|
วันหนึ่งในโรงพยาบาลตำรวจมีพยาบาลคนใหม่ย้ายเข้ามาประจำการ ชื่อของเธอคือ อารยา ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเดินเข้ามาในอาคารหลายคนก็หันมามอง เธอมีใบหน้าสวยหวานผมยาวสีน้ำตาลเข้ม รอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูอบอุ่น แต่สิ่งที่ทำให้หลายคนสะดุดใจคือเธอมีบางอย่างที่คล้ายกับใครบางคน คล้ายกับไอริน เมธัชรู้สึกได้ทันทีโดยเฉพาะเมื่อเขาเห็นก้องภพยืนคุยกับเธอครั้งแรก สายตาของก้องภพหยุดอยู่ที่ใบหน้าของอารยานานกว่าปกติเหมือนกำลังนึกถึงใครอีกคนหนึ่ง ช่วงแรกมันดูเหมือนไม่มีอะไร ก้องภพเพียงแค่ไปโรงพยาบาลบ่อยขึ้น บางครั้งก็แค่แวะไปคุยกับอารยาแต่วันเวลาผ่านไป เมธัชเริ่มสังเกตบางอย่างก้องภพกลับบ้านช้าขึ้น การไปว่ายน้ำด้วยกันเริ่มน้อยลงแม้แต่การอยู่เวรดึกด้วยกัน ก้องภพก็ขอเปลี่ยนเวรบ่อยขึ้นทุกอย่างดูเหมือนเรื่องเล็ก ๆ แต่เมื่อรวมกันมันทำให้เมธัชรู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไป คืนหนึ่ง เขาเดินผ่านโถงโรงพยาบาลแล้วเห็นภาพหนึ่ง ก้องภพกำลังยืนคุยกับอารยาทั้งสองหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มของก้องภพดูผ่อนคลาย เหมือนที่เมธัชเคยเห็นในอดีตตอนที่เขายืนอยู่ข้าง ๆ ก้องภพ เมธัชหยุดเดิน หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบแน่น ไม่นานข่าวก็เริ่มแพร่ไปในโรงพัก “ผู้หมวดก้องภพกำลังคบกับพยาบาลคนใหม่” หลายคนพูดถึงเรื่องนี้อย่างสนุกสนานเพราะทั้งสองดูเหมาะสมกันมาก ตำรวจหนุ่มรูปหล่อกับพยาบาลสาวสวยเป็นภาพที่ใคร ๆ ก็มองว่าสมบูรณ์แบบ เมธัชนั่งฟังเงียบๆมือของเขากำแก้วกาแฟแน่นเล็กน้อยแต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขารู้ดี ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ถาม ไม่มีสิทธิ์โกรธ และไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากก้องภพเพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่เคยมีชื่อเรียก คืนนั้น เมธัชนั่งอยู่คนเดียวในห้องความเงียบรอบตัวทำให้ความคิดต่างๆ ชัดเจนขึ้น ภาพในความทรงจำค่อยๆ ผุดขึ้นมา คืนที่ระเบียงบ้าน จูบแรก คืนเงียบในโรงพักสัมผัสใต้น้ำในสระว่ายน้ำ ทุกอย่างยังชัดเจน เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเมธัชยกมือแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ เขาจำความรู้สึกนั้นได้ดีความอบอุ่น ความอ่อนโยน จากผู้ชายที่เขารักมานาน แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับกลายเป็นเพียงความทรงจำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอย่างเงียบๆ เมธัชหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง “ก็ดีแล้วนี่…”เขาพึมพำ “แบบนี้แหละที่ควรจะเป็น”ก้องภพควรมีชีวิตแบบนั้น ชีวิตที่สังคมยอมรับมีครอบครัว มีผู้หญิงดี ๆ อยู่ข้างกาย ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ต้องซ่อนอยู่ในเงามืดแม้หัวใจของเขาจะเจ็บแค่ไหน เมธัชก็รู้ดีว่าเขาต้องปล่อยก้องภพไปแต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่คือเขาจะไม่มีวันลืม จูบเหล่านั้น สัมผัสเหล่านั้นและช่วงเวลาสั้น ๆที่เขาเคยเป็นคนที่ก้องภพเลือก แม้เพียงชั่วคราว หลังจากข่าวเรื่องก้องภพกับอารยาเริ่มแพร่ไปทั่วโรงพัก หลายคนต่างพูดถึงพวกเขาเหมือนเป็นคู่ที่เหมาะสมกันตำรวจหนุ่มผู้เงียบขรึม
กับพยาบาลสาวสวยที่เพิ่งย้ายมาทุกอย่างดูลงตัว อย่างน้อยก็ในสายตาของคนอื่น แต่สำหรับเมธัชทุกครั้งที่เห็นทั้งสองยืนคุยกันหัวใจของเขาจะหนักขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เขาพยายามบอกตัวเองว่ามันไม่ใช่เรื่องของเขา ก้องภพมีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเองแต่ความรู้สึกบางอย่างในใจกลับไม่ยอมสงบ มันคือ ความหึงความรู้สึกที่เขาไม่เคยอยากยอมรับ วันหนึ่งเมธัชเดินเข้าไปที่โรงพยาบาลตำรวจอารยากำลังจัดเอกสารอยู่ที่เคาน์เตอร์พยาบาล เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นเธอยิ้มให้ทันที “มาหาคุณก้องภพเหรอคะ”เมธัชส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบ “เปล่าครับวันนี้ผมมาหาคุณ” อารยาดูแปลกใจเล็กน้อยเมธัชไม่ใช่คนที่เข้ามาคุยเล่นกับใครง่าย ๆ เขามักดูสุภาพและเงียบขรึมแต่วันนี้เขาดูต่างออกไป “ถ้าวันไหนคุณว่าง…”เมธัชพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ผมอยากชวนคุณไปกินกาแฟ” อารยามองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบาๆ“คุณตำรวจนี่กล้าดีนะคะ” เมธัชยักไหล่นิดๆ“ผมแค่ไม่อยากพลาดโอกาส”คำพูดนั้นทำให้อารยายิ้ม เธอไม่ได้ตอบตกลงทันทีแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ วันต่อมาก้องภพเดินเข้ามาที่โรงพยาบาลและเห็นภาพหนึ่ง เมธัชกำลังยืนคุยกับอารยาทั้งสองดูสนิทสนมกว่าปกติอารยาหัวเราะกับบางอย่างที่เมธัชพูด ภาพนั้นทำให้ก้องภพหยุดเดินไปชั่วครู่เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่ในอกของเขากลับรู้สึกแปลกๆความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างถูกดึงออกไป เมื่อเมธัชหันมาเห็นเขาเมธัชเพียงพยักหน้าให้เหมือนปกติ “ผู้หมวด”ก้องภพตอบกลับสั้นๆแต่สายตาของเขากลับมองทั้งสองนานกว่าปกติ หลังจากนั้นเมธัชเริ่มแวะไปที่โรงพยาบาลบ่อยขึ้นบางครั้งก็เอากาแฟไปฝากอารยา บางครั้งก็ชวนเธอคุยเรื่องเล็กๆ น้อย ๆ ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ เหมือนผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจีบผู้หญิงเพื่อนตำรวจหลายคนเริ่มแซว “เฮ้เมธัช จะจีบพยาบาลคนสวยเหรอ”เมธัชหัวเราะเบา ๆ “ก็ลองดูครับ” แต่ไม่มีใครรู้ว่าทุกครั้งที่เขาทำแบบนั้นสายตาของเขามักจะมองไปที่ก้องภพเสมอ เหมือนกำลังรอดูปฏิกิริยาและในที่สุดวันหนึ่งก้องภพก็เดินเข้ามาหาเขาสีหน้าดูนิ่งกว่าปกติ “นายสนิทกับอารยาตั้งแต่เมื่อไหร่” น้ำเสียงของเขาฟังดูเรียบแต่เมธัชรู้ทันทีว่ามันมีบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น เมธัชยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบเหมือนไม่มีอะไร “ไม่นานหรอกครับ”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “เธอก็น่ารักดี”ประโยคนั้นทำให้ก้องภพนิ่งไป สายตาคมของเขามองเมธัชตรงๆเป็นสายตาที่เมธัชคุ้นเคยดี สายตาที่เหมือนกำลังหึงและในวินาทีนั้นเมธัชก็รู้ว่าเกมของเขาเริ่มได้ผลแล้ว ช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาอารยากับเมธัชสนิทกันมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มันเริ่มจากการคุยเล่นสั้นๆจากนั้นกลายเป็นการกินกาแฟด้วยกัน
บางวันเมธัชก็เดินไปส่งเธอถึงลานจอดรถ อารยาหัวเราะบ่อยขึ้นเมื่ออยู่กับเขา เธอชอบความสุภาพของเมธัชชอบการเอาใจใส่เล็ก ๆ น้อย ๆ
และชอบที่เขาเป็นคนคุยสนุกโดยไม่พยายามทำตัวโดดเด่น หลายครั้งที่เธอเริ่มรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ต่างจากตำรวจคนอื่น ๆ และทุกวันความรู้สึกของเธอก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น แต่คนที่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นชัดที่สุด คือ ก้องภพหลายครั้งที่เขาเดินเข้าไปในโรงพยาบาลและเห็นอารยาหัวเราะกับเมธัช สายตาที่เธอมองเมธัชมันไม่ใช่สายตาธรรมดาอีกต่อไป มันเป็นสายตาของผู้หญิงที่กำลังเริ่มตกหลุมรักทุกครั้งที่เห็นภาพนั้น ความรู้สึกบางอย่างในอกของก้องภพจะร้อนขึ้นทันทีเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกแบบนี้ แต่ยิ่งเห็นเมธัชกับอารยาใกล้กันความหงุดหงิดในใจก็ยิ่งชัดเจน จนบางครั้งเขาต้องหันหลังเดินออกไปก่อนที่ใครจะสังเกตเห็นสีหน้าของเขา คืนนั้นฝนตกหนักก้องภพนั่งอยู่ในร้านเหล้าเล็ก ๆ ใกล้โรงพัก แก้วเหล้าถูกยกขึ้นแล้ววางลงหลายครั้งเขาไม่ใช่คนดื่มหนัก แต่คืนนี้เขาไม่อยากคิดอะไรภาพของเมธัชกับอารยาหัวเราะด้วยกัน ยังคงติดอยู่ในหัวยิ่งพยายามลืมมันกลับยิ่งชัด เมื่อออกจากร้านฝนยังคงตกพรำ ๆ ก้องภพเดินกลับไปที่โรงพักและเมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปเขาก็เห็นใครบางคนกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ เมธัช กำลังตรวจเอกสารเงียบๆเมธัชเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตู “ผู้หมวด…?”เขาสังเกตเห็นทันทีว่าก้องภพดูไม่ปกติ กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมาก้องภพเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะ สายตาของเขาเข้มและจริงจัง “เราต้องคุยกัน” เมธัชค่อย ๆวางปากกาลง “เรื่องอะไรครับ” ก้องภพเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังรวบรวมความคิดก่อนจะพูดออกมาตรงๆ “นายจะเอายังไงกันแน่”คำถามนั้นทำให้เมธัชนิ่งไป “อะไรครับ” ก้องภพขมวดคิ้วเล็กน้อยเสียงของเขาเริ่มเข้มขึ้น “นายไปสนิทกับอารยาทำไม” เมธัชมองเขาพยายามรักษาสีหน้าให้ปกติ “ก็แค่คุยกันครับ” ก้องภพหัวเราะสั้นๆแต่เสียงนั้นไม่ได้มีความขำเลย “แค่คุย?” เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวจนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือน้อยมาก “ทุกคนในโรงพยาบาลเห็นว่านายจีบเธอ” เมธัชเงียบ ก้องภพมองเขา สายตานั้นเหมือนกำลังค้นหาคำตอบบางอย่าง สุดท้ายเขาพูดคำถามที่อยู่ในใจออกมาตรงๆ “นายชอบใครกันแน่” “…ชอบฉัน”เขาหยุดหายใจสั้น ๆ ก่อนพูดต่อ “หรือชอบอารยา” ความเงียบตกลงมาทันทีเสียงฝนด้านนอกยังคงดังเบาๆ เมธัชมองเขาหัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบได้ยินคำถามนี้คือสิ่งที่เขาอยากได้ยินมานาน แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นคำถามที่อันตรายที่สุด เพราะถ้าเขาตอบผิดทุกอย่างอาจพังลงทันที เมธัชยิ้มบาง ๆเหมือนพยายามปิดบังความรู้สึกก่อนจะถามกลับเบาๆ “แล้วคุณล่ะครับ” ก้องภพขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง” เมธัชมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขาแล้วถามคำถามเดียวกัน “คุณชอบใครกันแน่”เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดช้าๆ “ผม…หรืออารยา” คำถามนั้นทำให้ก้องภพนิ่งไปทันทีเหมือนคำตอบบางอย่างกำลังรออยู่ตรงหน้าของเขา ในโรงพักยามค่ำเสียงฝนด้านนอกยังคงตกเบาๆไฟในโถงทางเดินเหลือเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟไม่กี่ดวง ก้องภพกับเมธัชยังคงยืนอยู่ตรงนั้นหลังจากคำถามที่ทั้งสองโยนใส่กันความเงียบหนักอึ้งปกคลุมทั่วห้อง สายตาของก้องภพยังคงมองเมธัชเหมือนกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างแต่เมื่อเห็นสีหน้าที่นิ่งเกินไปของเมธัช ความหงุดหงิดในใจของเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น “ตอบฉันสิ” ก้องภพพูดเสียงต่ำ “นายชอบใคร” เมธัชสูดลมหายใจลึก ก่อนจะพูดช้า ๆ “ถ้าผมบอกว่า…”เขาหยุดเล็กน้อย “…ผมชอบคุณ” คำพูดนั้นทำให้ก้องภพนิ่งไป แต่เมธัชยังพูดต่อ“แล้วคุณล่ะ” สายตาของเขาจริงจังขึ้น “คุณเลือกใคร” ประโยคนั้นเหมือนจุดไฟบางอย่างในใจของก้องภพ ภาพของเมธัชกับอารยาที่หัวเราะด้วยกัน
ภาพที่เขาเห็นหลายครั้งในโรงพยาบาล ความหึงที่เขาพยายามปฏิเสธ ในที่สุดมันก็ปะทุขึ้นก้องภพก้าวเข้ามาใกล้ทันที ก่อนที่เมธัชจะทันตั้งตัว มือใหญ่ของเขาก็คว้าคอเสื้อเมธัชไว้เบาๆแล้วดึงเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของก้องภพประกบลงบนริมฝีปากของเมธัชจูบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เต็มไปด้วยความหึงความสับสน และความรู้สึกที่เก็บไว้นาน เมธัชนิ่งไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจนี่ไม่ใช่จูบแรกของพวกเขา แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป มันเหมือนคำตอบที่ก้องภพไม่สามารถพูดออกมาได้เมื่อก้องภพผละออก ทั้งสองยังคงยืนใกล้กันมากลมหายใจยังคงสั่นเล็กน้อย “ฉันเกลียดที่เห็นนายอยู่กับเธอ” ก้องภพพูดเสียงต่ำ “มันทำให้ฉันหงุดหงิด” เมธัชมองเขาก่อนจะยิ้มเศร้าๆ “คุณคิดว่าผมทำไปเพื่ออะไรล่ะครับ” ก้องภพขมวดคิ้ว เมธัชจึงพูดความจริงออกมา “ผมไม่ได้จีบอารยาจริงๆ หรอก” เขาหัวเราะเบา ๆ “…ผมแค่ประชด” คำตอบนั้นทำให้ก้องภพนิ่งไปเมธัชมองเขาตรง ๆ สายตาเต็มไปด้วยความจริงใจ “ผมอยากรู้ว่าคุณจะรู้สึกอะไรบ้าง” เขาหยุดเล็กน้อยก่อนพูดเบาๆ “ตอนที่เห็นผมอยู่กับคนอื่น” ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่หนักเหมือนก่อน ก้องภพถอนหายใจยาวเหมือนเพิ่งยอมรับอะไรบางอย่างกับตัวเอง “งั้นนายก็ได้คำตอบแล้ว” เขาพูดเบา ๆ แต่ในมุมของทางเดินมีใครบางคนยืนอยู่เงียบ ๆ อารยา เธอไม่ได้เห็นทุกอย่างแต่เธอเห็นช่วงเวลาหนึ่ง ช่วงที่ก้องภพกับเมธัชยืนใกล้กันเกินไป ใกล้เกินกว่าที่เพื่อนจะเป็นเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ถอยกลับโดยไม่ส่งเสียง รอยยิ้มบาง ๆปรากฏบนใบหน้าของเธอ เหมือนคนที่เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง วันต่อมา อารยาพบเมธัชที่โรงพยาบาลเธอยิ้มให้เหมือนเคยแต่สายตาของเธอดูเข้าใจมากขึ้น “คุณเมธัช”เธอพูดเบาๆ “ขอบคุณสำหรับกาแฟหลายวันที่ผ่านมา” เมธัชยิ้ม “ยินดีครับ” อารยามองเขาครู่หนึ่งก่อนจะพูดอย่างอ่อนโยน “แต่ฉันคิดว่าคนที่คุณควรดูแลจริงๆ…”เธอหยุดเล็กน้อยก่อนยิ้ม “…ไม่ใช่ฉัน” เมธัชนิ่งไปแต่ก็พอเข้าใจความหมายอารยาไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเพียงเดินจากไปอย่างสงบ เย็นวันนั้นก้องภพยืนอยู่ที่ระเบียงบ้านเมธัชเดินออกมายืนข้าง ๆ ลมเย็นพัดผ่านเบาๆทั้งสองเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ก้องภพจะพูดขึ้น “นายยังคิดจะจีบอารยาอีกไหม” เมธัชหัวเราะ“ไม่แล้วครับ” เขาหันไปมองก้องภพ “ผมได้คำตอบที่อยากรู้แล้ว” ก้องภพมองเขาก่อนจะยิ้มบางๆรอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น ภายใต้ท้องฟ้ายามเย็นความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจยังต้องซ่อนจากโลกภายนอก แต่สำหรับหัวใจของทั้งสองมันชัดเจนแล้วว่าใครกันแน่คือคนที่พวกเขาเลือก เวลาผ่านไปหลายเดือน ชีวิตในโรงพักยังคงดำเนินไปเหมือนเดิมเสียงวิทยุสื่อสาร เสียงฝีเท้าของตำรวจ
และเอกสารคดีที่ไม่มีวันหมด ก้องภพยังคงเป็นนายตำรวจที่ทุกคนเคารพ เงียบขรึม จริงจังกับงานและยังคงเป็นคนที่ใครๆ มองว่าน่าเกรงขามเหมือนเดิม ส่วนเมธัช ก็ยังคงทำงานเคียงข้างเขาเหมือนเพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันมานาน ในสายตาของคนอื่นทุกอย่างดูปกติไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ความเงียบของทั้งสองคน มีความสัมพันธ์บางอย่างที่ลึกกว่านั้น วันหนึ่ง มีข่าวหนึ่งแพร่ไปทั่วโรงพัก“พยาบาลอารยาจะแต่งงาน” ตำรวจหลายคนเริ่มซุบซิบกันทันทีเพราะอารยาเป็นคนที่ใครๆ ก็รู้จัก ทั้งสวย ทั้งอัธยาศัยดีหลายคนยังแปลกใจ ว่าเจ้าบ่าวคือใคร จนกระทั่งมีคนพูดขึ้น “ดาบวิชัยไง” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ดาบวิชัย ตำรวจรุ่นพี่ที่ชอบแซวคนอื่นอยู่เสมอ กลายเป็นเจ้าบ่าวแบบที่หลายคนคาดไม่ถึง วันงานแต่งจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายเพื่อนตำรวจหลายคนมาร่วมแสดงความยินดี เสียงหัวเราะและการหยอกล้อดังไปทั่วงานเมธัชยืนอยู่ข้างก้องภพ ทั้งสองมองไปที่เวทีอารยาในชุดเจ้าสาวดูสวยและสง่างาม ส่วนดาบวิชัยก็ยืนยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เมื่อพิธีจบลงอารยาเดินเข้ามาหาพวกเขา “ขอบคุณที่มานะคะ” เธอยิ้มอย่างอบอุ่นเมธัชยิ้มตอบ “ยินดีด้วยครับ” ก้องภพพยักหน้าเล็กน้อย “ขอให้มีความสุข” อารยามองทั้งสองคนก่อนจะหัวเราะเบาๆ “สองคนนี้ยังเหมือนเดิมเลยนะคะ” ดาบวิชัยที่ยืนข้างๆ ก็พูดแซวทันที “สองคนนี้สนิทกันเกินเพื่อนตั้งนานแล้วล่ะ” คำพูดนั้นทำให้เมธัชหัวเราะส่วนก้องภพเพียงส่ายหัวเล็กน้อยเหมือนเคย ก่อนที่อารยาจะเดินกลับไปหาแขกคนอื่นเธอหันมาพูดกับเมธัชเบาๆ “ฉันดีใจนะคะ”เมธัชมองเธอ “เรื่องอะไรครับ”อารยายิ้มอย่างรู้ทัน “ที่คุณไม่ต้องแกล้งจีบฉันอีกแล้ว”เมธัชชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อารยาหันไปมองก้องภพแล้วพูดอีกประโยคหนึ่ง “ดูแลกันดีๆ นะคะ” เธอไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมแต่ทั้งสองคนเข้าใจความหมายทันที คืนนั้นหลังกลับจากงานแต่ง ก้องภพกับเมธัชนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้านเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา ลมเย็นพัดผ่านเบาๆ เสียงลูกชายตัวเล็กของก้องภพหลับอยู่ในห้องด้านใน เมธัชยิ้มเล็กน้อย “ดาบวิชัยนี่เก่งเหมือนกันนะครับ” ก้องภพหัวเราะเบาๆ “ใช่” ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่ก้องภพจะพูดขึ้น “นายยังคิดจะจีบพยาบาลอีกไหม” เมธัชยิ้ม “ไม่แล้วครับ” เขาหันไปมองก้องภพ ก่อนพูดเบา ๆ “คนที่ผมอยากอยู่ด้วย…”เมธัชหยุดเล็กน้อย “…ก็อยู่ตรงนี้แล้ว” ก้องภพไม่ได้ตอบอะไรเขาเพียงยิ้มบางๆ แต่ครั้งนี้รอยยิ้มนั้นชัดเจนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำความรักของพวกเขาอาจยังต้องเงียบงัน แต่สำหรับหัวใจของทั้งสองคนมันชัดเจนมาตลอด ว่าพวกเขาเลือกกันและกัน จบบริบูรณ์
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-4-12 16:00:34
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-4-12 19:02:50
โพสต์ 2026-4-12 20:48:17
โพสต์ 2026-4-14 01:23:12
โพสต์ 2026-4-20 06:11:35
โพสต์ 2026-4-27 21:11:45