แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย shinecaraff เมื่อ 2026-3-10 08:01
มังกรขาวออกโรง: "หมัดเหล็กไหลทะลวงเมือก" พี่อาร์ม อย่าไปฟังมัน! ตั้งสติไว้! เมฆตะโกนก้องพลางก้าวขึ้นมาขวางหน้าอาร์ม นวมเสริมเหล็กไหลเปล่งแสงสีเงินจางๆ ออกมาข่มขวัญอสูร 'ไอ้อสูรชั้นต่ำ! มึงคิดจะงาบนายหัวกูเหรอ... ข้ามศพกูไปก่อนเถอะ! เมฆพุ่งตัวเข้าใส่พญากลิ้งดงด้วยความเร็วประดุจสายฟ้า หมัดขวาที่อาบด้วยพลังกำแพงแก้วเจ็ดชั้นซัดเข้าใส่ร่างกลมโตนั่นเต็มแรง 'เปรี้ยง!' แรงปะทะทำให้เมือกเขียวๆ กระเด็นว่อน แต่มันกลับไม่ระคายเคืองร่างของอสูรร้ายตัวนี้เลย ปืนอาคมพิฆาต: "Beretta แผลงฤทธิ์" เมฆ ถอยออกมา!' อาร์มคำรามลั่นสะบัดศีรษะไล่ความมึนงง เขากระชับปืน Beretta 92FS ด้วยสองมือมั่น แผงอกหนาสีน้ำผึ้งกระเพื่อมขึ้นลงด้วยโทสะ 'มึงอยากกินนักใช่ไหม... งั้นกินกระสุนอาคมกูไปก่อนแล้วกัน! 'ปัง! ปัง! ปัง!' เสียงปืนแผลงฤทธิ์ถล่มใส่ดวงตารอบตัวของพญากลิ้งดง กระสุนจุ่มน้ำมนต์หัวระเบิดเข้าเป้าทุกนัดจนเกิดควันสีขาวพุ่งพวยออกมาพร้อมเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ทำเอาแก้วหูแทบแตก กลลวงอสูร: "หมอกกามคลุมขนำ" เมื่อเห็นท่าไม่ดี พญากลิ้งดงสะบัดหนวดเมือกฟาดขนำจนไม้ลั่นเปรี๊ยะ ก่อนจะพ่นหมอกสีขาวขุ่นหนาทึบออกมาทางรูขุมขนรอบตัว 'พวกมึง... ทนแรงกำหนัดของข้าได้แค่ไหนเชียว! หมอกร้ายเข้าปกคลุมจนอาร์มและเมฆมองไม่เห็นหน้ากันเอง ความร้อนรุ่มที่เคยหายไปกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน อาร์มรู้สึกเหมือนมีมือล่องหนนับสิบมาลูบไล้ไปตามแผงอกและไรขนหน้าท้อง ส่วนเมฆก็เริ่มรู้สึกอ่อนแรง ขาเริ่มสั่นเพราะแรงอารมณ์ที่ถูกจุดขึ้นด้วยหมอกปีศาจ!ท่ามกลางหมอกขาวขุ่นที่ส่งกลิ่นหอมเอียนชวนคลื่นเหียน นายหัวอาร์ม รู้สึกเหมือนร่างกายถูกไฟเผาผลาญจากข้างใน มัดกล้ามเนื้อสีน้ำผึ้งที่เคยทรงพลังบัดนี้สั่นสะท้านด้วยแรงกำหนัดอาคมที่พญากลิ้งดงจงใจพ่นเข้าใส่ทำให้ท่อนลำอวบยาวที่เป้ากางเกงตึงเขม็งจนปวดหนึบ สติของราชสีห์หนุ่มเริ่มพร่าเลือนจนนิ้วที่กุมไกปืน Beretta เริ่มอ่อนแรง พันธนาการอสูร: "ร่างยักษ์ในเงามืด" ทันใดนั้น! หนวดเมือกเส้นหนาใหญ่พุ่งแหวกหมอกออกมาดุจแส้ทมิฬ มันรัดเข้าที่ข้อเท้าและเอวหนาของอาร์มอย่างรวดเร็ว โอ๊ะ อาร์มร้องครางในลำคอเมื่อถูกแรงมหาศาลกระชากจนร่างยักษ์ล้มลงกระแทกพื้นขนำ อึ๊กก! ร่างของเขาถูกลากถูไปกับพื้นไม้เข้าสู่เงามืดที่พญากลิ้งดงกางหนวดรอนับสิบเส้น! 'ซึ่ดดด... มานี่... มาเป็นของข้า... มหาเทพเอ๋ย!' เสียงของมันสั่นระริกด้วยความหื่นกระหาย หนวดเส้นหนึ่งม้วนรัดผ่านไรขนหน้าท้องลงไปเค้นคลึงที่เป้ากางเกงยีนส์ของอาร์มอย่างบ้าคลั่ง แรงบีบคั้นทำให้อาร์มเสียวซ่านจนหน้าเหยเก แล้วหนวดเมือกทรงพลังอีกหลายเส้นม้วนเกี่ยวกระชากกางเกงยีนส์ของอาร์มจนกระดุมและซิปกางเกงฉีกขาดกระจุย แล้วถูกดึงถลกออกโยนทิ้งขว้างอย่างไม่ใยดี กางเกงในบ็อกเซอร์ถูกฉีกกระชากขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ขาแกร่งถูกจับถ่างออกกว้างเตรียมรับบทลงทัณฑ์สูบวิญญาณ! หนวดเมือกหลายเส้นเริ่มพันม้วนรัดไปตามท่อนขาแกร่ง อาร์มพยายามเอาปืนจ่อยิงแต่โดนหนวดอีกหลายเส้นม้วนรัดเข้าที่ข้อมือกดลงกับพื้นจนปืนหลุดมือ อาร์มชะโงกหัวขึ้นมามองก็เห็นพญากลิ้งดงกำลังเอาปากท่อเนื้อน่าเกลียดนั่นสวมดูดเข้าที่ท่อนลำอวบยาวของเขา อาร์มหน้าซีดเผือด ไอ้เชี่ย อย่านะเว้ย อย่ายุงกับควยกู ปล่อยกู อาร์มดิ้นกระชากแขนขาสุดแรงแต่หนวดเมือกรัดแขนขาเขาแน่นหนึบ ยิ่งดิ้นมันยิ่งรัดแน่น ปากท่อเนื้อนั่นดูดเอาท่อนลำอวบยาวของอาร์มทีเดียวมิดโคนแล้วออกแรงดูดจ๊วบๆอย่างแรง ปากที่ซ้อนอยู่ข้างในอีกทีก็อ้าดูดรูดอมหัวบานอวบเต่งของอาร์มอย่างตะกละตะกลาม ซร๊วบ! ซร๊วบ! ม๊วบ ม๊วบ! หนวดที่เหลืออีกมากมายก็เลื้อยถูไถร่างแกร่งสีน้ำผึ้งจนเงาวาวไปด้วยเมื่อกลื่น อ๊ะ อ๊ากกกก อ๊าาาาาา โอ๊ยยยยย ไอ้เชี่ย ปล่อยกู อ๊าาาา ดูดแรงไปแล้ว อ๊าาาาาาา วินาทีนั้น ขนำไม้สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นด้วยเสียงคำรามปนเสียงครางกระเส่าของ นายหัวอาร์ม ที่ถูกอสูรกายรุกรานจุดยุทธศาสตร์อย่างป่าเถื่อน! ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือความสยดสยองที่ผสมปนเปไปกับความอีโรติกสายดำที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ทัณฑ์กามอสูร: "มหาเทพถูกจู่โจม" ร่างยักษ์สีน้ำผึ้งของอาร์มบัดนี้เปลือยเปล่าอย่างสิ้นเชิง ไรขนหน้าท้องที่เคยดุดันบัดนี้อาบไปด้วยเมือกใสวาววับจากหนวดที่เลื้อยผ่าน ขาแกร่งทั้งสองข้างถูกหนวดมหึมาจับถ่างออกกว้างจนเห็น 'มหาเทพสิบสองนิ้ว' ที่ถูกปากท่อเนื้อสีแดงสดของพญากลิ้งดงฮุบกลืนเข้าไปจนมิดโคน! 'ซร๊วบ! ม๊วบ! ม๊วบ!' เสียงแรงดูดมหาศาลดังสนั่นสะท้อนก้องขนำ แรงรีดเร้นจากปากอสูรนั้นรุนแรงและร้อนรุ่มจนอาร์มตาเหลือกค้าง แผ่นหลังหนาแอ่นจนพ้นพื้นไม้ ร่างกายสั่นกระตุกยึกๆ ตามจังหวะการรูดอมที่ตะกละตะกลาม 'อ๊าาาาา! ไอ้เชี่ย... ปล่อยกู! อ๊ากกกก เสียว... เสียวหัวใจจะขาดแล้ว!' อาร์มตะโกนลั่น ใบหน้าคมสันเหยเกด้วยความเสียวซ่านปนทรมานที่ถูกรีดเร้นพลังชีวิตผ่านทางน้ำกาม! มังกรขาวฝ่าหมอก: "มวยไทยแผลงฤทธิ์" พี่อาร์ม!!! เมฆตะโกนลั่นเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มที่ตนเพิ่งมอบ 'วารีพิสุทธิ์' ให้ถูกลากหายไป เมฆพยายามตะเกียกตะกายฝ่าหมอกร้าย แต่ยิ่งขยับร่างกายเขาก็ยิ่งร้อนรุ่มจนแทบจะยืนไม่อยู่ ไหนจะพวกสมุนกลิ้งดงที่ดาหน้าเข้ามาขวางทาง และคิดจะดูดกลืนท่อนลำอวบขาวของเมฆอีกคน เมฆทั้งวาดลวดลายมวยไทย หมัด เท้า เข่า ศอก ไม้ได้หยุดหย่อนจนเหงื่อท่วมตัวเพื่อที่จะรีบเข้าไปช่วยอาร์ม ในขณะที่ทีมช่วยเหลือ อย่างพรานไกร ช่างยอด และสารวัตรกล้า ก็ไม่ต่างกัน ไอ้เชี่ยพวกนี้ทำไมมันเยอะขนาดนี้วะเนี่ย ยอดสบถลั่น พลางฟาดประแจเลื่อนใส่พวกกลิ้งดงดังผัวะๆ พรานไกรก็ยิงลูกซองใส่จนแทบจะหมดกระสุน สารวัตรกล้ายิ่งหนักควงมีดฟาดฟันจนซากพวกกลิ้งดงกลาดเกลื่อนแต่มันก็ยังมาไม่หยุด เสื้อผ้าแต่ละคนโดนพวกกลิ้งดงใช้หนวดเกี่ยวทึ้งจนขาดวิ่น เหลือแต่กางเกงขาดๆจนมองเห็นกางเกงในที่ตุงแน่นไปด้วยท่อนลำอวบ พวกกลิ้งดงมันพยายามจะเข้ามาสูบดูดน้ำกามจนไม่สามารถปลีกตัวไปช่วยอาร์มได้ กล้าได้แต่ตะโกนลั่น ไอ้อาร์ม ไอ้เมฆ อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ พวกกูกำลังไปช่วย อาร์มที่ตอนนี้โดนหนวดเมือกรวบช่วงเอวดึงขึ้นจนตัวลอยทั้งยังโดนปากท่อเนื้อดูดดึงท่อนลำจนร่างกระตุกข้อมือข้อเท้าก็โดนหนวดรัดขึงกับพื้นจนร่างแอ่นเป็นท่าสะพานโค้ง ได้แต่ร้องครางลั่นด้วยความเสียวซ่านสุดทรมาน อ๊ากกกกก หัวควยกู อ๊าาาาา ดูดแรงไปแล้ววว อ๊าาาาา สะ เสียวหัวควยชิปหายเลย กะ กู จะ ไม่ไหวแล้ว อู๊ยยยยย
สมรภูมิกามอสูร ณ ขนำตีนเขา บัดนี้กลายเป็นโรงนรกที่อาบไปด้วยเมือกคาวและแสงวาบจากอาวุธลงอาคม! เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงปืนลูกซองคำรามแข่งกับเสียงครวญครางที่น่าเวทนาของนายหัวร่างยักษ์ มังกรขาวพิฆาต: "แม่ไม้มวยไทยสยบอสูร" ถอยไปสิวะ ไอ้พวกหน้าขน! เมฆคำรามลั่น วาดลวดลายมวยไทยโบราณที่ได้รับถ่ายทอดมา หมัดเสริมเหล็กไหลซัดเข้าหน้าพวกสมุนกลิ้งดงจนหน้ายุบ บิดตัวกระโดด 'เข่าลอย' กระแทกเข้ากลางลำตัวกลมๆ จนแตกโพล๊ะ! เหงื่อไหลโชกท่วมแผ่นหลังขาวนวล เมฆหอบหายใจรัวรินเพราะต้องต้านทานทั้งพวกสมุนและหมอกกามที่ทำให้ท่อนลำอวบขาวของเขาเริ่มแข็งขึงเสียดสีกับกางเกงที่ขาดวิ่น 'พี่อาร์ม! รอผมก่อน!' เมฆเห็นเงาร่างยักษ์สีน้ำผึ้งของอาร์มถูกหนวดมัดเอวโยงขึ้นจนตัวลอยค้างฟ้า ในท่าสะพานโค้งที่น่าอดสูและสยิวกิ้วที่สุด! ทัณฑ์ทรมานกลางอากาศ: "มหาเทพถูกรีดเร้น" อ๊ากกกกก! หัวควยกู! อ๊าาาาา!' เสียงอาร์มร้องลั่นป่า ร่างยักษ์บิดเร่ากลางอากาศโดยมีหนวดเมือกรัดขึงแขนขาไว้สี่ทิศ ปากท่อเนื้อของพญากลิ้งดงยังคงฝังติดแน่นอยู่กับท่อนลำอวบยาว ทั้งยังออกแรงดูดจ๊วบๆ จนท่อนลำอวบยาวสีน้ำผึ้งสั่นระริก แรงดูดนั้นมหาศาลจนอาร์มรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกมาทางหัวบานอวบเต่ง 'ส... เสียว... เสียวจนจะขาดใจตายอยู่แล้ว! อู๊ยยยยย! น้ำกามเริ่มปรีดออกมาทีละนิดตามแรงรีด พญากลิ้งดงส่งเสียง 'ซึ่ด... ซึ่ด...' อย่างพึงใจ ดวงตามากมายรอบตัวมันเบิกกว้าง เตรียมรับหยาดน้ำผึ้งเดือนห้าที่จะพุ่งทะลักออกมาในไม่ช้า!อาร์มที่พยายามอดกลั้นจนถึงขีดสุดแล้ว แต่ในที่สุด ธารกามหลั่งไหล: "น้ำผึ้งเดือนห้าพุ่งทะลัก" อ๊ะ จะ ทะ ทน ไม่ อ๊าาาาา ตะ แตก แตกแล้ว!!! อาร์มคำรามลั่นจนเส้นเลือดที่ลำคอและขมับปูดโปน น้ำกามรสเลิศปานน้ำผึ้งเดือนห้าก็พุ่งทะลักออกมาหลายสิบระลอก ร่างยักษ์สีน้ำผึ้งเกร็งกระตุกสะท้านในท่าสะพานโค้งกลางอากาศ น้ำกามขาวขุ่นมหาศาลพุ่งทะลักออกจากลำอวบยาวระลอกแล้วระลอกเล่า ปากท่อเนื้อด้านในของพญากลิ้งดงที่ดูดหนึบหนับที่หัวบานอวบเต่งก็ดูดกินน้ำกามแสนอร่อยที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตนั้นอย่างบ้าคลั่ง จนเสียงดัง 'ซร๊วบ! ซร๊วบ! หัวควยที่น้ำกามพุ่งไม่หยุดยังคงโดนปากข้างในดูดสูบไม่หยุดจนอาร์มสั่นระริกไปทั้งตัว อาร์มรู้สึกได้ว่าน้ำกามถูกดูดไหลออกไปตามท่อลำอวบยาวไม่หยุดหย่อน อ๊ะ อ๊ากกกก มะ มันดูดเอาน้ำกามออกไปไม่หยุดเลย อ๊าาาา สะ เสียวไปหมดแล้ว อ๊าาาา หยุดมันที อ๊ากกกกกกกกก! อาร์มที่อยู่ในท่าสะพานโค้ง ตัวกระตุกยึกๆ แรงรีดเร้นลึกไปถึงโคนขาหนีบทำให้อาร์มเสียวจนสติหลุดลอย นัยน์ตาคมกริบเริ่มพร่ามัวและลอยคว้างมองไม่เห็นทิศทาง ร่างกายสั่นระริกเหมือนสายธนูที่กำลังจะขาด!ท่ามกลางความสลัวรางของขนำป่า เสียง 'ซร๊วบ... ซร๊วบ...' ดังก้องเขย่าขวัญสลับกับเสียงครางลั่นป่าของนายหัวอาร์มที่บัดนี้กลายเป็น "บ่อทิพย์" ให้พญากลิ้งดงสูบกินอย่างตะกละตะกลาม! กองหนุนนรกแตก: "ประแจ สปาต้า และลูกซอง" ไอ้กล้า! ระวังหลัง! ช่างยอด ตะโกนลั่นพลางฟาดประแจเลื่อนอาคมใส่กลิ้งดงตัวหนึ่งจนปลิ้น เสื้อผ้าของยอดขาดกะรุ่งกะริ่งจนเห็นกล้ามท้องและขอบกางเกงในสีขาวโชว์โลโก้ยี่ห้อดังที่เปียกโชกไม่แพ้กัน สารวัตรกล้า ควงสปาต้าคู่ใจฟันฉับเข้าที่หนวดที่พยายามจะเลื้อยมาเกาะเป้ากางเกงเขา 'แม่มเอ๊ย! มันจ้องแต่จะดูดควยพวกกูอย่างเดียวเลย! พูดไม่ทันขาดคำ อีกสามตัวกลิ้งกระโดดมาจากด้านข้าง กล้าฟันฉับได้แค่ตัวเดียว อีกสองเกาะหมับเข้าที่ต้นขาเปลือยทั้งสองข้างเนื่องจากกางเกงถูกฉีกทึ้งขาดไป หนวดเมือกยั๊วเยี๊ยตวัดชอนไชมุดเข้าขอบขาและขอบเอวกางเกงในอย่างรวดเร็วจนกล้าปัดป้องไม่ทัน กล้าต้องปักปลายมีดสองเล่มลงกับพื้นแล้วเอามือดึงกระชากออกไปแต่พอดึงออกได้ตัวนึงมันก็เพิ่มมาอีกสองสามตัว หนวดเมือกนั้นรัดพันท่อนลำอวบขาวแล้วตวัดจนหัวบานอวบสีชมพูโผล่ออกมาทางขอบขากางเกงในปากท่อเนื้อที่จ้องอยู่ไม่รอช้ามันดูดวูบเข้าไปทีเดียวมิดโคน เฮ้ยย! เชี่ยเอ้ยย กล้าถึงกับสะดุ้งตัวงอกลิ้งดงอีกหลายตัวกลิ้งกระโดดมาเกาะหนุบหนับหนวดรัดพันตามตัวจนกล้าล้มหงายหลัง กล้าพยายามดิ้นหนีมือก็ดึงกลิ้งดงออกจากท่อนลำอวบขาวเป็นพัลวันจนท่อนลำที่สงบเริ่มแข็งขึงขึ้นมาจนตั้งลำชี้ฟ้า กล้าพยายามเอามือข้างหนึ่งปิดท่อนลำตัวเองไว้ มืออีกข้างก็พยายามดึงกลิ้งดงที่เข้ามาดูดท่อนลำไม่หยุดจนเหนื่อย โอ๊ยยย เชี่ยยย เสียวชิปหาบเลย พี่ยอด พี่ไกรช่วยผมที อ๊าาาา พวกมันเยอะเกินไป ทางยอดก็โดนหนวดเมือกเกาะตามตัวตามต้นขาและมีตัวหนึ่งมันกระโดดมาเกาะหมับตรงหน้าท้องแล้วเอาปากท่อเนื้อมุดเข้าไปตรงขอบเอวกางเกงในของยอด แล้วอ้าปากอมดูดเข้าที่หัวบานเต่งและท่อนลำอวบยาวสีน้ำผึ้งของยอดจนมิดโคนทันทีเช่นกัน อุบ๊ะ ไอ้พวกนี้มันกะจะดูดอย่างเดียวไม่กลัวตายเลยโว้ยย ยอดปล่อยตัวที่ดูดให้ดูดไปแต่ประแจเลื่อนอาคมก็ยังฟาดตัวที่พุ่งเข้ามาไม่หยุด เสียวดีว่ะ แดกน้ำกูไปเข้าไปเมื่อไหรเดี๋ยวรู้เรื่อง ส่วนพรานไกรกลับยืนจังก้าใช้ด้ามปืนลูกซองฟาดกระแทกพวกกลิ้งดงจนกระเด็นลอยหวือไปตัวละทิศละทางพลางเดินดุ่มๆไปเตะไป ต่อยไป แต่มีตัวหนึ่งพุ่งกระโดดมาเกาะตรงเป้ากางเกงจากข้างหลังใช้หนวดมุดแหวกขากางเกงในจนอ้าออก แล้วยืดปากเข้าไปครอบดูดท่อนลำอวบหนาดุดันทันที พรานไกรไม่ได้ตกใจอะไรแค่เหลือบมองแล้วแค่นหัวเราะเบาๆ เหอะ ดูดได้ดีแค่นี้ทำอะไรกูไม่ได้หรอกเว้ย ลูกรักของกูดูดได้เสียวกว่าพวกมึงเยอะ ว่าแล้วก็ใช้มือกระชากโยนออกไปพร้อมยิงเปรี้ยงจนตัวมันแตกกระจาย ไกรรีบเดินไปช่วยกล้าที่กำลังจะแย่ แล้วเตะเปรี้ยงเข้าไปจนพวกมันกระเด็นเกือบหมด แล้วกระชากตัวที่ดูดท่อนลำอวบของกล้าอยู่ออกอย่างแรงโยนไปทางยอด ยอดฟาดด้วยประแจเลื่อนอย่างแรงจนมันแบะครึ่ง กล้าลุกนั่งหายใจเหนื่อยหอบ เกือบไปแล้ว อีกนิดเดียวก็จะแตกแล้ว โอยย ไอ้พวกบ้านี้ ไกรดึงกล้าลุกขึ้น แล้วรีบพากันไปช่วยอาร์มที่กำลังจะแย่ แต่ทั้งสามคนถูกล้อมกรอบจนแทบจะขยับไปหาขนำไม่ได้! พวกมึงหลบไป เดี๋ยวกูจัดการเอง ยอดเดินแทรกมาด้านหน้าพร้อมถกกางเกงในลงโดยที่ไอ้ตัวกลิ้งดงยังคงดูดท่อนลำของยอดอย่างเอาเป็นเอาตาย อ๊าาาา นั่นแหละ ดูดแรงๆเลยกูชอบ อ๊าาา มาแล้วๆ อ๊ากกก อยากแดกนักใช่มั้ย รับไปเลยโว้ยยย ยอดตะโดนลั่นพร้อมกับดึงกลิ้งดงตัวที่ดูดควยออกอย่างแรงจนเสียงดัง บล็อกก! พร้อมกับน้ำกามมหาศาลพุ่งกระฉูดออกมากระจายไปทั่วทิศทางตามแรงส่าย น้ำกามที่กระเด็นโดนกลิ้งดงก็แผลงฤทธิ์ทันที มันกัดกร่อนพวกกลิ้งดงจนละลายกลายเป็นก้อนเมือกดำๆ เสียงร้อง กี๊ด กี๊ด ด้วยความเจ็บปวดระงมทั่วบริเวณ พวกกลิ้งดงที่เหลือกลิ้งหนีจนแหวกออกเป็นทาง มังกรขาวพิฆาต: "พลังโกรธจนเลืดขึ้นหน้า"
ตัดกลับมาฝ่ายเมฆ พี่อาร์ม!!!' เมฆคำรามลั่นเมื่อเห็นดวงข่มที่เป็นเนื้อคู่แท้ของตัวเองโดนพญากลิ้งดงสูบกินน้ำกามจนร่างสั่นระริกตาเหลือกลอยครวญครางแทบขาดใจ เมฆโมโหจนเลือดขึ้นหน้า พลังวารีพิสุทธิ์ในตัวก็ปะทุขึ้นราวกับระเบิด! ร่างขาวออร่าของเมฆเปล่งแสงสีทองเรืองรอง ดวงตามังกรหนุ่มวาวโรจน์ด้วยฤทธิ์เดชที่เกิดจากความโกรธ 'ไอ้อสูรจัญไร! มึงดูดผัวกูพอหรือยัง!(เมฆเผลออุทานออกมาด้วยความเดือดดาล) กินหมัดกูไปแทนเถอะมึง!' เมฆพุ่งตัวเหินหาวขึ้นไปหาพญากลิ้งดงที่กำลังเคลิ้มกับรสหวาน สองหมัดเหล็กไหลที่เปี่ยมไปด้วยพลังความโกรธรัวซัดเข้าที่ปากท่อเนื้อนั่นไม่ยั้ง! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ปฏิบัติการกู้ร่าง: "พรานไกรถล่มหนวด" ไอ้กล้า ไอ้ยอด! ไปช่วยเมฆเร็ว! พรานไกร ตะโกนสั่งพลางยัดกระสุนลูกโดดใส่ลำกล้อง พรานรุ่นใหญ่เล็งไปที่หนวดที่ขึงแขนขวาของอาร์มไว้ 'ตูม!!!' หนวดเมือกขาดกระจุย ร่างยักษ์ของอาร์มเริ่มเอียงวูบลงมาทางหนึ่ง สารวัตรกล้า กระโดดฟันหนวดที่ขาอย่างบ้าคลั่ง ส่วนยอดเหวี่ยงประแจเลื่อนทุบกระหน่ำไปตามตัว ปั่ก ปั่ก ไอ้อาร์ม แข็งใจไว้เพื่อน! อย่าเพิ่งตายเพราะเสียวนะโว้ย! กล้าตะโกนเรียกสติเพื่อนรักที่บัดนี้ปากอ้าค้างน้ำลายไหลปนเสียงคราง อาร์มพยายามยื่นมือไปหาปืน Beretta ที่ตกอยู่ใกล้ๆ แต่เรี่ยวแรงแทบไม่มีเหลือ เมฆอาศัยจังหวะที่พญากลิ้งดงกำลังเจ็บปวดจากการถูกต่อยตี กระโดดตัวลอยสูงแล้วใช้ท่าหักงวงไอยรากระแทกศอกใส่กกปากท่อเนื้อของมัน เปรี้ยง! 'กรี๊ดดดดดดด!!!' พญากลิ้งดงร้องเสียงแหลมจนป่าแตก ร่างกลมมหึมาดิ้นพล่านจนปล่อยท่อนลำอวบยาวของอาร์มหลุดออกมาดัง 'บล็อก!' ร่างเปลือยเปล่าของนายหัวยักษ์ร่วงลงสู่พื้นไม้ขนำทันที โดยมีเมฆโผเข้ามารับร่างนั้นไว้ในอ้อมกอด!อาร์มที่อ่อนแรงคว้าปืนที่อยู่ข้างตัวขึ้นเล็งยิงไปที่พญากลิ้งดง เขาเล็งเป้าให้กระสุนวิ่งผ่านเข้าทางปากท่อเนื้อของพญากลิ้งดง เสียงปืน Beretta 92FS แผดคำรามขึ้นสองนัดซ้อน 'ปัง! ปัง!' กระสุนจุ่มน้ำมนต์อาคมพุ่งแหวกอากาศเข้าสู่เป้าหมายอย่างแม่นยำ มันมุดทะลวงเข้าไปในรูของปากท่อเนื้อที่ยังอ้าค้างจากการสูบกิน แรงระเบิดจากข้างในทำให้ร่างกลมมหึมาของพญากลิ้งดงบวมพองก่อนจะส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน วีรบุรุษผู้หมดแรง: "อ้อมกอดของมังกรขาว" ทันทีที่ลั่นไกเสร็จ ร่างยักษ์สีน้ำผึ้งของราชสีห์หนุ่ม ก็ทิ้งดิ่งลงทันที แขนแกร่งที่เคยถือปืนตกลงข้างลำตัว เปลือกตาคมปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจที่หอบรวยรินด้วยความอ่อนล้าถึงขีดสุด 'พี่อาร์ม! พี่อาร์มครับ!' เมฆร้องเรียกพลางรวบกอดร่างเปลือยเปล่าของอาร์มไว้แน่น แผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดกันจนเมฆสัมผัสได้ถึงหัวใจของอาร์มที่เต้นแผ่วลงจากการถูกสูบน้ำกามไปจนเกือบหมดตัว เมฆรีบใช้มนต์วารีพิสุทธิ์ลูบไปที่หน้าผากของอาร์มเพื่อประคองสติสุดท้ายไว้ ปิดบัญชีเลือด: "ลูกโดดสะท้านป่า" พรานไกร ก้าวขึ้นมาบนขนำด้วยท่วงท่าที่สุขุมเยือกเย็น เขาเล็งลำกล้องปืนลูกซองสั้นไปที่รอยแผลเหวอะหวะที่ปากท่อเนื้อซึ่งอาร์มเปิดทางไว้ให้ 'ไปลงนรกซะ... ไอ้ปีศาจตัณหา! ตูมมมม!!! กระสุนลูกโดดนัดสุดท้ายอัดเข้ากลางแสกหน้าอสูรร้ายจนร่างมันระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เมือกสีเขียวและเศษเนื้อกระจายว่อนไปทั่วป่า พญากลิ้งดงสิ้นชีพลงอย่างอนาถ ทันทีที่จ่าฝูงตาย ฝูงสมุนกลิ้งดงนับร้อยที่เคยล้อมกรอบก็พากันส่งเสียงร้องระงมและกลิ้งหนีหายเข้าป่าลึกไปในความมืดประดุจคลื่นน้ำที่แตกกระจาย ผู้เหลือรอด: "คราบคาวและความเงียบ" สารวัตรกล้า และ ช่างยอด วิ่งมาดูอาร์มในสภาพกางเกงขาดวิ่นไม่แพ้กัน ทั้งคู่ยืนหอบจนตัวโยนมองดูซากอสูรและร่างของเพื่อนรักที่นอนสลบคาอกเมฆ 'รอดแล้ว... ไอ้เพื่อนยาก มึงเกือบได้เป็นปุ๋ยทุเรียนเพราะความหื่นของพวกอสูรแล้วเชียว' กล้าพึมพำพลางทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ส่วนช่างยอดเดินไปเก็บปืนของอาร์มขึ้นมาเช็ดคราบเมือกให้ กล้าเงยมองพี่ชายแล้วพูดขึ้น 'พี่ไกรครับ... น้ำกามไอ้อาร์มมันหายไปเกือบหมดตัวแบบนี้ มันจะฟื้นเมื่อไหร่ครับเนี่ย? รัตติกาลที่จางไป: "พันธะสัญญาในเงามืด" พรานไกรเดินเข้ามาดูอาการของอาร์มพลางตบไหล่เมฆเบาๆ 'มันไม่ตายหรอก... มันได้ 'ยาดี' จากเมฆไปเยอะแล้ว คืนนี้พามันกลับบ้านเถอะ ให้มันนอนพักผ่อนยาวๆ ส่วนเรื่องกู้พลังคืน... ข้าว่าคงต้องพึ่ง 'วารีพิสุทธิ์' ของเมฆอีกหลายยกเลยล่ะ เมฆหน้าแดงซ่านแม้ในความสลัว เขาพยุงร่างยักษ์ที่เปลือยเปล่าของอาร์มขึ้นมาพิงไหล่ กลิ่นคาวน้ำกามที่แห้งเกรอะตามตัวอาร์มยังคงส่งกลิ่นรัญจวนใจอย่างประหลาด ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจถึงศึกสวาทและศึกอสูรที่เพิ่งผ่านพ้นไป... การพักฟื้น: เมื่อกลับถึงบ้าน กล้าและยอดเป็นคนอุ้มอาร์มมาไว้ที่ห้องนอน แล้วหลังจากนั้นเมฆก็เป็นคนหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อาร์มจนสะอาดทุกจุด ในขณะที่อาร์มนอนหลับ เมฆก็ถือโอกาสเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำของอาร์ม ชำระร่างกายจนสะอาดทุกส่วนแล้วถือโอกาสขึ้นนอนบนเตียงกับอาร์ม เมฆนอนตะแคงมองอาร์มด้วยความรู้สึกหลายอย่าง แต่ที่แน่ๆเมฆรู้ใจตัวเองแล้วว่าชอบใคร คิดได้แบบนั้นแล้วก็อมยิ้มให้กับคนนอนหลับตรงหน้า รัตติกาลแห่งการเยียวยา: "สัมผัสแผ่วเบาใต้ผ้าห่ม" เมฆมองดูใบหน้าคมเข้มของอาร์มที่ยามหลับใหลดูไร้พิษสง มือเรียวขาวลูบไล้ไปตามมัดกล้ามหน้าอกแกร่งอย่างหลงใหล ความนุ่มนวลของไรขนที่ปลายนิ้วสัมผัสทำให้เมฆใจสั่นระรัว เมื่อมุดหายเข้าไปใต้ผ้าห่ม เมฆกลับพบกับโลกอีกใบที่น่าตื่นตาตื่นใจ พวงไข่สีน้ำผึ้งและท่อนลำที่นอนสงบนิ่งช่างดูน่าเอ็นดูในสายตาของเด็กหนุ่ม จนเผลอตัวเล่นซนจนเคลิ้มหลับไปพร้อมกับ 'มหาเทพ' ที่กุมไว้ในมือ
รุ่งสางของราชสีห์: "ความลับที่ถูกเปิดโปง" อืมมม...' อาร์มครางเบาๆ ในลำคอเมื่อเริ่มรู้สึกตัวตื่น ความรู้สึกหน่วงที่โคนขาและสัมผัสอุ่นชื้นที่หัวบานอวบเต่งทำให้เขาสะดุ้งโหยงจนต้องสะบัดผ้าห่มออก! ภาพที่ปรากฏต่อหน้าทำให้หัวใจของนายหัวร่างยักษ์เกือบหยุดเต้น เมฆนอนเปลือยกายหลับปุ๋ยโดยใช้ต้นขาของเขาหนุนแทนหมอน มือขาวๆ ยังกำท่อนลำอวบหนาของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แถมที่หัวบานสีชมพูเข้มยังมีร่องรอยความอุ่นชื้นที่เพิ่งจางไป รอยยิ้มของมหาเทพ: "ความเอ็นดูที่ท่วมท้น" อาร์มจ้องมองเด็กหนุ่มแสนซนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความเอ็นดู ความโกรธหรือความตกใจหายไปสิ้นเหลือเพียงความรู้สึกอยากจะปกป้องคนตรงหน้า 'แสบจริงนะเรา... ขนาดพี่หลับยังจะมาซนกับน้องชายพี่อีก' อาร์มพึมพำเบาๆ พลางเอื้อมมือไปลูบหัวเมฆอย่างทะนุถนอม แต่ยิ่งมอง ร่างขาวโพลนของเมฆที่นอนพิงขาเขาอยู่ก็ยิ่งปลุกสัญชาตญาณบางอย่าง อาร์มรู้สึกได้ว่าท่อนลำที่เคยอ่อนตัวเริ่มขยายพองคับมือนุ่มของเมฆขึ้นมาอีกครั้ง! แขกที่ไม่ได้รับเชิญ: "เสียงเคาะประตูยามเช้า" ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ไอ้อาร์ม! เมฆ! ตื่นหรือยังวะ!' เสียงสารวัตรกล้าตะโกนดังมาจากหน้าห้อง 'พี่ไกรแกทำข้าวต้มเสร็จแล้วนะโว้ย ออกมาเม้าท์กันหน่อยว่าเมื่อคืนรอดตายมาได้ยังไง! อาร์มสะดุ้งสุดตัวรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างตัวเองและเมฆไว้ทันที 'เชี่ยแล้ว... ไอ้กล้ามาทำไมตอนนี้!' อาร์มรีบเขย่าตัวเมฆเบาๆ 'เมฆ... เมฆครับ ตื่นเร็ว! ไอ้กล้ามาแล้ว! สถานการณ์ตอนนี้เรียกได้ว่า "นรกแตก" ยิ่งกว่าตอนสู้กับพญากลิ้งดงเสียอีก! นายหัวอาร์ม หน้าถอดสีพยายามจะแกะมือขาว ๆ ของเมฆออกจาก "มหาเทพ" ของเขา แต่เจ้าพยัคฆ์น้อยดันแกล้งหลับลึก แถมยังเพิ่มแรงบีบกระชับท่อนลำจนอาร์มต้องซี้ดปากด้วยความเสียวปนสยิวราชสีห์ลนลาน: "จัดระเบียบไม่ทันกาล" เมฆ... เมฆ! ปล่อยก่อนครับคนดี... ไอ้กล้าจะเข้ามาแล้ว!' อาร์มกระซิบเสียงสั่นพลางพยายามใช้แรงดึงมือนุ่มออก แต่เมฆกลับครางฮือในลำคอแล้วซุกหน้าเข้ากับต้นขาแกร่งของอาร์มหนักกว่าเดิม มือน้อย ๆ นั่นสั่นระริกนิด ๆ เหมือนกำลังกลั้นขำ ในขณะที่อาร์มกำลังกึ่งดึงกึ่งทึ้งผ้าห่มมาปิดบังร่างที่กอดก่ายกันอยู่นั้น เสียงลูกบิดประตูก็ดัง 'คลิก! อาร์มตาเบิกโพลงไม่รู้เลยว่าห้องตัวเองไม่ได้ล็อก! สารวัตรจอมบุก: "ความลับใต้ผ้าห่ม" เฮ้ยอาร์ม! มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนวะ...' สารวัตรกล้า ผลักประตูพรวดเข้ามาด้วยความร่าเริง แต่แล้วก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นภาพตรงหน้า อาร์มนั่งพิงหัวเตียงเหงื่อแตกพลั่ก ผ้าห่มผืนหนาคลุมมาถึงเอวแต่ช่วงล่างดูมี 'ก้อนมหึมา' นูนเด่นอยู่ใต้ผ้าห่มตรงหว่างขา แถมยังมีกลุ่มผมสีดำของใครบางคนโผล่พ้นขอบผ้าออกมานิด ๆ 'เอ่อ... กูขัดจังหวะอะไรมึงหรือเปล่าวะ? แล้วนั่น... มึงซ่อนอะไรไว้ใต้ผ้าห่มน่ะ? แถสดระลอกสอง: "หมอนข้างอาคม" อะ... ไอ้กล้า! มึงนี่นะ ไม่มีมารยาทเลย!' อาร์มแหวใส่เสียงสูงพลางรีบกอด 'ก้อน' ใต้ผ้าห่มไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงใบหน้าเนียนของเมฆที่เบียดชิดหน้าท้อง 'ไม่มีอะไรโว้ย! พอดีเมื่อคืนกูเสียพลังไปเยอะ เมฆเขาก็เลย... เอ่อ... ร่ายอาคม 'ผนึกกาย' ไว้ให้กูเพื่อรักษาแผลข้างใน มึงออกไปก่อนไป! กล้าหรี่ตาแคบ เดินเข้ามาใกล้เตียงเรื่อย ๆ 'ผนึกกายบ้านมึงดิ ทำไมก้อนมันขยับได้วะ? แถมหัวใจมึงเต้นดังปึก ๆ จนโต๊ะข้างเตียงสั่นเลยนะเพื่อน' กล้าเอื้อมมือไปทำท่าจะคว้าขอบผ้าห่ม 'กูขอเช็กหน่อยเถอะว่าอาคมของเมฆมัน 'แข็ง' ขนาดไหน!
ในจังหวะที่มือกล้ากำลังจะถึงผ้าห่ม เมฆที่แกล้งหลับอยู่ใต้ผ้าก็หมั่นเขี้ยวที่อาร์มแก้ตัวไม่เนียน เขาเลยใช้เล็บจิกและหยิกเข้าที่โคนขาอ่อนของอาร์มอย่างแรง! โอ๊ยยยยยยยย!!! อาร์มร้องลั่นจนตัวโยน กระเด้งถอยหลังไปจนติดหัวเตียง ทำให้ร่างของเมฆที่ซ่อนอยู่เกือบจะหลุดพ้นจากผ้าห่มออกมาประจักษ์สายตาสารวัตรกล้า! ทางเลือกสุดท้าย: "ลูกถีบมหาเทพ" ไอ้กล้า! มึงถอยไปเลยนะโว้ย! อาร์มตะโกนลั่น แต่อาการลนลานมันปิดไม่มิด พอกล้าทำท่าจะคว้าขอบผ้าห่มจริง ๆ สัญชาตญาณป้องกันตัว (และความอาย) ก็ทำงานฉับพลัน อาร์มรวบรวมกำลังขาแกร่งสีน้ำผึ้งที่ยังพอมีเหลือ ถีบยอดอกเพื่อนรักเข้าเต็มเปาจนสารวัตรกล้าหงายหลังตึงไปกองกับพื้น! 'โอ๊ย! ไอ้อาร์ม! ถีบกูทำไมเนี่ย กูก็แค่เป็นห่วง!' กล้านั่งลูบอกโวยวาย พลางมองเพื่อนรักที่บัดนี้หน้าแดงก่ำไปถึงคอ 'มึงมีพิรุธนะเนี่ย ไอ้ก้อนใต้ผ้าห่มนั่นมันขยับยุกยิกแถมยังมีมือขาว ๆ โผล่มาสะกิดหน้าขามึงด้วย กูเห็นนะโว้ย! กล้ายังแกล้งไม่เลิก มังกรน้อยผู้กุมชัยชนะ: "แกล้งหลับแต่ขยับมือ" ขณะที่อาร์มกำลังแถกับกล้าคอเป็นเอ็น เมฆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มก็แอบหัวเราะคิกคักจนตัวสั่น แทนที่จะอยู่นิ่ง ๆ มังกรน้อยกลับเริ่มซุกซนหนักกว่าเดิม มือนุ่มที่กำท่อนลำอวบหนาไว้เริ่มออกแรงรูดรั้งเบา ๆ เนิบ ๆ เป็นจังหวะอาคมกู้ชีพ 'อึก... อะ... ไอ้กล้า มึงออกไป... อูยยย ออกไปหาพี่ไกรก่อน ไป๊! อาร์มพยายามไล่เพื่อนแต่เสียงกลับสั่นเครือและเริ่มพร่าเลือน เพราะความเสียวซ่านจากฝีมือเด็กแสบข้างล่างมันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเขาแทบจะรักษามาดเข้มไว้ไม่ได้ สารวัตรจอมแฉ: "จับพิรุธเสียงคราง" กล้ายันตัวลุกขึ้นยืนพลางหรี่ตามองอย่างจับผิด 'เสียงมึงแปลก ๆ นะอาร์ม หน้ามึงก็แดงผิดปกติ แถมมึงยังทำหน้าเหมือน... เหมือนตอนกูเห็นมึงแอบไปดูหนังโป๊สมัยเรียนเลยว่ะ! กล้ากำลังจะก้าวเข้าไปหาเตียงอีกรอบ แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้นที่บันได เฮ้ย! ไอ้กล้า ไอ้อาร์ม! ทำไมเสียงดังกันจังวะ ข้าวต้มเย็นหมดแล้ว! เสียงพรานไกรตะโกนนำมา ตามด้วย ช่างยอด ที่ถือประแจคู่ใจเดินตามเข้ามาในห้องอีกคน! วิกฤตคูณสาม: "เมื่อคนทั้งบ้านบุกห้องนอน" บัดนี้ ในห้องนอนไม้สักเต็มไปด้วย 'สักขีพยาน' ทั้งพรานรุ่นใหญ่และเพื่อนฝูง อาร์มตัวเกร็งเป็นหินเพราะเมฆยังไม่ยอมหยุดมือ แถมยังเอาลิ้นแตะ ๆ ที่ส่วนปลายมหาเทพท้าทายสติเขาอีก! 'พี่ไกร! ดูไอ้อาร์มดิ มันถีบผม แถมยังซ่อนอะไรไว้ใต้ผ้าห่มไม่รู้ พิลึกคนชะมัด!' กล้ารีบฟ้องพี่ชายทันที พรานไกรเดินเข้ามาใกล้เตียง จมูกพรานฟุดฟิดดมกลิ่นอากาศในห้อง 'กลิ่นมัน... คุ้น ๆ นะ กลิ่นเดียวกับบนขนำเมื่อคืนเลยนี่หว่า' พรานไกรยิ้มกริ่มพลางมองที่ก้อนนูนใต้ผ้าห่ม 'ไอ้เมฆ... มึงหลับลึกขนาดนั้นเลยเหรอวะลูกศิษย์? หรือว่ากำลัง 'ตั้งใจ' รักษานายหัวเขาอยู่? มังกรขาวหน้าซื่อ: "ก็ผมกำลังให้ 'ยา' พี่เขาอยู่ไงครับ" อ้าว... ครูไกร พี่กล้า พี่ยอด มากันแต่เช้าเลยนะครับ' เมฆโผล่หัวออกมาจากใต้ผ้าห่มในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าขาวแดงระเรื่อและมีหยดเหงื่อซึมตามไรผม แต่ที่ทำให้ทุกคนถึงกับอ้าปากค้างคือ 'มือ' ของเมฆที่ยังมุดอยู่ในผ้าห่ม และดูเหมือนจะยังกุม 'ยาขนานเอก' ของนายหัวอาร์มไว้ไม่ปล่อย! 'ผมกำลังตรวจดู 'บาดแผล' ให้พี่อาร์มอยู่น่ะครับ' เมฆพูดหน้าตาย พลางแกล้งขยับมือใต้ผ้าห่มเน้น ๆ ไปอีกหนึ่งที จนอาร์มถึงกับหน้าเบี้ยวคราง 'อื้อออ...' ออกมาเบา ๆ 'เมื่อคืนพี่อาร์มโดนสูบไปเยอะ เส้นประธานในกายมันเลยหย่อนคล้อย ผมเลยต้องใช้ 'มรรคาพยัคฆ์' คอยนวดกระตุ้นให้มันกลับมาแข็งตัว... เอ๊ย แข็งแรงเหมือนเดิมครับ สารวัตรตาค้าง: "อาคมนวด... หรือนวดอาคม?" ไอ้เมฆ... มึง... มึงมุดเข้าไปนวดถึงขนาดนั้นเลยเหรอวะ! สารวัตรกล้าตาโตเท่าไข่ห่าน ชี้มือไปที่เป้าอาร์มที่นูนเป็นลำยาวอยู่ใต้ผ้าห่ม แล้วไอ้อาร์มมันโดนนวดท่าไหนวะ ทำไมหน้ามันถึงเคลิ้มเหมือนเห็นสวรรค์รำไรขนาดนั้น! ช่างยอด หัวเราะก๊ากจนตัวโยน ไอ้กล้ามึงนี่ก็เนาะ... น้องเขาเป็นหมอยา เขารู้จุดยุทธศาสตร์ดี ดูสิ นายหัวอาร์มเราจากคนไข้กลายเป็น 'คนคึก' ไปแล้ว แข็งปั๋งเชียวหมายถึงร่างกายนะ ฮ่าๆๆ พรานไกรลูบคาง: "ระวังยาเกินขนาดนะมึง" พรานไกรยิ้มกริ่ม แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดูศิษย์รักและเพื่อนรุ่นน้อง 'เออ... นวดไปเถอะเมฆ แต่อย่านวดนานนักล่ะ เดี๋ยวคนไข้จะ 'สำลักยา' ออกมาเลอะเตียงอีก รอบนี้ข้าไม่มีน้ำมนต์ล้างคราบให้แล้วนะโว้ย' พรานรุ่นใหญ่หันไปพยักหน้าให้กล้ากับยอด 'ไปพวกเรา ลงไปข้างล่าง ปล่อยให้หมอเมฆเขาปรุงยาให้มหาเทพต่อเถอะ ดูท่าคนไข้คงอยากจะ 'กินยา' นี้ไปอีกนาน ราชสีห์เสียอาการ: "ปิดห้องด่วน!" พอทุกคนเดินพ้นประตูไป อาร์มที่กลั้นหายใจมานานก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ 'เมฆ! พี่ใจหายใจคว่ำหมด เรานี่มันแสบจริง ๆ เลยนะ! อาร์มก้มมองเด็กหนุ่มที่ยังนอนเกยหน้าท้องลูบเล่นไรขนเขาอยู่ใต้ผ้าห่ม มือหนาสีน้ำผึ้งเอื้อมไปเชยคางเมฆขึ้นมาสบตา 'นวดเสร็จหรือยัง? หรืออยากจะเปลี่ยนจากนวด... มาเป็น 'กินยา' จริง ๆ อย่างที่พี่ไกรว่าดีล่ะครับ? อาร์มกระซิบเสียงพร่า พลางพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างขาวโพลนของเด็กหนุ่มทันที บทลงทัณฑ์มหาเทพ: "ยามเช้าที่เร่าร้อน" เมื่อกี้ซนมากใช่ไหม... ตัวแสบ' อาร์มกระซิบชิดใบหูเมฆ เสียงของเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยตัณหาที่อัดอั้น แววตาคมกริบของราชสีห์หนุ่มวาวโรจน์จ้องมองเมฆเหมือนจะกลืนกิน เมฆที่เพิ่งแกล้งหลับตอนนี้ตาเบิกโพลง พยายามจะขยับหนีแต่ก็ถูกท่อนแขนแกร่งดั่งเหล็กไหลล็อกร่างไว้แน่น 'พะ... พี่อาร์มครับ... ผมแค่รักษานะ... อ๊ะ! ไม่ทันขาดคำ อาร์มก็โถมกายลงไปประกบริมฝีปากบดขยี้อย่างเผ็ดร้อน ลิ้นร้อนชื้นควานหาความหวานในโพรงปากเมฆจนเด็กหนุ่มแทบละลาย ขาแกร่งของอาร์มแทรกเข้าไประหว่างขาขาวสะอาดของเมฆ บดเบียดท่อนลำที่เพิ่งผ่านการ 'นวด' มาหมาดๆ เข้ากับรูสวาทที่ยังบวมช้ำจากเมื่อคืน! พายุแห่งความกระสัน: "รุกเร้าจนสุดทาง" อาร์มไม่ได้ออมแรงเลยแม้แต่น้อย เขาโถมกายกระแทกกระทั้นเข้าหาเมฆอย่างดุดัน ร่างขาวลีนแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของเมฆกระเพื่อมไหวไปตามแรงกระแทกจนหัวสั่นหัวคลอน 'อ๊ะ... อ๊าาา! พี่อาร์ม! เบา... เบาหน่อยครับ ผมจะ... อ๊าาา! อาร์มก้มลงกัดไหล่แน่นๆจนขึ้นรอยฟันอย่างหมั่นเขี้ยว เขาสอดมือไปใต้สะโพกเมฆ ยกขึ้นสูงแล้วตอกตรึงท่อนลำอวบยาวเข้าไปจนสุดโคนเน้นๆ ทุกดอก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานไปทั่วห้อง ยิ่งเมฆร้องขอชีวิต อาร์มก็ยิ่งเร่งจังหวะให้หนักหน่วงและรุนแรงขึ้น ราวกับจะเติมเต็ม 'น้ำกาม' ที่เสียไปให้กับเจ้าตัวแสบจนล้นทะลัก! ปลายทางมหาเทพ: "คำขอชีวิตของพยัคฆ์น้อย" เมฆที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ถูกลมพายุพัด รูสวาทรัดรึงท่อนลำอวบของอาร์มจนแทบจะขาดใจ 'ทะ... ที่รัก... พอ... พอแล้วครับ! เมฆ... เมฆจะขาดใจตายแล้ว... อ๊าาาาา!' เมฆร้องขอชีวิตพลางจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของอาร์มจนเป็นรอยยาว อาร์มกระแทกโค้งสุดท้ายเน้นๆ อีกสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยน้ำกามมหาเทพที่เข้มข้นทะลักล้นเข้าไปในร่างของเมฆที่ดูตัวเล็กตัวน้อยในสายตาพลางร้องเสียงหลง ร่างกายทั้งคู่เกร็งกระตุกกอดกันแน่นจนแทบจะรวมเป็นร่างเดียว ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจรวยรินและกลิ่นไอรักที่อบอวลไปทั่วห้อง... รุ่งอรุณแห่งพันธนาการ อาร์มนอนกอดร่างเมฆที่เปลือยเปล่าเหงื่อซกไว้แนบอก ความเหนื่อยล้าจากศึกกลิ้งดงหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอิ่มเอมที่เขาได้รับจากเจ้าตัวแสบคนนี้ 'ทีหลังอย่าซนแบบนี้อีกนะ... ไม่งั้นพี่จะนวดคืนให้ลุกไม่ขึ้นทั้งวันเลยเชียว' อาร์มพูดพลางจุ๊บหน้าผากเมฆที่นอนแผ่หราหมดแรง เมฆที่ยังหอบไม่หยุดได้แต่ค้อนให้หนึ่งที แต่ก็ซุกหน้าลงกับอกแกร่งของอาร์มอย่างมีความสุข... ภารกิจกู้พลังมหาเทพจบลงแล้ว และพันธนาการระหว่างราชสีห์และมังกร ก็ได้ผูกมัดกันแน่นแฟ้นเกินกว่าที่จะตัดขาดจากกันได้อีกตลอดไป
จบบริบูรณ์
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์