ร้อนรักในอู่รถ ( พ่อกับลูก ) ตอนที่ 1

FatherandSon

แสงแดดอ่อนยามบ่ายส่องลอดผ่านม่านพลาสติกสีฟ้าของห้องพักพิเศษในโรงพยาบาลประจำจังหวัด กลิ่นไอระเหยของยาฆ่าเชื้อและละอองความเย็นจากเครื่องปรับอากาศอบอวลอยู่ในความเงียบ จนกระทั่งเสียงฝีเท้าเบาๆ ก้าวเข้ามาหยุดลงที่ปลายเตียง

บนเตียงคนไข้สีขาวปรากฏร่างกำยำของ "เอก" ชายวัย 46 ปีผู้เป็นเจ้าของอู่ซ่อมรถ แม้ในยามที่ร่างกายถูกพันธนาการด้วยเฝือกหนาหนักที่ขาซ้ายจากอุบัติเหตุถังน้ำมันล้มทับ แต่รัศมีของความเป็นชายฉกรรจ์ยังคงชัดเจน ผิวที่คล้ำกร้านแดดตัดกับสีชุดคนไข้ ไหล่ที่กว้างและกล้ามแขนที่ขึ้นมัดเป็นลอนจากการตรากตรำงานหนักมาทั้งชีวิตทำให้เขาดูน่าเกรงขามแม้ในยามอ่อนแรง
เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ขยับ เมื่อสัมผัสได้ถึงการมาเยือนของใครบางคน สิ่งแรกที่เห็นคือร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ปลายเตียงใกล้กับขาที่บาดเจ็บ ร่างนั้นอยู่ในชุดลำลองที่เน้นสัดส่วนผอมบางของคนรักสุขภาพ กล้ามเนื้อที่ดูแน่นหนาจากการเข้าฟิตเนสสอดรับกับใบหน้าที่คมคาย... ใบหน้าที่เขารู้สึกว่าละม้ายคล้ายตนเองในกระจกเมื่อหลายสิบปีก่อน
"พ่อ..."
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เรียกขานทำให้หัวใจของคนเป็นพ่อกระตุกวูบ เอกหรี่ตามองภาพตรงหน้าให้ชัดขึ้น ความทรงจำที่ขาดหายไปถึงสิบปีเริ่มย้อนกลับมาทับซ้อน
"โจ... โจใช่ไหมลูก?" เสียงของเอกแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ครับพ่อ พ่อเป็นยังไงบ้างครับ"
โจ(19ปี)ก้าวเดินเข้าไปนั่งลงข้างเตียง สบตาคนเป็นพ่อในระยะประชิด ใบหน้าของลูกชายที่เขาไม่ได้เห็นมาตั้งแต่อายุ 11 ปี บัดนี้เติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัว กลิ่นอายความสดใสถูกแทนที่ด้วยความสุขุมและแข็งแรง
เอกถอนหายใจยาว สายตาเลื่อนไปมองขาข้างที่ใส่เฝือกแน่นหนาของตนเองด้วยแววตาหม่นแสง
"ไม่รู้สิ... พ่อไม่รู้ว่าหลังจากนี้ พ่อจะกลับไปเดินได้เหมือนเดิมอีกไหม"
"พ่ออย่าพูดแบบนั้นสิครับ หมอสมัยนี้เก่งจะตาย"
โจพยายามปลอบ แม้จะรู้ดีว่าสำหรับคนทำงานช่างที่ต้องใช้ร่างกายเป็นหลักอย่างพ่อ การสูญเสียการเคลื่อนไหวไปคือเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิต
"แล้วนี่ลูกมาได้ยังไง... วันนี้ไม่มีเรียนเหรอ?"
เอกถามด้วยความสงสัย พลางลอบสำรวจร่างกายลูกชายด้วยความภูมิใจปนรู้สึกผิด
โจเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะตอบ
"ผมไม่ได้เรียนแล้วครับพ่อ... ผมออกมาทำงาน ช่วยแม่ส่งน้องเรียน"
คำตอบนั้นเหมือนหมัดหนักๆ ที่ชกเข้ากลางอกของเอก ชายวัยกลางคนหลับตาลงด้วยความสะทกสะท้อนใจ
"พ่อขอโทษนะโจ... พ่อขอโทษที่ไม่ได้ดูแลพวกแกเลย"
"เรื่องมันผ่านไปแล้วพ่อ ช่างมันเถอะ"
โจเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของพ่อเบาๆ เพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้ถือโทษ
"ผมเองก็มีส่วนผิด... ที่ไม่เคยคิดจะกลับมาหาพ่อบ้างเลย"
บรรยากาศในห้องพักกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่เป็นการเงียบที่ต่างจากตอนแรก เพราะมวลความโหยหาและความผูกพันที่ขาดหายไปนาน กำลังเริ่มถักทอขึ้นใหม่ท่ามกลางกลิ่นไอระเหยของยาฆ่าเชื้อและละอองความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ

Toyoza

ขอบคุณครับ

suttapat

ขอบคุณ

nnont

ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

cupondband

ขอบคุณครับ

คำปุ้ย

สนุกคับลึ้นตอนต่อไป ขอบคุนคับ

pantip1234

Congratulations

J.Scot

ขอบคุณมากครับ

armokung

ลุ้นตอนต่อไปเลยครับ

Naruto9981

ขอบคุณมากๆนะครับ

redboy

รอติดตาม

sengjit

ขอบคุณครับ

moss2548

ขอบคุณครับ

x-2008

ตอนแรกสั้นไปหน่อย แต่ขอบคุณครับ

antibodyT

MMMMMMMMisM

ต่อออ

ling_ling

ขอบคุณมากๆๆครับ

bi001

ขอบคุณครับ