แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShowDD เมื่อ 2026-7-27 02:16
มื้อเที่ยงวันนี้รสชาติจืดชืดกว่าทุกวัน ผมนั่งเขี่ยข้าวในจานสลับกับมองเหม่อไปนอกหน้าต่างโรงอาหาร ยังคงรักษาฟอร์มนิ่งขรึม และไม่ยอมสบตาไอ้เด็กข้างๆ แม้แต่ครั้งเดียว คินพยายามชวนคุยเรื่องหุ่นยนต์เรื่องนั่นเรื่องนี่ แต่ผมก็แค่ตอบ "เออ" "อือ" ห้วนๆ จนบรรยากาศบนโต๊ะมันตึงเครียดสุดๆ คินเงียบเสียงลง มันคงสัมผัสได้ว่าผม "ผิดปกติ" ผมไม่ได้ด่ามันแรงๆ เหมือนเคย แต่มันคือความเฉยชาที่น่าอึดอัดจนมันเองก็เริ่มนั่งตัวลีบ พอกลับไปที่ฐานกิจกรรม พี่สตาฟเริ่มสอนการเขียนโปรแกรมขั้นสูง เพื่อให้หุ่นยนต์วิ่งตามเส้นทางแบบอัตโนมัติ 100% โดยไม่ต้องใช้รีโมทคอนโทรล มันยากชะมัด... ทั้งการตั้งค่า Sensor การเขียนที่ซับซ้อน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมกับคินไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน บรรยากาศกวนตีนหายไปเหลือแต่ความตั้งใจที่พุ่งพล่าน เรานั่งงมโค้ดกันจนแสงแดดข้างนอกกลายเป็นสีส้มแก่ และดับวูบลงเป็นสีน้ำเงินเข้ม
"พี่กี้... ไปอาบน้ำกันเหอะ มืดแล้วนะ" คินสะกิดแขนผมเบาๆ "มึงไปก่อนเลยคิน กูยังแก้บักตัวนี้ไม่ได้ สลับกันไป เดี๋ยวพอมึงมาค่อยเปลี่ยนคิวกัน" ผมตอบโดยไม่หันไปมองหน้ามัน จนเวลาล่วงเลยไปเกือบสามทุ่ม ผมยังคงนั่งกดคีย์บอร์ดจนนิ้วล็อก ทดสอบหุ่นกี่รอบมันก็ยังเลี้ยวผิดจังหวะอยู่ดี ความหงุดหงิดเริ่มสะสมจนผมอยากจะทุบโต๊ะ คินเดินกลับมาในชุดนอนลายทางสะอาดสะอ้าน มันวางมือลงบนไหล่ผมเบาๆ "พี่... พักเหอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาช่วยกันทำใหม่ก็ได้ กว่าจะแข่งจริงก็ช่วงบ่ายนู่น ไปนอนพักก่อนดีกว่านะพี่" เสียงนุ่มๆ ของมันทำให้ผมใจเย็นลงอย่างประหลาด ผมถอนหายใจยาว ปิดสวิตช์หุ่นยนต์แล้วเก็บใส่กล่อง "เออ... พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน" ผมลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่มันไม่คาดคิด "คิน... ไปสูดอากาศข้างนอกกับกูป่ะ?" มันทำหน้างงตาโต "ฮะ? ที่ไหนพี่?"
ผมเดินนำมันเลี่ยงทางเดินหลัก แอบขึ้นไปตรงบันไดหนีไฟที่ลับตาคน จนกระทั่งผลักประตูเหล็กหนักๆ โผล่ออกมาบน ดาดฟ้าของตึกวิศวะ ลมกลางคืนปะทะหน้าจนรู้สึกสมองปลอดโปร่งขึ้นมาทันที แสงไฟจากตึกระฟ้าในกรุงเทพฯ ระยิบระยับอยู่เบื้องหน้า เราสองคนยืนพิงขอบระเบียง รับลมเย็นๆ กันเงียบๆ ผมรู้สึกสงบลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "พี่... วันนี้พี่เป็นอะไรเหรอ? ดูไม่เหมือนพี่กี้ที่ผมรู้จักเลย" คินรวบรวมความกล้าถามขึ้นมา ผมเงียบไปพักใหญ่ จ้องมองแสงไฟบนถนนเบื้องล่าง "พี่ก็ไม่รู้ว่ะคิน... พี่แค่กลัวมั้ง" "กลัว? กลัวไรเหรอพี่?" มันขมวดคิ้วสงสัย "พี่กลัว... กลัวว่าจะชอบผู้ชายอ่ะ..." ผมระบายออกมาตรงๆ ความลับที่อัดอั้นอยู่ในอกถูกพ่นออกมาพร้อมลมหายใจ "ชอบผู้ชายแล้วผิดยังไงอ่ะพี่? ตอนผมเริ่มชอบ... ผมไม่เห็นจะกลัวเลย รู้สึกดีด้วยซ้ำ" "รู้สึกดียังไงวะ? มึงไม่กลัวคนล้อเหรอ?" ผมหันไปมองหน้ามันตรงๆ "รู้สึกเป็นอิสระดีพี่ เหมือนได้เป็นตัวเองจริงๆ ใครจะล้อก็ไม่เห็นต้องสนใจเลย เราไม่ได้ไปทำให้ใครเดือดร้อนนี่นา" คินตอบด้วยน้ำเสียงซื่อตรงและแววตาที่มั่นคงเกินความคิดของเด็ก ป.4
ผมนิ่งอึ้งสักพัก... คำพูดของเด็กโฆษณานมคนนี้กลับมีน้ำหนักมหาศาลจนผมเริ่มคิดตาม ความเป็นผู้ใหญ่ในตัวมันปลดล็อกความกลัวในใจผมไปทีละนิด จนผมตัดสินใจกลั้นใจขอสิ่งหนึ่งที่ค้างคามาตลอด "คิน... พี่ขอลองจูบหน่อยดิ อยากรู้ว่าตัวเองจะชอบมั้ย" คินดูลังเลไปครู่หนึ่ง มันถามกลับเบาๆ "ถ้าลองแล้วพี่ไม่ชอบ... พี่จะรังเกียจผมป่ะ? จะผลักผมเหมือนเมื่อเช้ามั้ย?" "ไม่รังเกียจหรอก พี่สัญญา" ผมตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น คินพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม แสงจันทร์เลือนลางทำให้เห็นแววตาสั่นระริกของมัน ผมโน้มตัวลงใช้ริมฝีปากแตะกับกลีบปากนุ่มๆ ของคินเบาๆ... วินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน สัมผัสนุ่มนวลที่ได้รับมันปลดล็อกทุกอย่างในใจผม ความกลัวหายไปสิ้น เหลือเพียงความโหยหา ผมกล้าที่จะแทรกลิ้นเข้าไปในปากอุ่นๆ ของมัน คินตอบรับอย่างรู้งาน เราโอบกอดกันแน่นท่ามกลางลมเย็นๆ บนดาดฟ้า เสียงลมหายใจสลับกับเสียงดูดดื่มแลกลิ้นกันจนผมเคลิ้มเหมือนฝัน รสชาติหวานล้ำที่ได้รับมันดีกว่าจูบกับผู้หญิงในจินตนาการของผมเสียอีก
เราจูบกันอยู่เนิ่นนานจนกระทั่งผมผละปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง คินหน้าแดงก่ำ ถามยิ้มๆ "เป็นไงบ้างพี่... สรุปชอบมั้ย?" "เหอะ ปากเหม็นสัส ไม่ยอมแปรงฟัน" ผมแกล้งส่ายหน้าแซว จนมันหน้าบูด "ล้อเล่น... ชอบมากๆ ว่ะ ไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อนเลย ขอบคุณนะมึง" คินยิ้มแป้นจนตาปิด มันโผเข้ากอดเอวผมแน่น เอาหน้าซุกที่อกผมอย่างออดอ้อน ผมรู้สึกผูกพันธ์อย่างบอกไม่ถูก อยากจะเจอมันอีกเรื่อยๆ เลยถามมันเล่นๆ "คิน... ถ้าค่ายจบแล้ว ว่างมาไปเที่ยวบ้านพี่บ้างได้มั้ย?" "บ้านพี่อยู่กรุงเทพเหรอ?" คินเงยหน้าขึ้นมาถาม "ใช่... ทำไมเหรอ?" ผมทำหน้างง "คือ... บ้านผมอยู่เชียงใหม่เลยพี่" มันพูดเสียงอ่อย "จริงดิ! เหี้ยเอ๊ย โคตรไกลเลยมึง! ทำไมมาค่ายไกลถึงนี่วะ?" ผมอุทานอย่างตกใจ "ก็ผมชอบหุ่นยนต์อ่ะ เห็นมีจัดค่ายที่นี่เลยขอให้พ่อสมัครให้และมาส่ง... แต่ถ้าได้มากรุงเทพฯ อีก ผมจะลองขอพ่อไปบ้านพี่นะ" "งั้นไม่ต้องละ!" ผมบอกเสียงแข็งจนคินหน้าเสีย "ทำไมอ่ะพี่?" "เดี๋ยวกูไปเที่ยวหามึงเองก่อนเปิดเทอม แล้วเดี๋ยวไปนอนบ้านมึงด้วย" ผมพูดออกไปพร้อมรอยยิ้ม คินเปลี่ยนสีหน้าเป็นดีใจสุดขีด มันกระโดดโลดเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่น "จริงนะพี่! สัญญาแล้วนะ! ผมจะรอนะคร้าบบบ!" เราจูงมือกันเดินลงจากดาดฟ้ากลับไปยังห้องนอนรวมด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปสิ้นเชิง
ที่ห้องนอนรวม พอไฟปิดลงสนิท เราสองคนนอนเบียดกันอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน คินถามเสียงเบา "พี่ไม่อาบน้ำเหรอ?" "ค่อยอาบพรุ่งนี้เช้าทีเดียวว่ะ ขี้เกียจละ ทำไมอ่ะ? เหม็นกูเหรอ?" "ไม่เหม็นๆ หอมมาก แต่คือ... วันนี้ผมยังไม่ได้กิน 'น้ำหวาน' พี่เลย" คินกระซิบแบบอายๆ "ขี้เกียจเดินไปห้องน้ำละดิ... กินตรงนี้เลยมั้ยล่ะ?" "ได้เหรอพี่? ไม่กลัวคนเห็นเหรอ?" มันถามอย่างตื่นเต้น "ลองดูดิ... เบาๆ นะมึง อย่าให้เปื้อนผ้าห่มล่ะ" ผมจัดการถกกางเกงนอนลง คินไม่รอช้ามุดหัวหายเข้าไปใต้ผ้าห่มทันที สัมผัสจากปากนุ่มๆ ที่ครอบลงบนส่วนล่างของผม ทำเอาผมต้องกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้เผลอครางออกมา คินดูดเลียอย่างเอร็ดอร่อยเหมือนเด็กกำลังเลียไอติมแท่งโปรด ผมลูบผมนุ่มๆ ของมันไปด้วยความเคลิ้ม มองไปรอบๆ เห็นเงาร่างคนอื่นนอนหลับกันหมดแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่ามุมห้องนี้กำลังมีกิจกรรมที่เร่าร้อนที่สุดเกิดขึ้น ในที่สุดผมก็ปล่อยน้ำรักออกมาเต็มปากคินจนมันสำลักเบาๆ มันมุดกลับขึ้นมาเช็ดปากแล้วขอบคุณผมยกใหญ่ ก่อนจะนอนหอบกอดแขนผมไว้แน่นด้วยความสุขสุดๆ
"พี่... ผมไม่อยากหลับเลยอ่ะ" คินพูดขึ้นมาดื้อๆ "ทำไมวะ?" "ไม่อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆ เลย... ไม่อยากแยกกับพี่" เสียงมันเริ่มสั่นและมีเสียงสะอื้นตามมา ผมใจหายวูบ ฝืนตอบกลับแบบไม่ร้องตาม "เอางี้... งั้นคืนนี้ไม่ต้องนอนกันป่ะ? อยู่คุยกันทั้งคืนไปเลย" "จริงป่ะพี่? แล้วพรุ่งนี้พี่จะเขียนโค้ดต่อไหวเหรอ?" คินถามพลางปาดน้ำตา "กูโยนเกมแล้วสัส ได้แค่ไหนแค่นั้น กูมาค่ายแก้เบื่อเฉยๆ ไม่ได้สนใจคะแนนเหี้ยไรนั่นหรอก... หรือมึงอยากได้?" "ไม่พี่... อยากคุยกับพี่มากกว่า" มันตอบเสียงใส คืนนั้นทั้งคืน เราสองคนนอนกอดกันกระหนุงกระหนิง คุยกันทุกเรื่องตั้งแต่เรื่องเกม การ์ตูน ยันเรื่องที่โรงเรียน เป็นคืนสุดท้ายของค่ายที่อบอุ่นและมีความหมายที่สุดในชีวิตของผม หุ่นยนต์จะวิ่งได้มั้ยผมไม่สนอีกต่อไป... เพราะตอนนี้ผมได้สิ่งที่สำคัญกว่านั้นมาอยู่ในอ้อมกอดของผมแล้ว...
|