ครอบครัวสามรุ่นสุขสันต์ในบ้านสวน ตอนที่2

arika_arika

    ขอบคุณคำชอบและหลายคนที่ชื่นชอบตอนที่ 1
มาต่อตอน 2ให้แล้วคับ หวังว่าจะชอบกันนะคับ






แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านยอดไม้ในสวน ทอแสงลงบนบ้านไม้หลังเล็กที่เริ่มมีชีวิตชีวา ตะวันตื่นขึ้นมาบนฟูกนอนว่างเปล่า ปู่มั่นไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว เขาจึงรีบลุกไปจัดการตัวเอง อาบน้ำแต่งตัวในชุดนักเรียนกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินดูสะอาดสะอ้าน ผิวพรรณที่ดูผุดผ่องอยู่แล้วยิ่งดูมีเลือดฝาดผิดปกติหลังจากผ่านค่ำคืนที่เร่าร้อนมา

"ตะวัน! มากินโจ๊กเร็วปู่ซื้อมาจากตลาด ยังร้อนๆ อยู่เลย" เสียงทุ่มกังวานของปู่มั่นดังมาจากโต๊ะไม้ตัวยาวใต้ถุนบ้าน
ทั้งสามคนนั่งล้อมวงกินมื้อเช้าด้วยกัน บรรยากาศยามเช้าช่างเป็นอาหารตาชั้นเลิศสำหรับตะวัน ปู่มั่น นั่งพิงเก้าอี้ไม้ในสภาพสวมกางเกงบอลเพียงตัวเดียว อวดแผงอกกำยำและลอนกล้ามท้องที่ดูผ่อนคลายแต่ยังคงความขลัง ส่วน สิงห์ ผู้เป็นพ่อก็นั่งกินอย่างมูมมามในชุดพร้อมเข้าป่า เสื้อกล้ามสีเข้มรัดติ้วจนกล้ามแขนปูดเป็นมัดๆ ทุกครั้งที่เขาตักโจ๊กเข้าปาก
"แปลกจริง... วันนี้ข้ารู้สึกสบายตัวบอกไม่ถูก เหมือนยกภูเขาออกจากอก หลับลึกจนเกือบตื่นไม่ทันไปตลาดแน่ะ" ปู่มั่นเอ่ยขึ้นพลางบิดขยับไหล่กว้าง มัดกล้ามหลังขยับเขยื้อนดูแข็งแรง
ตะวันได้ยินดังนั้นถึงกับชะงัก ช้อนโจ๊กค้างอยู่ที่ปาก หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยความกลัวว่าปู่จะระคายเคืองหรือสงสัยร่องรอยน้ำลายที่อาจหลงเหลืออยู่นิ้วเรียวเล็กบีบช้อนแน่น แสร้งก้มหน้าก้มตากินไม่ยอมสบตาใคร

"หึๆ... หลับสบายหรือไปแอบทำอะไรมาล่ะพ่อ?" สิงห์เงยหน้าขึ้นมาหัวเราะหึๆ ในลำคอ สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองผู้เป็นพ่อ "หรือว่าเมื่อคืนแอบช่วยตัวเองจนหมดแรงถึงได้สบายตัวขนาดนี้"
"ไอ้สิงห์! มึงนี่มันทะลึ่งจริงๆ ต่อหน้าหลานนะมึง!" ปู่มั่นดุลูกชายเสียงเข้ม แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มขำ
"อ้าว... ก็คนมันสงสัย เห็นปกติบ่นปวดหลังปวดเอว แต่วันนี้หน้าตาดูสดชื่นอย่างกับหนุ่มรุ่นกระทง" สิงห์ยังคงแซวต่อ
"ดูพ่อมึงไว้นะตะวันจัญไรแซวปู่แบบนั้น  แต่คนเรามันต้องปลดปล่อยบ้าง อย่าให้มันอั้นไว้จนหน้าดำคร่ำเครียดซิว่ะ"
ปู่มั่นหัวเราะร่าพลางตบลงบนตักหนาของตัวเองดังปึก "เออ... ถึงข้าจะแก่แล้ว แต่ข้าก็เป็นผู้ชายนะโว้ย เครื่องเคราข้ายังดี น้ำเชื้อข้ายังแข็งแรงเหมือนน้ำป่าไหลหลากนั่นแหละ คนทำงานหนักกินข้าวอิ่มมันก็ต้องมีบ้างที่ต้องระบายออกด้วยมือตัวเองบ้าง"
ตะวันฟังแล้วได้แต่อมยิ้มก้มหน้าซ่อนความลับที่หวานล้ำไว้ในใจ 'ใช่จ้ะปู่... ทั้งแข็ง ทั้งใหญ่ แล้วก็น้ำเยอะจริงๆ ตะวันพิสูจน์มาหมดแล้ว' เด็กหนุ่มนึกภาพยามที่ความยิ่งใหญ่นั้นพุ่งทะลักเข้าสู่ลำคอของเขา รสชาติและสัมผัสที่ตราตรึงทำให้เขาแทบอยากจะให้ถึงคืนนี้เร็วๆ
"ไป... ตะวัน กินเสร็จแล้วรีบไปโรงเรียน เดี๋ยวพ่อเอ็งเขาจะไปส่ง" ปู่มั่นบอกพลางลูบหัวหลานชายอย่างรักใคร่ โดยไม่รู้เลยว่าหลานรักคนนี้แหละ คือคนที่ช่วย "ปลดปล่อย" พลังชายฉกรรจ์ของเขาให้หลับสบายตลอดคืน

แสงแดดยามเย็นทอแสงสีทองรำไรพาดผ่านยอดมะพร้าว ตะวันก้าวลงจากรถโดยสารด้วยท่าทางนวยนาด เขาเดิน เข้ามาในบ้านที่เงียบเชียบ ก่อนจะถอดรองเท้าผ้าใบแล้วเปลี่ยนเป็น รองเท้าแตะประดับเพชร ระยิบระยับที่เขาแอบซื้อมา สะโพกมนส่ายไหวไปตามจังหวะการเดินอ้อนแอ้นมุ่งหน้าไปยังสระน้ำท้ายสวนตามเสียงอึกทึกที่ดังแว่วมา

เมื่อเดินไปถึงขอบสระ ตะวันแทบจะหยุดหายใจกับภาพตรงหน้า ปู่มั่น และ พ่อสิงห์ กำลังช่วยกันลากแหขึ้นจากน้ำ ทั้งคู่ไม่ได้สวมอะไรเลยนอกจาก กางเกงในตัวเก่าเนื้อบาง ที่บัดนี้เปียกโชกจนแนบไปกับทุกสัดส่วนของร่างกาย
"อ้าว... ตะวัน กลับมาแล้วเรอะลูก!" ปู่มั่นตะโกนทักทายพลางยิ้มกว้าง มัดกล้ามอกและแขนที่เปียกปอนสะท้อนแสงแดดเป็นมันวาว
"ดูมันเดินสิพ่อ! นึกว่าอีตัวที่ไหนเดินมาแต่ไกล เดินให้มันแมนๆ หน่อยไม่ได้หรือไงวะตะวัน!" สิงห์สบถเสียงดังพลางปาดน้ำออกจากหน้า สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นรองเท้า "แล้วนั่น! รองเท้าผู้ชายบ้านไหนเขาประดับเพชรแวววาวขนาดนั้นวะ มึงนี่มันจริงๆ เลย!"
"เอ็งก็บ่นมันนักหนาไอ้สิงห์!" ปู่มั่นสวนกลับพลางดึงแหขึ้น "มันจะใส่อะไรก็เรื่องของมัน ดีกว่ามันไปซิ่งรถแว้นให้ตำรวจไล่จับเสียคนล่ะน่า... ตะวันเอ๊ย อย่าเข้ามาใกล้ลูก เดี๋ยวโคลนจะเลอะรองเท้าสวยๆ เอา ยืนรอเก็บปลาอยู่ตรงนั้นแหละ"

ตะวันไม่ได้ยินเสียงบ่นของพ่อแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาจดจ้องอยู่เพียงจุดเดียว... คือช่วงล่างของชายฉกรรจ์ทั้งสองรุ่นที่ยืนพ้นน้ำขึ้นมา
ปู่มั่น: กางเกงในสีขาวหม่นที่เปียกชุ่มจนโปร่งแสง เผยให้เห็น ลำลึกล้ำ ที่นอนนิ่งอยู่อย่างโอฬาร ความหนาของมันพาดเฉียงไปทางต้นขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและขนดกดำ และที่น่าตื่นตาตื่นใจคือ ลูกอัณฑะสองใบ ที่ใหญ่โตเกินวัย ห้อยโตงเตงอยู่หว่างขาอย่างมีน้ำหนัก ดูนูนเด่นพ้นผ้าออกมาอย่างชัดเจนในทุกจังหวะที่ปู่ขยับกาย
พ่อสิงห์: กางเกงในสีเข้มรัดรึงกล้ามเนื้อขาหนีบที่แข็งราวกับคันธนู ความเป็นชายของสิงห์ดูดุดันและแข็งกร้าวแม้ในยามหลับใหล ลำเนื้อที่เป็นสันนูนพุ่งโดดเด่นออกมาข้างหน้าอย่างน่าเกรงขาม ผสมกับกลิ่นอายดินโคลนและเหงื่อไคลที่ผสมปนเปกันจนเป็นกลิ่นลูกผู้ชายที่รุนแรง
ตะวันยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกรัญจวนใจ หัวใจเต้นโครมครามยามเห็นหยดน้ำไหลหยดจากยอดอกกำยำ ผ่านหน้าท้องที่ขึ้นลอนแน่นเปรี๊ยะ ลงไปรวมกันที่ขอบกางเกงในที่รั้งต่ำลงจนเห็นรำไร ความเป็นชายที่ยิ่งใหญ่และน่าหลงใหลของทั้งปู่และพ่อในสภาพเกือบเปลือยเปล่านี้ ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางดงยักษ์ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันดิบเถื่อนที่เขาถวิลหาอย่างที่สุด

ทางเดินดินลูกรังกลับบ้านนั้นขรุขระ ตะวันที่เดินอ้อนแอ้นถือตะกร้าปลาเล็กๆ กลับสะดุดเข้ากับกิ่งไม้แห้งจนเสียหลักล้มลงเข่ากระแทกพื้น "โอ๊ย!" เสียงหวานอุทานลั่น ปู่มั่นที่หอบของพะรุงพะรังรีบหันขวับมาด้วยความตกใจ
"ตะวัน! เป็นอะไรมากไหมลูก... ไอ้สิงห์! มึงวางแหแล้วรีบไปดูลูกสิ มัวแต่ยืนบื้ออยู่ได้!" ปู่สั่งเสียงเฉียบ
สิงห์ถอนหายใจเฮือกใหญ่พาดแหไว้บนบ่าล่ำๆ เดินเข้ามาหาลูกด้วยท่าทีรำคาญใจ "ล้มแค่นี้ไม่ตายหรอกมั้งตะวัน ลุกขึ้นเอง! เป็นผู้ชายต้องเข้มแข็ง จะมานั่งสำออยเอาอะไร"
"ไอ้สิงห์! มึงนี่ใจดำจริง หลานมันเจ็บนะนั่น" ปู่มั่นวางของลงแล้วเดินเข้ามาสมทบ "ข้าจะถือของเองทั้งหมด มึงอุ้มตะวันเข้าบ้านเดี๋ยวนี้เลย!"
สิงห์อ้าปากจะเถียงแต่เมื่อเจอสายตาดุของพ่อก็ต้องสงบปากสงบคำ เขาย่อตัวลงช้อนร่างบางของตะวันขึ้นแนบอกด้วยพละกำลังมหาศาล ราวกับตะวันเป็นเพียงกิ่งไม้แห้งๆ กิ่งหนึ่ง

ทันทีที่ร่างของตะวันถูกยกขึ้น เขาก็สัมผัสได้ถึง ความร้อนแรงและแข็งแกร่ง ของร่างกายพ่อสิงห์อย่างเต็มเปี่ยม แขนกำยำของพ่อที่สอดอยู่ใต้เข่าและแผ่นหลังของเขาแข็งราวกับท่อนซุง มัดกล้าม ปูดโปนขึ้นมาจนตะวันสัมผัสได้ถึงความแน่นเปรี๊ยะ
ตะวันแสร้งทำเป็นเจ็บจนต้องซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง กลิ่นเหงื่อไคลจางๆ ผสมกลิ่นโคลนสาบชายหนุ่มฉีดพล่านเข้าจมูก เขาแอบเนียนใช้มือเรียวเล็กลูบไล้ไปตามแผงอกที่ขึ้นลอนแน่นหนาของพ่อ  สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของชายฉกรรจ์

"อยู่เฉยๆ สิ  เหม็นเหงื่อจะตายห่า มึงจะมาคลำกูทำไมเนี่ย!" สิงห์บ่นแต่ก็ไม่ได้ปัดป้อง เพราะมือทั้งสองข้างต้องประคองร่างลูกชายเอาไว้
ตะวันไม่ฟัง เขากลับยิ่งกอดคอพ่อแน่นขึ้น ขยับกายเบียดเข้าหาความแข็งแกร่งนั้นอย่างจงใจ มือซนแอบลูบผ่านกล้ามท้องที่เป็นลอนลึก ของพ่อสิงห์อย่างย่ามใจ ความรู้สึกที่ได้อยู่ในวงแขนของชายยักษ์ที่แสนดุดันทำให้ตะวันรู้สึกรัญจวนใจจนลืมความเจ็บที่หัวเข่าไปปลิดทิ้ง
สิงห์ก้าวอาดๆ ด้วยฝีเท้าที่มั่นคงเข้าสู่ตัวบ้าน กล้ามเนื้อขาที่แข็งแรงของเขาขยับเขยื้อนทุกย่างก้าวส่งแรงสั่นสะเทือนมาถึงตัวตะวัน จนกระทั่งสิงห์วางเขาลงบนแคร่ไม้หน้าบ้านอย่างแรง "ถึงแล้ว! ลุกไปล้างแผลเองเลยนะมึง ทีหลังอย่าให้กูเห็นว่าใส่รองเท้าประดับเพชรเดินลงสวนอีก!"
สิงห์เดินหนีไป ทิ้งให้ตะวันนั่งหน้าแดงระเรื่อ มองตามแผ่นหลังกว้างและมัดกล้ามที่ดูสง่างามของพ่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและโหยหา

ค่ำคืนที่เงียบสงัดภายใต้แสงจันทร์นวลตา บรรยากาศในบ้านไม้หลังเล็กเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่ลึกซึ้งและซับซ้อน หลังจากมื้ออาหารที่แสนอบอุ่นผ่านพ้นไป สิงห์ที่เหนื่อยล้าจากการตรากตรำงานหนักก็แยกตัวเข้าห้องนอน ทิ้งให้โถงกลางบ้านตกเป็นพื้นที่ของสองปู่หลานตามความต้องการของตะวัน
แผนการใต้เงามืด...

วันนี้ตะวันก็ขอนอนกับปู่อีกเช่นเคย ด้วยหวังจะลักหลับปู่อีก
ตะวันเอนกายลงนอนแนบชิดกับร่างยักษ์ของปู่มั่น หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นรัวด้วยความโหยหาในสัมผัสแกร่งที่เขาเพิ่งลิ้มลองไปเมื่อคืน เมื่อเสียงกรนแผ่วเบาของปู่ดังขึ้น ตะวันเริ่มปฏิบัติการทันที มือเรียวเล็กลูบไล้ไปบน แผงอกหนา ที่แข็งราวกับแผ่นหิน ก่อนจะใช้ลิ้นอุ่นชื้นลากไล้วนรอบ หัวนมสีเข้มที่แข็งเป็นไต ของชายรุ่นใหญ่
ปู่มั่นเริ่มหายใจแรงขึ้น ร่างกายกำยำเกร็งสั่นสะท้อนถึงการถูกกระตุ้น ตะวันย่ามใจเลื่อนมือผ่านลอนกล้ามท้องที่แน่นเปรี๊ยะลงไปสัมผัสจุดยุทธศาสตร์ แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อพบว่า แก่นกายยักษ์ ของปู่นั้นแข็งขึงรออยู่ก่อนแล้ว!
"ทำอะไรน่ะตะวัน..." เสียงทุ้มลึกเรียบเฉยดังขึ้นท่ามกลางความมืด
ตะวันสะดุ้งสุดตัวผละมือออกทันที "ปู่... ตะวัน... ตะวันขอโทษจ้ะปู่!" เด็กหนุ่มตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ปู่มั่นถอนหายใจยาวพลางมองหลานชายด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
"เมื่อคืน... ก็ทำแบบนี้กับปู่ใช่ไหม?" ปู่ถามนิ่งๆ "ทำไมทำแบบนี้ นี่ปู่นะตะวัน"
ตะวันรีบสารภาพทั้งน้ำตา "ตะวันขอโทษจ้ะปู่ ตะวันแค่ชอบ... ชอบผู้ชายแบบปู่ ตะวันควบคุมตัวเองไม่ได้ ปู่อย่าโกรธตะวันเลยนะจ๊ะ"
ปู่มั่นนิ่งเงียบไปนาน ความเงียบนั้นบีบคั้นหัวใจตะวันจนแทบหยุดเต้น ชายรุ่นใหญ่ครุ่นคิดถึงอนาคตของหลาน หากปล่อยไปให้หลานไปทำแบบนี้กับคนแปลกหน้า อาจจะถูกเตะต่อยเอาได้ หรือติดโรคร้าย สู้ให้เป็นเขาที่ดูแลหลานเองเสียยังดีกว่า อีกทั้งสัมผัสที่ได้รับมันก็ช่วยให้ร่างกายที่ตรากตรำของเขาผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน
"เออๆ... ปู่ไม่โกรธ" ปู่มั่นเอ่ยขึ้นในที่สุด "แต่สัญญากับปู่นะ ห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร โดยเฉพาะไอ้สิงห์ ถ้ามันรู้เข้าเรื่องใหญ่แน่... เข้าใจมั้ย ไหน ดูซิ เมื่อคืนเราทำกับปู่ยังไง"

ตะวันดีใจจนเนื้อเต้น เขารีบก้มลงรั้งกางเกงของปู่มั่นลงจนสุด เผยให้เห็น แท่งเนื้อแกร่งที่ขยายขนาดเต็มที่ ตั้งชันรับแสงจันทร์ ตะวันไม่รอช้า ครอบริมฝีปากนุ่มลงบนส่วนหัวที่บานออกอย่างโอฬารทันที
ตะวันดูดรั้งความยิ่งใหญ่นั้นด้วยความกระหาย ลิ้นเรียวตวัดรัวรอบรอยหยักสลับกับการใช้ฝ่ามือกอบกุมโคนเขื่องที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน
ปู่มั่นที่นอนหงายถึงกับต้องแอ่นอกเกร็ง มือหนาขยุ้มฟูกนอนแน่น เสียงครางทุ้มต่ำหลุดออกมาจากลำคอ "อื้มมม... ตะวัน... อู้ยยย ซ่านไปหมดแล้วหลาน" ปู่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้สัมผัสความนุ่มนวลที่ปลุกเร้าอารมณ์ดิบในกายได้รุนแรงขนาดนี้

"ไม่ไหวแล้วตะวัน... ปู่จะแตกแล้ว!"
ร่างยักษ์ของปู่มั่นเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง มัดกล้ามทั่วกายขยับเขยื้อนราวกับจะระเบิดออกมา ทันใดนั้น น้ำอสุจิขาวขุ่นมหาศาล ก็พุ่งทะลักออกจากแก่นกายยักษ์เข้าสู่ลำคอของตะวันระลอกแล้วระลอกเล่า ตะวันพยายามกลืนกินหยาดน้ำแห่งพละกำลังนั้นอย่างสุดความสามารถ ความร้อนและรสชาติที่คุ้นเคยไหลผ่านลำคอจนหยดสุดท้าย
ปู่มั่นนอนหอบหายใจแรง บิดร่างกายกำยำด้วยความเสียวซ่านที่ยังคั่งค้าง เมื่อทุกอย่างสงบลง ตะวันซบลงบนแผงอกแกร่งที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ปู่มั่นเอื้อมมือหนามาโอบกอดหลานชายไว้แนบอก ความลับที่ร้อนแรงนี้ถูกเก็บงำไว้ภายใต้ความเงียบของราตรี ขณะที่สองร่างต่างรุ่นต่างขนาบกอดก่ายกันหลับใหลไปในที่สุด

weerawat1456

mojimaru

ขอบคุณครับ

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

Toyoza

ขอบคุณครับล

nuangnut1996

สนุกมากครับ

KPG

มาต่ออีกนะครับ

armokung

BIKBIK6969

รอตอนต่อไปครับ

Naruto9981

ขอบคุณมากๆนะครับ

nnont

ขอบคุณครับ

yusu08

อาฮะเย

ชอบๆเสียวๆ

Mawin9331

รอๆๆๆๆๆๆๆ ตอน3-4เร็วๆๆ เสียวไม่ไหว

saiyok

ดีต่อใจมากครับ

Ken09

สุดยอดครับ

rubthai

ขอบคุณคับ

redboy

แบบนี้ก็เสียวแล้ว

guwin001

ขอบคถณครับ

eng111

ขอบคุณครับ