มนตราหยาดทิพย์กษีราธารา ตอนที่ 34 : ความวุ่นวายวันวิชาการวันที่สอง

Ohmfany14

เช้าวันพฤหัสบดีที่สดใส บรรยากาศของโรงเรียนวัดหนองดาวเหนือกลับมาคึกคักยิ่งกว่าวันแรก งานวิชาการวันที่สองนี้เน้นไปที่การ "ต้อนรับคณะดูงาน" จากโรงเรียนเครือข่ายเกือบ 10 แห่งในจังหวัด ทำให้อาคารเรียนเนืองแน่นไปด้วยคณะครูและนักเรียนจากต่างถิ่นที่เดินทางมาเก็บเกี่ยวความรู้

การจัดกิจกรรมเชิงปฏิบัติการ (Workshop)
ในวันนี้แต่ละซุ้มไม่ได้มีเพียงบอร์ดนิทรรศการ แต่เน้นการลงมือทำจริงเพื่อให้คณะดูงานได้เห็นศักยภาพที่แท้จริง

ซุ้มวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ครูกรณ์ นำทีมนักเรียนสาธิตการควบคุมโดรนเกษตรและการเขียนโค้ดดิ้งเบื้องต้น แววตาของครูกรณ์ดูเฉลียวฉลาดและมีสมาธิสูงมาก (ผลจากการได้รับกษีราเทวาไปเมื่อวันก่อน) จนครูจากโรงเรียนอื่นต่างเข้ามาซักถามเทคนิคการสอนไม่ขาดสาย

ซุ้มคณิตศาสตร์ ครูชาญวิทย์ จัดกิจกรรม "คณิตคิดสนุก" โดยใช้เกมบอร์ดเกมที่ออกแบบเอง คณะครูที่มาดูงานต่างประทับใจในความหนุ่มแน่นและความคล่องแคล่วของเขาที่ดูราวกับครูบรรจุใหม่วัยยี่สิบปลายๆ

ซุ้มนาฏศิลป์และดนตรีไทย ครูมาลาตี และ ครูพงษ์เทพ ร่วมกันจัดโชว์สด "รำอวยพร" ต้อนรับคณะดูงาน เสียงระนาดและท่วงท่ารำที่อ่อนช้อยทำให้ลานเอนกประสงค์ดูมีมนต์ขลัง

ซุ้มพละศึกษา ครูแมน นำกิจกรรม "นันทนาการสร้างสรรค์" อยู่กลางสนามหญ้า เขาใช้รูปร่างที่กำยำและเสียงที่ทรงพลังคุมฐานกิจกรรมได้อย่างอยู่หมัด

ซุ้มภาษาต่างประเทศ โอม และ ครูเกษรา วันนี้มาในชุดทีมสีฟ้าสดใส โอมสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าที่รีดจนเรียบกริบ แม้จะไม่ได้พันผ้าพันอกจนแน่นเท่าวันแรก แต่แปลกที่วันนี้โอม ไม่มีอาการคัดหน้าอกเลยแม้แต่น้อย ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะเมื่อเช้ามืดก่อนออกจากบ้าน พ่อครูธนู ได้ทำพิธี "หน่วงพลัง" และดูดดื่มน้ำนมทิพย์จนเกลี้ยงเต้า พร้อมทั้งร่ายพระเวทสะกดให้พลังน้ำนมทิพย์เทวาไหลเวียนช้าลง เพื่อให้เมียรักทำงานได้อย่างสะดวกตลอดทั้งวันโดยไม่ต้องพะวงเรื่องความเจ็บปวด

"Today, we are presenting our English Project Approach..." โอมบรรยายสรุปงานให้คณะครูจากต่างโรงเรียนฟังด้วยความมั่นใจ ร่างกายของเขาวันนี้เบาสบาย ท่วงท่าการเดินดูนุ่มนวลและเป็นธรรมชาติ

ครูเกษรา เดินเข้ามาตบไหล่โอมเบาๆ "วันนี้โอมดูสดใสจังเลยนะจ๊ะ ดูไม่มีอาการเหนื่อยเหมือนเมื่อวานเลย งานราบรื่นมาก คณะดูงานชมกันใหญ่ว่าครูโรงเรียนนี้เก่งและบุคลิกดีทุกคน

ขณะที่คณะครูคนอื่นๆ กำลังยุ่งอยู่กับการจัดเลี้ยงอาหารกลางวันให้แขก โอมแวบมานั่งพักที่ม้านั่งใต้ต้นไทรใหญ่ข้างห้องสมุด ใต้ต้นไทรใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาครึ้ม ลมพัดโชยมาเอื่อย ๆ ช่วยให้ โอม รู้สึกผ่อนคลายจากการรับแขกคณะดูงานมาตลอดทั้งเช้า ในขณะที่เขากำลังนิ่งสงบอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงทักทายที่ทำให้โอมต้องเงยหน้าขึ้นมอง

"อ้าว... โอม! ใช่โอมจริง ๆ ด้วย ไม่เจอกันนานเลยนะเพื่อน"

ผู้ที่เดินเข้ามาทักคือ "นนท์" เพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่ปัจจุบันบรรจุเป็นครูอยู่อีกอำเภอหนึ่ง และวันนี้เขามาในฐานะตัวแทนคณะครูที่มาดูงาน นนท์เดินเข้ามานั่งลงข้าง ๆ โอมพร้อมกับรอยยิ้มกว้างตามสไตล์หนุ่มขี้เล่นเหมือนสมัยก่อน

"นนท์! มาดูงานที่นี่ด้วยเหรอ ดีใจจังที่เจอ" โอมทักตอบด้วยความจริงใจ

ทั้งสองนั่งคุยกันถึงเรื่องราวเก่า ๆ สมัยเรียนอย่างออกรส นนท์ไม่ได้ทักเรื่องกลิ่นหอมแปลกประหลาดหรือรูปร่างที่ดูอวบอัดขึ้นของโอมเลยแม้แต่น้อย เขายังคงปฏิบัติกับโอมเหมือนเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งตามปกติ ซึ่งนั่นทำให้โอมรู้สึกสบายใจมากที่สุด

แต่สิ่งที่นนท์ไม่เคยรู้เลยก็คือ... ความผูกพันของเขากับโอมนั้นลึกซึ้งกว่าที่เจ้าตัวจะจินตนาการได้ ในสมัยที่ยังเรียนอยู่หอพักเดียวกัน นนท์เป็นคนที่ "หลับลึก" มาก ชนิดที่ว่าฟ้าถล่มก็ไม่ตื่น และในคืนที่โอมเกิดอาการคัดเต้าจนเจียนตายครั้งแรก ๆ โอมนี่เองที่ค่อย ๆ คลานไปหาเพื่อนรักที่กำลังหลับสนิท จัดการถอดเสื้อออกแล้วประคองเต้านมมหาศาลป้อนเข้าปากนนท์ เพื่อให้เพื่อนช่วยดูดดื่มระบายความทุกข์ทรมานโดยที่นนท์ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่นิดเดียว

ทุกครั้งที่นนท์ตื่นมา เขาจะรู้สึกสดชื่น ผิวพรรณดี และมีกำลังวังชาอย่างประหลาดจนเจ้าตัวมักจะคุยอวดโอมเสมอว่า "สงสัยที่นี่อากาศดีว่ะโอม ตื่นมาแล้วรู้สึกหล่อขึ้นทุกวัน"

"โอมดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ดูใจดีเหมือนเดิม แถมดู... สดใสขึ้นเยอะเลยว่ะ" นนท์พูดพลางตบไหล่เพื่อน "จำได้ตอนอยู่หอด้วยกัน โอมชอบตื่นมานั่งหอบตอนดึกๆ บ่อยๆ ตอนนี้หายหรือยัง?"

โอมยิ้มแห้งๆ ในใจนึกไปถึงตอนที่หน้าอกตัวเองอยู่ในปากของนนท์ "หายแล้วจ้ะนนท์... ตอนนี้มีวิธีจัดการที่ดีขึ้นแล้วล่ะ"

"เออ ดีแล้วเพื่อน เห็นโอมสบายดีฉันก็ดีใจ" นนท์ลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นคณะดูงานเริ่มเคลื่อนขบวน "เดี๋ยวฉันต้องไปดูซุ้มพลศึกษาของครูแมนต่อแล้วล่ะ ไว้นัดเจอกันนะโอม"

โอมมองตามหลังเพื่อนรักไปพร้อมกับความรู้สึกอุ่นใจ

ช่วงบ่ายของงานวันที่สอง บรรยากาศภายในหอประชุมเปลี่ยนจากความรื่นเริงเป็นการประชันสติปัญญา เมื่อการแข่งขัน "โต้วาทีภาษาไทยระดับประถมศึกษา" ของ ครูรินรดา เริ่มต้นขึ้น โดยมีนักเรียนตัวแทนจากสี่โรงเรียนในตำบลหนองดาวเหนือเข้าร่วมชิงชัย

โอม และ ครูเกษรา ได้รับเกียรติให้เป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสินร่วมกับ ครูชาญวิทย์ และ ครูมีนา โดยมี ครูรินรดา รับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินการอภิปรายบนเวทีด้วยท่วงท่าที่สง่างามและภาษาไทยที่ถูกต้องชัดเจน

ญัตติที่ใช้ในการแข่งขันคือ "ใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ ศิวิไลซ์กว่าอยู่บ้านนา" นักเรียนจากแต่ละโรงเรียนต่างงัดไม้เด็ดออกมาหักล้างกันอย่างเผ็ดร้อน:

ฝ่ายเสนอ (โรงเรียนบ้านดอนดาวเหนือ) นำเสนอภาพลักษณ์ความสะดวกสบาย รถไฟฟ้า และห้างสรรพสินค้าที่ทันสมัย

ฝ่ายค้าน (โรงเรียนวัดหนองดาวเหนือ - เจ้าภาพ)  นำโดยนักเรียนของครูรินรดาที่โต้กลับด้วยเรื่องความอบอุ่นของครอบครัว อากาศบริสุทธิ์ และปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง

โอม นั่งฟังเด็ก ๆ ด้วยความตั้งใจ มือเรียวจดคะแนนลงในใบบันทึกอย่างละเอียด แม้วันนี้จะไม่มีอาการคัดหน้าอก แต่ความ "อิ่มเอิบ" จากการดูแลของพ่อครูธนูเมื่อเช้า ทำให้โอมดูมีสง่าราศีจนนักเรียนที่ขึ้นมาพูดบนเวที แอบชำเลืองมองกรรมการหน้าหวานคนนี้ด้วยความชื่นชมบ่อยครั้ง

เมื่อการโต้วาทีจบลงด้วยชัยชนะของโรงเรียนวัดหนองดาวเหนือ (เจ้าภาพ) ครูรินรดา ก็เชิญ โอม ขึ้นไปกล่าวชื่นชมนักเรียนและมอบเกียรติบัตร

"ภาษาไทยคือรากเหง้าของชาติ แม้ครูจะสอนภาษาอังกฤษ แต่ครูก็ภูมิใจที่เห็นพวกเราใช้ภาษาไทยได้อย่างสละสลวยและมีเหตุผลครับ" โอมกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง

บรรดาครูโรงเรียนหนองดาวเหนือมองงานที่จัดวันนี้ด้วยความภาคภูมิใจของพวกเขา

เมื่อการแข่งขันโต้วาทีจบลงและคณะครูต่างแยกย้ายไปจัดการเอกสาร โอม รู้สึกได้ถึงแรงดันมหาศาลที่กลับมาโจมตีหน้าอกอีกครั้ง อาคมที่พ่อครูธนูทำไว้เริ่มเสื่อมคลายเพราะวันนี้โอมใช้พลังงานและอารมณ์ร่วมกับเด็กๆ มากเกินไป

โอมรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับมาที่ห้องปฏิบัติการภาษาต่างประเทศที่คุ้นเคย หวังจะหาที่เงียบๆ พักสายตาและจัดการกับความคัดตึงที่ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขากลับพบร่างสูงใหญ่ของ วีรชัช (พี่วี) นอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟายาว ริมฝีปากมีคราบยาละลายอยู่เล็กน้อย เขาดูหลับสนิทและมีเสียงละเมอพึมพำเพราะฤทธิ์ยาแก้แพ้ชนิดรุนแรงที่ทำให้ง่วงซึม

"อื้อ... หอม... ทำไมหอมแบบนี้..." วีเพ้อออกมาเบาๆ ทั้งที่ตายังปิดสนิท

โอมที่ตอนนี้ทรมานจนขีดสุด หน้าอกมหาศาลใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าสั่นระริกและแข็งชันเป็นไต เขาไม่มีทางเลือกและรู้ว่าวีรชัชเป็นคนที่มีบุญสัมพันธ์จากการที่เขาเคยช่วยไว้เมื่อวาน โอมตัดสินใจเดินเข้าไปทรุดกายลงนั่งข้างโซฟา

โอมรีบปลดกระดุมเสื้อสีฟ้าออกทันที ปทุมถันมหาศาลดีดตัวออกมาส่ายไหวรุนแรง ยอดอกแดงก่ำมีน้ำนมทิพย์พุ่งปรี๊ดออกมาทันทีที่หลุดจากพันธนาการ โอมประคองหน้าอกที่ขาวผ่องและหนักอึ้งจ่อเข้าที่ริมฝีปากของชายที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น

"พี่วีครับ... ช่วยโอมที... ดูดมันออกมานะครับ" โอมครางแผ่ว

"จ๊วบ!!! อึก... อึก... อึก... อึก!"

วีรชัชที่อยู่ในภวังค์แห่งความฝันและฤทธิ์ยา สัมผัสได้ถึงรสชาติหอมหวานที่คุ้นเคยจากเมื่อวาน เขาคว้าหม่อมอกของโอมไว้ด้วยสัญชาตญาณดิบ แล้วเริ่มดูดดื่มอย่าง "หนักหน่วง" และรุนแรงกว่าครั้งแรก แรงดูดของหนุ่มร่างใหญ่ทำเอาโอมตัวโยน เขาใช้ลิ้นรัววนรอบยอดอกอย่างกระหายราวกับคนขาดน้ำกลางทะเลทราย

"อ๊างงง... พี่วี... เบาๆ สิครับ... อื้อออ ดูดแรงจัง" โอมเชิดหน้าครางลั่นห้องแอร์ มือเรียวขยำผมของวีรชัชแน่น

วีรชัชเริ่มเพ้อหนักขึ้น "เมียจ๋า... นมเกษทำไมใหญ่แบบนี้... หอมเหลือเกิน... อึก... อึก..." เขาเข้าใจผิดว่าเป็นครูเกษรา จึงเริ่มใช้มือหนาบีบเค้นฐานนมของโอมอย่างแรงจนเนื้อปลิ้น พลังกษีราเทวาไหลเข้าสู่ร่างกายวีรชัชอีกครั้ง คราวนี้มันเข้มข้นกว่าเดิมจนร่างกายเขาร้อนผ่าว เส้นเลือดตามลำแขนปูดนูนจากการได้รับยาโด๊ปชั้นยอด

เสียง "จ๊วบ... จ๊วบ..." ดังระงมอยู่นานนับสิบนาที จนหน้าอกของโอมเริ่มเบาบางลงและนุ่มนิ่มเป็นธรรมชาติ โอมหอบหายใจรวยริน มองดูพี่วีที่ดูดจนเพลียแล้วหลับลึกไปจริงๆ อีกครั้งพร้อมกับคราบสีขาวขุ่นที่เลอะเต็มแก้ม

โอมรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย และใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำนมที่เลอะตามตัวและใบหน้าของวีรชัชออกจนหมด เขารู้สึกขอบคุณพี่วีที่ช่วยชีวิตเขาไว้ได้ทันเวลา และรู้ดีว่าเมื่อวีตื่นมา เขาจะจำได้เพียงว่า "ฝันดี" อย่างที่สุดเท่านั้น

โอมใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนนุ่มค่อย ๆ บรรจงเช็ดคราบน้ำนมทิพย์ที่เปรอะเปื้อนอยู่ตามริมฝีปากและแก้มของ วีรชัช อย่างเบามือที่สุด เขามองใบหน้าของชายหนุ่มรุ่นพี่ที่บัดนี้ดูมีเลือดฝาดและดูหนุ่มแน่นขึ้นอย่างประหลาดด้วยความรู้สึกโล่งใจ ฤทธิ์ยาแก้แพ้ยังคงทำให้วีนอนหลับสนิทสนิท ทิ้งให้เรื่องราวเร่าร้อนเมื่อครู่กลายเป็นเพียงความฝันที่แสนหวานและพร่าเลือนในห้วงคำนึงของเขา

"ขอบคุณนะครับ พี่วีที่ช่วยโอม... ขอให้พี่กับพี่เกศมีความสุขและมีเจ้าตัวเล็กไว ๆ นะ" โอมกระซิบแผ่วเบา

หลังจากตรวจทานความเรียบร้อยจนมั่นใจว่าไม่มีคราบน้ำนมหรือร่องรอยใด ๆ หลงเหลืออยู่บนตัวพี่วี โอมก็รีบจัดแจงเสื้อเชิ้ตสีฟ้าของตัวเองให้เข้าที่ แม้จะยังมีความชื้นแฉะอยู่บ้างแต่ก็ดูเหมือนรอยเหงื่อทั่วไปจากการทำงานหนักมาทั้งวัน

ภายในห้องปฏิบัติการภาษาต่างประเทศยังคงเงียบสงัด แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านเข้ามาเป็นลำรางริ้ว ๆ โอมยืนสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกสติและปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ หน้าอกที่เคยหนักอึ้งบัดนี้เบาสบายและนุ่มนวลลงจนเขาสามารถกลับไปทำหน้าที่กรรมการตัดสินงานที่เหลือได้อย่างมั่นใจ

โอมค่อย ๆ แง้มประตูห้องออกไปอย่างระมัดระวัง สายตาสอดส่ายมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าทางสะดวกและไม่มีใครอยู่แถวนั้น เขาจึงก้าวเท้าออกมาแล้วปิดประตูลงเบา ๆ ทิ้งให้พี่วีนอนพักผ่อนจนกว่าฤทธิ์ยาจะคลายตัว

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Yaiyra

หายไปนาน

lekthai

ขอขอบคุณ

thai_boys

ขอบคุณมากๆครับ

popn

ขอบคุณครับ

suttapat

ขอบคุณ

sengjit

ขอบคุณครับ

Haku

มาแล้วว

Nukinho

ขอบคุณครับ

Nukinho

ขอบคุณครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

GuN009

สนุกครับ
รอตามต่อนะครับ

Yaiyra

ดีๆๆ