ร่องรอยรักในไร่สีทอง (ลุงกับหลาน) ตอนที่ 2

FatherandSon

- {& b7 U* e4 o$ w
' L) l  m* I+ q1 p" Y
- l+ L& X; }+ W& O  K5 Z0 Gอคิราห์เคาะประตูห้องของวายุ
"ลงมา" เสียงของอคิราห์สั่งสั้นๆ "กินข้าว"
วายุรู้สึกเหมือนถูกจับได้ว่าได้เข้าไปในห้องทำงานของอคิราห์ เขาค่อยๆมาเปิดประตู แต่ก็ไม่เห็นอคิราห์แล้ว เขาจึงเดินลงบันไดมาด้วยความรู้สึกประหม่าปนรู้สึกผิดเล็กน้อยจากการแอบเข้าไปสำรวจห้องของลุง กลิ่นหอมจางๆ ของอาหารไทยง่ายๆ ลอยมาจากห้องครัวเปิดที่อยู่ด้านหลัง
อคิราห์นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารไม้ตัวยาวตัวเดียวในบ้าน แสงไฟสีนวลจากโคมไฟเหนือโต๊ะส่องให้เห็นอาหารสามอย่างที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ: แกงส้มไข่ปลา, ผัดผัก, และปลาทอดกรอบๆ
$ M: S8 k4 `; Z4 I"นั่ง" อคิราห์ผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
วายุนั่งลงอย่างเงียบๆ ความเงียบระหว่างพวกเขาหนาหนักกว่าตอนที่พ่อแม่ยังอยู่ อคิราห์ไม่ได้มองวายุเลยขณะที่เขากำลังตักข้าวใส่จาน และยื่นมาให้หลานชาย
5 P0 ?. I' p& _6 z"กินได้เลย"
วายุรับจานข้าวมา เริ่มตักแกงส้มเข้าปาก รสชาติจัดจ้านของพริกแกงและรสเปรี้ยวนำทำให้เขาตาเบิกกว้างเล็กน้อย—มันแตกต่างจากอาหารสำเร็จรูปที่เขากินในเมืองอย่างสิ้นเชิง
"อร่อยไหม" อคิราห์ถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน เป็นประโยคแรกที่ยาวที่สุดนับตั้งแต่พวกเขาได้พบกัน
"ครับ... อร่อยมากครับลุง" วายุตอบตามความจริง
$ Z/ I& S8 d2 K- I: qอคิราห์พยักหน้าเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลงกินต่ออย่างตั้งใจ ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง คราวนี้วายุพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อทำลายกำแพงน้ำแข็งนี้
  D+ ]! y, D( Z- }7 y1 O"ลุง... งานที่ไร่เหนื่อยไหมครับ"
อคิราห์วางช้อนลงแล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาประสานกับวายุเป็นครั้งแรก วายุเกือบจะกลั้นหายใจ
"นายเรียกที่นี่ว่างาน?" อคิราห์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"ถ้าเหนื่อยก็คงไม่ทำอยู่แล้ว ที่นี่มันคือชีวิต"
วายูรู้สึกหน้าชาเล็กน้อยที่ถูกตำหนิอย่างนุ่มนวล แต่เขาก็ยังตอบอย่างตรงไปตรงมา
( D' {: O" X* b5 e6 Y, {6 P- ~5 m"ก็... ดูไม่เหมือนงานสถาปนิกที่ลุงเคยทำเลยนะครับ"
อคิราห์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขานึกในใจว่า วายุรู้ได้ไงเรื่องการเป็นสถาปนิกของเขา เขายกน้ำขึ้นจิบก่อนจะพูด
"ชีวิตที่เมืองนั่นก็เป็นแค่การสร้าง สิ่งก่อสร้าง แต่ที่นี่... คือการสร้าง การเติบโต"
4 h- {; x& E1 }' lอคิราห์พูด พลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่สะท้อนเพียงเงาของพวกเขา
9 o4 j: m8 z% m0 t"แล้วนายล่ะ... เตรียมตัวไปเรียนต่อที่ไหน"
1 ]# Y* X; W( _/ ]# B"ผมจะสอบเข้าภาคอินเตอร์ที่กรุงเทพฯ ครับ ต้องอ่านหนังสือเยอะหน่อย" วายุตอบ
9 W3 ^+ Z- P6 f "แต่ผมสงสัยว่า... ที่นี่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่เสถียรพอไหมครับ"
อคิราห์เลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับว่าคำถามนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ
"โทรศัพท์นายน่าจะใช้ไม่ได้ ส่วนสัญญาณ Wi-Fi ฉันไม่ได้ติดตั้งไว้"
( E' ?7 Z9 Z' i1 g! ]! I8 ?4 {4 S, sอคิราห์ตอบ แล้วเหลือบมองโทรศัพท์มือถือราคาสูงของวายุที่วางอยู่ข้างจาน
"ที่นี่ใช้ชีวิต... ไม่ใช่ใช้โลกออนไลน์"
& d$ R" r# N) ?8 x2 {0 z" y% w  Vวายุรู้สึกเหมือนโลกของเขากับโลกของลุงอคิราห์อยู่กันคนละมิติอย่างสิ้นเชิง ลุงคนนี้เป็นคนแข็งกระด้างและเรียบง่ายเกินไปสำหรับเด็กหนุ่มที่เพิ่งกลับจากตะวันตก
"แต่ผมต้องใช้หาข้อมูลการเรียน..." วายุอธิบาย
"ถ้าจำเป็นจริงๆ ฉันมีห้องทำงานอยู่ข้างล่าง เข้าไปใช้ได้ มีคอมพิวเตอร์ใช้อินเทอร์เน็ตได้"
" m  v. N* U1 t  ^2 A8 s% V6 Iอคิราห์ตัดบทอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "อาหารจานไหนหมดก่อน ล้างจานนั้นก่อนเป็นอันดับแรก"
"อะไรนะครับ?" วายุถามอย่างประหลาดใจ
6 O/ |# n* P, |8 z# q- G"หน้าที่ของนายอยู่ที่นี่ตลอดหนึ่งปี... คือการเรียนรู้ที่จะ รับผิดชอบตัวเอง"
+ p) y& M1 }/ N, U0 bอคิราห์พูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด
"หลังจากกินเสร็จ นายต้องทำความสะอาดจานของตัวเองทุกครั้ง และเริ่มช่วยงานไร่บ้างตามกำลังที่ทำได้"
อคิราห์ลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นวายุกินข้าวหมดจานแล้ว เขาก้มลงหยิบจานของตัวเองและเดินเข้าไปในครัว ทิ้งให้วายุนั่งตะลึงอยู่กับความรู้สึกที่หลากหลาย: ตกใจ ในความจริงจังของลุง, อึดอัด ในความเงียบที่ไม่คุ้นเคย, และที่สำคัญที่สุดคือ ความตื่นเต้น เล็กๆ น้อยๆ ที่จะได้รับบทบาทใหม่ในชีวิตที่นี่
เขาจะต้องอยู่กับ 'คนแปลกหน้า' ที่ชื่ออคิราห์ในไร่แห่งนี้เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม
  u5 Q( k7 I) \หลังจากการทำความสะอาดครัวที่เงียบเชียบเสร็จสิ้น วายุเดินกลับขึ้นห้องของตัวเอง  มองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่
4 Q3 E# ]. i$ ]- M6 G( w" fตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิท ไม่มีแสงไฟจากตึกรามบ้านช่อง หรือแม้แต่แสงจากเสาไฟข้างถนน มีเพียงแสงจันทร์เสี้ยวที่ส่องสลัวๆ เหนือทุ่งนาอันเวิ้งว้างเบื้องล่าง ความเงียบสงัดเข้าแทนที่ทุกสิ่งจนเขาสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองได้ชัดเจน
! U& B/ {4 N! F% j* E. C: `วายุเปิดโทรศัพท์มือถือ แต่หน้าจอแสดงผลเป็นแค่ 'Searching for Service' — สัญญาณอินเทอร์เน็ตที่เขาห่วงนักห่วงหนาก็หายไปพร้อมกับความรู้สึกคุ้นเคยทุกอย่าง
เขาเพิ่งตระหนักว่าเขาถูกทิ้งให้อยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก กับชายวัย 37 ปีที่แข็งกระด้างและดูห่างเหิน และไม่มีช่องทางติดต่อกับโลกภายนอกอย่างที่เคยชิน
! B6 q* b& k, |4 c7 g! d6 _; J- v8 l6 y      อคิราห์ไม่ได้ขึ้นห้องนอนทันที เขายืนอยู่บนเฉลียงหลังบ้านที่มองออกไปยังไร่สีทองในความมืด เขากำลังถือแก้วกาแฟเย็นๆ ที่ทำเอง มองไปยังดวงดาวที่สว่างไสวกว่าในเมือง
. C! V7 q. {& U1 M8 uเขารับรู้ถึงความเงียบสงบนี้มาตลอดสามปีที่ผ่านมา และยอมรับมันเป็นเพื่อนสนิท
เสียงฝีเท้าเบาๆ บนพื้นไม้ข้างบน...
อคิราห์รู้ว่านั่นคือเสียงของวายุ หลานชายที่เขาแทบไม่เคยเจอหน้า เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยพูดกับเด็กคนนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
+ Z! j7 h. k  s* Hการมีวายุเข้ามาในบ้านเป็นภาระที่เขาไม่ต้องการ อคิราห์ไม่ได้ต้องการใครมาเติมเต็มความว่างเปล่าในชีวิต เพราะเขาเลือกที่จะอยู่กับมัน แต่การปรากฏตัวของวายุก็ทำให้ความเงียบของบ้านไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป
วายุทรุดตัวลงบนเตียง พลิกตัวนอนหงาย น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตั้งแต่ที่รถของพ่อแม่แล่นออกไปเริ่มเอ่อคลอ มันไม่ใช่การร้องไห้แบบฟูมฟาย แต่เป็นความรู้สึกของการ สูญเสียการควบคุม ในชีวิตที่คุ้นเคย มันน่ากลัวอย่างประหลาด
เขาหลับตาลง พยายามขับไล่ภาพทุ่งนาที่มืดมิดออกไป แล้วแทนที่ด้วยภาพความทรงจำเก่าๆ แต่ไม่นานความรู้สึกเหงาและแปลกแยกก็เข้าปกคลุมจนต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
5 ^8 h/ [/ ?: w* P( ]
อคิราห์เดินขึ้นไปในห้องทำงานของตัวเอง เขาเปิดลิ้นชักโต๊ะไม้ แล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาปกหนังสีน้ำตาลเข้มเล่มนั้นออกมาอีกครั้ง
เขาเปิดไปยังหน้าที่มีภาพสเก็ตช์ลายเส้นของเด็กชายที่วาดไว้เมื่อหลายปีก่อน เขาใช้ปลายนิ้วสัมผัสรอยดินสอเบาๆ พลางนึกถึงความทรงจำที่แตกสลายในอดีต
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็คือหลานชายของฉัน...
( J: l  Z$ e6 vอคิราห์มองภาพในสมุดอย่างพิจารณา แล้วเขาก็เปิดไปอีกหน้าหนึ่ง หน้ากระดาษนั้นว่างเปล่า เขาหยิบดินสอขึ้นมา แล้วเริ่มวาดอะไรบางอย่างลงไปอย่างช้าๆ ภายใต้แสงไฟสลัว
+ v0 J. n- b8 O; ^สิ่งที่ถูกวาดลงไปคือ หน้าต่างบานใหญ่ในห้องนอนชั้นบน มีม่านผ้าม่านที่วาดด้วยความประณีต และเงาจางๆ ของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างโดดเดี่ยว

8 B2 t* D4 l" I. D  B( Q+ Oอคิราห์มองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้ววางดินสอลง เขายอมรับว่าความรู้สึกที่เกิดจากการปรากฏตัวของวายุไม่ใช่แค่ความรำคาญ แต่เป็น ความเห็นอกเห็นใจ และ ความรับผิดชอบ ที่เขาถูกบังคับให้แบกรับอีกครั้ง
6 @! o0 ?! e  H/ q8 fเขาปิดสมุด แล้วลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็นในครัว เขาหยิบขวดน้ำมาหนึ่งขวด แล้วเดินขึ้นไปที่หน้าห้องของวายุ โดยที่ไม่ได้เคาะประตู เขาค่อยๆ วางขวดน้ำเย็นๆ หน้าประตูไม้ที่ปิดสนิทนั้น
"ถ้าคอแห้งก็หยิบไปดื่ม"
เสียงของอคิราห์ดังลอดผ่านประตูเข้ามาเบาๆ
/ v5 s: @$ q" L: C6 n6 i- b5 ^( a"พรุ่งนี้เช้าต้องตื่นตีห้าครึ่ง"
9 O3 V# ~# s- eอคิราห์ไม่รอคำตอบ เขารีบเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง ทิ้งให้ขวดน้ำนั้นอยู่ตรงหน้าประตู
ภายในห้อง วายุที่กำลังนอนซึมอยู่บนเตียงได้ยินเสียงนั้นชัดเจน เขาลงจากเตียงไปเปิดประตูออกอย่างระมัดระวัง พบเพียงขวดน้ำเย็นๆ วางอยู่บนพื้นไม้
( t. a* F8 v  g6 n* Cวายุหยิบขวดน้ำขึ้นมาแนบแก้ม ความเย็นจากขวดทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ท่าทีที่ดูแข็งกระด้างของลุงถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความเป็นห่วงเล็กๆ น้อยๆ ที่ยากจะอธิบาย
วายุยิ้มออกมาบางๆ แม้จะยังคงเหงา แต่ความรู้สึกแปลกแยกในคืนแรกนี้ก็ถูกบรรเทาลงได้ด้วยน้ำใจที่ถูกส่งมาอย่างเงียบๆ ...
8 A8 j/ z- n* u) \; v8 q& ^% z$ [: h

nuangnut1996

สนุกมากครับ

guwin001

ขอบคถณคีับ

Saradui

ขอบคุณคับ

popn

ขอบคุณครับ

xfone

รอตอนต่อไป

Oscarbkk

รออ่านตอนต่อไปครับ น่าติดตาม

eak-9977

ขอบคุณครับ

playplayhaha

ขอบคุณครับ

theera

ขอบคุณครับ

eng111

สนุกดีครับ

wat009

ตาม

Bebou_260

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ

MMMMMMMMisM

ตอนต่อไปมาเลย

popn

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ

popn

ขอบคุณครับ