ชกให้ลงล็อก (ช่างกลXนักมวย) 3

NOOFONG

บรรยากาศช่วงบ่ายที่โรงฝึกดูระอุขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า แสงแดดจัดจ้านแผดเผาจนไอความร้อนระเหยขึ้นมาจากพื้นปูน กลุ่มผู้ชายร่างใหญ่ในชุดเสื้อช็อปต่างพากันถอดเสื้อสะบัดพาดบ่า บ้างก็ใช้เสื้อโบกไล่ความอบอ้าวที่ทำเอาเหงื่อซึมโชกไปทั้งตัว


“วันนี้มันจะร้อนไปไหนวะ!” เสียงบ่นอุบดังระงมไปทั่วบริเวณโรงฝึกที่อากาศแสนจะนิ่งสนิท


“เฮ้ย! ไอ้ดาวเหนือ ไปซื้อน้ำที่สหกรณ์มาดิ่ ไวๆ ให้ว่องเลย!” รุ่นพี่ปี 3 ขาโจกคนเดิมตะโกนสั่งเสียงดังลั่นพลางเตะเก้าอี้ไม้จนเกิดเสียงดังบาดหู


ดาวเหนือสะดุ้งสุดตัวด้วยความเคยชิน เขารีบขยับตัวทำท่าจะลุกขึ้นตามคำสั่งทันที แต่ยังไม่ทันจะได้ยืนขึ้น มือเรียวของเมษาที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแล้วดึงรั้งไว้เบาๆ จนดาวเหนือล้มแหมะลงนั่งที่เดิม


“ไม่ต้องไปสนใจหรอกพี่... สอนฉันดีกว่าว่าตรงนี้ต้องทำยังไงจ๊ะ” เมษาพูดเสียงเรียบพลางทำทีเป็นจิ้มปลายนิ้วลงบนหน้าหนังสือเรียนตรงจุดที่เขาแสร้งว่าไม่เข้าใจ ท่าทางของเขานิ่งเฉยราวกับเสียงตะโกนเมื่อครู่เป็นเพียงลมพัดผ่าน


“อะ... อันนี้เหรอเมษา” ดาวเหนืออึกอักเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแววตาที่มั่นคงของรุ่นน้อง เขาจึงจำต้องหันกลับมาก้มหน้าอธิบายเนื้อหาในหนังสือต่อ แม้ในใจจะสั่นด้วยความกลัวก็ตาม


“เฮ้ย! ไอ้เวรนี่ ไม่ได้ยินที่กูพูดหรือยังไงวะ!” เมื่อเห็นว่าคำสั่งของตนถูกเมินอย่างสิ้นเชิง รุ่นพี่ปี 3 คนนั้นก็ของขึ้นทันที เขาเดินกร่างปรี่เข้ามาหาทั้งคู่ด้วยแววตาเอาเรื่อง ท่าทางพร้อมจะขย้ำเด็กใหม่ที่บังอาจมาขัดผลประโยชน์


ดาวเหนือเริ่มนั่งไม่ติดพิงเก้าอี้สั่นๆ และทำท่าจะหันไปสบตาเพื่อขอโทษ แต่เมษากลับส่งสายตาปรามเป็นเชิงบอกว่า 'ไม่ต้องไปให้ราคามัน' เขาจงใจก้มหน้าอ่านหนังสือต่ออย่างใจเย็น ทำให้ดาวเหนือจำต้องก้มตามและไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปสบตารุ่นพี่คนนั้นแม้แต่นิดเดียว


อั่ก!!


คอเสื้อของดาวเหนือถูกกระชากอย่างแรงจนร่างเซถลาไปตามแรงดึง


“เดี๋ยวนี้มึงกล้าเมินกูหรอวะ!” รุ่นพี่คนนั้นคำรามลั่นพลางเงื้อมือข่มขู่ ในขณะที่ดาวเหนือหลับตาปี๋ ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตา


แต่ทว่า... มือที่กำลังขย้ำคอเสื้อดาวเหนืออยู่นั้นกลับถูกหยุดไว้กลางคัน เมื่อเมษาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของรุ่นพี่คนนั้นอย่างแม่นยำและรวดเร็ว แรงบีบจากนิ้วเรียวที่ผ่านการฝึกฝนจากค่ายมวยมาอย่างดีทำเอาไอ้รุ่นพี่สันดานเสียถึงกับชะงักกึก


“ปล่อยเถอะจ้ะ... ถ้าพี่รีบนักพี่ก็เดินไปซื้อเองสิจ๊ะ นี่คือวิธีขอร้องให้คนอื่นช่วยของพี่เหรอจ้ะ?” เมษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบ รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าหน้าจิ้มลิ้มนั้นดูราบเรียบจนน่าขนลุก


“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับมึง ไอ้หน้าอ่อน!” รุ่นพี่คนนั้นตวาดกลับ สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมพลางถลึงตาใส่ “มึงก็อีกคน... เข้ามาวันแรกก็หัดเรียนรู้ที่จะเคารพรุ่นพี่ซะบ้างนะโว้ย ถ้าไม่อยากถูกสั่งสอน!”


เมษาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัว เขาเพียงแค่ขยับตัวมาบังดาวเหนือไว้ทางด้านหลัง


“การเคารพมันควรจะให้ไปตามความประพฤตินะจ๊ะพี่... ไม่ใช่ให้ตามปี พ.ศ. ที่เกิดก่อน” เมษาเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาเริ่มมีประกายความซุกซนที่พร้อมจะมีเรื่องได้ทุกเมื่อ “ถ้าพี่อยากให้พวกฉันเคารพ... พี่ก็ควรเริ่มจากการทำตัวให้น่าเคารพ ไม่ใช่คอยใช้กำลังข่มขู่กันแบบนี้”


“ปากดีนักนะ งั้นลองกินหมัดกูดูหน่อยเป็นไง!”


เมษาเม้มปากแน่น พลางคิดในใจว่าวันนี้คงเลี่ยงไม่ได้จริงๆ แล้วสินะ... เอาเข้าจริงเขาก็ไม่ได้นึกกลัวหมัดตรงหน้าที่กำลังจะพุ่งเข้าหาเลยสักนิด แต่ที่กังวลจนเหงื่อเริ่มซึมคือจะหาข้อแก้ตัวกับคนที่ค่ายมวยยังไงดี หากต้องหอบเอารอยเขียวช้ำประดับใบหน้ากลับไปให้เห็นแบบนี้


ตายแน่ๆ ... ขืนสภาพหน้าดูไม่ได้กลับบ้านไป มีหวังลุงวิชัยได้กริ้วจนเอาไม้หวายแช่น้ำมาลงหลังตีเขาตายแน่!


จะว่าไป ระหว่างไอ้รุ่นพี่หน้ามืดที่กำลังจะวางมวยกันตรงนี้ กับลุงวิชัยตอนหน้ามืดถือไม้หวาย เมษากลับรู้สึกว่าอย่างหลังน่าสยองกว่าเป็นไหนๆ เขายอมโดนไอ้คนนี้ต่อยสักสิบที ยังจะดีเสียกว่าถูกลุงฟาดเพียงทีเดียว รังสีนักเลงในโรงฝึกน่ะเหรอ จะไปสู้อำนาจมืดของไม้เรียวที่บ้านได้ยังไงกัน!


ตึก... ตึก...


เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินออกมาจากเงามืดหลังเครื่องจักรทำเอาพวกรุ่นพี่ปี 3 ชะงักกึก หมัดของไอ้โตที่ง้างค้างไว้กลางอากาศค่อยๆ ลดลงอย่างเสียไม่ได้ เมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มที่ดูดุดันกว่าใครในแผนกเดินเข้ามาหยุดอยู่กลางวงล้อม


ราเชน กวาดสายตามองไอ้พวกปี 3 ทีละคนด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนจะปรายตามามองเมษาที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง


"ทำอะไรกัน?" ราเชนถามเสียงเรียบ แต่กดดันจนไอ้โตถึงกับลอบกลืนน้ำลาย


"ก็... เปล่าจ้ะลูกพี่ แค่เล่นกับน้องๆ ขำๆ เองจ้ะ"


เมษาเบะปากในใจพลางมองเหยียดความตอแหลของรุ่นพี่คนตรงหน้า 'แหม... พลิกลิ้นไวยิ่งกว่ากิ้งก่า แสดงเก่งขนาดนี้ถ้าไปเข้าคณะการละครน่าจะรุ่งกว่ามาเรียนช่างกลนะจ๊ะพี่'


“ถ้ามือไม้มันว่างมากนัก... ก็ไปแบกเหล็กหลังโรงฝึกโน่น!” ราเชนออกคำสั่งเสียงเข้ม


“แต่แดดเปรี้ยงขนาดนี้ พวกฉันก็ไหม้พอดีสิลูกพี่...” ไอ้โตโอดยังไม่ทันจบคำ ก็ต้องหุบปากฉับเมื่อเจอสายตาดุๆ ของราเชนจ้องกลับมา


พอเห็นว่าไม่มีทางเลือกและสู้รัศมีเจ้าถิ่นไม่ได้ พวกรุ่นพี่กลุ่มนั้นก็จำต้องทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เดินคอตกไปทางหลังโรงฝึก ท่าทางที่ดูจ๋อยสนิทผิดกับตอนที่รุมแกล้งดาวเหนือเมื่อกี้ ทำให้เมษาแอบรู้สึกสะใจอยู่ลึกๆ


"ขอบคุณจ้ะพี่ที่ช่วย..." เมษาเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางเตรียมจะยกมือไหว้ตามมารยาท


"อย่าเข้าใจผิด" ราเชนขัดขึ้นเสียงแข็ง สายตาคมดุจ้องเขม็งจนเมษาต้องชะงักมือที่กำลังจะพนมไหว้ค้างไว้กลางอากาศ ก่อนที่เจ้าถิ่นหน้าโหดจะสะบัดตัวเดินจากไปอย่างไม่ใยดี


พอแผ่นหลังกว้างของราเชนลับตาไป เมษาก็หันขวับมาทางดาวเหนือทันที ใบหน้าจิ้มลิ้มเปลี่ยนสีหน้าจากเด็กดีเป็นเด็กแสบในพริบตา


“ไอ้พี่ราเชนคนนั้นน่ะ... เขาจะขี้เก๊กไปถึงไหนจ๊ะพี่?” เมษาบ่นอุบพลางเบะปาก “ทำหน้าทำตาอย่างกับแบกโลกไว้ทั้งใบ ขอบคุณแค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้”


“เบาๆ หน่อยสิเมษา ที่นี่ถิ่นเขานะ ขืนมีคนแอบได้ยินแล้วเอาไปฟ้องจะยุ่งเอา” ดาวเหนือรีบกระซิบเตือนพลางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง


“ก็มันจริงนี่จ๊ะพี่ ดูสายตาที่เขามองฉันสิ... ดูทรงแล้วคงไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่เท่าไหร่หรอก”


“เอาน่า... ถึงพี่ราเชนจะดูดุ แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะใช้กำลังเหนือเหตุผลแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาไม่มาช่วยพวกเราเมื่อกี้หรอก” ดาวเหนือพยายามแก้ต่างให้รุ่นพี่จอมขรึม


“ไม่รู้ล่ะ... ไม่ใช่แค่เขาไม่ชอบฉันอยู่ฝ่ายเดียวหรอกนะ ฉันก็ไม่ชอบขี้หน้านายคนนั้นเหมือนกันนั่นแหละจ้ะ!”


ดาวเหนือได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ พลางหลุดยิ้มออกมาให้กับความปากร้ายของเมษา ที่ดูจะขัดกับหน้าตาจิ้มลิ้มเป็นไหนๆ ท่าทางเด็กใหม่คนนี้คงไม่ได้เป็น ‘แกะน้อยหลงฝูง’ อย่างที่เขากังวลเสียแล้ว แต่ดูจะเป็น ‘ลูกเสือ’ ที่พร้อมจะงับหัวเจ้าถิ่นเสียมากกว่า


เวลาผ่านไปเกือบสองสัปดาห์แล้วที่เมษาต้องปรับตัวกับชีวิตในแผนกช่างกล รุ่นพี่ปี 3 กลุ่มนั้นไม่ค่อยกล้าเข้ามาวุ่นวายแบบโต้งๆ เหมือนวันแรก แต่ก็ยังมีเดินกร่างเฉียดไปเฉียดมาให้รำคาญสายตาอยู่บ้าง ส่วนดาวเหนือเองตั้งแต่วันนั้นก็กลายเป็นเงาตามตัวของเมษาไปเสียแล้ว ทำให้ใครต่อใครมักจะเห็นทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกันจนเป็นภาพชินตา


วันนี้เป็นวันเสาร์ บรรยากาศที่ค่ายมวยศิษย์ลุงวิชัยจึงคึกคักเป็นพิเศษ เพราะพวกพี่ๆ ต่างมารวมตัวกันฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อเตรียมตัวขึ้นชกในงานวัดที่กำลังจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เมษาเห็นว่าเป็นโอกาสดีจึงชวนดาวเหนือมาเที่ยวที่ค่ายมวย


“พี่เหนือ ฉันฝากพี่ถือของเข้าไปวางไว้ข้างในก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวฉันปั่นจักรยานไปซื้อน้ำแข็งหน้าปากซอยแป๊บเดียว”


ดาวเหนือรับของมาถือไว้พลางพยักหน้ากึ่งรับกึ่งสู้ เขาเดินตัวเกร็งเข้าไปในอาคารค่ายมวยที่ไม่คุ้นเคย สายตามองไปทางไหนก็เจอแต่ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ที่กำลังซ้อมเตะกระสอบทรายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แน่นอนว่าที่นี่... ยังไม่มีใครรู้จักเขาเลยสักคน


“เฮ้ย! ไอ้หนู เอ็งเป็นใครมาจากไหนกันวะ?”


เดินเข้าไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงทุ้มเข้มก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน ดาวเหนือโดนชายร่างโตกำยำซักประวัติตั้งแต่ยังไม่ถึงประตูบ้าน สายตาที่มองมาดูดุดันจนคนไม่ชินที่ทางถึงกับใจเสีย


“เอ่อ... สะ... สวัสดีจ้ะ” ดาวเหนือหน้าซีดลงทันที ความกลัวที่มีต่อคนตัวใหญ่เหมือนนักเลงทำให้เขาได้แต่ยืนอ้ำๆ อึ้งๆ ทำอะไรไม่ถูก ของในมือแทบจะหล่นจากแขน


“พี่เข้ม!” เสียงใสๆ ของเมษาตะโกนข้ามรั้วไล่หลังมาอย่างรู้จังหวะ “นี่พี่กล้ารังแกคนของฉันเหรอจ๊ะ!”


เมษาจอดจักรยานพลางแบกกระสอบน้ำแข็งเดินลิ่วๆ เข้ามาทำหน้ายักษ์ใส่รุ่นพี่ร่วมค่าย จนพี่เข้มที่ตัวโตเท่าควายถึงกับยิ้มแห้ง รีบเก็บมาดดุแทบไม่ทัน


“เพื่อนเมษาหรอกเรอะ ก็ไม่บอกข้าตั้งแต่แรก” พี่เข้มเกาหัวแกรกๆ พลางมองผู้มาเยือนด้วยสายตาที่อ่อนลง


“นี่พี่ดาวเหนือจ้ะ รุ่นพี่ปีสองที่แผนกฉัน ส่วนนี่พี่เข้ม เพิ่งขึ้น ปวส. ช่างยนต์จ้ะพี่เหนือ”


“สวัสดีจ้ะ...” ดาวเหนือพนมมือขึ้นไหว้ตามมารยาท เข้มถึงกับแปลกใจที่เห็นคนตัวเล็กหน้าตาน่ารักแบบนี้เรียนอยู่ที่ช่างกลด้วย ดูท่าว่า 'ของดี' แผนกช่างกลคงไม่ได้มีแค่ไอ้เมษาคนเดียวเสียแล้ว


“เออๆ ... พากันเอาของเข้าไปเก็บข้างในก่อนไป”


“พี่ก็มาช่วยพี่เหนือเขาถือด้วยสิจ๊ะ มัวแต่ยืนเก๊กอยู่ได้” เมษาออกปากสั่งเสียงเขียว คนตัวโตที่ไม่กล้าขัดใจน้องเล็กเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงรีบขยับเข้าไปช่วยถือแต่โดยดี


“ส่งมา... เดี๋ยวข้าถือเอง” เข้มรับของมาจากมือดาวเหนือไปถือไว้เพียงมือเดียวแบบสบายๆ ทิ้งให้ดาวเหนือมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปด้วยความรู้สึกอเมซิ่งในพละกำลัง


เมษาเดินนำดาวเหนือลัดเลาะผ่านวงล้อมของนักมวยที่กำลังซ้อมกันอย่างขะมักเขม้น เพื่อไปแนะนำตัวกับบรรดารุ่นพี่คนอื่นๆ ที่นั่งพักอยู่ข้างสังเวียน ดาวเหนือเดินตามหลังเมษาต้อยๆ พยายามเก็บอาการประหม่าอย่างสุดความสามารถ


“พี่ๆ จ๊ะ! นี่พี่ดาวเหนือ รุ่นพี่ที่แผนกฉันเองจ้ะ” เมษาป่าวประกาศด้วยเสียงใสแจ๋ว “พี่เหนือ... คนนี้พี่จุก คนนั้นพี่แหลม ส่วนนั่นลุงบุญธรรม คนดูแลความสะอาดจ้ะ”


ดาวเหนือพนมมือไหว้คนนั้นคนนี้แทบไม่ทัน แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือปฏิกิริยาของคนเหล่านั้น


“อ้าว! รุ่นพี่ไอ้เมษาเหรอจ๊ะ มาๆ นั่งพักก่อนลูก หน้าตาจิ้มลิ้มจังเลยนะเราน่ะ” ลุงบุญธรรมคว้าเก้าอี้พลาสติกมาส่งให้พลางยิ้มกว้างจนเห็นรอยย่นที่หางตา


“กินน้ำส้มมั้ยจ๊ะน้องเหนือ พี่ซื้อมาจากตลาดหน้าปากซอยเมื่อกี้ ยังเย็นเจี๊ยบอยู่เลย” พี่จุกที่หน้าตาดูดุดันและมีรอยบากที่หางตา กลับพูดจาคะขาอย่างอ่อนโยนพลางยื่นถุงน้ำส้มส่งให้ด้วยความกระตือรือร้น


ดาวเหนือรับน้ำมาถือไว้อย่างงงๆ พลางมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกทึ่ง... ภาพลักษณ์ของชายฉกรรจ์ผิวเข้ม กล้ามเป็นมัด และหน้าตาที่ดูเหมือนนักเลงคุมบ่อน ตัดกับกิริยาท่าทางที่ต้อนรับเขาอย่างอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างสิ้นเชิง บางคนถึงขั้นชวนคุยเรื่องเรียน บางคนก็แกล้งหยอกเมษาเพื่อให้ดาวเหนือคลายกังวล


วินาทีนั้นเอง... ภาพในวันแรกที่เขาเจอกับเมษาที่โรงฝึกช่างกลก็ผุดขึ้นมาในหัว ตอนนั้นเมษาเคยบอกเขาด้วยรอยยิ้มว่า “คนที่ค่ายฉันน่ะ ดูเป็นคนกันเองทุกคนนะจ๊ะพี่”


ในตอนนั้นเขาแอบคิดในใจว่าเมษาคงแค่พูดปลอบใจ แต่พอมาเห็นด้วยตาตัวเองแบบนี้ ดาวเหนือถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เมษาพูดนั้นไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด ภายใต้กล้ามเนื้อและใบหน้าที่ดูดุดันเหล่านี้ กลับซ่อนหัวใจที่โอบอ้อมอารีและเป็นมิตรไว้อย่างเต็มเปี่ยม


“เป็นไงจ๊ะพี่เหนือ... ฉันบอกแล้วว่าพี่ๆ เขาใจดี” เมษาหันมาขยิบตาให้รุ่นพี่คนสนิท


“จริงอย่างที่เมษาบอกเลยจ้ะ... พี่ๆ เขาใจดีมากจริงๆ” ดาวเหนือตอบพร้อมรอยยิ้มที่กว้างที่สุดตั้งแต่ก้าวเข้ามาในค่ายมวยแห่งนี้ ความรู้สึกปลอดภัยเริ่มซึมลึกเข้ามาแทนที่ความกลัวจนหมดสิ้น


ในขณะที่ดาวเหนือกำลังนั่งพัก พี่เข้มที่ตัวโตราวกับยักษ์ ก็เดินอาดๆ เข้ามาหยุดกึกอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้ยิ้มแย้มเหมือนคนอื่น แต่กลับทำหน้านิ่งถมึงทึงจนดาวเหนือเผลอถอยหลังกรูดติดพนักเก้าอี้


“เอ็งน่ะ... ตัวเล็กอย่างกับลูกแมวหลงทาง” เข้มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพลางตีหน้ายักษ์ “กระดูกบางแบบนี้ ถ้าล้มไปคงหักเป็นท่อนๆ กินนี่เข้าไปซะ จะได้มีแรงเดิน”


พูดจบเขาก็ยัดเยียดขวดน้ำเกลือแร่เย็นจัดใส่มือดาวเหนืออย่างแรง จนดาวเหนือสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ท่าทางของพี่เข้มดูเหมือนกำลังจะหาเรื่องมากกว่าจะเอาของมาให้เสียอีก


“อะ... ขอบใจจ้ะพี่เข้ม” ดาวเหนือรับมาแบบกล้าๆ กลัวๆ


พอเห็นดาวเหนือรับไป พี่เข้มก็ยังไม่ไปไหน เขายืนค้ำหัวอยู่แบบนั้นพลางกอดอกมองนิ่งๆ จนเมษาที่กำลังจัดของอยู่หันมาเห็นเข้าพอดี


“พี่เข้ม! ถอยออกไปห่างๆ พี่เหนือเลยจ้ะ” เมษาเดินรี่เข้ามาแทรกกลางทันทีพลางใช้ไหล่เบียดร่างยักษ์ของรุ่นพี่ออกไป “มาหยืนทำหน้าดุค้ำหัวพี่เขาแบบนี้ พี่เหนือเขาก็ขวัญกระเจิงหมดสิจ๊ะ!”


“ข้าก็แค่ดูว่ามันกินน้ำหรือยัง” เข้มตอบเสียงทื่อๆ หน้าตายังคงดุดันไม่เปลี่ยน “หน้ามันซีด อย่างกับคนจะหมดลม”


“เขาก็ซีดเพราะพี่เดินมาหาเขานั่นแหละจ้ะ! ดูซิเนี่ย กลิ่นน้ำมันมวยที่ตัวพี่แรงจนจะมอมเหล้าพี่เหนือเขาอยู่แล้ว ไปโน่นเลย... ไปซ้อมกระสอบทรายให้ขาดไปเลยไป๊ อย่ามาทำตัวเนียนกันแถวนี้!” เมษาทำท่าโบกมือไล่เหมือนไล่กิ้งก่า


“เออๆ ... ไปก็ได้วะ” เข้มสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันมามองดาวเหนือด้วยสายตาคมดุอีกครั้ง “กินให้หมดล่ะ ถ้าข้าเดินกลับมาแล้วน้ำยังเหลือ... ข้าจะถือว่าเอ็งดูหมิ่นน้ำใจคนให้”


พูดจบเจ้าตัวก็เดินสะบัดก้นกลับไปซ้อมมวยต่อ ทิ้งให้ดาวเหนือนั่งถือขวดน้ำนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง


“พี่อย่าไปกลัวพี่เข้มนะจ๊ะพี่เหนือ” เมษาหันมาปลอบรุ่นพี่คนสนิท “รายนั้นน่ะขวานผ่าซาก พูดจาเหมือนอยากจะฆ่าใครตลอดเวลา แต่จริงๆ เขาก็แค่คนซื่อๆ ที่แสดงออกไม่เก่งนั่นแหละจ้ะ”


ดาวเหนือก้มมองขวดน้ำในมือพลางลอบยิ้มบางๆ แม้พี่เข้มจะดูน่ากลัวและพูดจาทื่อๆ จนดูเหมือนข่มขู่ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจที่แฝงอยู่ในน้ำคำกระด้างนั้น...มันเป็นความหวังดีแบบดิบๆ ที่ทำให้หัวใจเขารู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด


“พี่ๆ ที่นี่ดูท่าทางแข็งแรงกันจังเลยนะ” ดาวเหนือเอ่ยชื่นชมพลางมองไปรอบค่าย


“ใช่มั้ยล่ะพี่! เห็นสภาพค่ายมวยเก่าๆ แบบนี้นะ แต่พวกพี่ๆ ฝีมือชกไม่ธรรมดาเลยจ้ะ เป็นแชมป์เดินสายมาหลายรายการแล้ว คนก่อนๆ ที่ออกไปก็ไปเป็นนักมวยอาชีพมีชื่อเสียงกันหมด” เมษาเล่าด้วยน้ำเสียงภูมิใจ


ดาวเหนือนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาหม่นลงเล็กน้อยเมื่อหวนคิดถึงชีวิตตัวเอง “น่าอิจฉาเมษาจัง... มีคนในค่ายคอยปกป้องดูแลกันแบบนี้ ต่างจากพี่ที่ต้องดิ้นรนคนเดียวมาตลอด ไม่มีใครคอยอยู่ข้างๆ เลยสักคน”


พอได้ยินน้ำเสียงที่ดูโดดเดี่ยวของรุ่นพี่ เมษาก็หยุดมือจากสิ่งที่ทำอยู่ทันที เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วตบไหล่ดาวเหนือเบาๆ อย่างปลอบโยน


“โถ่พี่เหนือ... อย่าพูดแบบนั้นสิจ๊ะ ตอนนี้พี่ก็มีเมษาแล้วไง” เม๋าส่งยิ้มกว้างที่ดูจริงใจที่สุดไปให้ “เนี่ย... ฉันยกพวกพี่ๆ ให้ทั้งค่ายเลย! ใครกล้ามามีเรื่องหรือรังแกพี่นะ พี่บอกฉันคำเดียว ฉันจะให้พวกพี่ๆ ที่นี่แห่กันไปจัดการให้ราบเลยจ้ะ!”


ดาวเหนือหลุดยิ้มกว้างออกมาพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะเบาๆ


และในจังหวะที่พี่เข้มเผลอเหม่อมองรอยยิ้มนั้นจนตาค้าง หมัดฮุคซ้ายจากคู่ซ้อมก็พุ่งเข้าใส่ปลายคางอย่างจังจนร่างยักษ์เซถลาลงไปกองกับพื้นเวทีทันที!


“ตึง!”


“พี่เข้ม! เป็นอะไรมากมั้ยจ๊ะน่ะ” เมษาตะโกนถามพลางกลั้นขำ


“ข้า... ข้าไม่ได้เป็นไร!” เข้มรีบตะโกนตอบเสียงดังทื่อๆ ตามสไตล์เจ้าตัว ก่อนจะรีบยันกายลุกขึ้นสะบัดหัวไล่ความมึนที่ไม่ได้มาจากหมัด แต่มาจากรอยยิ้มของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างล่างนั่นต่างหาก


เข้มพยายามปั้นหน้าดุขรึมเหมือนเดิม แต่มันกลับดูตลกในสายตาเมษา เพราะหูทั้งสองข้างของพี่เบิ้มประจำค่ายดันแดงเถือกจนสังเกตเห็นได้ชัด


“ดูพี่เขาทำหน้าเข้าสิจ๊ะพี่เหนือ เหมือนคนเสียทรง” เมษาหันมากระซิบกระซาบพลางขำคิกคัก


ดาวเหนือมองตามแผ่นหลังกว้างของพี่เข้มที่รีบหันกลับไปซ้อมต่ออย่างขะมักเขม้น (จนดูผิดปกติ) แล้วก็ได้แต่ยิ้มเอ็นดูในความตรงไปตรงมาของคนที่นี่


เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มลาลับขอบฟ้า บรรยากาศในค่ายมวยก็เริ่มสงบลง เมษาเตรียมตัวจะปั่นจักรยานไปส่งดาวเหนือที่ป้ายรถเมล์ แต่ทว่ากลับมี 'เงาตะคุ่ม' ของร่างยักษ์เดินเข้ามาขวางไว้เสียก่อน


“เดี๋ยวข้าไปส่งเอง...” เข้มพูดขึ้นสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงกระด้างทื่อๆ ตามเดิม แต่กลับคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งมาถือไว้ในมือแน่น


“เอ้า! นึกคึกลมอะไรขึ้นมาจ๊ะพี่เข้ม ปกติเห็นหวงรถยิ่งกว่าอะไรดี” เมษาแกล้งเลิกคิ้วถามด้วยความหมั่นไส้


“ก็... ทางไปป้ายรถเมล์มันเปลี่ยว เอ็งตัวแค่นี้จะไปปกป้องใครเขาได้” เข้มไม่ยอมสบตาเมษา แต่กลับปรายตาไปมองดาวเหนือที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ “ไปสิ... เดี๋ยวรถเมล์หมดจะยุ่ง”


ดาวเหนื่อหันไปมองหน้าเมษาเป็นเชิงถาม เมื่อเห็นเมษาพยักหน้ายิ้มๆ เขาจึงยอมเดินตามพี่เข้มไปที่รถมอเตอร์ไซค์โดยดี ทิ้งให้เมษายืนหัวเราะหึๆ มองดูรุ่นพี่ร่างยักษ์ที่พยายามจะทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ แต่ท่าทางกลับดูเหมือนกำลังจะพาใครไปเรียกค่าไถ่มากกว่าจะไปส่งที่ป้ายรถเมล์เสียอีก


ระหว่างทาง เข้มพยายามรวบรวมความกล้าอยู่หลายครั้งเพื่อจะชวนคนข้างหลังคุย แต่พอจะอ้าปาก ลมเย็นๆ ที่ปะทะหน้ากับความประหม่าที่จุกอยู่ที่คอก็ทำให้เขาต้องกลืนคำพูดลงท้องไปทุกที


สุดท้าย... จนกระทั่งรถมาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่ป้ายรถเมล์ เข้มก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ นอกจากนั่งเกร็งกอดแฮนด์รถไว้แน่น


“เอ่อ... ขอบใจนะจ๊ะพี่เข้มที่มาส่ง” ดาวเหนือลงจากรถแล้วหันมาบอกพร้อมรอยยิ้มบางๆ


“อืม...” เข้มตอบรับสั้นๆ ในลำคอตามสไตล์คนปากแข็ง เขาไม่ได้พูดอะไรต่อแม้แต่คำเดียว ก่อนจะรีบบิดคันเร่งออกรถหนีไปทันทีทิ้งไว้เพียงควันท่อจางๆ จนดาวเหนือนึกว่าตัวเองทำอะไรให้คนพี่ร่างยักษ์ไม่พอใจหรือเปล่า


แต่ทว่า... พี่เข้มไม่ได้บิดหนีไปไหนไกลอย่างที่คิด เขาไปจอดรถซุ่มอยู่ที่หัวมุมถนนถัดไปไม่กี่เมตร ร่างยักษ์พยายามทำตัวลีบๆ แอบมองผ่านกระจกมองข้างด้วยความเป็นห่วง จนกระทั่งเห็นดาวเหนือก้าวขึ้นรถเมล์ไปอย่างปลอดภัยนั่นแหละ เขาถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


“เฮ้อ... จะพูดแค่คำว่า ‘กลับดีๆ นะ’ มันจะยากอะไรนักหนาวะไอ้เข้ม!”


เข้มสบถด่าตัวเองเบาๆ พลางทุบแฮนด์รถไปหนึ่งทีด้วยความขัดใจในความกากของตัวเอง ก่อนจะบิดรถวนกลับค่ายด้วยใบหน้าที่ยังคงแดงเถือกไม่หาย โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำ ‘ซึนเดเระ’ แบบทื่อๆ ของเขานั้น มันช่างขัดกับหุ่นนักมวยแชมป์หลายรายการเสียจริง!




----------------------------------------------
แอบขำกับคู่รอง ชอบกันมั้ย
ถ้าชอบขอกำลังใจอัพต่อหน่อยนะครับ
เรื่องนี้จะออกแนวฟิลจีบกันน่ารักๆ
ไม่ได้เน้น 18+ เท่าไหร่ เพราะยังเด็กน้อยกันอยู่

nuangnut1996

สนุกมากครับ

คำปุ้ย

พี่เข้มน่าจะตกหลุมชะแล้ว555 ลุ้นต่อคับขอบคุนคับ

reawreaw

ขอบคุณครับ

เขียด1

ไม่เป็นยัง

guwin001

ขอบคุณครับ

princo78

ขอบคุณครับ

mamonza80

ขอบคุณครับ

Siva1419

ขอบคุณครับ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะครับ

Boyz2515

ขอบคุณครับ