|
|
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย พรรนิกา เมื่อ 2026-3-14 19:02
/ v- m. l" h- ^3 H- J' q
! T6 i* s6 E% j8 S9 M- K! N: W( Q' L7 M. V) s
, p% Z5 n3 e: O9 g* J
! J4 N/ d0 b a4 ~. m ?$ B$ b* K3 ?& d* {
ตอนที่ 3
" V/ Z# c4 i2 \ D8 g- R9 e1 l, b, i% j6 p/ J' o5 P0 D
' x1 V B: }% o9 e อุบัติเหตุ- _4 z: C/ |: }- j
$ ]( j0 F. f+ M& G
/ N8 d, Q- P/ B+ R& J# B0 P9 M! | ทั้งสองเดินออกมาจากช่องแคบด้านหลังโรงยิม พื้นที่บริเวณนั้นกลับมาเงียบเหมือนเดิมแล้ว เหลือเพียงสายลมยามเย็นที่ผัดผ่านกองเศษไม่เศษเหล็กที่วางระเกะระกะอยู่แถวนั้น+ q. `/ y% W/ m0 R& s
0 }( ?. L6 ]- O# E# S& e- T8 O
. l* D3 m* a# G$ _9 x9 c ภีมถอนหายใจออกมาแรง ๆ เหมือนตัวเองเพิ่งหลุดพ้นจากเรื่องเสี่ยงตายมาไม่นาน ก่อนจะหันไปมองหน้าเจ้าตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด และในทันทีที่สบโอกาศ3 H1 I1 _& L7 y0 ^7 L- Z
' q- p" P$ \5 \
7 X- a: R+ H) v6 D6 J "นี่นาย"
) x7 }, }' Z/ ]2 U% ]: f. x: L$ X" b2 |' C* P
# a% y: k L" o1 m, u" C5 J. p
คิรินที่กำลังเดินนำหน้าอยู่ถึงกับชะงัก ภีมรีบเดินตามเขาไปอย่างลุกลน
) A! Q* L5 N( i0 f3 g& b3 n! X3 W& I% Q
3 s9 q6 z/ S; M' R! B "เรื่องทั้งหมดเมื่อกี้น่ะ"( k% ^8 I3 C& A. }& p
! _+ f" ~: |3 Y* I3 @
- c; T* |$ Z) ]- Y น้ำเสียงของภีมแข็งกร้าวขึ้นเรื่อย ๆ
3 T P$ W9 b8 R
) M& c3 h" d8 N: f* H" A9 W' Z5 e4 {; q* G$ a
"มันเป็นเพราะนายทั้งนั้นเลยนะ!"- h& p, S4 @" x9 N
' S4 _2 R, f* e) a1 z" F& V) y
H- R O* p. o' s( H ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันมามอง สายตาคมคู่นั้นยังคงดูนิ่งเฉยเหมือนเดิม
: Q' e8 c7 K6 Z% R( J8 U$ S( u6 Y. i3 G
"ฉันแค่ผ่านมาเฉย ๆ"
0 H5 t( |! T$ n( c1 Z) ]8 L5 Y/ q p. T1 q4 ^; W: Z
1 s& |( O& e* D, s. Y. p
ภีมเริ่มร่ายยาว ปากบางขยับพูดไม่ยอมหยุดเพื่อหวังจะสั่งสอนคนตรงหน้า และต้องการให้ยอมขอโทษเขาแต่โดยดี
; V1 ?6 R* i7 }
' g% O5 N2 \5 }9 a/ ]
! k/ j7 l- }; T% t6 g "แล้วอยู่ดี ๆ ก็โดนลากให้หนี โดนพวกนั้นไล่จะฆ่า แล้วต้องไปแอบในซอกแคบบ้า ๆ นั้นกับนายอีก!" : D! h# V- Q1 U; D, y8 H: K
( I& e2 A3 Y! r) E4 \( H
+ [& d+ L# W6 z H8 o
คิรินยืนฟังเงียบ ๆ เหมือนจะไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร ซึ่งนั่นทำให้ภีมที่หงุดหงิดอยู่แล้วยิ่งหงุดหงิดขึ้นกว่าเดิมไปอีก
7 e5 d3 d4 |# A+ G; M, w! ~1 c- N4 E
' n; \" E. Y' N4 [
+ W4 i3 ]/ O! p+ g5 Q2 R "นายควรจะขอโทษฉันสักคำไหม!"
U1 P: t# J1 N: ~* v# @* f2 F
& e5 g. `3 Y3 j [( l$ A" S: E$ {. o: Z
ภีมพูดจบก็ยกมือดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย สายตาจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ทำเอาคิรินถึงกับถอนหายใจเบา ๆ ยอมเอ่ยปาก [$ L, p! I) O& ^
( R7 Z/ F7 ^6 ~% C1 P# g( d( D4 v. P
"ขอโทษ"% c/ q2 H( n# [+ m! o
0 i& T3 v9 _+ w9 X/ [
* ~0 y6 g3 n. F7 ]2 {" h คำตอบสั่น ๆ หลุดออกมาจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยก้มหัวให้ใคร แต่ตอนนี้เข้ากลับเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างง่ายดาย ทำเอาภีมถึงกับชะงัก เขาไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะพูดคำนี้ออกมาตรง ๆ, H) ^' x4 ~: _ d' |5 {
/ T; \% _% s. K0 X7 D8 X! C' g- p) S, l* z6 G) s; [( Y3 r
แต่ก่อนที่ภีมจะทันได้พูดอะไรต่อ คิรินก็หันหลังเตรียมจะเดินออกไปแล้ว
+ X s# E/ I. h, K6 v) i% @& x- t3 z6 a8 J0 ]$ v
1 V) H6 ~7 h. F$ Z4 y) h; N& M
"เดี๋ยว!" เสียงภีมดังขึ้น
; G. `/ ~" B, J( `& [# s. x3 X4 p- E
& r- N- V) N, M: ?# Q0 g9 @
: H$ O1 U& _' r, ?* t" X! f "อะไรของมึงอีก"
9 a" ~! Z6 J3 W2 }4 y
9 W) b. S; W9 n8 m7 H6 M D
; m, B$ r% W- o6 t7 e น้ำเสียงของคิรินเริ่มใส่อารมณ์เล็กน้อย ก่อนที่ภีมอ้าปากจะพูด แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำไหนออกไป สายลมพัดแรงจนเกิดเสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ เสียงดังอยู่เหนือศีรษะของภีม
* T/ _8 a, ~/ `$ J" f2 s; V& F1 V2 }: A$ V; c
2 t9 X5 o4 I5 ^; e" m
กึก.... N( h3 g2 R% o2 }' n K1 @4 R* H+ k
- l! K0 C, h, {! l) W' r
# v( Q& ]7 Q% [1 F ทั้งสองรีบเงยหน้าขึ้นแทบพร้อมกัน เหล็กแท่งยาวที่พาดกับกำแพงอยู่ด้านข้างดูเหมือนจะเสียสมดุล ก่อนจะค่อย ๆ ถูกแรงลมพัดไหลเอนลงมาหาภีมที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
0 }; i( b, J5 s6 r% L9 B7 E0 ]* r4 F1 Y( j( i
% q2 l- T% U0 Y, w' z
"เฮ้ย-!"
8 ^: {& K0 O( [9 e8 W: i4 ?% c [7 ^; n6 ]9 V; p
Z5 @) e( z" p6 b+ z0 I
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ภีมเองยังไม่ทันตั้งตัว แต่จู่ ๆ ร่างของเขาก็ถูกกระชากออกไปด้านข้างอย่างแรง y7 y% P: V9 V. m4 F
* p. Q. j2 f* q/ E" D. n4 |9 Q
" C3 z+ m# `! B2 S8 G# g0 U ปัง!
# U$ n: Q' V7 i2 @5 y" Q
* g( `7 R* y4 R, P P1 y3 {: Z/ A) ^/ W/ Y$ K2 c6 h
เสียงเหล็กกระแทกพื้นดังลั่น ภีมเสียหลักล้มลงกับพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอย่างตาตื่นกับสิ่งที่เห็น ภาพตรงหน้าทำให้ภีมเบิกตากว้าง คิรินยืนอยู่ตรงนั้น แท่งเหล็กที่หล่นลงมาเฉี่ยวฟาดศีรษะของเขาไปอย่างแรง จนเลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลลงมาตามขมับ
5 U5 U$ h3 D7 i O! U/ U
4 T$ Y# U; d6 O& N) E2 N ?6 [4 K' @: d6 ? L* c/ B
"เฮ้ย-!"7 u5 B( _# k8 s2 E$ _+ T
: d: c8 K9 ^" O/ x/ C
5 |7 Y# r; k& P' {! c3 ]8 C" H ภีมรีบวิ่งเข้าไปหาคิรินอย่างร้อนใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลกลัว5 _1 h% J/ d% q0 W5 k4 g- i2 v
2 {$ e3 M& S/ J& s8 Q( Q q
9 r0 e0 h7 y: E "นายเป็นอะไรไหม!"2 F0 A8 E, f2 [) F8 o
1 m7 O8 G1 ~3 a! j" E* [. A" _' f p+ b! M0 E% \
คิรินยกมือขึ้นแตะศีรษะของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะมองเลือดที่ติดบนปลายนิ้วอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก
$ U; l& S2 t6 U L; r
6 q2 J, ]' ^, p! \9 ?5 R! o
, u: W) |& Z9 n; C& M% k "แค่ถลอกนิดหน่อยเอง เราไปกันเถอะ"
U" g" O3 w) M8 A+ ?4 n9 }
- X6 ]/ y- @+ z& B' j9 O
: ?; i a" @1 _2 l- W เขาพูดเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับภีมแล้ว มันเป็นเรื่องใหญ่โตที่สุดที่เขาเคยเจอมา& `. }9 q# ?: q
5 A3 P/ l; ~" s8 x9 X5 x* m. `0 e2 O8 X6 b( p
"นิดหน่อยบ้าอะไรของนายอะ!"( x0 d, f- y" k8 e I6 u T
! j! p5 T5 C" X. [7 y9 F% R) L: D2 A: L2 k& L; E& [
"เลือดออกขนาดนี้เนี่ยนะ!"
* U' S1 H1 T+ \) t
- Z3 K: R) t% q/ C& c$ H
6 w9 k( H% M* B$ O! j ภีมรีบล้วงกระดาษทิชชูจากกระเป๋ามากดไว้ที่แผลของคิรินทันที ทั้งสองสบตากันคิรินรับรู้ได้ถึงความร้อนใจไม่น้อยของภีม
$ }( p7 W0 g5 V
9 c$ ?9 W; [) _. t' m6 F) D0 G. C; u9 n% ^8 d
"นายต้องไปโรงพยายบาลนะ!" ) n. r: W9 o1 Y! Z5 k$ t; S% h3 W
, f$ s% T5 t/ i9 \7 I
- e+ ^9 T3 ~' S J3 e% R "ไม่ต้องหรอกบอกแล้วไงว่านิดเดียวเอง" ! U1 G' L d9 |# Z# r
9 Q) B) F/ s5 M( Q4 [3 O
/ W. U0 b& h) R "ต้อง!" ภีมขึ้นเสียงสูง
$ Z" w3 B# i& ?3 c0 d' E" k- p. z- D: T. I* }: {' L! I
. P; S- ]% g9 \: d* G ทำเอาคิรินสะดุ้งวาบไปทั้งตัว สายตาจ้องมองคนตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลไม่วางตา% a' n+ ?' q. [- B: x+ a. T7 K
5 v! n( { T6 M# d, C0 ]% y8 `% t, m- m) \" ?! D! j: l- o9 I
"ถ้านายไม่ดึงฉันเมื่อกี้ คนที่โดนก็คงจะเป็นฉันเองไปแล้ว"
. Y x2 ?3 z: {) S0 l0 h* W' T% c( Y8 r& a
* D0 o$ c j1 @5 i
ภีมพูดน้ำเสียงเบาลงเล็กน้อย ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก6 x0 R! m+ A' ^* K: M6 J j4 ~/ |
+ N2 P& k0 E- n$ \3 F& }, w3 n* r
' j1 G8 {( a1 A" x- e "เพราะงั้นนายก็ต้องไปโรงพยาบาลเพื่อให้หมอดูแผล" # A! G+ Z+ j4 f+ N
% Q/ {3 s' v: J0 B% B" E
5 R% \4 H/ O% B# {1 |1 H& d5 d4 M
เสียงเข้มของภีมดังขึ้นอีกครั้ง คิรินมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็ต้องถอนหายใจเบา ๆ
}3 y7 t) \, L' z! [9 ~9 n1 Q2 ]6 G# X+ e" c; o) z
0 S% K- D& x3 ^' w6 q% d
"ก็ได้" W$ O' x$ W, v4 v. o# p7 ~
4 R8 W5 R ^4 t: f( a
% z6 Y) J- F: y+ `6 |, s/ C: D "แต่มีข้อแม้นายต้องพาฉันไป"
* l) i; l! d* Y4 b( x# \/ V4 _8 v9 c( }2 s
3 w2 x+ K+ J% W$ F X* [$ c "อืม! ได้สิ" ' _ p0 i9 H$ U2 L
5 g4 h, c& y7 \7 F* ?
, \3 R8 B1 ~+ E6 o ด้วยความรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้คิรินต้องเจ็บตัว ภีมก็เลยตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ส่วนคิรินเองถ้าเป็นตัวต้นเขาจริง ๆ แผลแค่นี้เขาไม่มีวันไปโรงพยาบบาลให้เป็นเรื่องใหญ่โตเด็ดขาด % H3 H7 r4 F. v, F+ R0 ~1 u8 j
: j) O9 n8 l. N
# D3 P* z& s& d f แต่ครั้งนี้ตัวคิรินเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมเขาต้องเชื่อฟังและทำตามเจ้าหมอนั่นเพราะเหตุผลใด ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาเองก็ไม่เคยทำตามคำสั่งใครเลยสักคน* ~1 J% B. o% g+ w
9 ]" E, j, j' @2 r/ _
3 p9 k, D" x9 X' y- d) p' o "เดี๋ยวนะ! ว่าแต่จะไปกันยังไงละ"# z D0 R) I( G) d5 Z
4 v Y* n: o- N0 q' C: e+ O- a/ h0 r- a# y: p I5 p/ B6 G
ภีมพูดขึ้นพรางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรเรียกรถ
5 @5 G5 o( A) ]7 a, ?# d6 k8 B9 T6 Q- f' Y
/ O. M" ~7 g, m
"ไม่ต้องรถฉันอยู่ด้านโน้น!"
5 `8 h, @. d: x9 C1 S. `: ]8 ~5 P3 e7 B. u e
9 ~- D- q) p1 b& q" ?
พูดจบคิรินก็เดินนำหน้าภีมไปที่รถ เมื่อไปถึงภีมถึงกับตาเบิกกว้าง! [) r' B/ d) G* ?
7 h4 j: Y5 d O% }! z" f( J( W2 o/ r; g
"อย่าบอกนะว่านี่คือรถของนาย!"& _: n* k: |5 d' [+ P
/ a1 R+ L! f2 W' \
4 m9 ~! y/ f- _- X1 Y BMW สีขาวคันหรูจอดอยู่ในโรงรถที่ถูกสร้างเอาไว้เป็นอย่างดี
. ^% }7 ?8 O3 z( J
8 ~* R$ N. D+ v$ E8 Q% b0 S( L: Y3 H
"อืม" 9 P& ] A- q J7 o7 I
, q% S1 a, K2 }% z# l0 S- x- {- _" u& ]) _4 l
คิรินเปิดประตูรถพร้อมกับดันภีมเข้าไป* B, v4 Q% W: `7 p" j2 v
( g7 }0 T6 z% O7 e1 E# B" r
: X g8 }4 k3 |+ H3 m
"งั้นฉันไม่ไปแล้วนะ!": S. }/ [% c6 [5 t
/ J' y" |* l: h4 O; y* M) D6 t
; U( N" t9 z5 K" G. t( P+ c! Q
อยู่ ๆ ภีมก็เปลี่ยนใจไม่ไปสะงั้น แต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะคิรินยืนดักหน้าประตูรถเอาไว้ ด้วยสายตาที่ขวางโลกสุด ๆ" x' |% z+ s& y# x
# ~. Q$ h+ V! |
% u4 _9 v( q( g! M "ไหนบอกจะพาฉันไปไง!"% R8 t$ L& B' M
1 p1 z6 }" i$ @
& W$ G2 X& I& [# ^( t% W
"เออ ๆ ไปก็ไปวะ!"
1 }8 Z- q5 z j7 k* f
4 T% \7 t/ ^! _! y: Z) B0 Z5 w- h2 u0 r4 c! h4 t
คิรินปิดประตูรถ ก่อนจะเดินอมยิ้มอ้อมไปฝั่งคนขับ ใบหน้าดูขัดแย้งกับบาดแผลบนหัวอย่างสิ้นเชิง 8 v/ g% a$ z" ?5 X
P6 d3 y! y' n3 Y# t; {
2 `0 i2 O: q# B/ M' V9 a } รถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากโรงเรียน ภายในรถเงียบลงชั่วครู่ ภีมนั่งกดกระดาษทิชชูที่แผลให้อีกฝ่าย ส่วนคิรินเจ้าของแผลก็นั่งพิงเบาะขับรถอย่างสบายใจ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง คิรินก็พูดขึ้นเบา ๆ ว่า/ U- f3 V9 O5 p: L& Z
1 x0 t7 v+ z* n1 G7 }/ @+ B+ K. Z. `/ g) j
"นายนี่คือไอ้ตัววุ่นวายชัด ๆ"! ~% T3 y4 d9 f+ j+ p0 H% I
9 m6 n% N6 Q4 K& _5 ?. @; C
; }# n9 o b1 h; E% k" l ภีมได้ยินทำตาขวางพร้อมจะเถียงกลับทันที8 ^9 H" { I% ^8 S% `$ G
# Z/ s0 k0 ~5 s: w9 u5 ?! f# G
$ D: @6 h& I4 _ X "ก็เพราะนาย-"
! |& M* c; c! A1 z/ l2 ^) r% z0 g' d: v1 p% M
0 F& R" ]) q* E; p" d3 G ภีมพูดได้แค่นั้นก่อนจะหยุดแล้วถอนหายใจออกมา
8 t. o4 S, s3 {8 M$ \) h" m7 S) Z/ C; a
, G3 A. K0 C8 u# G1 `7 r$ o% p "ช่างเถอะ"
0 }( Y# [7 i9 B. E4 i1 Y
4 J1 U* w' f) B) P
. v* | e: Y' S% m คิรินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง รถแล่นไปตามถนนในช่วงเย็น และภีมเองก็ยังไม่รู้เลยว่า เด็กหนุ่มนักเลงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาชื่ออะไร
, P/ V; k: i/ a4 p# H/ }; R
" I$ ~/ H9 v; W# O
4 o4 a) E% i& n0 x, ` จบตอนที่ 3; f0 e- G7 \4 K0 d
เป็นไงกันบ้างมาถึงตอนที่สามแล้ว คนอ่านรู้สึกอะไรกันบ้างไหม ลองคอมเมนต์กันมาได้นะ เอาเป็นว่ามาลุ้นกันใน ตอนที่ 4 ห้องฉุกเฉิน
3 m0 D$ [1 k; U7 H8 o. ]0 |0 S! {$ a+ p$ j- X* k. s
: W2 X: y! n& ^ ป.ล. ใครอยากให้ต่อแบบยาว ๆ งั้นลองซาวเสียงกันหน่อยครับ ทั้งหมดมี 25 ตอน 6 u5 a/ m) @8 ?9 Z4 t* |
/ j6 \% P& r8 H d7 `. |
" ^' ~# Z ^% Q# w: a' _- M* @6 ^
4 _$ ~5 v& E8 O# \7 m4 @5 m5 h. ^; u2 G3 v! k& N( P
+ O& ]+ K* x! Q: T $ z/ h$ V( |! v" d' r
8 W; M+ h# \# s; G, {
4 f! U% K6 [4 d7 C' `! S3 G; h; Q' H% m0 e3 n+ K8 R
5 Z7 M6 r, d3 C7 L6 i% e; d
; T A, D/ U$ j5 o- ]+ l
& E r5 L% J, k7 @
! T6 O$ ^ N6 \ V2 P7 E1 S0 X |
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-3-14 15:45:17
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-3-14 19:01:33
โพสต์ 2026-3-15 07:16:26
โพสต์ 2026-3-15 10:31:36