|
ดึกมากแล้วโรงพักที่เคยเต็มไปด้วยเสียงวิทยุสื่อสารเสียงโทรศัพท์ และเสียงฝีเท้าของตำรวจที่เดินไปมา ตอนนี้กลับเงียบสงบผิดปกติไฟในโถงหลักปิดไปเกือบหมด เหลือเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟบางดวง เมธัชนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานแฟ้มคดีเปิดอยู่ตรงหน้า แต่เขาแทบไม่ได้อ่านมัน สมาธิของเขาไม่ได้อยู่กับงาน แต่ไปอยู่ที่คนอีกคนหนึ่ง ก้องภพ วันนี้ทั้งคู่ต้องอยู่เวรดึกเพื่อนตำรวจคนอื่นออกไปตรวจพื้นที่กันหมดเหลือเพียงเขากับก้องภพในอาคารเงียบ ๆแห่งนี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากปลายทางเดิน เมธัชไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าเป็นใครเขาจำจังหวะการเดินนั้นได้ดี ก้องภพหยุดอยู่ข้างโต๊ะ “ยังไม่กลับอีกเหรอ”เสียงทุ้มต่ำถาม เมธัชยิ้มเล็กน้อย“ยังมีเอกสารต้องดูอีกนิดครับ”เขาเงยหน้าขึ้นแล้วสายตาของทั้งสองก็สบกัน ในความเงียบของโรงพักตอนกลางคืนสายตานั้นดูชัดเจนกว่าปกติก้องภพไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ยังยืนอยู่ตรงนั้น ใกล้พอที่เมธัชจะรู้สึกถึงความอบอุ่นจากร่างสูงใหญ่หัวใจของเมธัชเริ่มเต้นแรงเขาพยายามทำตัวเป็นปกติ แต่ยิ่งเงียบ ยิ่งรู้สึกถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายก้องภพค่อย ๆ เดินอ้อมโต๊ะมายืนอยู่ข้างเขาใกล้มาก ใกล้จนเมธัชรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเสื้อเครื่องแบบ เมธัชเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคมของก้องภพกำลังมองเขาอยู่ ลึกและนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง “เมธัช…” เสียงของก้องภพต่ำกว่าปกติเพียงได้ยินชื่อของตัวเองจากปากคนคนนี้หัวใจของเมธัชก็เต้นแรงขึ้นทันที “ครับ”ก้องภพเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเบาๆ “ฉันพยายามไม่คิดถึงมัน” เมธัชรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงอะไรจูบในคืนนั้น ความทรงจำที่เมธัชไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียว ก้องภพถอนหายใจเบาๆ “แต่ฉันทำไม่ได้”คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเมธัชสั่นอย่างแรงเขาไม่ทันได้ตอบอะไร ก้องภพก็ยกมือขึ้นแตะเบา ๆ ที่แก้มของเขา สัมผัสนั้นอ่อนโยนอย่างคาดไม่ถึงเมธัชนิ่งไป โลกทั้งใบเหมือนเงียบลง ก้องภพมองเขาอีกครั้ง เหมือนกำลังถามโดยไม่ต้องใช้คำพูดเมธัชไม่ได้ถอย เขาเพียงมองตอบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักที่เก็บไว้มานาน วินาทีนั้นก้องภพจึงโน้มตัวลงช้า ๆ ริมฝีปากของเขาแตะลงบนริมฝีปากของเมธัชอีกครั้ง จูบครั้งนี้ต่างจากครั้งแรกมันไม่ใช่เพียงความสับสนแต่มันมีความตั้งใจอยู่ในนั้น สำหรับเมธัช หัวใจของเขาเหมือนหยุดเต้นไปชั่วครู่ความสุขที่เขาไม่เคยกล้าฝัน กำลังเกิดขึ้นจริง เขารู้สึกถึงความอบอุ่นจากชายที่เขารักมานาน ความรู้สึกนั้นทำให้ดวงตาของเขาปิดลงช้าๆ ช่วงเวลาสั้น ๆแต่มีค่ามากกว่าทุกสิ่ง เมื่อก้องภพผละออก ทั้งสองยังอยู่ใกล้กันมากเมธัชมองเขา สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนก้องภพเองก็เหมือนกำลังประหลาดใจกับความรู้สึกของตัวเอง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ถอยหนีเขาพูดเพียงเบา ๆ “ดูเหมือนฉันจะเริ่มติดมันแล้ว” เมธัชหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความสุขที่ซ่อนมานาน “ผมก็ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินประโยคนี้จากคุณ” ก้องภพยิ้มบาง ๆ ในโรงพักที่มืดและเงียบไม่มีใครเห็นว่าภายใต้เครื่องแบบตำรวจที่เคร่งขรึมหัวใจของชายสองคนกำลังใกล้กันมากขึ้นทุกที หลังจากคืนที่โรงพัก ความสัมพันธ์ระหว่างก้องภพกับเมธัชก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนมันไม่ได้ถูกพูดออกมาตรงๆ ไม่มีคำว่า“คบกัน”ไม่มีคำสัญญาใด ๆแต่ทั้งสองต่างรู้ดีว่าหัวใจของพวกเขาเริ่มผูกพันกันมากกว่าคำว่าเพื่อนแล้วสิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่ความรู้สึกแต่คือ การซ่อนมันในโรงพัก ทั้งสองยังต้องทำตัวเหมือนเดิมทำงานคู่กันเหมือนเพื่อนสนิท พูดคุยกันตามปกติ
รักษาระยะห่างต่อหน้าคนอื่น แต่บางครั้ง สายตาที่มองกันเพียงเสี้ยววินาที กลับมีความหมายมากกว่าคำพูดใดๆ เย็นวันหนึ่งหลังเลิกงานทั้งสองไปที่สระว่ายน้ำของสนามตำรวจ ที่นี่เป็นสถานที่ที่ก้องภพชอบมาออกกำลังกายช่วงค่ำคนเริ่มน้อย แสงไฟจากขอบสระสะท้อนกับผิวน้ำเป็นประกายก้องภพกระโดดลงน้ำก่อน ร่างสูงใหญ่เคลื่อนตัวในน้ำอย่างคล่องแคล่วเมธัชยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง เขามองแผ่นหลังของก้องภพที่กำลังว่ายอยู่ภาพนั้นทำให้หัวใจของเขาอ่อนลงทุกครั้ง ก่อนที่เขาจะลงน้ำตามน้ำเย็นโอบล้อมร่างกายทันที เมธัชว่ายเข้าไปใกล้ก้องภพ ทั้งสองหยุดพักที่ขอบสระระยะห่างเพียงไม่กี่สิบเซนติเมตรน้ำหยดจากเส้นผมของก้องภพลงมาที่ใบหน้า เขามองเมธัช สายตานั้นนิ่ง“นายมองฉันแบบนั้นอีกแล้ว” ก้องภพพูดเบา ๆ เมธัชหัวเราะนิดๆ“ผมมองแบบไหน” ก้องภพไม่ตอบทันทีเขาเพียงยกมือขึ้นจับข้อมือเมธัชไว้ใต้น้ำ จนเมธัชได้จับโดนส่วนสำคัญ ที่มันช่างอบอุ่นแข็งแกร่ง สัมผัสนั้นทำให้หัวใจของเมธัชเต้นแรงแทบจะทะลุ ไม่มีใครรอบสระมีเพียงเสียงน้ำกระเพื่อมเบาๆใต้น้ำ มือของเมธัชยังคงจับของเขาไว้ เมธัชรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลึกลงไปในความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้ ไม่ใช่น้ำ แต่เป็นความรักที่มีต่อผู้ชายตรงหน้า ก้องภพดึงเขาเข้ามาใกล้เล็กน้อยจนระยะห่างแทบหายไป “บางครั้ง…”ก้องภพพูดเสียงต่ำ “…ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากอยู่ใกล้นายแบบนี้” เมธัชมองเขา สายตาอ่อนโยน “ผมก็ไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้เหมือนกันครับ” ก้องภพยิ้มบาง ๆก่อนจะปล่อยมือเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน คืนหนึ่งในโรงพักไฟในโถงหลักปิดไปเกือบหมดมีเพียงไฟทางเดินที่ส่องสลัว เมธัชกำลังเดินผ่านทางเดินด้านหลังแต่เมื่อเขาเลี้ยวมุม จู่ ๆมือหนึ่งก็จับข้อมือเขาแล้วดึงเข้ามาในมุมที่มืดกว่าเดิม เมธัชสะดุ้งเล็กน้อยแต่เมื่อเห็นว่าเป็นก้องภพหัวใจของเขากลับเต้นแรงขึ้นทันที “คุณทำผมตกใจนะครับ”เขาพูดเบาๆ ก้องภพยืนอยู่ใกล้มากใกล้จนเมธัชได้ยินลมหายใจของเขา “ฉันเห็นนายเดินผ่าน”ก้องภพพูด “เลย…”เขาหยุดคำพูดไว้ เหมือนกำลังคิดว่าจะพูดอะไรดีเมธัชมองเขาสายตาเต็มไปด้วยความเข้าใจ ในความเงียบของทางเดินก้องภพจึงค่อยๆ โน้มตัวลงจูบเมธัชอีกครั้ง จูบสั้น ๆแต่เต็มไปด้วยความคิดถึง สำหรับเมธัช ช่วงเวลานั้นเหมือนโลกหยุดหมุน เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีความสุขได้มากขนาดนี้ ผู้ชายที่เขารักมานานกำลังยืนอยู่ตรงหน้า ใกล้พอที่จะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น เมื่อจูบจบลง ก้องภพยังคงยืนใกล้สายตาของเขาดูจริงจังกว่าปกติ “เราต้องระวัง”เขาพูดเบาๆ “ถ้าใครเห็น…” เมธัชพยักหน้า “ผมรู้ครับ” แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความสุขเพราะอย่างน้อย ความรักของเขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไปก้องภพยกมือแตะไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจของเมธัชอุ่นขึ้นทันที “แต่ถึงต้องระวัง…” “…ฉันก็ยังอยากอยู่ใกล้นาย” ในโรงพักที่เงียบงันไม่มีใครรู้ว่าภายใต้เครื่องแบบตำรวจที่เคร่งขรึม ความสัมพันธ์ลับของชายสองคนกำลังลึกซึ้งขึ้นทุกวัน
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-4-12 15:36:51
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-4-12 18:54:30
โพสต์ 2026-4-12 20:47:38
โพสต์ 2026-4-17 15:55:30
โพสต์ 2026-4-20 06:11:05