บันทึกวสันต์นิรันดร์ - ตอนที่ 11: ราตรีทวีคูณ

SirChayo

บันทึกวสันต์นิรันดร์

𓇼 ⋆.˚ 𓆉 𓆝 𓆡⋆.˚ 𓇼

ตอนที่ 11: ราตรีทวีคูณ
( b# D: }! e$ h0 g+ @

ณ พระราชวังฤดูร้อน "ซู่เฟิง" ที่เพิ่งสร้างเสร็จสิ้นบนยอดเขาสูง กลิ่นอายของแมกไม้และไอเย็นจากน้ำตกมิอาจดับไฟราคะที่สุมทรวงของสองบุรุษผู้กุมอำนาจเหนือแผ่นดินได้ หลี่เทียนเฉิงและเซียวเหยียนตกลงกันว่าจะพา "ครอบครัว" มาพักผ่อน ทว่าในใจของทั้งคู่กลับมีแผนการที่ลึกล้ำกว่านั้น คือการใช้สถานที่แห่งนี้เป็นโรงชำแหละกามารมณ์ภายใต้กลไกที่พวกเขาออกแบบขึ้นเอง

4 C' l* y1 v0 F5 T/ v% M. c& _
ห้องบรรทมของฮองเฮาเว่ยหลาน และห้องพักของฮูหยินหลิวถูกจัดวางให้ติดกัน โดยมีผนังไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรคั่นกลาง ทว่าความลับอยู่ที่กลไกฟันเฟืองใต้พื้นดิน เมื่อธูปมายานิรันดร์เริ่มส่งกลิ่นมัวเมาจนสตรีทั้งสองเคลิ้มหลับในนิทรากึ่งฝัน ผนังไม้หนาหนักจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เชื่อมต่อสองห้องให้กลายเป็นโถงระเริงรมย์ขนาดใหญ่
$ e- @1 a) W% A, F3 A
6 [. F: }8 ^) q
2 U% V& l6 L4 R  \1 E"วันนี้... ข้าจะให้เจ้าเห็นว่ามังกรของข้ามีอานุภาพเพียงใดเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้า" เทียนเฉิงกระซิบข้างหูเซียวเหยียน ขณะที่ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันโดยมีร่างของสตรีทั้งสองนอนทอดกายอยู่บนเตียงคนละฝั่ง
9 p1 X6 ~  p  t
5 F( b) z* M" X4 G5 S4 w8 D9 N
เมื่อผนังลับเปิดกว้างจนห้องทั้งสองเชื่อมกัน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนภาพเงาของร่างที่กำลังพัวพันกันอย่างบ้าคลั่ง สองบุรุษต่างเร่งเร้า "อาวุธ" ของตนเข้าใส่สตรีใต้ร่างเพื่อข่มขวัญอีกฝ่าย
9 {3 D0 Q' M7 ~9 d
8 w" o# s  ]% f: i8 x- w9 u( S
6 t' v* m3 t) Q  Y" A1 dฮ่องเต้ผู้ทะนงตนจับฮองเฮาเว่ยหลานให้อยู่ในท่า "ปักษาสยายปีก" ให้นางนอนหงาย ชูขาขึ้นฟ้าแล้วพาดแขนทั้งสองไว้กับขอบเตียง ก่อนจะกระแทก "มังกรทอง" เข้าไปจนสุดลำโคนโดยไม่มีการออมแรง พระองค์จงใจขยี้ส่วนที่อ่อนไหวที่สุดด้วยการ "บดคลึง" เป็นวงกลมขณะที่กระแทกเข้าออก เสียงครางอย่างทรมานของฮองเฮาดังระงมไปทั่วห้อง เทียนเฉิงจ้องมองเซียวเหยียนพลางคำราม
& A+ t+ ^" b9 h( z

2 J4 v! P9 L. T- L"ดูสิเหยียนเอ๋อร์... ข้าถนัดนักเรื่องการทำให้ 'สิ่งที่อ่อนนุ่ม' ต้องแหลกสลายด้วยความแข็งกร้าวของข้า!"

. W/ I$ G/ T6 N' N: f& z$ V
  _) `3 X: q% ~+ J% U- T1 Kแม่ทัพหนุ่มคำรามในลำคอด้วยความหึงหวงที่เห็นเทียนเฉิง "รุนแรง" กับสตรีอื่น แม้จะเป็นเมียตนเองก็ตาม เขาจึงแก้คืนด้วยท่า "พยัคฆ์ขย้ำเหยื่อกลางเวหา" เขาอุ้มฮูหยินหลิวขึ้นมาจากเตียง ให้ร่างของนางลอยเด่นอยู่กลางอากาศโดยมีเพียง "พยัคฆ์ทมิฬ" ของเขาเป็นที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียว เซียวเหยียนเหวี่ยงกายกระแทกใส่ฮูหยินอย่างวิปลาสจนร่างของนางสั่นคลอนเหมือนใบไม้ร่วง ทุกลีลาที่เขาใช้คือการโชว์ "พละกำลัง" ที่เทียนเฉิงเคยหลงใหล เพื่อตอกย้ำว่าเขาสามารถ "ควบขี่" ได้ดุดันกว่าใครในแผ่นดิน

. i3 _2 n: C; f6 {% z% p; K1 y
( [* |0 m+ a" q9 yความหึงหวงไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ตัวเองทำ แต่มันลามไปถึงการให้ "คนอื่น" เข้ามาร่วมสังฆกรรมเพื่อทำลายเกียรติของอีกฝ่ายผ่านร่างสตรี


เมื่อเทียนเฉิงเห็นเซียวเหยียนทำลีลาผาดโผน พระองค์ก็เกิดโทสะประหลาด ทรงเรียก จงป้า ให้ออกมาจากเงามืด "ในเมื่อเจ้าชอบดูนัก... ก็จงดูให้เต็มตา!" เทียนเฉิงสั่งให้จงป้าเข้าประกบฮองเฮาจากด้านหลัง ในขณะที่พระองค์เองขยับไปที่เบื้องหน้า บังคับให้ฮองเฮารับแรงกระแทกจาก "มังกร" สองเล่มที่สอดประสานกันในช่องทางเดียวและช่องทางหลังพร้อมกัน ฮองเฮาเว่ยหลานถึงกับตาค้าง ผิวพรรณที่เคยขาวผ่องเริ่มขึ้นรอยจ้ำแดงและรอยฟันกัดจากความบ้าคลั่งของฮ่องเต้
6 q5 O, _. I: n( c. {
2 q! d& I* C! C. \
เซียวเหยียนเห็นภาพนั้นแล้วภาพที่เขาเคยถูกเทียนเฉิงครอบครองก็ผุดขึ้นมา เขาจึงเรียก หานตง เข้ามาทันที "หานตง! มาช่วยข้าสอนบทเรียนให้ฮูหยินเสียหน่อย!" เซียวเหยียนจับฮูหยินหลิวให้นอนตะแคงในท่า "กุญแจซ้อน" แล้วให้หานตงกระแทกเข้าที่จุดลับเบื้องหลังอย่างรุนแรง ส่วนเขาเองก็จ่อพยัคฆ์เข้าที่ปากของนาง บังคับให้นางปรนเปรอเขาอย่างทารุณ ทั้งคู่ต่างใช้เมียของตนเป็น "หุ่นเชิด" เพื่อส่งสาส์นรักที่ปนเปื้อนด้วยความแค้นไปยังอีกฝ่าย

* s1 B( W* U# L3 B5 W
"หีของนางแดงฉานจนน่ารังเกียจ..." เทียนเฉิงกระซิบขณะจ้องมองฮูหยินหลิวที่กำลังถูกรุมสวาท "แต่หีของฮองเฮาเจ้าสิ... มันระบมจนน้ำหล่อลื่นกลายเป็นเลือดจางๆ ไปแล้ว!" เซียวเหยียนตอบกลับด้วยเสียงหอบพร่า ทั้งคู่ต่างงัดไม้ตายสุดท้าย คือการ "กระแทกเน้น" เข้าที่มดลูกของสตรีทั้งสองจนพวกนางกระตุกเกร็งและสลบคาอกไปพร้อมๆ กัน


8 P/ y: a% }( G- R0 p9 ]( f+ hคืนนั้น พระราชวังฤดูร้อนไม่ได้เย็นสบายตามชื่อ แต่มันกลับร้อนระอุด้วยกลิ่นคาวกามและหยาดเหงื่อที่ไหลริน สตรีทั้งสองนอนไร้สติอยู่บนกองผ้าห่มที่เปียกโชก ขณะที่สองบุรุษยืนหอบหายใจประจันหน้ากันกลางห้องที่ไร้ผนัง กั้นกลางด้วยความเงียบเชียบที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับ


ตลอดทั้ง 7 คืนที่พักร้อน สตรีทั้งสองแทบมิได้ลงจากเตียง "กลีบบุปผา" ของพวกนางระบมจนเปลี่ยนเป็นสีคล้ำและบวมช้ำจากการถูก "ควบขี่" แข่งกันของสามี น้ำมันหอมที่ชโลมไว้จนเยิ้มกลับกลายเป็นตัวหล่อลื่นให้เหล่าบุรุษโหมแรงเข้าใส่ได้ไม่หยุดหย่อน
# T, N% c2 k) D

; e( T( C  U$ `2 U; U: Aในคืนสุดท้าย เมื่อผนังลับเลื่อนปิดลง ทิ้งให้สตรีทั้งสองนอนสลบไสลด้วยความบอบช้ำ เทียนเฉิงและเซียวเหยียนกลับมายืนประจันหน้ากันที่ช่องว่างสุดท้ายก่อนผนังจะปิดสนิท สายตาที่สบกันนั้นเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ได้รับการระบายออกผ่านร่างของคนอื่น
6 K3 ~' T8 J: F# @3 n% u

2 |! I0 J4 ^( Z5 K) U) R"พรุ่งนี้... เจ้าต้องชดใช้ให้ข้า เหยียนเอ๋อร์" เทียนเฉิงตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชาทว่าแฝงความใคร่
# q" U& _: F; a2 h# R5 S' `
2 }/ x$ d9 A% c0 P" y. L  E
"กระหม่อมจะรอ... ให้พระองค์เห็นว่ามังกรที่ระบมเป็นอย่างไร" เซียวเหยียนตอบกลับอย่างไม่ลดราวาศอก
: F: t& L+ W. `5 R

% P% \0 |4 R  v) Zราตรีนั้นจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของสตรี แต่เป็นชัยชนะที่บิดเบี้ยวของสองมหาบุรุษผู้ใช้ความทรมานของผู้อื่นเป็นเครื่องสังเวยความรักที่มีต่อกัน

nuangnut1996

สนุกมากครับ