้ว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังถี่รัวประสานกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นท่ามกลางความเงียบสงัดของป่าไทเพ้ย
% v8 L- q2 o" _: D/ ~2 U
5 S5 X$ d3 U4 M  [2 i; C- G
เหม่ามองเห็นเพดานกระท่อมที่หมุนคว้าง ทุกสัมผัสที่เขาจงใจเน้นย้ำทำเอาเหม่าต้องเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจอย่างหนักหน่วง “ปลัดครับ... ซี๊ด... แรงอีก... อึก... ผมเสียว... ผมไม่ไหวแล้ว... อาซ์!” เหม่าเผลอสบถและสั่งออกไปตามสัญชาตญาณดินเมื่ออารมณ์พุ่งสูงถึงขีดสุด เขาตอบรับด้วยการกระแทกกระทั้นควยเข้าหาอย่างรุนแรงและเด็ดขาดกว่าเดิม ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลังจนเหม่าต้องบิดกายเร่า มือจิกเข้าที่แผ่นหลังกว้างของเขาจนขึ้นรอยแดงฝังลึกเพื่อระบายความเสียวที่ท่วมท้น
  G; h( X4 }8 q
. ]4 Z, a8 N% J& q
ไม่นานนัก ปลัดอรรถก็นำเหม่าเปลี่ยนท่าทาง เขาจับเหม่าพลิกตัวให้นอนคว่ำลงกับฟูกนอนแล้วยกสะโพกเหม่าให้ลอยเด่นขึ้นในท่าคลานเข่า เขาไม่รอช้าที่จะจดจ่อความแข็งขืนขนาด 6 นิ้วครึ่งเข้าหาอีกครั้ง คราวนี้เขากระแทกเข้ามาอย่างรุนแรงและลึกซึ้งกว่าเดิม

: s8 o9 i% s- A7 ^  N  r
ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!
+ E$ X& Y4 ~+ Q% ]% l9 }0 r  E

  s& [2 ~9 p8 P/ `5 g7 P6 Mเสียงเนื้อกระทบก้นดังก้องสะท้อนผนังไม้ไผ่ เหม่าจิกเล็บลงบนฟูกนอนเพื่อระบายความเสียวที่แล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง

( _. p- p$ L4 l3 ~6 h; t

“ปลัดครับ... แรงอีก... อึก... อาซ์! พั่บๆๆๆ!”
! R( r) y4 u# O, Z

จังหวะสุดท้ายมาถึงพร้อมกับเสียงหอบที่รุนแรงที่สุด ปลัดอรรถเชิดหน้าขึ้นจนสุด ลำคอแกร่งปรากฏเส้นเลือดปูดโปนจากการสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนจะระเบิดความใคร่ออกมาอย่างบ้าคลั่ง

. v7 L( s" _0 }# o" m7 b4 e* }) ?
“เหม่า... อาซ์! ผะ... ผมไม่ไหวแล้ว... แตกแล้ว! อ๊ากกกกกกกก!”


เขาตะโกนลั่นกระท่อมพร้อมกับกระแทกกระทั้นเข้าลึกที่สุดจนเสร็จแล้ว ร่างหนาเกร็งกระตุกซ้ำๆ พร้อมกับความอุ่นวาบที่ฉีดพล่านเข้าสู่ร่างกายจนเหม่ารู้สึกได้ถึงความร้อนแรงนั้นอวลไปทั่วท้องน้อย มันเติมเต็มจนเหม่าแทบจะสำลักความสุข เหม่ากอดรั้งร่างของเขาไว้แน่น ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในหยาดธารแห่งความสุขสมที่เขามอบให้ในบ่ายวันนั้นอย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ

# Q  U, @; P0 t; P

6 I2 ]/ [1 l& H/ t8 B! i; Wพายุอารมณ์รอบแรกเพิ่งจะสงบลงได้ไม่นาน แต่ทว่าความโหยหาที่สะสมมานานของปลัดอรรถกลับดูเหมือนจะยังไม่มอดดับลงง่าย ๆ เหม่าสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่กลับมาตื่นตัวอีกครั้งอย่างรวดเร็วภายใต้ร่างที่ทาบทับกันอยู่ ปลัดประคองเหม่าให้ลุกขึ้นท่ามกลางความสลัวของกระท่อม แสงแดดรำไรขับเน้นให้เห็นเรือนร่างสีน้ำผึ้งของเหม่าที่อาบชโลมไปด้วยหยาดเหงื่อ
: v2 i" K  }8 `' z1 @
! _: l( k  `" [9 ?/ a! J
1 d7 |' t" G0 a* X0 q% a“เหม่า... ผมขออีกนิดนะ” ปลัดอรรถกระซิบชิดใบหูด้วยเสียงที่พร่าต่ำ
! k. g& ^! I  J( Z& K( w
( M2 Q6 u: h; j4 X! h6 r8 p7 U" g& D
เหม่าไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่ขยับกายไปนั่งยอง ๆ ลงบนฟูกนอนหนาที่ปูด้วยผ้าทอมือ กลิ่นสะอาดของผ้าฝ้ายยังคงอบอวลผสมกับกลิ่นกายของคนสองคน เหม่าชันเข่าขึ้นแยกออกจากกันในท่าที่เปิดเปลือยที่สุด เพื่อรอรับความยิ่งใหญ่ขนาด 6 นิ้วครึ่งที่กำลังตั้งตระหง่านท้าทายสายตา
9 v. Q1 |9 m3 N. M; T8 t
ปลัดอรรถขยับเข้ามาซ้อนด้านหลัง เขาใช้มือหนาทั้งสองข้างรวบเอวเหม่าไว้มั่น ก่อนจะค่อย ๆ กดแทรกความแข็งขืนที่ร้อนระอุเข้าหาปากทางรักที่ยังอุ่นเยิ้ม ความแน่นขนัดและขนาดที่ล้นปรี่ทำเอาเหม่าถึงกับต้องเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจรัว


* q* I' @' r' [& Z“ซี๊ด... อาซ์... ปลัด... มันแน่น... แน่นไปหมดเลยครับ” เหม่าครางกระเส่าเมื่อความใหญ่โตฝังลึกเข้ามาจนสุดทาง

0 N# a3 n! Z1 {2 C0 t
' I: R( G6 ]0 Z9 Mเมื่อเข้าที่ ปลัดก็เริ่มจังหวะตอกย้ำจากเบื้องหลังในท่านั่งยองอย่างโหดเหี้ยม เขาใช้พละกำลังมหาศาลกดกระแทกควยเข้าหาจุดกระสันภายในซ้ำๆ อย่างเน้นหนัก
9 W4 Z4 L! i5 D- D7 ^" ]

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!
5 y/ L7 j- m, g! c
! q- I% t" H, n; L
เสียงเนื้อกระทบก้นดังก้องสะท้อนผนังไม้ไผ่ของกระท่อมอย่างบ้าคลั่ง ทุกจังหวะที่ปลัดโถมกายเข้าใส่ มันคือการรื้อถอนกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างเราให้พังทลายลงไป

! f" ~1 T. S" C) O: R
“พั่บๆๆๆๆๆ!”
- X' c# ]0 v+ d0 N3 O
6 B( l$ x! z9 X: r
จังหวะเริ่มรัวเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ปลัดอรรถบีบเค้นก้นของเหม่าจนขึ้นรอยนิ้วมือแดงก่ำ ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลังจนเหม่าต้องจิกเล็บลงบนเข่าของตัวเองเพื่อระบายความรุ่มร้อน แรงกระแทกเน้นๆ จากควยขนาด 6 นิ้วครึ่งที่ตอกอัดเข้ามาลึกถึงข้างในทำเอาเหม่าตัวสั่นเทิ้ม หัวสมองของเหม่าขาวโพลนไปหมด ความเสียวมันพุ่งพล่านจนเกินจะต้านทานไหว
: z3 w- f) y5 X5 P  e" `7 ]/ c

3 G  J' C/ N% y: j3 }3 R“อา... เหม่า... ดีเหลือเกิน... ซี๊ดดด!” ปลัดคำรามออกมาคล้ายสัตว์ป่าพลางเร่งจังหวะการกระแทกกระทั้นให้ดุดันและเด็ดขาดขึ้นไปอีก

8 h4 r! \8 W0 ?9 G
1 r5 {) ^5 x/ T( q1 j9 j  ~พั่บๆๆๆๆๆๆ!

# T9 W& y% }. ?# w! U0 ]( H
5 S& H7 }3 T$ Z) s, Z# Aเสียงที่ถี่ยิบประสานกับเสียงหอบหายใจประหนึ่งคนกำลังหลงทางกลางพายุ
# w  I. ]3 R8 Y" u
+ J, G, O0 F& L2 ?$ A2 C
ในจังหวะที่ปลัดอรรถกระแทกควยเข้าหาจุดเสียวซ้ำๆ อย่างรุนแรงและต่อเนื่อง เหม่ารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะระเบิด ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสูงถึงขีดสุดจนเหม่าไม่ต้องแตะต้องแก่นกายของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงแค่แรงกระแทกเน้นๆ จากด้านหลังที่ส่งมาไม่หยุด ก็ทำเอาเหม่าเกร็งไปทั้งร่าง ตาพร่าเลือนจนเห็นเพดานกระท่อมหมุนคว้าง
, l" K: ^- \8 b  F2 ], I

“ปลัด... ปลัดอรรถ... เหม่า... เหม่าจะเสร็จ... อาซ์! ซี๊ดดดดด!”
+ w$ e1 I$ b" P# Y! {

เหม่าร้องครางออกมาสุดเสียงในจังหวะที่ปลัดอรรถโถมกายเข้าใส่เป็นครั้งสุดท้ายอย่างรุนแรง ร่างของเหม่ากระตุกรัวพร้อมกับปลดปล่อยหยาดอารมณ์สีขาวขุ่นออกมาจนเลอะหน้าขาและฟูกนอนโดยที่ไม่ได้ใช้มือสัมผัสเลยแม้แต่น้อย เป็นการเสร็จสมที่ทรมานและสุขล้นที่สุดเท่าที่เหม่าเคยเจอมา
0 P1 |& Q" X  V: v. W
' D. U: Y. t1 a( |
ปลัดหนุ่มขยับตัวลงไปนั่งพิงผนังไม้ไผ่ของกระท่อม แล้วรั้งตัวเหม่าให้ขึ้นมานั่งทับบนตักในท่าหันหน้าเข้าหากัน ขาแกร่งของเหม่าแยกออกกว้างโอบรัดเอวสอบของปลัดไว้มั่น แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านร่องไม้ไผ่ฉายให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่ขึงตึงของคนทั้งคู่ที่อาบชโลมไปด้วยหยาดเหงื่อ เหม่าค่อย ๆ กดสะโพกลงช้า ๆ เพื่อรับความยิ่งใหญ่ของควยขนาด 6 นิ้วครึ่งที่กลับมาตั้งตระหง่านท้าทายปากทางรักอีกครั้ง

! ]% a* d$ R  H" s' o
"ซี๊ด... อะ... อาซ์... ปลัดครับ... แน่น... มันแน่นไปหมดเลย"
6 c, b; N' p9 o' S2 j
& G( I! ~9 I. G3 g$ N& u5 T
เหม่าครางเสียวออกมาไม่เป็นภาษายามที่ความแข็งขืนรุกรานเข้ามาจนสุดทาง ครั้งนี้เหม่าเป็นคนคุมเกมเองบ้าง เหม่าเริ่มขยับโยกสะโพกขึ้นลงด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่เน้นย้ำความลึกซึ้ง ตั่บ ตั่บ ตั่บ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วความเงียบสงัด ปลัดอรรถเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจรัว มือหนาบีบเค้นก้นของเหม่าอย่างเมามันมือเพื่อช่วยส่งแรงกระแทกจากเบื้องล่างพุ่งย้อนขึ้นมา


พั่บๆๆ จังหวะเริ่มรัวเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง เหม่าจงใจควงวนสะโพกบดเบียดก้นให้ควยใหญ่ตอกย้ำเข้าหาจุดกระสันซ้ำ ๆ จนปลัดอรรถถึงกับต้องกัดฟันกรอด ลำคอแกร่งปรากฏเส้นเลือดปูดโปนจากการสะกดกลั้นความเสียวซ่านที่ท่วมท้น
9 F. |2 g% R. P0 z) C3 Z

; t& r# B& E2 l( p. y; x"เหม่า... เก่งเหลือเกิน... ซี๊ด... โอ้ว... แรงอีกเหม่า"

0 N! ^# [+ j/ d( ^4 o2 o. z! Q
ปลัดคำรามออกมาพร้อมกับสวนสะโพกตอบรับอย่างรุนแรง เสียงหอบประสานกับเสียงเนื้อที่กระทบกันดังกระหึ่มไปทั่วกระท่อม เหม่ามองเห็นใบหน้าแดงก่ำของปลัดอรรถที่บัดนี้ไร้ซึ่งหัวโขนข้าราชการ มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเหม่าอย่างหมดรูป ความเสียวมันแล่นริ้วไปทั่วร่างจนเหม่าต้องซบหน้าลงกับซอกคอขาว ขบเม้มทิ้งรอยรักไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางความอัดอั้นที่ถูกปลดปล่อย


& L: D5 E# Y4 h" bจังหวะสุดท้ายมาถึงเมื่อความต้องการพุ่งขึ้นถึงขีดสุด ปลัดอรรถรวบเอวเหม่าไว้แน่นก่อนจะกระแทกสวนควยขึ้นมาอย่างดุดันและเด็ดขาด
' l9 u- o' X  S% `( a

' Z7 N" I$ M- D  j"อ๊ากกกก! แตกแล้ว... เหม่า... เสร็จแล้ว"

" D6 k# ?; B* r
/ q% K& V4 u# hปลัดตะโกนลั่นพร้อมกับปลดปล่อยหยาดธารอารมณ์ร้อนระอุเข้าสู่ร่างกายเหม่าอีกครั้งจนล้นปรี่ ร่างหนาเกร็งกระตุกซ้ำ ๆ เหม่าเองก็ซบหน้าลงกับไหล่แกร่ง กอดรั้งเขาไว้แน่นพลางหอบหายใจรินรดกัน ความรู้สึกแน่นขนัดข้างในยังคงอยู่พร้อมกับความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อย ท่ามกลางความเงียบของป่าไทเพ้ยที่กลับมาปกคลุมอีกครั้งพร้อมกับความผูกพันที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมอย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ
' o  e$ A5 F1 f( n

ความโหยหาในแววตาของปลัดยังไม่มีทีท่าว่าจะมอดดับลงง่ายๆ แม้ว่าเหม่ากับปลัดจะเพิ่งผ่านสมรภูมิรักบนฟูกนอนมาจนแทบหมดแรง เหม่าสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกายของปลัดที่ยังคงทาบทับอยู่บนตัวของเหม่า ปลัดพรมจูบไปตามพวงแก้มและซอกคอของเหม่าอย่างโหยหา ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาประกบริมฝีปากจูบเหม่าอีกครั้ง คราวนี้มันนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความต้องการที่คุโชน

5 e5 {- E5 G- ?3 B0 S8 s+ B# A
“ไปต่อกันในห้องน้ำไหมเหม่า... ผมอยากล้างตัวให้คุณด้วย” ปลัดกระซิบชิดริมฝีปากเหม่าด้วยเสียงที่พร่าต่ำ
5 [; [/ H; H" i+ Q

เหม่ายังไม่ทันได้ตอบอะไร ปลัดก็ใช้พละกำลังมหาศาลรวบตัวเหม่าขึ้นในท่าอุ้มแตง ร่างกายที่เปลือยเปล่าของเหม่าบดเบียดกับปลัดจนเหม่ารู้สึกถึงความแข็งขืนของควยขนาด 6 นิ้วครึ่งที่เริ่มกลับมาตื่นตัวและถูไถอยู่กับหน้าขา ปลัดอุ้มเหม่าเดินตรงไปยังห้องน้ำหลังกระท่อมอย่างมั่นคง ในขณะที่ริมฝีปากของเหม่ากับปลัดยังคงเกี่ยวกระหวัดจูบกันอย่างดูดดื่มจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอายดังก้องไปทั่วทางเดิน
. M/ ?8 x6 q! D; Y7 s: n5 }* P
  s. W0 }: Y3 V& ~7 T, q
! R. [7 E  s  x* x* }. R6 Gเมื่อถึงห้องน้ำ ปลัดวางเหม่าลงช้าๆ ให้แผ่นหลังเหม่าพิงกับผนังปูนที่เย็นเฉียบ ซึ่งตัดกับความร้อนระอุจากร่างกายของปลัดอย่างสิ้นเชิง ปลัดจ้องมองเหม่าด้วยสายตาหิวกระหาย ไล่สำรวจไปตามผิวสีน้ำผึ้งของเหม่าที่อาบไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบอารมณ์ที่เพิ่งจบไป
, S7 O, i" _6 l5 |' d

“ซี๊ด... ปลัด... ตรงนี้เลยเหรอครับ” เหม่าร้องซี๊ดออกมาเมื่อมือหนาของปลัดเริ่มบีบเค้นก้นของเหม่าอย่างแรงจนเนื้อปลิ้นตามง่ามนิ้ว

" a9 I; K0 P4 y; Q“ตรงนี้แหละเหม่า... ซี๊ดดดดดดด”
' _3 P, W8 P7 G4 x+ b, a6 B# r, v1 L
, z7 \" y1 ~1 z1 x1 x+ q) G9 i- R( o
3 a6 t+ \- X# v0 s
9 t. [  q! Z; Gปลัดไม่รอช้า เขาประคองควยใหญ่ที่ขึงตึงจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนจ่อเข้าหาปากทางรักของเหม่าอีกครั้ง เหม่าชันขาข้างหนึ่งขึ้นเกี่ยวเอวสอบของปลัดไว้เพื่อเปิดทาง ความแน่นขนัดที่รุกรานเข้ามาทำให้เหม่าต้องเชิดหน้าขึ้นหอบหายใจรัว ความรู้สึกจุกและเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลังเมื่อความยิ่งใหญ่นั้นแทรกซึมเข้ามาจนสุดทางอีกครั้งในท่ายืน


ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!

+ s+ `) y' f! l7 S* g0 e5 n) ^5 G; s
" z9 @9 I$ D% D. Z# b  L0 ~5 T9 n- ]: bเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนผนังห้องน้ำ ปลัดโถมกายกระแทกกระทั้นเข้าใส่เหม่าอย่างดุดันและหนักแน่น พลางบดจูบเหม่าอย่างบ้าคลั่งเพื่อกลืนกินเสียงคราง อาซ์... โอ้ว... ของเหม่าเข้าไปในลำคอ ทุกจังหวะที่ปลัดตอกอัดเข้ามา มันแน่นและลึกจนเหม่ารู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้สัมผัสที่รุนแรงและโหยหานี้ เหม่ารู้ดีว่ายกต่อไปในห้องน้ำนี้จะพรากสติของเหม่าไปจนหมดสิ้นจริงๆ
- b9 z: p" J: a3 i3 Q
4 w% h8 _: A# v9 Q
) X7 y8 n; D% P* v.
! _: l5 q, ^5 ]5 u7 {  G
' i6 y- x2 \1 t) r4 [: N
.
, `" P% o# Y* W& N+ t
6 L; f( g$ F; @0 H, F
7 j# M/ o8 P  a7 {, n.

7 G! i4 C9 v% t: l2 I5 ^& Z4 p  q
' k! S( e9 p8 e  I* p  Vภายในกระท่อมไม้ไผ่ที่เงียบสงบ แสงอาทิตย์ยามเย็นรำไรลอดผ่านร่องไม้ขัดแตะทอดลงบนร่างของเหม่าและปลัดที่ยังคงนอนเคียงกันบนฟูกหนา เสียงหอบหายใจที่เคยกระชั้นถี่เริ่มปรับเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นกายและกลิ่นความใคร่จาง ๆ ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ คล้ายกับเป็นหลักฐานเดียวของพายุอารมณ์ที่เพิ่งสงบลง

! U: d. J6 j2 F: q# O
เหม่ามองดูปลัดที่นอนนิ่ง สายตาของเขาเหม่อมองขื่อหลังคาไม้ไผ่ ความตึงเครียดที่เหม่าเคยเห็นบนใบหน้าคมเข้มมลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ปนไปด้วยความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ เขาขยับกายเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเหม่า เหม่าจึงนอนเท้าแขนมองสบตาเขาอยู่ก่อนแล้ว


“ปลัด... เข้าใจหรือยังครับ ว่าทำไมที่นี่ถึงต้องมีเหม่า” เหม่าถามเบา ๆ พร้อมกับใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามไรผมของคนตัวโตกว่า

" [8 j8 }* M6 a* u. h7 ?

6 N# m: @9 s: U9 D, qปลัดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เหมือนเขาได้วางของหนักบางอย่างลงจากบ่า “ผมเพิ่งรู้ว่า... ความจริงที่ไม่มีในตำรามันหน้าตาเป็นแบบนี้นี่เอง” เขาพูดพลางขยับยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก “สิ่งที่ผมเรียนมาบอกว่าความถูกต้องคือระเบียบวินัย แต่สิ่งที่ผมเพิ่งเจอ... มันคือการเยียวยาที่ผมอธิบายไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมมันถึงได้รู้สึกดีขนาดนี้”
* Q$ }( y2 h, k( T9 O; l

2 _( {& X3 c% g1 u/ _“ความเจ็บปวดบางอย่าง มันก็ต้องการแค่คนรับฟังและยอมรับ... ไม่ใช่การพิพากษาครับปลัด” เหม่าตอบกลับไป


- ^9 I0 S2 ~1 S: b( n, R) A& K7 oเหม่ามองดูปลัดที่ยันกายลุกขึ้นนั่งช้า ๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบชุดข้าราชการที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสะบัดฝุ่นออกอย่างประณีต แต่คราวนี้เขาไม่ได้รีบร้อนจะสวมมันเหมือนเป็นเกราะป้องกันตัวอีกต่อไป เขาหันกลับมาสบตาเหม่าด้วยสายตาที่มั่นคงและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ


& O% T8 U5 u2 F/ u+ l7 P“รายงานเรื่องโครงสร้างชุมชนและวัฒนธรรม... ผมจะเขียนสรุปว่าที่นี่เข้มแข็งและเป็นระเบียบเรียบร้อยดีตามอัตภาพของคนในพื้นที่” เขาหยุดนิ่งไปนิดก่อนจะพูดต่อ “ส่วนเรื่องของเหม่า... และเรื่องที่เกิดขึ้นในกระท่อมนี้ ผมจะถือว่ามันไม่เคยถูกบันทึกไว้ในหน้ากระดาษใบไหนของอำเภอทั้งนั้น”

( Y+ {- ~2 I/ w
“ปลัดจะไม่บอกใครจริง ๆ เหรอครับ?” เหม่าแกล้งถามเย้าออกไป


เขาลุกขึ้นยืนพลางกลัดกระดุมเสื้อสีกากีช้า ๆ แต่กลับเว้นกระดุมเม็ดบนสุดไว้ให้ดูผ่อนคลาย “จะบอกใครได้ล่ะเหม่า... ในเมื่อผมเองนั่นแหละที่เป็นคนมา ‘รับการบำบัด’ เสียเอง” เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “ความลับของหมู่บ้านไทเพ้ย... ก็ควรจะอยู่กับคนไทเพ้ย และมันจะปลอดภัยที่สุดเมื่ออยู่กับผม”


เหม่ามองเขาเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารและหมวกขึ้นมาสวม ปรับบุคลิกให้กลับมาเป็นข้าราชการหนุ่มผู้สง่างามอีกครั้ง แต่แววตาที่เขามองเหม่าก่อนจะก้าวออกจากประตูไปนั้น เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
: q0 T$ d8 S0 i; s, e8 s+ w

“ขอบใจนะเหม่าที่ช่วยให้ผมได้เห็น ‘ความจริง’ ที่ผมมองข้ามมาตลอด... ผมคงต้องออกไปทำงานของผมต่อแล้ว”
6 h0 @1 S' a9 o

  w( v7 ]" S& W; t% ~3 H. G: _: `เขาพยักหน้าให้เหม่าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากกระท่อมไป มุ่งหน้าไปยังรถกระบะของอำเภอที่จอดรออยู่กลางหมู่บ้าน เหม่ามองตามแผ่นหลังนั้นไปพร้อมกับรอยยิ้ม...
! @' a8 I/ ?& I" f  C  O: r; p

รู้ดีว่าต่อจากนี้ไป เสียงกระซิบเรื่อง “โปนเซียง” จะยังคงเป็นปริศนาที่สวยงามของหมู่บ้านนี้ต่อไป
1 F5 P/ {) t( _2 `  Jโดยมีปลัดคนนี้เป็นผู้รักษาความลับที่ซื่อสัตย์ที่สุดคนหนึ่งของเหม่า
8 t% A* ~: D7 o/ V- d) Z9 ^0 `5 I.
.
: T% O/ L0 S6 N9 V.
.
.
) e% E: v. y5 Q; B' g6 e! Yโปรดติดตามตอนต่อไป
+ g: a7 Z% v& z9 C
- T5 a. L0 f; S0 v* f! ]* N$ v
6 ?( f7 z3 m6 F% E' n; B$ v, W, o

cheewanon

ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Ken09

รอๆคับ

Darmmek

ขอบคุณครับ

KPG

ปลัดมาทีเอาซะคุ้มเลยครับ สนุกมาก

nongbasz

ขอบคุณครับ

jarn20116

สนุกมากครับ

Monday1

ขอบคุนครับ

saru

ปลัดได้ดลเจอความจริงจนติดใจเหม่าอีกคน

Djpark

KPG ตอบกลับเมื่อ 2026-5-1 23:42
6 k- `8 b9 }1 Uปลัดมาทีเอาซะคุ้มเลยครับ สนุกมาก

ไม่ให้เสียชื่อครับ

montree254

ขอบคุณครับ

Djpark

มีอะไรพูดคุยได้นะครับ หายไปนาน แค่มานะ อิ

pom951

สุดเสียวมากครับ

Lop11

สนุก น่าติดตามเหมือนเดิม

Oscarbkk

สนุกมากครับ บรรยายดี เนื้อเรื่องแตกต่าง มาต่ออีกครับ

Linkren

ผมชอบมันฟิลกำหราบชายแท้ ให้สยบยอม  เล่นเอาชายแท้ เข่าอ่อนได้เสียวจริงๆ

watkrub

กลับมาแล้ว น่าติดตามเหมือนเดิมเลยครับ ขอบคุณมากครับผม

Sdgy

ขอบคุณครับ

ball3225

ขอบคุณมากครับ