เศวตมนตรา 1

NOOFONG

เศวตมนตรา


เรื่องนี้เป็นเรื่องของโจรกับตำรวจ นายเอกเป็นโจร ส่วนพระเอกเป็นตำรวจ (ABO ผู้ชายท้องได้)






แนะนำตัวละคร


เสือหมอก : บุรุษผู้มีรูปโฉมงดงามแต่แฝงไว้ด้วยความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำกลางป่าลึก ในขณะที่พี่ชายฝาแฝดอย่าง เสือเมฆ คือเปลวเพลิงที่เผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า เสือหมอกกลับเลือกที่จะเป็นดั่งหมอกยามเช้า มองเห็นได้แต่คว้าไว้ไม่ได้ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการปรุงยาสมุนไพร ทำอาหารเลี้ยงคนในชุมโจร และนั่งสดับฟังเสียงนกหนูในป่ากว้าง ทว่าภายใต้ท่าทีเรียบง่ายนั้น เขาคือเจ้าของมันสมองที่เฉียบแหลม ทุกยุทธวิธีที่เสือเมฆใช้จัดการกับพวกตำรวจ ล้วนกลั่นกรองมาจากความคิดของเขาทั้งสิ้น


กลิ่นฟีโรโมน เป็น กลิ่นจันทน์หอมเปียกฝน สื่อถึงความเย็น ความนิ่ง และความชุ่มฉ่ำของป่า


พันตำรวจเอก ณรัชต์ : บุตรชายเพียงคนเดียวของนายพลผู้ทรงอิทธิพล ณรัชต์คือสัญลักษณ์ของความถูกต้องและอำนาจนิยมที่เด็ดขาด เขามาพร้อมกับภารกิจกวาดล้างชุมโจรให้สิ้นซาก แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือการต้องมาต่อกรกับ "กุนซือ" ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ผู้ที่ทำให้แผนการที่ดูสมบูรณ์แบบของเขาพังทลายลงนับครั้งไม่ถ้วน


กลิ่นฟีโรโมน เป็น กลิ่นดอกแก้วเจ้าจอม (กลิ่นแห่งความสง่างามและมีเสน่ห์)






ศัพท์เฉพาะที่ใช้


Alpha : อังศุ แปลว่า "แสงสว่าง"


Omega : พฤกษ์ (เพศชาย) แปลว่า "ต้นไม้" หรือ "ป่าไม้", นวลจันทร์ (เพศหญิง)


ในธรรมชาติ ต้นไม้ (พฤกษ์) จะเติบโตได้ต้องอาศัยแสงแดด (อังศุ) เป็นการเปรียบเปรยว่า Alpha คือผู้ที่ให้พลังงาน โอบอุ้ม หรือแม้แต่แผดเผา Omega ได้ในเวลาเดียวกัน


Bond:ฝากรอยเขี้ยว , ตีตราจอง , การลงเขี้ยวฝากลักษณ์


Heat: อาการไข้รัญจวน , ช่วงจันทร์ฉายกลิ่น


Rut: ความกำหนัดกำเริบ , ช่วงตะวันดับแสง หรือ สันดานดิบ


Nest: การล้อมรัง


Knot: ตรึงตรา หรือ ลงกลอนสวาท








พุทธศักราช ๒๔๙๐


แสงตะวันบ่ายคล้อยสาดแสงระยับจับผืนทรายริมห้วยน้ำใสที่ขนาบด้วยดงตะเคียนทึบ บรรยากาศเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงกระแสน้ำไหลเอื่อยและเสียงนกร้องโหวกเหวกเป็นระยะ ราวกับธรรมชาติกำลังกลั้นหายใจรอคอยมหกรรมแห่งความตาย


พันตำรวจเอก ‘ณรัชต์’ ยืนนิ่งดั่งเสาหินทลายตระหง่านอยู่กลางหาดทราย เครื่องแบบสีกากีพับแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นลำแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ใบหน้าคมคายคมกริบดั่งรูปสลัก นัยน์ตาคู่สวยทว่าดุดันฉายแววเด็ดเดี่ยว จ้องมองฝ่าดงไม้ทึบฝั่งตรงข้ามอย่างไม่กระพริบ มือขวากระชับด้ามปืนพก โคลท์ .๔๕ คู่ใจแน่นหนา กลิ่น แก้วเจ้าจอม หอมสะอาดทว่าหนักแน่นแผ่ซ่านออกมาจากกายเขา เป็นกลิ่นแห่งอำนาจและความถูกต้องของอังศุจากพระนคร ที่พร้อมจะสยบทุกความอธรรม


"เสือเมฆ! มึงหนีไม่พ้นแล้ว!" เสียงของณรัชต์ดังกังวานกึกก้องไปทั่วบริเวณ ทรงพลังและเปี่ยมด้วยสิทธิอำนาจ "มอบตัวเสียเถิด กูสัญญาลูกผู้ชายว่าจะให้ความเป็นธรรมแก่มึง!"


เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันตามสายลมพัดเอื่อย ณรัชต์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักล่าในกายรุดเร้ากระซิบเตือนถึงอันตรายที่ซ่อนเร้น


ทันใดนั้น! พุ่มไม้หนาทึบพลันแยกออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่กำยำกระโจนพรวดออกมาดั่งเสือสมิงหลุดจากกรงขัง ชายผู้นั้นสวมเสื้อเสื้อม่อฮ่อมเก่ากะรุ่งกะริ่ง เผยให้เห็นแผงอกที่อุดมไปด้วยรอยสักอักขระเลขยันต์ขลัง ใบหน้าคมสันดุดันหนวดเคราครึ้ม นัยน์ตาแดงกล่ำฉายแววคลั่งสิงห์ขวางโลก กลิ่นคาวเลือด ดินปืน และกลิ่น สาบเสือ อันฉุนกึกผสมปนเปกันแผ่ซ่านออกมาดั่งระเบิด มันคือกลิ่นแห่งความป่าเถื่อน ความรุนแรง และสัญชาตญาณดิบของอังศุ คนป่าที่ไร้กฎเกณฑ์


เสือเมฆ หัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังกังวานแหบพร่าทว่าทรงพลัง ข่มขวัญผู้สดับฟังให้สั่นสะท้าน "ฮ่าๆๆๆ! นายตำรวจผู้สูงศักดิ์จากพระนคร! มึงช่างกล้านักที่มาท้าทายกูถึงถิ่น!"


เสือเมฆควงปืนลูกซองแฝดตราเสือคู่กายอย่างคล่องแคล่ว แววตาจ้องมองณรัชต์อย่างท้าทาย "ความเป็นธรรมงั้นหรือ? ฮ่าๆๆ! ความเป็นธรรมของมึงมันกินได้หรือเปล่าวะ? ความเป็นธรรมของกูคือกูเลี้ยงดูลูกน้อง กูเลี้ยงดูชาวบ้านที่ถูกพวกรัฐบาลอย่างมึงกดขี่! มึงสิ... ที่เป็นคนอยุติธรรม!"


ณรัชต์กัดฟันกรอด นัยน์ตาลุกโชนด้วยโทสะ "มึงมันปล้นฆ่าชาวบ้าน ปล้นทรัพย์สินราชการ มึงมันคืออาชญากร!"


"อาชญากร?" เสือเมฆยักไหล่กว้างอย่างไม่ยี่หระ "กูปล้นพวกคนรวยที่โกงกิน ปล้นพวกข้าราชการที่ทุจริต! กูเอาเงินมาแจกจ่ายให้คนจน! มึงมันก็แค่สุนัขรับใช้ของพวกผู้มีอำนาจที่เอาแต่เสวยสุขบนกองทุกข์ของชาวบ้าน!"


เสือเมฆก้าวเข้าหาณรัชต์อย่างช้าๆ ท่าทางคุกคามดั่งสิงโตที่กำลังต้อนเหยื่อ "มึงคิดว่าเครื่องแบบสีกากีกับปืนพกกระบอกเล็กๆ นั่นจะสยบกูได้งั้นหรือ? มึงคิดผิดแล้ว!"


เสือเมฆยกลูกซองแฝดขึ้นเล็งใส่อกของณรัชต์ "กูคือสิงห์ขวางโลก! กูไม่ยอมสยบให้ใคร! แม้แต่พวกรัฐบาลอย่างมึง!"


"แล้วมึงจะทำอย่างไร?" ณรัชต์ถามเสียงเย็น พยายามข่มอารมณ์พลุ่งพล่าน "มึงจะยิงกูเสียตรงนี้งั้นหรือ?"


"ถ้ามึงไม่ยอมถอยไป... ก็เป็นไปได้!" เสือเมฆตอบ แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยว "กูไม่กลัวตาย! กูพร้อมจะแลกชีวิตเพื่อปกป้องความเสรีของกูและพวกพ้อง!"


บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ทั้งสองต่างจ้องมองกันอย่างไม่กระพริบตา ราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนรอคอยมหกรรมแห่งความตายที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า...


เสียงปืนแผดกังวานสนั่นหุ่นห้วย ประกายไฟแลบออกจากลำกล้องสลับกับเสียงลูกตะกั่วที่พุ่งแหวกอากาศกระทบต้นไม้จนเปลือกไม้กระจุย ณรัชต์เคลื่อนไหวว่องไวดั่งรังสีที่แผดเผา กระสุนปืนพกจากมือผู้กองหนุ่มพุ่งเฉี่ยวต้นแขนซ้ายของเสือเมฆจนเลือดสาดกระเซ็น


"หนอย! ไอ้ตำรวจจองหอง!" เสือเมฆคำรามลั่น กัดฟันฝืนความเจ็บปวดที่แล่นปลาบ สันดานดิบของ อังศุ สายโจรพลุ่งพล่านจนนัยน์ตาแดงก่ำ เขาเห็นลูกน้องคนสนิทล้มตายลงไปต่อหน้าต่อตา ท่ามกลางเสียงกระสุนที่ฝ่ายตำรวจระดมสาดเข้ามาไม่ยั้งราวกับกะจะเอาให้ตาย


ห่างออกไปในสุมทุมพุ่มไม้ทึบที่แสงตะวันส่องไม่ถึง เสือหมอกแฝดผู้น้องของเสือเมฆเฝ้ามองเหตุการณ์ด้วยใจที่เต้นรัว นัยน์ตาคู่เรียบเฉยบัดนี้สั่นไหวด้วยความกังวล เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วดั่งกุนซือผู้เจนจัด ท่ามกลางกลิ่นเขม่าปืนที่รุนแรง ‘กลิ่นจันทน์หอมเปียกฝน’ จางๆ จากกายเสือหมอกดูจะถูกกลบหายไปสิ้น


เขารู้ดีว่าหากปะทะต่อไป เสือเมฆไม่มีทางรอด เพราะคนของณรัชต์นั้นมีทั้งกำลังและศาสตราวุธที่เหนือกว่าหลายขุม


เสือหมอกล้วงเอาขลุ่ยไม้ไผ่ข้างเอวขึ้นมาจดริมฝีปาก ก่อนจะเป่าส่งสัญญาณเสียงสั้นยาวก้องกังวานเลียนเสียงนกที่กลุ่มโจรป่ารู้กันดีว่าคือสัญญาณ 'ถอนตัว'


เสือเมฆชะงักเมื่อได้ยินเสียงนั้น เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องหน้าณรัชต์ที่ยืนเด่นตระหง่านอยู่กลางสมรภูมิ


"มึงจำหน้ากูไว้ให้ดี ไอ้ณรัชต์! คราวหน้ากูจะไม่ปล่อยให้มึงรอดไปบอกข่าวนายพลพ่อมึงแน่!"


เสือเมฆตะโกนสั่งการลูกน้องที่เหลือรอด "ถอย!"


จอมโจรผู้ห้าวหาญอาศัยจังหวะควันปืนตลบ อ้อมหลบฉากหายเข้าพงรกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ณรัชต์ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่กลับคืนมาอีกครั้ง ผู้กองหนุ่มลดปืนลง หอบหายใจเหนื่อยหอบ กลิ่นแก้วเจ้าจอมจากตัวเขาเข้มข้นขึ้นตามอารมณ์ที่ยังตกค้าง


เขารู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากความมืดของป่า... สายตาที่ไม่เหมือนกับแววตาอาฆาตของเสือเมฆ แต่มันกลับนิ่งสงบและเย็นชื่นจนใจเขาเต้นผิดจังหวะ


"ใครซุ่มอยู่ตรงนั้น!" ณรัชต์ตวาดลั่น พลางหันปากกระบอกปืนไปทางที่เสือหมอกซุ่มอยู่


แต่มีเพียงใบไม้ที่ไหวเอนและกลิ่นหอมประหลาดที่ทิ้งทวนไว้จางๆ ... กลิ่นที่ทำให้ผู้กองหนุ่มต้องขมวดคิ้วด้วยความฉงน เพราะมันไม่ใช่กลิ่นสาบสางของโจรป่าที่เขาเพิ่งแลกกระสุนด้วยเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย






ณ ค่ายโจรเสือเมฆ


แรงกระแทกจากกำปั้นหนาของเสือเมฆทำเอาโต๊ะไม้สะเทือนจนจอกเหล้ากระเด็น "โธ่โว้ย! ไอ้ตำรวจเวรนั่น มันนึกว่ามันเป็นลูกนายพลแล้วจะมาหยามเกียรติพวกกูยังไงก็ได้รึไงวะ!"


เสือเมฆสบถลั่น นัยน์ตาแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ยังมอดไม่ลง แผลเฉลบบนต้นแขนซ้ายมีเลือดซึมออกมาตามผ้าพันแผลที่พึ่งพันไว้หยาบๆ "ศึกล้างตาครั้งหน้า กูจะกระชากหัวมันมาต้มยำทำแกงให้ดู!"


"เบาเสียงลงหน่อยเถอะพี่เมฆ พี่จะโวยวายให้ลูกน้องมันเสียขวัญไปถึงไหน" เสียงเรียบต่ำทว่าทรงพลังอย่างประหลาดดังขึ้นจากมุมมืดของกระท่อม เสือหมอก เดินออกมาพร้อมขันน้ำมนต์และยาสมุนไพรที่บดไว้เรียบร้อย กลิ่นหอมจากกายเขาแผ่ออกมาจางๆ ราวกับจะช่วยดับไอร้อนของอังศุ ที่กำลังคลุ้มคลั่ง


"เอ็งก็เห็นไอ้หมอก! มันฆ่าคนของเราไปตั้งเท่าไหร่ จะให้ข้านั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่เฉยๆ รึไงวะ!"


"ฉันไม่ได้บอกให้พี่อยู่เฉย แต่ที่เอ็งทำอยู่น่ะมันหาเรื่องไปตาย" เสือหมอกวางถ้วยยาลงบนโต๊ะเสียงกังวาน นัยน์ตาคู่สุขุมจ้องมองแฝดพี่อย่างไม่ลดละ "อาวุธมันครบมือ กำลังคนมันก็หนุนมาไม่ขาดสาย เอ็งบุ่มบ่ามเข้าไปแบบนั้นก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ"


"มึงว่ากูขี้ขลาดรึไอ้หมอก!" เสือเมฆหันมาตวาดใส่แฝดน้องด้วยอารมณ์ชั่ววูบ


"กูไม่ได้ว่ามึงขี้ขลาด แต่กูว่ามึงไม่มีสมอง!" เสือหมอกสวนกลับทันควัน นัยน์ตาที่เคยนิ่งสงบฉายแววกร้าวขึ้นมาวูบหนึ่ง "ถ้าฉันไม่ให้สัญญาณถอย ป่านนี้หัวเอ็งคงไปวางอยู่บนโต๊ะทำงานนายพลพ่อมันแล้ว อย่าให้ความแค้นมันบังตาจนลืมดูว่าคนของฉันกับพี่น่ะเหลือกันอยู่กี่ชีวิต"


เสือเมฆชะงักไปครู่ใหญ่ เมื่อเห็นแฝดน้องเริ่มขึ้นเสียงและใช้คำหนักแสดงว่าอีกฝ่ายกำลังเหลืออดจริงๆ เขาถอนหายใจทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้เสียงดังเอี๊ยด "เออ... ข้ารู้แล้ว ข้าใจร้อนไปเอง"


เสือหมอกนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หยิบสำลีชุบน้ำยาสมานแผลแตะลงบนแขนของพี่ชายอย่างเบามือ "เจ็บก็ทนเอา... คราวหน้าคราวหลังจะวางแผนอะไร รอฟังฉันก่อน อย่าใช้แต่กำลัง"


"เอ็งมันกุนซือของข้าอยู่แล้วนี่นา..." เสือเมฆพึมพำพลางนิ่วหน้าด้วยความแสบ "แต่ไอ้ตำรวจนั่น... กลิ่นมันแปลกนัก กลิ่นดอกไม้อะไรของมันไม่รู้ หอมจนข้านึกรำคาญ"


เสือหมอกไม่ได้ตอบอะไร แต่ในหัวกลับนึกถึงใบหน้าคมคายและแววตาดุดันของผู้กองหนุ่มที่เขาสบสายตาผ่านพุ่มไม้... กลิ่นแก้วเจ้าจอม ที่ลอยมาตามลมในตอนนั้น ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกของเขาไม่จางหาย กลิ่นที่ดูเหมือนแสงตะวันที่แผดเผา แต่กลับสดชื่นอย่างประหลาดสำหรับพฤกษาเช่นเขา


เสือหมอกนิ่งงันไปขณะกำลังพันผ้าพันแผลให้พี่ชาย แรงดึงที่สม่ำเสมอทำให้เสือเมฆนิ่วหน้า แต่ก็ไม่ได้บ่นอะไรออกมานอกจากถอนหายใจยาว แววตาดุดันของแฝดผู้พี่เริ่มเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เมื่อจมูกของเขาเริ่มสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปในอากาศรอบตัวน้องชาย


"หมอก... ข้าว่าช่วงนี้เอ็งอย่าเพิ่งออกไปไหนไกลเลยนะ" เสือเมฆเอ่ยเสียงเครียด "ข้าเริ่มได้กลิ่น จันทน์หอมของเอ็งชัดขึ้นทุกที อีกไม่กี่วันคงจะเข้า ช่วงจันทร์ฉายกลิ่น แล้วใช่ไหม"


เสือหมอกชะงักมือไปชั่วครู่ "ฉันรู้ตัวน่าพี่เมฆ ฉันยาต้มสมุนไพรข่มไว้ตลอด เอ็งไม่ต้องห่วงหรอก"


"จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงวะ! เอ็งก็รู้ว่าเวลา อาการไข้รัญจวน มันกำเริบ ยาผีบอกที่ไหนก็เอาเอ็งไม่อยู่" เสือเมฆคว้าข้อมือน้องชายไว้แน่น แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววหวงแหนอย่างปิดไม่มิด "ไอ้พวกเสือในค่ายน่ะข้าคุมมันได้ แต่ไอ้พวกตำรวจจากพระนครนั่นสิ โดยเฉพาะไอ้ผู้กองณรัชต์นั่น... เอ็งอย่าไปเข้าใกล้มันเชียวนะหมอก"


"เอ็งพูดเหมือนกลัวฉันจะเดินไปหาอาวุธมันอย่างนั้นแหละ"


"ข้าไม่ได้พูดเล่น!" เสือเมฆขึ้นเสียงพลางขมวดคิ้วยุ่ง "ไอ้หมอนั่นมันเป็นอังศุ ที่มีเดชะสูงนัก กลิ่น แก้วเจ้าจอม ของมันน่ะขนาดยังไม่ทันตั้งตัว ข้ายังรู้สึกว่ามันกดดันจนน่ารำคาญ ถ้าคนที่เป็นพฤกษ์ อย่างเอ็งไปเข้าใกล้ในยามที่ร่างกายอ่อนแอ ข้ากลัวว่าเอ็งจะต้านทานเสน่ห์ของมันไม่ไหว"


เสือเมฆขยับเข้ามาบังแสงตะเกียงดั่งจะประกาศตัวเป็นเกราะกำบัง "ไอ้ณรัชต์มันตาไวเหมือนเหยี่ยว ถ้ามันได้กลิ่นเอ็งแม้แต่นิดเดียว หรือรู้ว่าเอ็งไม่ใช่ข้า... มันไม่ปล่อยเอ็งไว้แน่ อังศุอย่างมันถ้าได้เจอพฤกษาที่ถูกใจ มันจะกัดคอ ตีตราจอง ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน ข้าไม่ยอมให้ไอ้ข้าหลวงนั่นมาทำระยำกับน้องข้าหรอก!"


เสือหมอกมองมือพี่ชายที่กุมข้อมือตนไว้แน่น ความเงียบปกคลุมคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่กรีดร้องอยู่รอบนอก "ข้าไม่ได้โง่หรอกพี่เมฆ... เอ็งก็รู้ว่าพฤกษาอย่างข้าเอาตัวรอดเก่งเพียงใด ไม่มีทางเสียหรอกที่ข้าจะยอมให้ อังศุ จากพระนครคนนั้นมาข่มเหง หรือยอมอยู่ใต้อาณัติใครได้ง่ายๆ"


"รู้แบบนั้นก็ดีแล้ว" เสือเมฆยอมปล่อยมือ "คืนนี้ก็นอนเสีย พรุ่งนี้ข้าจะให้ไอ้พวกลูกน้องไปขนฟืนมาไว้ให้ เอ็งจะได้ไม่ต้องเข้าป่าไปเสี่ยงอันตราย"






วันต่อมา บรรยากาศในค่ายโจรเงียบเหงาและอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดกับหยูกยา เสือเมฆหลับฟุบไปด้วยฤทธิ์เหล้าและความเหนื่อยล้าจากการบาดเจ็บ ส่วนพวกพ้องต่างก็นอนระเนระนาดบาดเจ็บหนักจากการปะทะกับพวกตำรวจ จนไม่มีใครสังเกตเห็นร่างโปร่งของใครบางคนที่ลอบเร้นกายออกจากกระท่อมกลางดึก


เสือหมอกตัดสินใจเด็ดขาด... ยาข่ม อาการไข้รัญจวน ของเขาเหลือเพียงก้นหมวด และสมุนไพรตัวสำคัญอย่าง 'ว่านเศวตนาคา' ที่ใช้สะกดกลิ่น พฤกษ์ ก็ดวงจามจนหมดสิ้น หากไม่รีบหามาเติม กายเขาก็จะเข้าสู่ ช่วงจันทร์ฉายกลิ่น ภายในไม่เกินสามราตรีนี้ ซึ่งนั่นหมายถึงอันตรายใหญ่หลวงที่อาจจะลามไปถึงชีวิตของคนทั้งค่าย


เขาอาศัยความชำนาญทางลอบเร้นออกจากป่าลึก มุ่งหน้าสู่ตัวพระนคร... แหล่งที่แสงสีแลกมาด้วยหยาดเลือด


ตลาดมืดในพระนครยามราตรีกาลคึกคักไปด้วยผู้คนหลากประเภท ทั้งนักเลงหัวไม้ พ่อค้าของเถื่อน และเหล่าจารชน เสือหมอกในชุดนุ่งห่มธรรมดาแต่พรางใบหน้ามิดชิด เดินตรงไปยังร้านยาเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ในตรอกอับชื้นหลังศาลเจ้า ซึ่งเป็นที่รู้กันดีในหมู่เสือป่าว่ามี 'ของดี' ทุกอย่างที่กฎหมายไม่อนุญาตให้มี


"เอาอย่างเดิม... เพิ่มเกล็ดพิมเสนและว่านดับกลิ่นกาย" เสือหมอกเอ่ยเสียงเบากับหลงจู๊ตาปรือที่นั่งเฝ้าลิ้นชักยา


"ช่วงนี้ของหายากนะอาตี๋... พวกตำรวจมันกวดขันหนัก โดยเฉพาะพวก อังศุ จากกองเมือง มันไล่ดมกลิ่นพวกยาข่มอาการไปทั่ว" หลงจู๊บ่นพึมพำขณะหยิบห่อยากระดาษสีน้ำตาลขึ้นมาวาง


เสือหมอกนิ่งงันไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำว่าตำรวจ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง แต่อาการร้อนรุ่มที่เริ่มก่อตัวขึ้นลึกๆ ในกายเตือนให้เขาต้องรีบทำเวลา เขาควักเงินปึกหนึ่งส่งให้โดยไม่ต่อรองสักคำ


ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะเก็บห่อยาเข้าย่าม กลิ่นที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาดกลับลอยมาปะทะจมูก


มันไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของร้านยา หรือกลิ่นคาวของตลาดมืด... แต่มันคือกลิ่น แก้วเจ้าจอม ที่สดชื่นและมีอำนาจ กลิ่นของแสงแดดที่แฝงความสะอาดสะอ้านแบบผู้ดีพระนคร


เสือหมอกชะงักงัน หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบกระดอนออกมานอกอก เขาจำกลิ่นนี้ได้ดี กลิ่นของ อังศุ ที่เพิ่งฝากรอยแผลไว้บนแขนพี่ชายของเขา


ผู้กองณรัชต์...


"สารวัตรครับ! พบความเคลื่อนไหวที่ท้ายตรอกครับ!" เสียงตะโกนของลูกน้องตำรวจดังขึ้นไม่ไกล


เสือหมอกรีบหันขวับ สายตาคมกริบภายใต้เงาหมวกเห็นร่างสูงสง่าในเครื่องแบบที่ดูเด่นตระหง่านอยู่กลางฝูงชน ณรัชต์กำลังกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ราวกับสัญชาตญาณนักล่ากำลังบอกเขาว่ามี 'เหยื่อ' ที่คุ้นเคยอยู่ใกล้ๆ นี้


พฤกษาอย่างเขาจะทำอย่างไร... ในเมื่อถิ่นที่เขาเหยียบอยู่ยามนี้ คือถิ่นของ อังศุ ที่ทรงเดชที่สุดในพระนคร และที่ร้ายไปกว่านั้น คือร่างกายของเขากำลังเริ่มประท้วงด้วยความร้อนรุ่มที่ค่อยๆ พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้!


เสือหมอกใจคอเริ่มไม่ดี เขาเร่งฝีเท้าขึ้นอีกนิดพลางกระชับผ้าคลุมหน้าให้มิดชิด พยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเพื่อแทรกตัวไปตามเงามืดของผนังตึก ทว่าร่างกายเจ้ากรรมกลับไม่รักดี ยิ่งตื่นเต้นหวาดกลัวเท่าไหร่ กายพฤกษ์ก็ยิ่งขับกลิ่นจันทน์หอมเปียกฝน ออกมาอย่างห้ามไม่ได้ กลิ่นนั้นหอมนวลเย็นรัญจวนใจท่ามกลางอากาศอับชื้นของตลาดมืด จนกลายเป็นจุดสนใจของพวก "หมู่แมลง" ทันที


พวกอังศุขี้ยาที่นั่งพิงฝาผนังตึกอยู่ตามซอกซอนเริ่มขยับตัว พวกนี้คือพวกที่ถลำลึกในฝิ่นและกามราคะจนสัญชาตญาณบิดเบี้ยว เมื่อได้กลิ่นหอมแปลกประหลาดที่ไม่เหมือนพวกนวลเนื้อทั่วไป ก็พากันลุกขึ้นยืนด้วยแววตาหิวกระหาย


"หอมเหลือเกินแม่คุณ... กลิ่นนี้ข้าไม่เคยดมที่ไหนมาก่อนเลยว่ะ" อังศุร่างผอมโซคนหนึ่งก้าวมาขวางทางเสือหมอกไว้ ใบหน้าเซียวเหลืองพยายามจะซุกเข้ามาใกล้ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุม


"หลีกไป..." เสือหมอกกดเสียงต่ำ พยายามข่มความสั่นพร่าจาก อาการไข้รัญจวน ที่เริ่มประท้วงอยู่ภายใน


"อุ๊ย! เสียงห้าวเสียด้วย หรือจะเป็นพ่อพฤกษาหลงถิ่นมาล่ะจ๊ะ?" อีกคนหนึ่งเดินเข้ามาล้อมด้านหลัง กลิ่นตัวเหม็นสาบของพวกมันทำเอาเสือหมอกคลื่นเหียน "มามะ มาเล่นสนุกกับพวกพี่หน่อย กลิ่นหอมฟุ้งเหมือน ช่วงจันทรฉายกลิ่น แบบนี้ ปล่อยให้เดินคนเดียวมันอันตรายนะจ๊ะ"


พวกมันเริ่มขยับเข้าใกล้ มือสกปรกพยายามจะคว้าสาบเสื้อของเสือหมอก ทว่ากุนซือแห่งค่ายเสือเมฆไม่อาจยอมให้ใครมาแตะต้องกายได้ง่ายๆ เขาเตรียมจะซัดฝ่ามือใส่เจ้าพวกเศษสวะพวกนี้


แต่ทันใดนั้นเอง! กลิ่นแก้วเจ้าจอมที่เคยอยู่ห่างออกไปกลับรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่ำลงบนพื้นไม้กระดานดังโครมใหญ่!


"หยุดอยู่ตรงนั้น! พวกมึงทำอะไรกัน!"


เสียงตวาดก้องทรงอำนาจของอังศุ ผู้มีเดชะสูงทำให้พวกขี้ยาถึงกับเข่าอ่อน ณรัชต์ก้าวเข้ามาในตรอก แสงตะเกียงจากป้อมยามสาดกระทบใบหน้าคมคายที่บัดนี้ดูดุดันปานเทพกรรแสง รัศมีแห่งความถูกต้องและอำนาจแผ่ซ่านจนพวกอังศุชั้นต่ำพากันแตกฮือถอยร่นไปคนละทิศละทาง


"สารวัตร! มาพอดีเลยครับ พวกเราแค่... แค่ล้อเล่นนิดหน่อย"


"ไสหัวไปให้พ้นหน้ากู ก่อนที่กูจะลากพวกมึงไปนอนในคุกกองเมือง!" ณรัชต์ตวาดซ้ำ


เมื่อพวกขี้ยาพากันวิ่งหนีหายเข้าไปในเงามืด ความเงียบก็เข้าปกคลุมตรอกแคบๆ นั้นอีกครั้ง เหลือเพียงนายตำรวจหนุ่มผู้สูงศักดิ์ กับร่างโปร่งที่สั่นเทาอยู่ภายใต้ผ้าคลุม


ณรัชต์ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเสือหมอกช้าๆ จมูกของเขาขยับสูดกลิ่นที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ... กลิ่นจันทน์หอมที่เปียกชื้นราวกับป่าหลังฝน กลิ่นที่เขาเคยได้สัมผัสเพียงชั่วครู่ที่ชายป่าตะวันตก


เสือหมอกกัดฟันกรอดพยายามจะสะบัดกายหนี แต่ทว่าก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว แข้งขาที่เคยคล่องแคล่วกลับอ่อนเปลี้ยเสียดื้อๆ ร่างโปร่งทรุดฮวบลงกับพื้นเย็นชื้นของตรอกอับ อาการไข้รัญจวนที่พยายามข่มไว้มาตลอดทั้งวันบัดนี้มันระเบิดออกมาอย่างรุนแรงจนเกินจะทานทน


"อึก..." เสือหมอกครางในลำคอ ผิวกายขาวนวลเริ่มขึ้นสีระเรื่อ รสสัมผัสของอากาศที่หายใจเข้าไปร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟ กลิ่นจันทน์หอมเปียกฝนที่เคยจางเบา บัดนี้มันกลับสุกปลั่งและขจรขจายฟุ้งไปทั่วบริเวณราวกับเป็น ช่วงจันทร์ฉายกลิ่น ที่สว่างไสวที่สุด


ณรัชต์ที่ก้าวตามมาติดๆ ชะงักงัน กลิ่นหอมนั้นรุนแรงเสียจนสัญชาตญาณในกายเขาสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เลือดในกายของตำรวจหนุ่มเริ่มฉีดพล่าน ความรุ่มร้อนพุ่งพล่านขึ้นสู่สมองจนขมับทั้งสองข้างเต้นตุบ แสงไฟที่สลัวรางทำให้เขาเห็นเพียงเงาร่างที่คู้กายอยู่บนพื้น ทว่ากลิ่นเย้ายวนที่รุกรานเข้ามานั้นกลับกระตุ้น สันดานดิบ ให้ตื่นขึ้น


บัดนี้ ณรัชต์กำลังก้าวเข้าสู่ ช่วงตะวันดับแสง อย่างกะทันหัน!


ความเงียบในตรอกถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่หอบพร่าของอังศุและพฤกษ์ ณรัชต์ทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมไปกระชากผ้าคลุมหน้าที่ปิดบังความลับนั้นออก ทว่าความมืดและสติที่เริ่มเลอะเลือนเพราะความกำหนัดกำเริบ ทำให้เขามองเห็นใบหน้านั้นไม่ถนัดตา


เขารู้เพียงว่า กลิ่นจันทน์หอมนี้มันช่างเย้ายวนให้เขาอยากจะ ลงเขี้ยวฝากลักษณ์ เสียเหลือเกิน


"คุณ... ทำไมกลิ่นของคุณถึงได้..." ณรัชต์เค้นเสียงถามอย่างยากเย็น ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดที่ต้นคอของเสือหมอก กลิ่น แก้วเจ้าจอม ที่เคยหอมสะอาดบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่เข้มข้นดุดันดั่งเปลวแดดที่พร้อมจะแผดเผาพฤกษาทุกต้นให้มอดไหม้


เสือหมอกพยายามจะผลักไส แต่มือไม้กลับไม่มีแรง ราวกับร่างกายมันกำลังตอบรับรัศมีของอังศุตรงหน้าอย่างน่าอัปยศ "อย่า... อย่าเข้ามาใกล้..."


แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งกระตุ้น ในวินาทีที่ตะวันดับแสงและจันทร์ฉายกลิ่นมาบรรจบกันกลางเมืองพระนคร ณรัชต์ที่สูญเสียการควบคุมสติกลับโผเข้าหาความนุ่มนวลนั้นด้วยแรงปรารถนาที่มหาศาล เขาซุกหน้าลงกับซอกคอขาวที่มีกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย สัญชาตญาณสั่งการให้เขาเตรียมจะตรึงตราคนตรงหน้าไว้ภายใต้ปีกแห่งอำนาจของเขาชั่วนิรันดร์ โดยที่เขายังไม่รู้เลยว่า...


คนที่อยู่ในอ้อมกอดเขานี้ คือใบหน้าเดียวกับโจรป่าที่เขาตั้งสัตย์ปฏิญาณว่าจะจับตายให้ได้นั่นเอง!



ฝากติดตามต่อด้วยน้าาา
ขอคอมเม้นท์เป็นกำลังใจในการอัพตอนต่อไปหน่อยนะครับ
ขอบคุณที่แวะมาอ่าน

nuangnut1996

สนุกมากครับ

PAPAPAT

ขอบคุณครับ

ดอกม่วง

ปูเรื่องชั่งน่าสนใจ ขอบคุณครับ

drumy27

ขอบคุณครับ

reawreaw

ขอบคุณครับ

NOOFONG

ดอกม่วง ตอบกลับเมื่อ 2026-4-21 20:39
ปูเรื่องชั่งน่าสนใจ ขอบคุณครับ

ขอบคุณที่แวะมาอ่านน้าา

mamonza80

น่าสน

feelplayful

ขอบคุณครับ

Tototong

secretman1

ขอบคุณครับ

GuN009

คุณฟงเอาเนื่องใหม่มาโปรย ให้ตามอีกละ
สนุกชวนติดตามมากครับ
ขอบคุณนะครับ

rayong555

ขอบคุณครับ

Boyz2515

ขอบคุณครับ