บันทึกวสันต์นิรันดร์ - ตอนที่ 11: ราตรีทวีคูณ

SirChayo

บันทึกวสันต์นิรันดร์

𓇼 ⋆.˚ 𓆉 𓆝 𓆡⋆.˚ 𓇼

ตอนที่ 11: ราตรีทวีคูณ


ณ พระราชวังฤดูร้อน "ซู่เฟิง" ที่เพิ่งสร้างเสร็จสิ้นบนยอดเขาสูง กลิ่นอายของแมกไม้และไอเย็นจากน้ำตกมิอาจดับไฟราคะที่สุมทรวงของสองบุรุษผู้กุมอำนาจเหนือแผ่นดินได้ หลี่เทียนเฉิงและเซียวเหยียนตกลงกันว่าจะพา "ครอบครัว" มาพักผ่อน ทว่าในใจของทั้งคู่กลับมีแผนการที่ลึกล้ำกว่านั้น คือการใช้สถานที่แห่งนี้เป็นโรงชำแหละกามารมณ์ภายใต้กลไกที่พวกเขาออกแบบขึ้นเอง

8 B9 T: w9 Y' l' `% \/ p3 B( d- f* h
ห้องบรรทมของฮองเฮาเว่ยหลาน และห้องพักของฮูหยินหลิวถูกจัดวางให้ติดกัน โดยมีผนังไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรคั่นกลาง ทว่าความลับอยู่ที่กลไกฟันเฟืองใต้พื้นดิน เมื่อธูปมายานิรันดร์เริ่มส่งกลิ่นมัวเมาจนสตรีทั้งสองเคลิ้มหลับในนิทรากึ่งฝัน ผนังไม้หนาหนักจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เชื่อมต่อสองห้องให้กลายเป็นโถงระเริงรมย์ขนาดใหญ่
9 g! U- D) T$ A3 P
; G! Y3 ~! _% u: q* o
9 X  S- r  t7 w' K$ }$ C"วันนี้... ข้าจะให้เจ้าเห็นว่ามังกรของข้ามีอานุภาพเพียงใดเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้า" เทียนเฉิงกระซิบข้างหูเซียวเหยียน ขณะที่ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันโดยมีร่างของสตรีทั้งสองนอนทอดกายอยู่บนเตียงคนละฝั่ง

: K' C  I1 g: Q0 d
, |" ]3 d7 C7 o+ P# l% e2 @$ fเมื่อผนังลับเปิดกว้างจนห้องทั้งสองเชื่อมกัน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนภาพเงาของร่างที่กำลังพัวพันกันอย่างบ้าคลั่ง สองบุรุษต่างเร่งเร้า "อาวุธ" ของตนเข้าใส่สตรีใต้ร่างเพื่อข่มขวัญอีกฝ่าย
4 I: a3 B: F- _0 H7 x, h& b

ฮ่องเต้ผู้ทะนงตนจับฮองเฮาเว่ยหลานให้อยู่ในท่า "ปักษาสยายปีก" ให้นางนอนหงาย ชูขาขึ้นฟ้าแล้วพาดแขนทั้งสองไว้กับขอบเตียง ก่อนจะกระแทก "มังกรทอง" เข้าไปจนสุดลำโคนโดยไม่มีการออมแรง พระองค์จงใจขยี้ส่วนที่อ่อนไหวที่สุดด้วยการ "บดคลึง" เป็นวงกลมขณะที่กระแทกเข้าออก เสียงครางอย่างทรมานของฮองเฮาดังระงมไปทั่วห้อง เทียนเฉิงจ้องมองเซียวเหยียนพลางคำราม
  Y' h7 g3 D: a1 f
! v! r& R4 M5 H' V& x$ K
"ดูสิเหยียนเอ๋อร์... ข้าถนัดนักเรื่องการทำให้ 'สิ่งที่อ่อนนุ่ม' ต้องแหลกสลายด้วยความแข็งกร้าวของข้า!"
. A6 u. x- Q  h( ^2 f' o
: H5 J/ q% c6 b
. o0 q: ?+ ?5 S5 lแม่ทัพหนุ่มคำรามในลำคอด้วยความหึงหวงที่เห็นเทียนเฉิง "รุนแรง" กับสตรีอื่น แม้จะเป็นเมียตนเองก็ตาม เขาจึงแก้คืนด้วยท่า "พยัคฆ์ขย้ำเหยื่อกลางเวหา" เขาอุ้มฮูหยินหลิวขึ้นมาจากเตียง ให้ร่างของนางลอยเด่นอยู่กลางอากาศโดยมีเพียง "พยัคฆ์ทมิฬ" ของเขาเป็นที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียว เซียวเหยียนเหวี่ยงกายกระแทกใส่ฮูหยินอย่างวิปลาสจนร่างของนางสั่นคลอนเหมือนใบไม้ร่วง ทุกลีลาที่เขาใช้คือการโชว์ "พละกำลัง" ที่เทียนเฉิงเคยหลงใหล เพื่อตอกย้ำว่าเขาสามารถ "ควบขี่" ได้ดุดันกว่าใครในแผ่นดิน
/ L8 V+ G/ L! S2 e( B- X# z: g5 U& d

( m% u# [* O5 v  o, ^+ m% T+ {ความหึงหวงไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ตัวเองทำ แต่มันลามไปถึงการให้ "คนอื่น" เข้ามาร่วมสังฆกรรมเพื่อทำลายเกียรติของอีกฝ่ายผ่านร่างสตรี
0 A* A/ m5 w: W$ e6 s7 k7 W

เมื่อเทียนเฉิงเห็นเซียวเหยียนทำลีลาผาดโผน พระองค์ก็เกิดโทสะประหลาด ทรงเรียก จงป้า ให้ออกมาจากเงามืด "ในเมื่อเจ้าชอบดูนัก... ก็จงดูให้เต็มตา!" เทียนเฉิงสั่งให้จงป้าเข้าประกบฮองเฮาจากด้านหลัง ในขณะที่พระองค์เองขยับไปที่เบื้องหน้า บังคับให้ฮองเฮารับแรงกระแทกจาก "มังกร" สองเล่มที่สอดประสานกันในช่องทางเดียวและช่องทางหลังพร้อมกัน ฮองเฮาเว่ยหลานถึงกับตาค้าง ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องเริ่มขึ้นรอยจ้ำแดงและรอยฟันกัดจากความบ้าคลั่งของฮ่องเต้
8 o1 ~/ b6 U4 ~- h+ `6 f
: T, P- ^9 o1 O' E% G
เซียวเหยียนเห็นภาพนั้นแล้วภาพที่เขาเคยถูกเทียนเฉิงครอบครองก็ผุดขึ้นมา เขาจึงเรียก หานตง เข้ามาทันที "หานตง! มาช่วยข้าสอนบทเรียนให้ฮูหยินเสียหน่อย!" เซียวเหยียนจับฮูหยินหลิวให้นอนตะแคงในท่า "กุญแจซ้อน" แล้วให้หานตงกระแทกเข้าที่จุดลับเบื้องหลังอย่างรุนแรง ส่วนเขาเองก็จ่อพยัคฆ์เข้าที่ปากของนาง บังคับให้นางปรนเปรอเขาอย่างทารุณ ทั้งคู่ต่างใช้เมียของตนเป็น "หุ่นเชิด" เพื่อส่งสาส์นรักที่ปนเปื้อนด้วยความแค้นไปยังอีกฝ่าย
. Q- M$ d% c+ @4 u4 S+ y

& p* a) {' \( x" J, k8 Q"หีของนางแดงฉานจนน่ารังเกียจ..." เทียนเฉิงกระซิบขณะจ้องมองฮูหยินหลิวที่กำลังถูกรุมสวาท "แต่หีของฮองเฮาเจ้าสิ... มันระบมจนน้ำหล่อลื่นกลายเป็นเลือดจางๆ ไปแล้ว!" เซียวเหยียนตอบกลับด้วยเสียงหอบพร่า ทั้งคู่ต่างงัดไม้ตายสุดท้าย คือการ "กระแทกเน้น" เข้าที่มดลูกของสตรีทั้งสองจนพวกนางกระตุกเกร็งและสลบคาอกไปพร้อมๆ กัน
- e0 R- o$ e1 R. i) H

" G# P) w+ A* p* }# aคืนนั้น พระราชวังฤดูร้อนไม่ได้เย็นสบายตามชื่อ แต่มันกลับร้อนระอุด้วยกลิ่นคาวกามและหยาดเหงื่อที่ไหลริน สตรีทั้งสองนอนไร้สติอยู่บนกองผ้าห่มที่เปียกโชก ขณะที่สองบุรุษยืนหอบหายใจประจันหน้ากันกลางห้องที่ไร้ผนัง กั้นกลางด้วยความเงียบเชียบที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับ

% r6 t: B  Y) x
* h* n6 v% a1 w3 H5 eตลอดทั้ง 7 คืนที่พักร้อน สตรีทั้งสองแทบมิได้ลงจากเตียง "กลีบบุปผา" ของพวกนางระบมจนเปลี่ยนเป็นสีคล้ำและบวมช้ำจากการถูก "ควบขี่" แข่งกันของสามี น้ำมันหอมที่ชโลมไว้จนเยิ้มกลับกลายเป็นตัวหล่อลื่นให้เหล่าบุรุษโหมแรงเข้าใส่ได้ไม่หยุดหย่อน
8 Y$ g2 f; A( p# m
( S* D) d- g, U& L
, r# e' C8 R, Y4 P$ i6 S' Vในคืนสุดท้าย เมื่อผนังลับเลื่อนปิดลง ทิ้งให้สตรีทั้งสองนอนสลบไสลด้วยความบอบช้ำ เทียนเฉิงและเซียวเหยียนกลับมายืนประจันหน้ากันที่ช่องว่างสุดท้ายก่อนผนังจะปิดสนิท สายตาที่สบกันนั้นเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ได้รับการระบายออกผ่านร่างของคนอื่น

, `$ P. s% o8 j- _5 o3 j; T: k
"พรุ่งนี้... เจ้าต้องชดใช้ให้ข้า เหยียนเอ๋อร์" เทียนเฉิงตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชาทว่าแฝงความใคร่

9 d' Y2 S9 p! b, L$ Z: y) \7 y
"กระหม่อมจะรอ... ให้พระองค์เห็นว่ามังกรที่ระบมเป็นอย่างไร" เซียวเหยียนตอบกลับอย่างไม่ลดราวาศอก
  }9 L2 O9 a' G9 C

ราตรีนั้นจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของสตรี แต่เป็นชัยชนะที่บิดเบี้ยวของสองมหาบุรุษผู้ใช้ความทรมานของผู้อื่นเป็นเครื่องสังเวยความรักที่มีต่อกัน
- i* H+ L( X# n/ i

nuangnut1996

สนุกมากครับ

reawreaw

ขอบคุณครับ

bokko.hiso

ขอบคุณครับ

tjkung

ข อ บ คุ ณ ค รั บ

nicotine405

ขอบคุณมากครับ

Manny197

สนุก