|
บทที่ 30: การกลับคืนสู่โลกสองใบ แสงแดดของช่วงสายวันอาทิตย์สาดส่องลงมาอย่างเต็มที่ อากาศเริ่มร้อนอบอ้าว แต่สำหรับเวธัสแล้ว เขากลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับมันเลย โลกภายในของเขายังคงอบอวลไปด้วยไออุ่นแห่งความทรงจำที่เพิ่งผ่านพ้นมาหมาดๆ เขากำลังเดินอยู่บนถนนที่คุ้นเคยในซอยบ้านของตัวเอง ทุกอย่างดูเหมือนเดิม... ต้นไม้... บ้านเรือน... เสียงเด็กๆ ที่วิ่งเล่นกัน... แต่ตัวเขาเองนั้น... ได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน... เขายังคงรู้สึกได้ถึงความเมื่อยล้าที่หลงเหลืออยู่ตามมัดกล้ามเนื้อ... โดยเฉพาะบริเวณสะโพกและแผ่นหลัง มันคือเครื่องยืนยันถึงสมรภูมิรักอันดุเดือดและยาวนานที่เขาเพิ่งไปพิชิตมา เขารู้สึกได้ถึงความ "ว่างเปล่า" ที่แสนพึงพอใจอยู่ภายในร่างกาย... ความรู้สึกของคนที่ถูกรีดเค้นจนหมดสิ้น... แต่ในขณะเดียวกันก็ได้รับการเติมเต็มอย่างสมบูรณ์แบบ... ในหัวของเขายังคงฉายภาพซ้ำไปซ้ำมา... ภาพของเรือนร่างที่สง่างามภายใต้ร่างของเขา... สัมผัสของผิวหนังที่นุ่มหยุ่น... รสชาติของ "คุณหญิง"... และความรู้สึกของการถูกโอบรัดจากโพรงสวาทที่ฟิตแน่นจนแทบคลั่ง... เขาเปรียบเทียบความรู้สึกนั้นกับประสบการณ์ครั้งแรกกับป้านวล... มันช่างแตกต่าง... แต่ก็ยอดเยี่ยมไปคนละแบบ... ป้านวลคือไวน์แดงพื้นบ้านที่รสชาติจัดจ้าน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยพลัง... ส่วนคุณหญิงวิภาคือไวน์ชั้นเลิศที่ถูกบ่มเพาะมาอย่างดี... รสชาติลุ่มลึก นุ่มนวล แต่ก็แฝงไปด้วยความซับซ้อนที่น่าค้นหา... และเขาก็ได้ลิ้มลองมันทั้งสองรสชาติแล้ว... ความคิดนั้นทำให้เลือดในกายของเขาอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง... ลำควยที่เคยอ่อนปวกเปียกไปแล้วเริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมาเล็กน้อย... มันไม่ได้แข็งขืน... แต่เป็นการพองตัวขึ้นอย่างผ่อนคลาย... เป็นสภาพ "ตุง" ที่บ่งบอกถึงความพึงพอใจและสุขภาพทางเพศที่ยอดเยี่ยม... ในที่สุด... เขาก็มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านของตัวเอง... เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ... สวมหน้ากากของ "ลูกชายที่แสนดี" กลับเข้าไปอีกครั้ง... แล้วเปิดประตูเข้าไป... กลิ่นแรกที่ปะทะเข้ากับจมูกของเขาคือกลิ่นแกงเขียวหวานไก่... ฝีมือแม่ของเขา... ที่เขาจำได้แม่นยำ... มันคือกลิ่นของ "บ้าน"... กลิ่นของความปลอดภัย... และกลิ่นของความปกติสุข... มันช่างแตกต่างจากกลิ่นคาวสวาทที่คละคลุ้งอยู่ในห้องนอนของใครบางคนเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง... "กลับมาแล้วครับ!" เขาตะโกนบอกเข้าไปในบ้าน เสียงทีวีที่เปิดอยู่ดังมาจากห้องนั่งเล่น... "อ้าว! ตาเวธ! กลับมาแล้วเหรอลูก!" เสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยของ คุณดวงใจ แม่ของเขาดังขึ้นเป็นคนแรก ร่างท้วมเล็กน้อยของหญิงวัยกลางคนในชุดอยู่บ้านสบายๆ เดินออกมาจากห้องนั่งเล่นเพื่อมาต้อนรับเขา คุณดวงใจคือศูนย์รวมจิตใจของบ้าน... คือผู้หญิงที่มองโลกในแง่ดีและรักลูกชายคนนี้ยิ่งกว่าชีวิต... ในสายตาของเธอ... เวธัสคือเด็กดี... คือความภาคภูมิใจ... คือลูกชายที่สมบูรณ์แบบ... เธอไม่มีวันจินตนาการถึงโลกอีกใบที่ลูกชายของเธอได้ไปเหยียบย่างมา... "เป็นไงบ้างลูก ไปค้างบ้านเพื่อนสนุกไหม?" เธอถามพลางเดินเข้ามากอดเขาเบาๆ อ้อมกอดของแม่... มันช่างอบอุ่นและบริสุทธิ์... แตกต่างจากอ้อมกอดที่ร้อนแรงและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาของหญิงสูงวัยสองคนที่เขาเพิ่งจากมา... "สนุกดีครับแม่... ว่าแต่... ทำอะไรกินครับวันนี้ หอมเชียว" เขาแกล้งทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง... พลางสูดจมูกฟุดฟิด... "แกงเขียวหวานของโปรดลูกนั่นแหละ... ไปๆ อาบน้ำอาบท่าก่อนไป เดี๋ยวจะได้มากินข้าวพร้อมกัน" เวธัสพยักหน้ารับ... ขณะที่เขากำลังจะเดินขึ้นบันได... เสียงที่ติดจะประชดประชันเล็กน้อยก็ดังขึ้นมาจากโซฟาในห้องนั่งเล่น... "นึกว่าไปติดใจสาวที่ไหนซะอีก... ถึงเพิ่งจะกลับเอาป่านนี้... คุณเดือนมหาวิทยาลัย" เจ้าของเสียงคือ วาวา พี่สาวคนเดียวของเขา... หญิงสาววัยทำงานอายุยี่สิบปลายๆ ที่ยังคงอาศัยอยู่ที่บ้าน... วาวาคือคนที่ทันโลก... ทันคน... และเป็นคนที่มักจะมองน้องชายตัวเองด้วยสายตาที่รู้ทันอยู่เสมอ... เธอนอนเหยียดยาวเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา... ส่งสายตาจับผิดมาที่เขา... "พูดมากน่าเจ๊... คนยิ่งเหนื่อยๆ อยู่" เวธัสตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ... "เหนื่อย? ไปทำอะไรมาถึงเหนื่อยยะ?" เธอถามต่ออย่างไม่ยอมแพ้ "แค่ไปนอนเล่นเกมบ้านเพื่อนเนี่ยนะ?" "ก็เล่นกันทั้งคืนน่ะสิ... ไม่ได้นอนเลย" เขาโกหกหน้าตาย... แต่ในใจกลับนึกไปถึง "การเล่นเกม" อีกรูปแบบหนึ่งที่เขาได้เล่นมาทั้งคืนจริงๆ... "เหรออออ..." วาวาลากเสียงยาว... "แล้วทำไมหน้าตาดูอิ่มเอิบจังเลยล่ะ... เหมือนแมวได้กินปลาย่าง" คำพูดของพี่สาวทำให้เวธัสใจหายวาบ... หรือว่าเธอจะรู้อะไร? ... ไม่สิ... เป็นไปไม่ได้... เธอแค่พูดไปตามประสาเท่านั้น... เขาไม่ได้ตอบอะไร... แต่รีบเดินหนีขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเองทันที... เมื่อเดินผ่านห้องนั่งเล่น... เขาก็เห็นร่างของพ่อ... คุณวิรัช... ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเก้าอี้หวายตัวโปรด... คุณวิรัชเป็นข้าราชการบำนาญ... เป็นคนเงียบขรึมและไม่ค่อยแสดงออก... แต่เวธัสก็รู้ดีว่าพ่อรักและภูมิใจในตัวเขามากแค่ไหน... "กลับมาแล้วเหรอ" พ่อทักขึ้นมาสั้นๆ... โดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือพิมพ์... "ครับพ่อ" เขาตอบกลับ... เพียงแค่นั้น... บทสนทนาระหว่างพ่อลูกก็จบลง... มันเป็นแบบนี้เสมอ... ในที่สุด... เขาก็มาถึงที่หลบภัยของเขา... ห้องนอนส่วนตัว... ทันทีที่เขาปิดประตูลง... หน้ากากทั้งหมดที่เขาสวมอยู่ก็ถูกถอดออก... ฟุบ... เขาทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงนอนที่คุ้นเคย... กลิ่นผ้าปูที่นอนที่สะอาดสะอ้าน... ความนุ่มของฟูก... มันคือความสบายที่เขาโหยหา... เขานอนหลับตาลง... ปล่อยให้ร่างกายและจิตใจได้พักผ่อนอย่างแท้จริง... โลกสองใบของเขา... มันช่างแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว... โลกใบหนึ่ง... คือโลกของครอบครัวที่อบอุ่น... โลกที่เขาคือความหวังและความภาคภูมิใจ... โลกที่ทุกอย่างดูปกติสุขและสวยงาม... ส่วนโลกอีกใบ... คือโลกแห่งความลับ... โลกที่เขาคืออสูรร้ายผู้กระหายในรสชาติที่ต้องห้าม... โลกที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง... ความตื่นเต้น... และสัญชาตญาณดิบ... และเขาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกทั้งสองใบนี้... ไปพร้อมๆ กัน... ความคิดนั้น... ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผิด... หรือสับสน... ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้เขารู้สึก... "สมบูรณ์"... บทที่ 31: สายตาของนักล่าในวันธรรมดา หลังจากที่ได้นอนพักเอาแรงไปงีบใหญ่... เวธัสก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายอย่างจริงจัง... เขายืนอยู่ใต้ฝักบัว... ปล่อยให้สายน้ำอุ่นๆ ไหลรินรดร่างกายที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน... เขาใช้สบู่ฟอกไปทั่วทั้งตัว... พยายามจะล้างกลิ่นกายของ "คนอื่น" ที่ยังคงติดอยู่ตามผิวหนังของเขาออกไปให้หมดสิ้น... เมื่อเขาก้มลงทำความสะอาดช่วงล่างของตัวเอง... เขาก็สังเกตเห็นร่องรอยจางๆ... รอยเล็บ... ที่อยู่บนแผ่นหลังและบั้นท้ายของเขา... มันคือหลักฐาน... คือลายเซ็น... ที่คุณหญิงวิภาได้ฝากทิ้งไว้... เขายกยิ้มที่มุมปาก... มันคือรอยแผลแห่งเกียรติยศ... หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยในชุดอยู่บ้านสบายๆ แล้ว... เขาก็เดินลงไปสมทบกับครอบครัวที่โต๊ะอาหาร... มื้อกลางวันของวันอาทิตย์... คือช่วงเวลาที่สมาชิกทุกคนในบ้านจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน... "กินเยอะๆ เลยนะลูก... ดูสิ... ผอมลงไปรึเปล่าเรา" คุณดวงใจตักแกงเขียวหวานใส่จานข้าวให้เขาพูนๆ... "ผอมที่ไหนกันแม่... ตัวจะใหญ่อย่างกับควายอยู่แล้ว" วาวาพูดแขวะ "กินเยอะๆ น่ะดีแล้ว... จะได้มีแรงไปทำเรื่อง... ไม่ดีไม่งาม" "วาวา! พูดอะไรกับน้องแบบนั้น!" แม่หันไปดุพี่สาว... "ก็มันจริงนี่แม่... ดูตามันสิ... ขอบตาคล้ำเชียว... เมื่อคืนไม่ได้นอนจริงๆ ด้วย... แต่ไม่ได้นอนเพราะเล่นเกม... หรือเพราะเล่นอย่างอื่น... ก็ไม่รู้นะ" เธอยังคงไม่ยอมหยุด... เวธัสได้แต่ส่ายหัวอย่างระอา... เขารู้ดีว่าพี่สาวของเขาแค่พูดหยอกไปอย่างนั้นเอง... แต่คำพูดของเธอมันก็จี้ใจดำเขาอย่างจัง... "แล้วเรื่องเรียนเป็นยังไงบ้างล่ะเรา" คุณวิรัชถามขึ้นมาบ้าง... เป็นการเปลี่ยนเรื่องไปในตัว... "ก็ดีครับพ่อ... ไม่มีปัญหาอะไร" เขาตอบ... บทสนทนาบนโต๊ะอาหารดำเนินไปอย่างปกติสุข... พูดคุยกันเรื่องดินฟ้าอากาศ... การเมือง... และเรื่องสัพเพเหระทั่วไป... เวธัสพยายามมีส่วนร่วมในบทสนทนา... แต่ในใจของเขานั้น... กำลังล่องลอยไปที่อื่น... ในขณะที่แม่ของเขากำลังก้มลงตักข้าว... เขาเผลอมองไปที่หลังมือของท่าน... เขามองเห็นริ้วรอย... และเส้นเลือดที่ปูดนูนขึ้นมาตามวัย... ภาพนั้น... ทำให้เขาเผลอคิดไปถึงมือของป้านวล... และคุณหญิงวิภา... ความคิดที่วิปริตแล่นผ่านเข้ามาในหัวของเขาเพียงชั่ววูบ... "ถ้าเป็นแม่... จะรู้สึกยังไงนะ?"... เขารีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที... นี่มันเกินเส้นไปแล้ว... ครอบครัวคือพื้นที่ปลอดภัย... คือสิ่งเดียวที่เขาจะไม่มีวันล่วงละเมิด... แต่ถึงกระนั้น... เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... "ฟิลเตอร์" ในการมองโลกของเขา... มันได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างถาวร... หลังจากที่กินข้าวเสร็จ... แม่ของเขาก็ไหว้วานให้เขาไปซื้อของที่ตลาดสดหน้าปากซอย... "เวธลูก... เดี๋ยวตอนบ่ายๆ ไปซื้อกะทิกับผักให้แม่หน่อยนะ... แม่จะทำขนม" "ได้ครับแม่" เขารับคำอย่างว่าง่าย... มันคือโอกาส... ที่เขาจะได้กลับออกไปสู่ "โลกภายนอก" อีกครั้ง... ตลาดสดหน้าปากซอย... คือสถานที่ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา... และ... "เป้าหมาย"... เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่สบายกว่าเดิม... เสื้อยืดสีเทาธรรมดา... กับกางเกงขาสั้นสีดำ... แล้วขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจของเขาออกจากบ้านไป... ทันทีที่เขามาถึงตลาด... ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขาก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น... เสียงจอแจของผู้คนและแม่ค้า... กลิ่นคาวของเนื้อสด... กลิ่นหอมของดอกไม้... และกลิ่นเครื่องเทศที่ปะปนกัน... มันคือฉากหลังที่สมบูรณ์แบบ... สำหรับการ "ล่า"... แน่นอนว่า... เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะจู่โจมใคร... เขายังคงอยู่ในช่วง "พักฟื้น"... แต่เขามาที่นี่... เพื่อ "สังเกตการณ์"... สายตาของเขา... ที่บัดนี้เฉียบคมราวนกเหยี่ยว... กวาดมองไปทั่วทั้งตลาด... เขาไม่ได้สนใจกลุ่มเด็กสาวนักศึกษาที่เดินจับกลุ่มหัวเราะคิกคักกันอยู่... แต่สายตาของเขา... กลับไปจับจ้องอยู่ที่... ...ป้าเจ้าของร้านขายผัก... รูปร่างท้วม... ที่กำลังก้มๆ เงยๆ จัดของ... เผยให้เห็นร่องอกที่อวบอ้วนภายใต้เสื้อคอกระเช้า... ...คุณนายร่างเล็กที่มาเดินตลาดกับคนใช้... อายุอานามน่าจะห้าสิบปลายๆ... แต่งตัวดี... แต่แววตากลับดูเศร้าสร้อยและว้าเหว่... ...หรือแม้กระทั่งยายแก่ผมขาวโพลน... ที่นั่งหลังค่อมขายหมากพลูอยู่เงียบๆ ที่มุมหนึ่งของตลาด... ผิวหนังที่เหี่ยวย่นของท่าน... มันช่างดูน่าสัมผัสในสายตาของเขา... เขากำลัง "คัดเลือก"... เขากำลัง "ประเมิน"... ในหัวของเขากำลังจินตนาการไปต่างๆ นานา... ถ้าเป็นป้าร้านผัก... รูหีของแกคงจะหลวม... แต่ก็น่าจะเต็มไปด้วยน้ำเงี่ยน... ถ้าเป็นคุณนายคนนั้น... ภายในของเธอคงจะยังฟิตอยู่... เพราะไม่ค่อยได้ใช้งาน... ส่วนยายขายหมากพลู... เขาไม่กล้าจินตนาการต่อ... หลังจากที่ซื้อของให้แม่จนครบแล้ว... เขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้าน... ระหว่างทาง... เขาผ่านสวนสาธารณะเล็กๆ ที่อยู่ท้ายซอย... และเขาก็เห็นภาพหนึ่ง... ที่ทำให้เขาต้องชะลอรถ... บนม้านั่งตัวหนึ่ง... มีหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง... อายุของเธอน่าจะใกล้เคียงกับป้านวล... ราวๆ เจ็ดสิบปี... เธอนั่งเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย... แววตาของเธอดูเศร้า... และเต็มไปด้วยความเหงา... ในจังหวะนั้นเอง... เธอก็หันมา... สายตาของพวกเขาสบกัน... เพียงชั่ววินาที... หญิงชราคนนั้นรีบหลบสายตาของเขาทันที... ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ... ราวกับเด็กสาวที่ถูกจับได้ว่าแอบมองคนที่ชอบ... มันคือปฏิกิริยาเล็กๆ... ที่อาจจะไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับคนอื่น... แต่สำหรับเวธัส... มันคือ "สัญญาณ"... มันคือประกายไฟ... ที่พร้อมจะถูกจุดให้ลุกโชน... เขายกยิ้มที่มุมปาก... การล่าครั้งต่อไป... ดูเหมือนว่าจะได้เป้าหมายแล้ว... บทที่ 32: ประกายไฟต้องห้าม เวธัสขี่มอเตอร์ไซค์กลับเข้าบ้านด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน... ในมือของเขาคือถุงกับข้าวที่คุณแม่สั่ง... แต่ในหัวของเขานั้น... คือภาพของหญิงชราแปลกหน้าที่นั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ... แววตาที่ว้าเหว่... และปฏิกิริยาที่เขินอายเมื่อสบตากับเขา... มันคือ "สัญญาณ"... เขารู้สึกได้ถึงมัน... สัญชาตญาณของนักล่าในตัวเขากำลังส่งเสียงร้องคำราม... มันบอกเขาว่าผู้หญิงคนนั้น... คือประตูบานต่อไป... ความคิดนั้นทำให้เลือดในกายของเขาอุ่นซ่าน... ลำควยที่สงบนิ่งอยู่ในกางเกงเริ่มพองตัวขึ้นเล็กน้อย... เป็นการเตรียมพร้อม... เป็นการขานรับต่อ зов แห่งพงไพร... เมื่อเขาเดินเข้าครัว... ก็พบว่าคุณดวงใจกำลังเตรียมส่วนผสมสำหรับทำขนมอย่างขะมักเขม้น... กลิ่นหอมหวานของน้ำกะทิที่เคี่ยวกับน้ำตาลปี๊บลอยอบอวลไปทั่ว... มันคือกลิ่นของ "บ้าน"... กลิ่นของความอบอุ่นและปลอดภัย... "มาแล้วเหรอลูก... เร็วทันใจจริงๆ" คุณดวงใจหันมายิ้มให้... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักอันบริสุทธิ์... "ได้ของมาครบเลยครับแม่" เขาวางถุงกับข้าวลงบนโต๊ะ... แล้วยืนดูแม่ของเขาทำขนมต่อ... เขายืนพิงเคาน์เตอร์ครัว... มองดูแผ่นหลังที่คุ้นเคย... มองดูมือที่เหี่ยวย่นไปตามวัยแต่ก็ยังคงคล่องแคล่วของแม่... มือคู่ที่เคยป้อนข้าวป้อนน้ำ... มือคู่ที่เคยโอบกอดปลอบประโลมเขาในยามที่ร้องไห้... มันคือภาพที่แสนจะธรรมดา... คือภาพของลูกชายที่ยืนดูแม่ทำอาหารในวันหยุดสุดสัปดาห์... แต่ในใจของเวธัส... "ฟิลเตอร์" ที่บิดเบี้ยวของเขา... กำลังทำงาน... เขาเผลอเปรียบเทียบ... แผ่นหลังของแม่... กับแผ่นหลังของคุณหญิงวิภา... บั้นท้ายของแม่... กับบั้นท้ายของป้านวล... เขากำลังประเมิน... กำลังวิเคราะห์... โดยไม่รู้ตัว... "เวธลูก..." เสียงของแม่ปลุกเขาจากภวังค์ "...ช่วยหยิบถาดให้แม่หน่อยได้ไหมลูก... มันอยู่บนชั้นบนสุดนั่นน่ะ... แม่เอื้อมไม่ถึง" คุณดวงใจชี้ไปยังตู้เก็บของที่แขวนอยู่บนผนัง... ถาดสแตนเลสใบใหญ่วางอยู่บนชั้นที่สูงที่สุด... "ได้ครับแม่" เขารับคำอย่างว่าง่าย... เขาเดินเข้าไปด้านหลังของแม่... ซึ่งกำลังยืนหันหน้าเข้าหาตู้อยู่... พื้นที่ในครัวนั้นค่อนข้างคับแคบ... และเพื่อที่จะเอื้อมหยิบของบนชั้นสูงสุดได้... เขาจำเป็นต้องเข้าไปประชิดตัวเธอ... เขาเหยียดแขนที่แข็งแรงของเขาขึ้นสุดแขน... กล้ามเนื้อแขนและแผ่นหลังนูนขึ้นเป็นสัน... ร่างกายท่อนบนของเขาอยู่เหนือศีรษะของแม่... และในวินาทีนั้นเอง... มันก็เกิดขึ้น... เพราะความสูงที่แตกต่างกัน... และตำแหน่งที่ยืนชิดกันจนแทบจะไม่มีช่องว่าง... เป้ากางเกงของเขา... ที่มีลำควยในสภาพกึ่งอ่อนกึ่งแข็งบรรจุอยู่ภายใน... ได้กดแนบลงไปบนบั้นท้ายที่อวบอิ่มและนุ่มนิ่มของแม่... อย่างพอดิบพอดี... มันคือการสัมผัสโดยบังเอิญ... คืออุบัติเหตุที่เกิดจากสภาพแวดล้อมที่จำกัด... "นั่นแหละลูก... อันนั้นแหละ... ขอบใจมากจ้ะ" คุณดวงใจพูดขึ้น... โดยไม่ได้มีทีท่ารู้สึกรู้สาอะไรกับการสัมผัสนั้นเลยแม้แต่น้อย... สำหรับเธอ... มันก็แค่ลูกชายที่ตัวสูงใหญ่กำลังช่วยหยิบของให้เท่านั้น... แต่สำหรับเวธัส... วินาทีที่เป้ากางเกงของเขาสัมผัสได้ถึงเนื้อนิ่มๆ ที่คุ้นเคยนั้น... ราวกับมีสายฟ้าแรงสูงฟาดลงมากลางร่างของเขา! ความรู้สึกที่แล่นผ่านเข้ามา... มันช่างแตกต่าง... แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา... มันไม่ใช่ความรู้สึกนุ่มหยุ่นที่ร่วงโรยของป้านวล... และไม่ใช่ความรู้สึกนุ่มนิ่มที่ยังคงความกระชับของคุณหญิงวิภา... แต่มันคือความรู้สึกที่ "คุ้นเคย"... คือเนื้อหนังมังสาที่อุ้มชูเขามาตั้งแต่เกิด... คือร่างกายของผู้หญิงที่ให้กำเนิดเขา... ความคิดนั้น... คือประกายไฟต้องห้าม... และประกายไฟนั้น... ก็ได้จุดชนวนระเบิดปรมาณูลูกใหญ่ที่สุด... ในร่างกายของเขา... ลำควยของเขา... ที่ก่อนหน้านี้อยู่ในสภาพแค่ตุงนูนธรรมดา... บัดนี้มันกลับตอบสนองต่อสัมผัสต้องห้ามนั้น... อย่างรวดเร็ว... และรุนแรง... อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน... เขารู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดเข้าไปในแกนกลางของร่างกายอย่างบ้าคลั่ง... มันพองตัว... ขยายขนาด... และแข็งขืนขึ้นมาอย่างเต็มพิกัด... ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที... ความแข็งแกร่งของมัน... ดันเป้ากางเกงจนตึงเปรี๊ยะ... และบดเบียดเข้ากับบั้นท้ายของแม่... อย่างโจ่งแจ้ง... "!!!" สมองของเวธัสขาวโพลน... หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ... นี่มันเหี้ยอะไรกันวะเนี่ย?! นี่มันแม่กูนะเว้ย! ความรู้สึกผิดบาป... ความรู้สึกขยะแขยงตัวเอง... มันถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง... แต่ในขณะเดียวกัน... เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... เขากำลัง "เงี่ยน"... เงี่ยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต... ความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างในตอนนี้... มันรุนแรงกว่าตอนที่เขาเย็ดกับป้านวล... และรุนแรงกว่าตอนที่เขาเย็ดกับคุณหญิงวิภา... เป็นร้อยเท่าพันเท่า... เพราะมันคือความเสียวซ่านที่เกิดจาก "การละเมิด"... การละเมิดข้อห้ามที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของมนุษยชาติ... ภาพในหัวของเขาตัดสลับไปมา... ภาพของเขากำลังกระแทกควยเข้าไปในรูหีที่เหี่ยวย่นของป้านวล... ภาพของเขากำลังฉีดน้ำควยเข้าไปในร่างกายของคุณหญิงวิภา... แต่ภาพเหล่านั้น... กลับดูจืดชืดไปในทันที... เมื่อเทียบกับจินตนาการอันน่าสยดสยองที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวของเขาในตอนนี้... "ถ้า... ถ้าได้เย็ดหีของแม่... มันจะรู้สึกยังไงวะ?" ความคิดนั้น... ทำให้ลำควยของเขากระตุกตุบๆ... เขารีบหยิบถาดลงมาจากชั้นวาง... แล้วรีบผละตัวออกจากร่างของแม่ในทันที... ราวกับว่าร่างกายของท่านเป็นของร้อน... "อ่ะ... นี่ครับแม่" เขาพูดเสียงสั่น... พยายามจะไม่สบตา... "ขอบใจมากลูก" คุณดวงใจรับถาดไป... โดยไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของลูกชายเลยแม้แต่น้อย... "เอ้า! แล้วเราจะรีบไปไหนน่ะ... ไม่รอกินขนมก่อนเหรอ?" เธอถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะวิ่งหนีออกจากครัว... "ผม... ผมปวดท้องน่ะแม่! ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อน!" เขาตะโกนตอบกลับไป... แล้วรีบวิ่งหนีขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเองทันที... ทิ้งให้แม่ของเขายืนงงอยู่เพียงลำพัง... ปัง! เขากระแทกประตูห้องนอนปิดดังลั่น... แล้วทรุดตัวลงพิงบานประตู... หอบหายใจอย่างหนักหน่วง... เขาก้มลงมองเป้ากางเกงของตัวเอง... ลำควยของเขายังคงแข็งขืนเต็มที่... มันปูดนูนออกมาจนน่าเกลียดน่ากลัว... ดิ้นตุบๆ อยู่ในกางเกง... ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่กระหายเลือด... เขายกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอย่างแรง... "ไอ้เหี้ยเวธ! มึงคิดเหี้ยอะไรของมึงวะเนี่ย!" เขาขยะแขยงตัวเอง... เขาสมเพชตัวเอง... แต่ในขณะเดียวกัน... เขาก็ปฏิเสธหยาดน้ำเงี่ยนใสๆ ที่เริ่มซึมออกมาจากปลายหัวควยของเขาไม่ได้... เขาได้ค้นพบความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับตัวเองแล้ว... ความปรารถนาของเขา... มันไม่ได้หยุดอยู่แค่ "หญิงชรา" อีกต่อไปแล้ว... แต่มันคือ... "การละเมิดข้อห้าม"... และในวันนี้... เขาก็ได้ค้นพบแล้วว่า... ข้อห้ามที่ยิ่งใหญ่ที่สุด... ก็คือสิ่งที่ทำให้เขาเกิดอารมณ์ได้รุนแรงที่สุดเช่นกัน... บทที่ 33: ปณิธานของนักล่า เวธัสใช้เวลาอยู่ในห้องนอนของตัวเองนานเกือบชั่วโมง... เขาเดินวนไปวนมา... เหมือนหนูติดจั่น... ในหัวของเขายังคงสับสนวุ่นวาย... ภาพเหตุการณ์ในครัวเมื่อครู่... มันยังคงฉายซ้ำไปซ้ำมา... ไม่หยุด... สัมผัสของบั้นท้ายที่นุ่มนิ่มของแม่... ความรู้สึกผิดบาปที่แล่นไปทั่วร่าง... และการแข็งตัวอย่างรุนแรงของลำควย... ทุกอย่างมันยังคงชัดเจน... ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา... เขาทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง... ยกมือขึ้นกุมขมับ... "กูเป็นเหี้ยอะไรไปวะเนี่ย?" เขาพึมพำกับตัวเอง ในตอนแรก... เขาคิดว่าเขาแค่มีรสนิยมที่แตกต่าง... เขาแค่ชอบผู้หญิงที่อายุมากกว่า... มันเป็นแค่ความชอบส่วนตัว... ไม่ได้เดือดร้อนใคร... เขาเริ่มต้นจากป้านวล... มันคือการทดลอง... คือการเปิดโลกใบใหม่... จากนั้นก็มาต่อที่คุณหญิงวิภา... มันคือการตอกย้ำ... คือการยืนยันว่า... นี่แหละคือทางของเขา... เขาสนุก... เขามีความสุข... เขารู้สึกว่าตัวเองได้เติมเต็ม... แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับแม่ในวันนี้... มันได้เปลี่ยนทุกอย่างไป... มันไม่ใช่แค่เรื่องของ "อายุ" อีกต่อไปแล้ว... ถ้ามันเป็นแค่เรื่องของอายุ... ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย? หรือกับคุณป้าคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอ? ทำไมมันต้องมาเกิดขึ้นกับ "แม่" ของตัวเอง? คำตอบ... มันค่อยๆ ชัดเจนขึ้นมาในหัวของเขา... ชัดเจนจนน่ากลัว... เพราะแม่... คือ "ข้อห้าม" ที่สูงสุด... ความสัมพันธ์ระหว่างแม่กับลูก... คือสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์... คือสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าห้ามล่วงละเมิด... และการได้ "เฉียด" เข้าไปใกล้การละเมิดข้อห้ามนั้น... แม้จะเป็นเพียงอุบัติเหตุ... มันกลับสร้างความตื่นเต้น... สร้างความเสียวซ่าน... ให้กับเขา... ได้รุนแรงกว่าการ "เย็ด" จริงๆ เสียอีก... เขากำลังเสพติด... ไม่ใช่แค่เซ็กส์... แต่เขากำลังเสพติด "การทำลายกฎ"... ยิ่งกฎข้อไหนศักดิ์สิทธิ์มากเท่าไหร่... การได้เข้าใกล้การทำลายมัน... ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกมีอำนาจ... รู้สึกตื่นเต้น... มากขึ้นเท่านั้น... นี่คือความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับตัวตนของเขา... แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไป? เขาจะปล่อยให้ความคิดที่สกปรกโสมมนี้กัดกินจิตใจของเขาต่อไปเรื่อยๆ หรือ? เขาจะมองหน้าแม่ของตัวเองได้อย่างไร? เขาจะใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปได้อย่างไร? ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว... "หรือว่า... กูควรจะลองดูสักครั้ง?" ไม่! เขาสะบัดหัวอย่างแรง... ไล่ความคิดที่ชั่วร้ายที่สุดนั้นออกไป... ไม่ได้! จะเป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด! เขาอาจจะเป็นไอ้โรคจิต... เขาอาจจะรสนิยมวิปริต... แต่เขาก็ยังคงมีความเป็น "ลูก" หลงเหลืออยู่... เขาจะไม่ยอมทำลายครอบครัว... เขาจะไม่ยอมทำลายผู้หญิงที่รักเขาที่สุดในโลก... ด้วยความเงี่ยนโง่ๆ ของตัวเองเด็ดขาด... แต่แล้ว... เขาจะจัดการกับความรู้สึกนี้ได้อย่างไร? ความปรารถนาที่มืดดำนี้... มันได้ถูกจุดขึ้นมาแล้ว... และมันก็ต้องการที่ลง... และในวินาทีนั้นเอง... ภาพของหญิงชราที่สวนสาธารณะก็แวบกลับเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง... แววตาที่ว้าเหว่... ท่าทางที่โดดเดี่ยว... และปฏิกิริยาที่เขินอาย... ใช่แล้ว... นั่นคือทางออก... เขาจะต้องหา "ที่ลง" ให้กับความปรารถนาที่บิดเบี้ยวนี้... เขาจะต้อง "ล่า"... การล่า... คือสิ่งเดียวที่จะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของเขาออกจาก "เป้าหมายต้องห้าม" ที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดได้... เขาจะต้องหาหญิงชราคนอื่น... คนที่เป็นคนแปลกหน้า... คนที่ไม่มีความผูกพัน... คนที่เขาสามารถ "ใช้" เป็นเครื่องระบายอารมณ์ได้อย่างเต็มที่... โดยไม่ต้องรู้สึกผิดบาปเท่ากับการคิดอกุศลกับแม่ของตัวเอง... หญิงชราที่สวนสาธารณะคนนั้น... คือเป้าหมายที่สมบูรณ์แบบ... ความคิดของเขาเปลี่ยนจากความสับสนวุ่นวาย... กลายเป็นการวางแผน... เขาจะต้องกลับไปที่สวนสาธารณะนั่นอีกครั้ง... ในวันพรุ่งนี้... ในช่วงเวลาเดิม... เขาจะต้องไปดูว่า... เธอยังอยู่ที่นั่นรึเปล่า... ถ้าอยู่... เขาจะทำอย่างไรต่อ? เขาจะเข้าไปทัก... จะเข้าไปคุย... จะเริ่มต้น "เกม" บทใหม่นี้อย่างไร? ความคิดเกี่ยวกับการล่าครั้งใหม่... มันค่อยๆ กลบความรู้สึกผิดบาปที่มีต่อแม่ลงไป... และแทนที่มันด้วยความตื่นเต้นระลอกใหม่... ลำควยของเขาที่อ่อนตัวลงไปแล้ว... เริ่มกลับมาแข็งตัวขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้... มันคือการแข็งตัวของ "นักล่า"... ที่ได้กำหนดเป้าหมาย... และพร้อมที่จะออกปฏิบัติการแล้ว... เขาลุกขึ้นยืน... เดินไปที่หน้าต่าง... มองออกไปยังทิศทางของสวนสาธารณะแห่งนั้น... แววตาของเขาเปลี่ยนไป... จากความสับสน... กลายเป็นความมุ่งมั่น...
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-4-6 11:58:32
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-4-6 14:13:49
โพสต์ 2026-4-6 16:51:52
โพสต์ 2026-4-6 21:00:59
