แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย agogoboy เมื่อ 2026-3-1 02:25 ' L4 V3 z8 c; y8 y4 `
( j: L) z+ T: d
ค๊อกจ๊อกซอย พงศาวดารแห่งชนเผ่า "ลำ"สืบสายตอนที่ 7 - วิปปะ”โยก”
- D: k# w0 v! }6 s4 Y6 H
อ่านตอนอื่นๆได้ที่ลิ้งค์ข้างล่างนี้นะครับ
+ o( w" K$ e9 ?: l% d/ W: d
3 P7 t1 A, _8 S% X
คืนเดือนมืดเวียนกลับมาอีกครั้งคืนที่เงาของภูเขากลืนกินแสงดาว คืนที่ลมเงียบสงบไร้การเคลื่อนไหว และชนเผ่า ค๊อกจ๊อกซอยตกอยู่ใต้ความเงียบงันที่คุ้นเคย พิธีปลุก”ขน” ถูกจัดขึ้นเช่นทุกครั้งในคืนที่มืดมิดไร้แสงจันทร์ ไฟของเปลวเทียนลุกโชน เสียงขานบทเก่าดังสม่ำเสมอทุกท่วงท่าดำเนินไปอย่างถูกต้อง ไม่มีลางร้าย ไม่มีความผิดพลาด จนใกล้ฟ้าโหย่ง หลังเสร็จพิธีกรรมเด็กหนุ่มผู้พึ่งผ่านพิธีกรรมต่างแยกย้ายกลับเรือนด้วยความภูมิใจกับการเปลี่ยนแปลงใหม่ที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตนและเชื่อว่าเมื่อคืนนี้…ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี
2 z* M N! T7 X7 Y5 U0 l* v
ใช่... ในคืนนั้นทุกอย่างผ่านไปด้วยดีแต่หามีใครรู้ไม่ว่า มันคือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น.. และนับจากคืนนั้น ผ่านไปอีก 7 ทิวาและราตรี ทุกอย่างของ ค๊อกจ๊อกซอยกลับไม่เป็นอย่างที่เคย... 6 H7 ^/ D5 p) B5 \
พรานป่า ที่ออกเดินลึกเข้าไปในป่าทิศเหนือหยุดยืนอยู่หน้าลำธารที่เคยหล่อเลี้ยงหมู่บ้าน สายน้ำเหือดแห้งเหลือเพียงร่องหินเปียกชื้น ราวกับลมหายใจของป่าถูกดึงออกไปในยามค่ำคืน * a) t. ? L) U2 k: C X* U
ทางทิศตะวันออก ชาวสวนและชาวไร่พบว่าพืชพรรณที่เคยเขียวสดกลับเหี่ยวเฉาในชั่วข้ามคืน ใบไม้ห่อเหี่ยว กิ่งก้านอ่อนแรง ทั้งที่ฝนมิได้ขาดหาย 4 `4 u2 H9 V4 \. z8 d+ X
ทิศตะวันตก เสียงร้องของสัตว์เลี้ยงดังระงมตั้งแต่ย่ำรุ่งวัวควายแตกตื่น ม้าไม่ยอมเข้าใกล้คอก ดวงตาพวกมันตื่นกลัว ราวกับมองเห็นสิ่งที่มนุษย์ไม่อาจเห็น . T3 u# p+ g+ D' \. I7 U$ e; l+ q
และทางทิศใต้ ชาวบ้านล้มป่วยพร้อมกันโดยไร้สาเหตุบางคนไข้ขึ้น บางคนอ่อนแรง บางคนเพียงนั่งนิ่ง ราวกับร่างกายลืมวิธีหายใจ : h' y2 |; }" o Y; |) P3 E
ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นพร้อมกันทั้งสี่ทิศ มิใช่สิ่งใหม่สำหรับผู้ที่ยังมีชีวิตยืนยาวพอจะจดจำเมื่อยี่สิบปีก่อน…มันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว และครั้งนี้ ก็ไม่ต่างกันผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านต่างรู้โดยไม่ต้องเอ่ยถาม สัญญาณนี้มีความหมายเพียงหนึ่งเดียวถึงเวลาแล้ว ที่ ค๊อกจ๊อกซอย จะต้องคัดเลือกผู้นำชนเผ่าคนใหม่ ! n1 [+ R6 I; u
โดยมิได้นัดหมาย ผู้ปกครองทิศทั้งสี่ มาพบกันที่หน้าบ้านของพ่อใหญ่มะลอโพ๊ะ ทั้ง ซอเพ็ง เจ๊ะเดนะ อาเก๋อตู้ และมูซอยิ ยืนเงียบอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แม่ใหญ่เป็นผู้เปิดประตูออกมาต้อนรับ ดวงตาอิดโรยกว่าทุกครั้งด้านหลังนาง คือบุตรชายทั้งสอง มะเตยะ และ มะเย่ง “เกิดสิ่งใดขึ้นกับพ่อใหญ่รึ” เสียงถามดังขึ้นแทบพร้อมกัน แม้ไม่มีใครเอ่ยชื่อความกลัวออกมาตรงๆ แม่ใหญ่สูดลมหายใจลึกก่อนกล่าว “เมื่อคืนเดือนมืด…หลังเสร็จพิธีปลุกขน พ่อใหญ่กลับเรือนตามปกติพิธีจบ แต่น้ำควยกลับไหลซึมออกมาไม่หยุด เปื้อนผ่าจ๊อกจนเปียกชุ่ม และจนรุ่งเช้า…นอกจากน้ำควยแล้วนั้นยังมีเลือดปนออกมาด้วย”
5 j1 K4 |4 z9 V
ความเงียบตกลงอีกครั้ง “แล้วตอนนี้พ่อใหญ่เป็นเยี่ยงไรบ้าง” เจ๊ะเดนะถามน้ำเสียงต่ำลงด้วยความเป็นห่วง 5 C( L! C7 }. t2 F2 I5 o
“ข้าไปตามผู้เยียวยามาแล้ว” แม่ใหญ่ตอบ “เขาปรุงรากยา บดใบสมุน ประคบให้เลือดหยุดไหลแล้ว แต่พ่อใหญ่ยังต้องนอนพัก ร่างกายอ่อนล้าเกินกว่าจะลุก” 9 A9 B0 w: _. ^% T: R+ V; G* h
มะเตยะ ก้าวออกมาหนึ่งก้าวสายตาเขานิ่งและมั่นคงกว่าที่ควรจะเป็น “ถึงพ่อข้าอาจจะกลับมาฟื้นดีขึ้นบ้างแล้ว” เขากล่าว“แต่สรรพสิ่งทั้งสี่ทิศได้แจ้งขานแล้ว พ่อข้าแบกรับภาระนี้มานานเกินไป ถึงเวลาแล้วที่เขาควรได้พัก”
5 P& T+ b; E: k7 C$ G0 v+ ~
ลมอ่อนพัดผ่านลานหน้าบ้าน ไม่มีผู้ใดโต้แย้งเพราะทุกคนรู้ดีว่า สัญญาณของ การคัดเลือกผู้นำชนเผ่าคนใหม่ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ตั้งแต่เช้ามืดแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของชนเผ่า ค๊อกจ๊อกซอย ข่าวอาการป่วยของ พ่อใหญ่มะลอโพ๊ะ แพร่กระจายเร็วกว่าควันไฟลามทุ่ง ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนเริ่มพูดแต่เพียงไม่กี่ชั่วยาม ทั้งหมู่บ้าน ค๊อกจ๊อกซอย ก็เต็มไปด้วยเสียงซุบซิบเสียงคาดเดา และเสียงกลัว ผู้คนเชื่อมโยงทุกสิ่งเข้าด้วยกัน ลำธารที่เหือดแห้ง พืชพรรณที่เหี่ยวเฉาสัตว์ที่แตกตื่น และร่างกายของผู้คนที่อ่อนแรงลงพร้อมกัน ความกลัวแพร่ขยาย ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นแต่เพราะ ไม่มีใครรู้ว่ามันจะหยุดตรงไหนเมื่อความวุ่นวายเริ่มเกินควบคุม ผู้ปกครองทิศทั้งสี่จึงตัดสินใจจัดพิธีบวงสรวงสรรพสิ่งเพื่อจัดการประชุมใหญ่ในอีก 3 วันถัดมาโดยทันที
# C1 V, \4 M( R2 o: l/ W4 f
การรอคอยในสภาวะที่แร้นแค้นของเหตุการณ์ภัยพิบัตินี้ช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า เมื่อถึงวันนัดหมาย กองไฟถูกจุดขึ้นกลางลานเสียงฆ้องเรียกชาวบ้านดังขึ้นเพียงครั้งเดียว แต่ทุกคนต่างออกจากเรือนโดยไม่ต้องมีใครเรียกซ้ำพิธีบวงสรวงสรรพสิ่ง ถูกจัดขึ้นอย่างเร่งด่วน ไม่โอ่อ่า ไม่สมบูรณ์แบบ แต่จำเป็นอย่างยิ่งยวดในเพลานี้ ข้าวของเซ่นไหว้ ต่างถูกจัดเตรียมไว้ แยกเป็น 4 ชุด วางหันหน้าออกตามทิศทั้งสี่ และพร้อมพรั่งไปด้วยข้าวปลาอาหารที่ชาวบ้านแทบทุกบ้านที่นำติดตัวมาด้วยเพื่อมอบให้แก่สรรพสิ่ง เพื่อให้เป็นที่พึ่งพอใจ และช่วยคลายวิกฤตในเร็ววัน
* z2 P4 j4 q8 O+ o0 u; d! X3 S
ผู้ปกครองทั้งสี่กล่าวคำแจ้งต่อสรรพสิ่งของจตุรทิศด้วยถ้อยคำหนักแน่นประกาศให้รับรู้ว่า พิธีกรรมคัดเลือกผู้นำชนเผ่าคนใหม่ จะเกิดขึ้นในคืนเดือนเพ็ญที่กำลังจะมาถึง ในอีก 5 คืน นับจากคืนนี้ไม่ใช่เพื่ออำนาจ ไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ แต่เพื่อหยุดยั้งภัยพิบัติความชุ่มชื่นของสายน้ำ ความอุดมสมบูรณ์ของพืชพรรณธัญญาความมีชีวิตชีวาของบรรดาสรรพสัตว์ และความดำรงอยู่ของชาวบ้านและชนเผ่า ก่อนที่มันจะลุกลามไปมากกว่านี้ / A s8 s L4 d( E
รายชื่อผู้เข้าร่วมพิธีถูกเอ่ยออกมาทีละชื่อ เริ่มต้นจากผู้ปกครองทิศทั้งสี่อันได้แก่ซอเพ็ง เจ๊ะเดนะ อาเก๋อตู้ และ มูซอยิ และต่อมาคือ ชื่อ ลูกชายของแต่ละคน ซอโม๊ะเจ๊ะยอ อาทู และ มูเยี๊ยะ
3 A/ [6 L W: q+ dเมื่อชื่อสุดท้ายถูกกล่าวจบเสียงพึมพำในฝูงชนก็ค่อย ๆ เบาลง ไม่ใช่เพราะความสบายใจ แต่เพราะการมี “กรอบ”ทำให้ความกลัวมีที่ยืน และราวกับสรรพสิ่งรับรู้ ภัยพิบัติที่โหมกระหน่ำมาตั้งแต่สามวันก่อนก็หยุดนิ่งลง ไม่ดีขึ้น แต่ไม่เลวร้ายไปกว่านี้ ชาวบ้านเริ่มมีความหวัง หวังว่าเมื่อผู้นำคนใหม่ถูกเลือกทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความปกติเหมือนเช่นเดิม แค่อดทนรออีกแค่ 5 วันอย่างใจจดใจจ่อ “พวกเราต้องเข้าร่วมพิธีกรรมนี้ด้วยหรือวะ” อาทูเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงงงงันปนตกใจ ดวงตาเขาไล่มองหน้าเพื่อนทีละคน ราวกับหวังว่าจะมีใครบอกว่าเขาได้ยินผิด ( G. { y; A$ q% F' \+ `
“ใช่แล้ว อาทู” มูเยี๊ยะ ตอบ“ข้าตั้งใจจะไปคุยกับเอ็งเรื่องนี้ตั้งแต่วันก่อน แต่ดันมีเรื่องของพ่อข้าให้ขบคิดจนลืมเสียสนิท” อาทู นิ่งไปความเงียบของเขาหนักกว่าคำถามใด ๆ
5 `) ]; Q$ X4 s# M2 R* x
“ข้าว่าเราต้องเตรียมตัวให้พร้อม” เจ๊ะยอพูดต่อ “พิธีที่จะเกิดขึ้นในอีก 5 วัน…ไม่ใช่เรื่องเล็ก” # ^& }" c( ~9 W3 y- p) x. P
มูเยี๊ยะ หันควับกลับมาทันที “แล้วเอ็งรู้หรือไม่ว่าเราต้องเตรียมตัวยังไง” น้ำเสียงนั้นเร็วและคม เหมือนคนที่เริ่มไม่ชอบความไม่รู้ - s Q1 I3 [% h, F, I3 o# i
เจ๊ะยอ ไม่ตอบในทันทีเขาเพียงหันหน้าไปทาง ซอโม๊ะ “ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวที่รู้” เจ๊ะยอ พูดช้าๆ `8 ^2 {1 Z; b# ? W
“ซอโม๊ะ เองก็น่าจะรู้…และรู้มากกว่าข้าด้วย”ซอโม๊ะ สะดุ้ง ดวงตาเบิกกว้าง เหมือนถูกดึงออกมาจากเงามืดโดยไม่ตั้งตัว
( z; G% W* X) S
อาทู กับ มูเยี๊ยะ มองตามบรรยากาศเริ่มตึง เหมือนเชือกที่ถูกดึงเข้าหากัน
8 t D+ T7 n0 [, n; x
“เอ่อ…” ซอโม๊ะ สูดลมหายใจ“ใช่…ข้ารู้” เขากล่าวในที่สุด
0 _# d ?1 a! {# U. h3 [4 q# z! i5 e
“มาถึงตอนนี้แล้วข้าว่าไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีก ในเมื่อ พิธีคัดเลือกจะเริ่มในไม่กี่วัน” # c( h8 Q. ^6 d/ q
“พวกเอ็ง รู้มาตลอด แต่ไม่เคยบอกพวกข้ากระนั้นรึ ซอโม๊ะ, เจ๊ะยอ” อาทู เสียงดังด้วยความไม่สบอารมณ์
! K& @7 W0 S7 i/ Y9 Y3 P; T( N
“ใจเย็น ก่อน อาทู.. ที่ พวกข้าไม่ได้บอกเอ็ง เพราะว่า พวกเราอาจจะไม่จำเป็นต้องทำอะไร ถ้าพิธีกรรมคัดเลือกไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงรุ่นของเรา ดังนั้น พวกข้าจึงคิดว่ามันไม่ได้จำเป็นที่ต้องบอกพวกเอ็งถ้าเหตุการณ์ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนอย่างตอนนี้” ซอโม๊ะ พยายามอธิบายให้เพื่อนคลายความร้อนรนออกไป / p* N1 {; @; G& I- S: c3 A A# M
“แล้วเราต้องเตรียมตัวยังไง” อาทู กับ มูเยี๊ยะถามแทบพร้อมกัน
/ e" F3 M7 e( R9 @
ซอโม๊ะ ชะงักเขาหันไปหา เจ๊ะยอ เหมือนคนหาที่พึ่ง แล้วพูดต่อไปว่า , c3 C, W/ q8 K7 s4 {9 V
“เอ่อ…มันก็ไม่ได้มีอะไรมาก… ใช่..มันไม่ต้องเตรียมอะไรมาก…ใช่มั้ย เจ๊ะยอ” ซอโม๊ะ ตะกุกตะกักสายตาพยักเพยิดขอแรง ไปทาง เจ๊ะยอ ที่หันมาสบตาพอดี และเบิ่งตาโตเหมือนพูดว่า ข้าต้องตอบรึ? " i" D/ ^6 P8 s9 M
เจ๊ะยอเกร็งหน้า กล้ามเนื้อแอบกระตุก “ใช่.. มันก็…ไม่ได้มาก” เขาตอบ . D) P; N* R4 M! g! o) s
“แต่ก็ใช่ว่าไม่ต้องเตรียมตัวเลย” เจ๊ะยอกล่าวเสริม
, A3 Z/ b4 k+ K! ^& G0 n
“ก็ใช่อีกนั่นแหละ” ซอโม๊ะ รีบรับคำ # [( n8 i& m+ S# U! c& x2 `
น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนคนกำลังพยายามทำให้เรื่องใหญ่เล็กลง
& H' d. \& }" c1 g, }
“พวกเอ็งสองคนพูดอะไรกันวะ” มูเยี๊ยะ เริ่มขึ้นเสียงอีกครั้ง“เดี๋ยวไม่ เดี๋ยวใช่ ข้าฟังแล้วงงไปหมด”
, R7 h5 U, s, F- y6 P" I: C" D/ m
“นั่นสิ” อาทู สมทบ“ตกลงเราต้องเตรียมตัวกันหรือไม่” * E6 o# t# @5 m
ซอโม๊ะ กับ เจ๊ะยอมองหน้ากัน ก่อนจะพูดพร้อมกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ต้องเตรียมตัว”
. X7 h# b/ {% C' ]" t2 z. g% _# |
ซอโม๊ะ ถอนหายใจ“และเราไม่มีเวลาแล้ว” เขาพูดเสียงต่ำ “คืนที่ 5 นับจากคืนนี้ก็คืนพิธีกรรมแล้ว” * {( }+ Y0 N4 R+ C
“งั้นคืนพรุ่งนี้” เจ๊ะยอ เสนอ “เราไปเจอกันที่จุดค้างแรมลับของพวกเราในป่าทิศเหนือดีไหม” % }3 X" v) S' f/ H5 B9 K; ], c
“ดี!!” อาทู กับ มูเยี๊ยะพยักหน้าพร้อมกัน 7 G$ u/ z& Z& Y3 g8 Z' L
“แล้วทำไมต้องเป็นคืนพรุ่งนี้..ก็ไปมันซะคืนนี้เลยไม่ดีกว่ารึ” มูเยี๊ยะ แทรกถามต่อขึ้นมาด้วยความสงสัย % i6 q% y7 A G, I1 w( c) s) u8 I
“ไม่ได้หรอก มูเยี๊ยะเพราะวันนี้เราเพื่อทำพิธีบวงสรวงสรรพสิ่ง ซึ่งท่านจะออกมารับของเซ่นไหว้กันทั้งตลอดคืนนี้ดังนั้นชาวบ้านรวมถึงพงกเราควรกลับเรือนแล้วอยู่แต่ในที่พัก ไม่ควรออกไปเพ่นพ่านเที่ยวเล่นที่ไหน”อาทู พี่ใหญ่ที่สุดของกลุ่มอธิบายเสริม 2 D/ a, S* t8 N9 g
“อ๋อ!!! ข้าเข้าใจและ.. แล้วข้าต้องเตรียมอะไรไปบ้าง”มูเยี๊ยะ ถาม
0 v: C$ _) L5 Y
ซอโม๊ะ ตอบโดยไม่ลังเล“เตรียมเหมือนเวลาเราไปค้างแรมปกติ ไม่มีอะไรเพิ่มเติม เพียงแต่.. คืนนี้พวกเอ็งต้องเก็บน้ำควยเอาไว้ ห้ามสำเร็จตัณหาด้วยมือ” ]" ~5 ~" L: n q
อาทู ขมวดคิ้วทำท่าจะเอ่ยปากถาม แต่โดน ซอโม๊ะ พูดแทรกซะก่อน “พวกเอ็งไม่ต้องถาม เดี๋ยวคืนวันพรุ่ง ข้าจะบอกว่าเพราะไร... แค่ทำตามที่ข้าบอกแค่นั้นก็พอ”
0 r: g1 s* n! A; |! g& J
เจ๊ะยอ สรุป“ยามหนึ่ง เจอกันที่ชายป่าทิศเหนือ ตรงต้นประดู่ยักษ์ แล้วเดินเข้าป่าพร้อมกัน”
8 j( _- X* k" z# B$ D$ S0 [
ไม่มีใครหัวเราะ ไม่มีใครพูดเล่นในใจของทุกคนรู้ดีว่า สิ่งที่กำลังจะเริ่มขึ้นในคืนพรุ่งนี้ ไม่ใช่การค้างแรมและไม่ใช่เรื่องของเด็กอีกต่อไป คืนวันพรุ่ง... ทั้งสี่หนุ่มมาถึงจุดนัดหมายในเวลาไล่เลี่ยกันแสงจันทร์ขึ้น 12 ค่ำ ไม่สว่างพอให้เห็นชัด แต่พอให้เงาของต้นไม้ทอดยาวผิดรูป พวกเขาเดินลึกเข้าป่า ตามทางที่เท้าคุ้นเคยจนถึงสถานที่ลับของทั้งสี่คน ที่ค้นพบโดยบังเอิญเมื่อหลายปีก่อน ถ้ำที่ซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตกแต่คืนนี้ น้ำในลำธารที่ยังคงเหือดแห้ง ม่านน้ำที่เคยบดบังด้านหน้าถ้ำ หายไปปากถ้ำจึงเผยตัว เปลือยเปล่าใต้แสงจันทร์ เหมือนบางสิ่งที่เคยซ่อน กำลังรอให้ถูกมองเห็นทั้งสี่หนุ่ม หยุดยืนมองครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินก้าวเข้าไป ภายในถ้ำเย็นชื้นกลิ่นดินและรากไม้ชัดเจน แต่เงียบเกินไป เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันทั้งสี่ตั้งวงบนพื้นหินเรียบ สำรับค่ำถูกนำออกมาวาง ปลาย่าง เนื้อแดดเดียว ข้าวเหนียวห่อใบไม้และผลไม้ป่า ทุกอย่างเหมือนทุกครั้ง ยกเว้นสิ่งหนึ่ง อาทู วางลงกลางวง ไหสีฟ้า4ใบ ที่ปิดฝาแน่น ของที่ไม่ควรอยู่ในมือเด็กหนุ่ม % T1 `% {0 Y P" @$ {0 A
“เฮ้ย!!! นี่มัน หยดฟ้าสุราชั้นยอดอันเลื่องชื่อไม่ใช่รึ?” มูเยี๊ยะ ถาม “เอ็งไปเอามาจากไหน : g8 a) \9 M+ Y0 B( w2 }- p! O
อาทู ยักไหล่ “มีคนเอามาให้พ่อข้าเยอะแยะเลย แบ่งมาให้พวกเอ็งชิมบ้าง พ่อข้าคงไม่ว่ากะไรดอก”สายตาหลายคู่จับจ้องไปยัง ไหสีฟ้า ที่เป็นลักษณะเฉพาะของ สุราชั้นยอดที่อยู่ภายในนั้น
+ U" P1 l4 Y$ u+ U
ที่ชนเผ่า ค๊อกจ๊อกซอย มีสุรา หลากหลายประเภทที่แตกต่างกันด้วย รสชาติ กลิ่น วัตถุดิบ วิธีการหมัก และอายุของการบ่มโดยไล่เรียงจาก น้ำเมา > ไหแดง > จอกเงิน > หยดฟ้า > และหยาดทิพย์ % C' @, ?% C0 Y; G: i' T; L
ไหถูกเปิด กลิ่นแรงลอยฟุ้ง พวกเขาผลัดกันยกดื่มเสียงหัวเราะดังขึ้น คำพูดเริ่มเร็ว ท่าทางเริ่มโผงผาง เหล้ายาปลาปิ้งทำให้คืนที่ควรหนัก เบาลงชั่วคราว แต่แค่เพียงชั่วคราว…เท่านั้น... ผู้เข้าชม หากคุณต้องการดูเนื้อหาที่ถูกซ่อน จะต้อง ตอบกลับโพสต์นี้ก่อน
5 m) |$ [+ Q* Z( P0 U: S | 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์