แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย ShowDD เมื่อ 2026-3-14 08:15
ช่วงพัก ผมเดินถือจานข้าวสายตามองหาที่นั่งที่เดิม แต่แล้วฝีเท้าผมก็ต้องชะงักกึก หัวใจเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ภาพตรงหน้าคือพี่จอย... พี่สตาฟคนสวยที่ผมแอบเพ้อถึงกำลังเดินหัวเราะร่ามากับผู้ชายร่างสูงในชุดนักศึกษาคณะเดียวกัน มือขวาของหมอนั่นโอบกอดคอพี่จอยไว้อย่างแสดงเจ้าของ แล้วสลับมาจูงมือกันแน่นจนไม่มีช่องว่าง "เชี่ย..." ผมพึมพำออกมาคำเดียว ความรู้สึกเหมือนโดนหุ่นยนต์ที่ตัวเองสร้างขึ้นมาพุ่งชนกลางอกจนจุกไปหมด "อ้าวพี่... เป็นไรอ่ะ? ยืนค้างเป็นหุ่นติดบักเลยนะ" เสียงกวนตีนของคินดังขึ้นข้างๆ มันมองตามสายตาผมไปจนเจอต้นเหตุ "โถ่... พี่จอยเขามีเจ้าของแล้วว่ะพี่ ทรงนี้แฟนชัวร์ กอดแน่นขนาดนั้นคงโดนจัดหนักมาทุกคืนแล้วมั้ง" "ไอ้คิน! มึงหุบปากไปเลยสัส!" ผมตวาดมันเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง ผมหงุดหงิดจนมือสั่น "มึงเลิกทำตัวลามกสักแปป ไม่ได้เหรอวะ? คนเขากำลัง... กำลัง..." "กำลังอกหักเหรอ?" มันต่อประโยคให้พลางยิ้มกึ่งล้อกึ่งสงสาร "อย่าเศร้าไปเลยพี่ นมพี่จอยมันก็แค่ก้อนเนื้อ แต่ไข่ของผมมันของจริงนะพี่... ถ้าพี่เหงา เดี๋ยวคืนนี้ผมช่วยให้พี่ลืมพี่จอยไปเลย เอาป่ะ?" "ไปไกลๆ ตีนกูเลยไอ้เด็กเหี้ย! กูไม่ใช่เพื่อนเล่นนะเว้ย!" ผมกระแทกจานข้าวลงบนโต๊ะแล้วเดินหนีออกมาทันที ความรู้สึกโกรธตัวเองที่ดันไปหวังลมๆ แล้งๆ มันทำให้ผมอยากจะระเบิดอารมณ์ใส่ทุกอย่าง
บรรยากาศการเขียนโปรแกรม ในช่วงเย็นแม่งโคตรตึงเครียด ผมนั่งจ้องหน้าจอไอแพดจนตาจะถลน พยายามเขียนคำสั่งควบคุมทิศทางให้หุ่นยนต์วิ่งตามรีโมทที่มีแถมมาให้ แต่สมองผมแม่งดันไม่รักดี ภาพพี่จอยกับแฟนมันวนเวียนเข้ามาทำลายสมาธิตลอดเวลา "เชี่ยเอ๊ย! ทำไม Error วะ!" ผมสบถออกมาแรงๆ เมื่อกดรันโค้ด แล้วหน้าจอแดงเถือก บักเต็มไปหมดจนผมแก้ไม่ถูก หงุดหงิดจนอยากจะปาไอแพดทิ้ง "ใจเย็นพี่กี้... พี่ลืมตรงบรรทัดนี้มั้งครับ?" คินที่นั่งข้างๆ ชะโงกหน้ามาดู มันคว้าไอแพดไปจากมือผมแล้วรัวนิ้วลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว "เนี่ย... พี่ประกาศตัวแปรผิดด้วย หงุดหงิดจนเบลอไปหมดแล้วนะพี่" ผมอึ้งไปเลยเมื่อเห็นคินมันไล่แก้ Code อย่างชำนาญ แววตามันตอนจ้องหน้าจอแม่งนิ่งและดูเป็นผู้ใหญ่กว่าตอนกวนตีนผมหลายเท่า "เสร็จละ... ลองรันดูพี่" ผมกดรันโปรแกรม... ผลปรากฏว่าหุ่นยนต์วิ่งไปตามที่บังคันอย่างไหลลื่นไม่มีสะดุด "มึง... มึงแก้ได้ไงวะ?" ผมมองมันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เด็ก ป.4 เหี้ยอะไรวะ แก้ Error ที่ผมงมมาเป็นชั่วโมงได้ในนาทีเดียว "มึงแม่ง... ไม่ธรรมดาจริงๆ ว่ะคิน" "ก็บอกแล้วไงว่าผมอัจฉริยะ" มันยิ้มแฉ่งพลางยักคิ้วให้ผมอย่างผู้ชนะ "แต่ตอนนี้ผมอยากเป็นคนแก้ 'เศร้า' ให้พี่มากกว่า" "กูไม่ได้เศร้าเว้ย! แค่หงุดหงิดที่เขียนโค้ดไม่ผ่านเฉยๆ มึงอย่ามโน" ผมรีบปฏิเสธเสียงแข็ง พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาขรึมเหมือนเดิม ทั้งที่ข้างในใจยังแกว่งๆ เพราะโดนเด็กมันจี้ใจดำเข้าอย่างจัง "อ๋อเหรอครับ... หงุดหงิดจนหน้าแดง หงุดหงิดจนตาละห้อยมองตามพี่จอยเนี่ยนะ?" มันทำเสียงล้อเลียน "เชื่อก็โง่ละพี่ อาการพี่แม่งออกชัดยิ่งกว่า Error ในโค้ดอีก" "เออไอ้สัส! รู้ดีนักนะมึง" ผมด่ามันไปทีแบบไม่จริงจังนัก พลางก้มมองบรรทัดคำสั่งที่คินเพิ่งแก้ให้ สลับกับแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าของมันที่กำลังฮัมเพลงอย่างสบายใจ ความรู้สึกรำคาญที่เคยมีมันเริ่มจางไป เปลี่ยนเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่เข้ามาแทนที่... จริงๆ แล้วไอ้เด็กนี่มันก็แค่ 'เด็กเนิร์ด' คนหนึ่งที่สนใจและบ้าเทคโนโลยีเหมือนกันกับผม แถมยังมองเห็นจุดผิดพลาดที่คนอื่นมองข้ามได้เหมือนกันเปี๊ยบ มันเหมือนผมได้เห็นตัวเองในร่างเด็ก... ร่างที่ยังมีความสดใสและกล้าแสดงออกมากกว่าผมในตอนนี้ เออ... มึงก็เป็นเด็กเนิร์ดที่พอคุยรู้เรื่องอยู่เหมือนกันนะเนี่ย ผมนึกในใจพลางแอบยอมรับในตัวมันมากขึ้นกว่าเดิม โดยที่ความฉลาดของมันเริ่มจะดึงดูดความสนใจของผมไปจากพี่จอยได้ทีละนิดแบบไม่รู้ตัว
พอเริ่มค่ำ เราสองคนก็หอบข้าวของเตรียมจะไปอาบน้ำกันในห้องน้ำที่ประจำของเราเหมือนอย่างเคย แต่ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรแปลกๆ ให้ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมเท่าไหร่ "พี่... คืนนี้ไม่ต้องรีบแล้วนะ เราอาบด้วยกันเหมือนเมื่อเช้าเหอะ" คินชวนผมตอนที่คนอื่นเริ่มเข้านอนกันหมดแล้ว ผมที่อารมณ์ยังค้างคาจากเรื่องพี่จอยเลยเออออไปกับมันเพราะอยากหาที่สงบๆ พักสมอง พอเข้าห้องน้ำล็อคกลอนเสร็จ คินก็ถอดเสื้อผ้าออกทันที "พี่... ชักพร้อมกันอีกรอบป่ะ?" "วันนี้กูไม่มีอารมณ์ว่ะคิน... มึงทำไปเหอะ" ผมพิงหลังกับกำแพงห้องน้ำเย็นๆ หลับตานึกถึงความผิดหวังเมื่อกลางวัน "งั้นเดี๋ยวผมช่วยให้พี่ 'มีอารมณ์' เอง..." ผมสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงมือนุ่มๆ ของมันที่เอื้อมมาปลดกางเกงผมออก คินย่อตัวลงตรงหน้าผม มันใช้มือเล็กๆ รูดรั้งแก่นกายของผมที่ยังอ่อนตัวอยู่เบาๆ ความอุ่นจากฝ่ามือมันทำให้ผมเริ่มใจสั่น "คิน... มึงจะทำอะไร?..." ผมถามเสียงสั่น "ชู่ววว... อยู่เฉยๆ เหอะพี่" มันเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ผม แววตาซุกซนหายไปเหลือแต่ความต้องการบางอย่าง คินเริ่มใช้ลิ้นอุ่นๆ แตะลงที่ส่วนปลายของผมเบาๆ ผมสะดุ้งสุดตัว ความเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่างเหมือนโดนไฟดูด "ซี๊ดดด... คินหยุด... มันเสียว..." ผมครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ พยายามดันหัวมันออก แต่ลิ้นเล็กๆ ของมันเริ่มห่อหุ้มและดูดดึงส่วนปลายของผมอย่างเป็นจังหวะ มันนุ่มนวลและตื่นเต้นกว่าที่ผมจินตนาการไว้มาก ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับของผมมาก่อนเลยในชีวิต จนผมเผลอเอามือขยำหัวมันไว้แน่น จังหวะที่ปากมันครอบลงมาจนสุดโคนทำเอาผมสั่นแทบบ้า
มือนุ่มๆ ของมันอีกข้างก็ยังทำงานไม่หยุด คินเอื้อมมือมาจับประครองของผมให้ตั้งตรงใส่ปากนุ่มๆ ของมันอยู่ตลอด แถมชักเบาๆ แถวโคนของผมไปด้วย สลับกับชักจู๋เล็กๆ ของตัวเองตามบ้าง ผมสับสนไปหมด แต่ร่างกายมันตอบสนองไปเอง ผมเริ่มรูดรั้งแท่งของตัวเอง และโยกเอวสวนตามจังหวะปากเล็กๆ ที่กำลังดูดกลืนของผม เสียงเฉอะแฉะในห้องน้ำแคบๆ กับกลิ่นสบู่ทำให้อารมณ์ผมพุ่งทะลุปรอท ภาพพี่จอยหายไปจากหัวอย่างสิ้นเชิง เหลือแต่ภาพเด็กหน้าหวานตรงหน้าที่กำลังตั้งใจใช้ปากปรนเปรอผมอย่างชำนาญ จนเผลอเปลี่ยนจากขยำเป็นเอามือลูบผมนุ่มๆ ของคินด้วยความเอ็นดู รู้สึกดีแบบที่ไม่เคยสัมผัสที่ไหนมาก่อนเลย "อ่าา... คิน... จะออกแล้ว..." ผมเกร็งตัวจนสุดก่อนจะจิกหัวและปล่อยน้ำรักขาวขุ่นพุ่งเข้าไปในปากอุ่นๆ ของมัน คินรวบดูดกลืนกินน้ำหวานทุกหยดอย่างไม่รังเกียจก่อนจะผละออกมาแล้วชักของตัวเองรัวเร็วตามจนน้ำใสๆ ของมันพุ่งออกมาเปื้อนหน้าขาผม เราสองคนยืนหอบหายใจรดกัน น้ำลายใสๆ ยังยืดติดอยู่ที่ปลายลิ้น ผมมองเด็กตรงหน้าที่ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ "เป็นไงพี่... ลืมพี่จอยยัง?" "เออ... ไอ้... ไอ้เด็กเวร..." ผมพูดอะไรไม่ออก ได้แต่รีบตักน้ำล้างตัวแล้วพากันเดินกลับห้องนอน พยายามฝืนทำตัวให้เป็นปกติที่สุดตอนล้มตัวลงนอนข้างมัน แต่ในใจผมรู้ดีว่า... ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ผมเผลอหันไปมองเสี้ยวหน้าของมันท่ามกลางความมืด ปล่อยให้มันนอนกอดแขนผมต่อแบบไม่บ่นสักคำ แล้วคำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว นี่กูติดใจไอ้เด็กนี่เข้าให้แล้วจริงๆ เหรอวะเนี่ย? ผมเอื้อมกุมมือนุ่มๆ ของคิน ใช้นิ้วบีบสลับถูเบาๆ เคลิ้มจนหลับอย่างสบายใจไปทั้งแบบนั้นเลย...
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-3-11 18:33:40
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-3-11 19:20:33
โพสต์ 2026-3-11 21:39:50
โพสต์ 2026-3-12 03:41:07
โพสต์ 2026-3-12 09:53:31