เพื่อนกันมันส์เสียว (ตอนจบ)

NOOFONG

"กินไปเลย... ฮึก... กินให้พอใจมึงเลยไอ้ผัวเฮงซวย"


ผมผละหน้าออกจากอกแน่นๆ มาสบตากับไอ้หมาใหญ่ที่ตอนนี้หน้าแดงเถือกไปถึงคอ แววตาเยิ้มปรอยของมันฟ้องว่าอารมณ์พุ่งปรี๊ดไม่แพ้กัน


“คิดถึงมึงชิบหาย... คิดถึงก้นแน่นๆ ของมึงที่ชอบส่ายไปมาเวลาอยากได้ควยกู” ผมกระซิบชิดใบหู พลางบีบขยำสะโพกแกร่งผ่านเนื้อผ้ากางเกงวอร์มจนเต็มไม้เต็มมือ


“อื๊ออ…อยากเย็ดก็เย็ดสิ”


ไบซันจัดการรูดกางเกงวอร์มลงไปกองที่หัวเข่า ก่อนจะโน้มตัวลงเกาะพนักโซฟาแล้วโก้งโค้งแหวกแก้มก้นแน่นเปรี๊ยะส่งมาตรงหน้าผม กุหลาบสีสดที่ปิดสนิทมานานครึ่งปีปรากฏสู่สายตาจนผมอยากจะบ้าตาย


“เมียก็คิดถึงผัวนะ... ฮึก... เก็บรูนี้ไว้ให้ผัวเย็ดแค่คนเดียวเลยเนี่ย”


“แล้วมึงจะให้คนอื่นเย็ดหรือไง หืมมม? รูร่านๆ ของมึงเนี่ย” ผมแกล้งถามพลางใช้นิ้วเขี่ยวนรอบรอยจีบชุ่มฉ่ำนั่นเบาๆ จนมันสะดุ้งเฮือก


“อ๊ะ...รูนี้มีไว้ให้ควยผัวคนเดียว... ซี๊ดดด เข้ามาเหอะปืน กูไม่ไหวแล้ว”


ความคลั่งรักแบบไม่อายฟ้าดินของไบซันทำเอา 'ไอ้ปืนใหญ่' ของผมมันพองตัวจนปวดไปหมด ยิ่งฟังคำพูดจาคะขาผสมความร่านรักจากปากนักกีฬายูโดสายโหดแบบนี้ มันยิ่งน่าแกล้งให้ร้องไห้หนักกว่าเดิม


“รู้อยู่แล้วน่า…” ผมงัดท่อนเอ็นที่สั่นระริกออกมาถูไถกับช่องทางรักที่กำลังขยับขมิบเชื้อเชิญ “แต่หายไปตั้งครึ่งปี รูมึงจะยังรับของกูไหวอยู่เปล่าวะ? สงสัยต้องขยายกันยาวๆ หน่อยแล้วล่ะมั้ง!”


“ผัวจ๋า…ไม่อยากเย็ดเมียเหรอ ทำไมไม่รีบใส่เข้ามา” มันหันกลับมามองด้วยสายตาเว้าวอนระคนตัดพ้อ


“รูมึงแคบขนาดนี้ เดี๋ยวก็ฉีกหรอก กูไม่อยากทำให้มึงเลือดออกนะเว้ย” ผมเตือนด้วยความหวังดี เพราะขนาดของ 'ไอ้ปืนใหญ่' ผมตอนนี้มันพร้อมรบเต็มที่ แต่รูไอ้ยักษ์ขี้แยเนี่ยดิ ปิดสนิทจนน่ากลัว


แล้วอยู่ๆ ไอ้ไบซันมันก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาอีกรอบ “มึงมีคนอื่นใช่มั้ย! ฮึก... มึงไม่อยากเย็ดกูแล้วใช่ป่ะ มึงเลยอ้างโน่นอ้างนี่!”


เอ้าไอ้นี่! มันกล้าสงสัยผัวตัวเองได้ยังไงวะเนี่ย…


“อะไรของมึงเนี่ยไบซัน! กูจะไปเอาใครที่ไหนอีกล่ะ ก็บอกแล้วไงว่ากูกลัวเมีย!” ผมรีบกอดปลอบมัน เอามือลูบหัวปอยๆ ดึงร่างหนาๆ เข้ามาจมอก “ที่รักค้าบบบ อย่าร้องเลยนะ เดี๋ยวผัวทำให้ฟินๆ โอเคมั้ย”


“อื้อ~” มันครางรับในลำคอ ยอมอยู่นิ่งๆ ให้ผมปรนเปรอ ก่อนจะจับขามันแยกออกกว้างกว่าเดิมจนเห็นรอยจีบสีสวยชัดเต็มตา


ผมไม่รอช้า ก้มลงไปประทับจูบที่แก้มก้นแน่นเปรี๊ยะ ก่อนจะละเลียดลากลิ้นผ่านรอยแยกจนไอ้ไบซันสะดุ้งเฮือก แล้วใช้ลิ้นร้อนๆ กดจ้วงลงไปที่ช่องทางรักที่ขยับขมิบรออยู่ รสชาติขมปร่าของชีวิตผู้ใหญ่หายวับไปทันทีเมื่อลิ้นผมสัมผัสกับความนุ่มหยุ่นอุ่นซ่าน ผมรัวลิ้นรัวๆ เข้าไปในรูร่านของเมียรักจนเกิดเสียงดัง แฉะ แฉะ แฉะ


“อ๊าาา! ปืน... อื๊ออออ!”


ไบซันบิดเร้ากาย มือหนาขยำหมอนพิงจนแทบขาด มันโก้งโค้งรับสัมผัสจากลิ้นผมอย่างลืมอาย ผมยิ่งได้ใจ รัวลิ้นถี่ระรัวสลับกับดูดดึงรอยจีบจนมันบวมเป่งชุ่มโชกไปด้วยน้ำลาย


ผมไม่รอช้า รีบส่งนิ้วเรียวที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายเข้าไปทักทายช่องทางอุ่นร้อนทันที พอสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอม รูร่านของเมียรักก็ตอดรัดนิ้วผมแน่นจนแทบขยับไม่ได้ ผมค่อยๆ เพิ่มนิ้วที่สองและสามเข้าไป ขยายความคับแน่นที่ห่างหายไปนานครึ่งปีอย่างใจเย็น


“ซี๊ดดด... แน่นฉิบหายไบซัน มึงรัดกูแรงไปแล้วนะ” ผมพึมพำชิดใบหูมัน พลางกระแทกนิ้วเข้าออกเน้นๆ จนมันสะโพกลอย


“อื้อออ... ผัวจ๋า... พอแล้ว... ใส่เข้ามาเถอะ กูเสียวจนใจจะขาดแล้ว ฮึก... ใส่ควยมึงเข้ามาเย็ดรูร่านๆ ของกูสักที!”


ความขี้ยั่วผสมความเอาแต่ใจของมันทำเอาผมทนต่อไปไม่ไหว ผมถอนนิ้วออกแล้วจับท่อนลำเขื่องที่ปวดหนึบจ่อเข้าที่ปากทางรอยจีบที่กำลังเผยออ้า


“จัดให้ตามคำขอครับเมีย…”


ไบซันยังไม่ทันได้ตั้งตัว ผมก็กดสะโพกกระแทกเข้าไปพรวดเดียวจนมิดลำ!


"อั่ก!... อื้อออออ!"


เสียงไบซันขาดห้วงไปทันที มันจุกจนร้องไม่ออก ตาเหลือกโพลง ร่างหนาเกร็งกระตุกจนกล้ามเนื้อทุกมัดสั่นสะท้าน ความคับแน่นที่ไม่ได้ใช้งานมาครึ่งปีบีบรัดตัวตนของผมแน่นจนผมเองก็นิ่วหน้าด้วยความเสียวปนเจ็บ รูเมียแม่งรัดแรงมาก รัดจนผมรู้สึกถึงจังหวะชีพจรที่เต้นตุบๆ อยู่ข้างในนั้นเลยครับ


"ซี๊ดดด... แน่นฉิบหายไบซัน มึงจะฆ่าผัวหรือไงวะ"


ผมค้างไว้ครึ่งนาทีเพื่อให้มันปรับตัว แต่ดูเหมือนไอ้หมาใหญ่ของผมมันจะเครื่องติดเร็วเกินคาด มันเริ่มขยับบั้นท้ายต้านกลับมาทั้งที่ยังจุกน้ำตาเล็ด


"อื้อ... ปืน... อึก... ใหญ่ชิบหาย..." มันพยายามเค้นเสียงออกมาพลางหันมามองผมด้วยสายตาอ้อนวอน "ขยับ... ขยับที... เย็ดกูแรงๆ”


พอเมียไฟเขียวแบบนี้ มีหรือผมจะยั้ง? ผมเริ่มถอนออกมาจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปเน้นๆ จนเสียงเนื้อกระทบกันดัง ตับ! ตับ! ตับ! ก้องไปทั้งบ้าน


"อ๊าาา! ปืน! แรงไป... อ๊ะๆๆๆ ... แต่เสียวดีชิบหายเลยมึง... อื๊อออ!"


ไบซันครางระงมพลางโยกคลอนไปตามแรงส่งของผม มือหนาของนักกีฬายูโดคว้าหมอนมาปิดหน้าตัวเองเพื่อกั้นเสียงร้องที่น่าอาย แต่ยิ่งผมกระแทกโดนจุดกระสันข้างในลึกๆ มันก็นิ่งไม่ได้ ยิ่งบิดเร้าก้นแน่นๆ ส่ายวนรับจังหวะผมอย่างรู้งาน


"รูร่านๆ ของมึงนี่มันถึงใจดีจริงๆ ว่ะไบซัน ตอดกูไม่พักเลยนะมึง!"


ผมถอนลำออกมาจนเกือบสุด ไบซันครางประท้วงเสียงหลงทันทีที่ความอุ่นร้อนหายไป ผมจัดการพลิกตัวให้นั่งพิงพนักโซฟา แล้วรั้งเอวหนาๆ ของมันให้ขึ้นมานั่งคร่อมทับบนหน้าขาผม หันหน้าเข้าหากันจนลมหายใจร้อนๆ รดรินผิวกันและกัน


ไบซันที่ตอนนี้หน้าแดงซ่าน น้ำตาคลอเบ้าเพราะความเสียวที่ค้างคา เอื้อมแขนล่ำๆ ทั้งสองข้างมาโอบรอบคอผมไว้แน่น มันซุกหน้าลงกับซอกคอผมพลางสะอื้นฮัก


"ปืน... ใส่เข้ามา... ฮึก... ใจจะขาดแล้ว"


ผมไม่รอช้า จับท่อนเอ็นเขื่องจ่อเข้าที่ปากทางเดิมที่ตอนนี้อ้าค้างและฉุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่น ก่อนจะกดสะโพกสวนขึ้นไปในขณะที่ไบซันก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาจนมิดลำในคราวเดียว!


"อ๊ากกกก! ปืน... อื๊ออออ!"


แขนมันกอดคอผมแน่นจนหายใจแทบไม่ออก ร่างนักกีฬายูโดสั่นคลอนอยู่บนตัวผม ท่านี้มันทำให้ตัวตนของผมเข้าไปได้ลึกกว่าเดิมจนชนเข้ากับจุดกระสันข้างในเน้นๆ ผมเริ่มกระแทกสวนขึ้นไปรัวๆ ในขณะที่มือก็บีบขยำก้นแน่นเปรี๊ยะของมันไปด้วย


ตับ! ตับ! ตับ!


เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นห้องนั่งเล่น ไบซันครางระงมอยู่ข้างหูผม ลมหายใจหอบถี่ของมันทำเอาผมสติกระเจิง ท่าทางเมียตัวยักษ์ที่นั่งโยกคลอนโอบกอดผมไว้เหมือนลูกลิงหลงทางแบบนี้แม่งโครตน่ารังแกเลยครับ


"ซี๊ดดด... ไบซัน... รัดแรงไปแล้วมึง... อื้มมม"


"ก็... อ๊ะๆๆ ... ก็มึงกระแทกโดนตรงนั้น... อ๊าาา! ผัวจ๋า... แรงอีก... เอาอีก!"


มันเริ่มขยับสะโพกกดทับลงมาสู้กับแรงสวนของผมอย่างบ้าคลั่ง สองแรงบวกทำเอาความเสียวพุ่งทะยานจนแทบจะถึงฝั่งฝัน ไบซันบดเบียดร่างกายเข้าหาผมทุกสัดส่วนเหมือนจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน


"รักกูมั้ย... ไบซัน... บอกกูซิว่ารักกูคนเดียว" ผมกระซิบถามพลางเร่งจังหวะช่วงล่างให้หนักหน่วงขึ้น


"รัก... อื้อออ... รักมึงคนเดียว... รักแค่ควยมึงคนเดียวด้วย... อ๊าาา! ปืน! จะออกแล้ว... กูจะออกแล้ว!"


ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!


"ซี๊ดดด... ไบซัน... กูไม่ไหวแล้ว... พร้อมกันนะมึง!"


ผมคำรามออกมาสุดเสียง ก่อนจะกระแทกเน้นๆ ย้ำเข้าไปลึกที่สุดอีกสองสามครั้ง ช่องทางรักที่ร้อนระอุบีบรัดตัวตนของผมแรงจนผมถึงกับหน้ามืด ไบซันเกร็งกระตุกจนตัวโยน แขนที่โอบคอผมไว้รัดแน่นจนผมแทบสำลัก แต่วินาทีนั้นความเสียวซ่านมันท่วมท้นจนลืมทุกอย่างไปหมด


"อ๊าาาาาาาาห์!!!"


ผมฉีดพ่นความอัดอั้นตลอดหกเดือนเข้าไปจนล้นทะลักอยู่ข้างในตัวมัน ไบซันครางเสียงหลงสะอึกสะอื้นคาซอกคอผม ร่างกายเราทั้งคู่สั่นสะท้านไปพร้อมๆ กันหยาดน้ำรักขาวขุ่นไหลย้อนเปื้อนง่ามขาของมันและหน้าขาของผมจนชุ่ม


เราทั้งคู่หอบหายใจรดซอกคอกันและกันอยู่เนิ่นนาน ผมยังคงกอดร่างหนาๆ ของมันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความเหนื่อยจากการทำงานที่สะสมมาทั้งสัปดาห์หายวับไปจริงๆ เหลือแค่ความอิ่มเอมใจที่มีเมียตัวยักษ์มานอนอ้อนอยู่บนอกแบบนี้


จังหวะหัวใจที่เต้นรัวเริ่มสงบลงช้าๆ เรานั่งเคลียร์ใจกันอยู่สักพัก ทั้งที่ความอุ่นร้อนของไอ้เจ้าปืนใหญ่ยังคงคาลึกอยู่ในตัวมัน ไบซันซุกหน้าลงที่ไหล่ผม สองแขนยังโอบกอดผมไว้แน่นเหมือนกลัวว่าผมจะหายไปไหนอีก


“ปืน กูพูดจริงๆ นะ ถ้างานมันหนักนักก็ลาออกมาเถอะ เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง แค่ผัวคนเดียวกูเลี้ยงได้สบายมาก กูไม่อยากต้องห่างจากมึงนานๆ ... มาเป็นผู้ช่วยคอยซัพพอร์ตข้างสนามให้กูก็ได้นะ”


ผมฟังแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ มือลูบกลุ่มผมที่ชื้นเหงื่อของมันอย่างรักใคร่ “จริงๆ กูก็คิดมาสักพักแล้วแหละ กูก็ไม่อยากแยกจากมึงนานๆ เหมือนกัน ตอนแรกกูก็แค่อยากลองสู้ดูสักตั้ง... แต่พอเอาเข้าจริง จากที่กูลองห่างมึง สภาพกูก็อย่างที่มึงเห็นน่ะ ยิ่งดูแย่กว่าเดิมอีก”


ไบซันเงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตาที่ยังบวมช้ำจากการร้องไห้ฉายแววมุ่งมั่น


“กูอยากมีมึงไปทุกที่ ทุกสนามแข่งเลยนะปืน... กูกำลังเดินตามฝัน เก็บเงินเพื่อมาสร้างครอบครัวของเรา หลังจากที่เดินสายแข่งจนจบโอลิมปิกฤดูกาลหน้า เราไปอยู่ใต้ด้วยกันนะ” คำสัญญาถึงอนาคตที่เรียบง่ายแต่แสนพิเศษทำเอาขอบตาผมร้อนผ่าว ผมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น


“เออ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว กูอยากใช้ทั้งชีวิตอยู่กับมึงเลย... กูเคยพลาดมาครั้งหนึ่งแล้ว กูจะไม่พลาดอีกเป็นครั้งที่สองแน่ กูไม่อยากให้มึงต้องมาลำบากขับรถมาไกลๆ มายืนร้องไห้ฟูมฟายอยู่หน้าบ้านเพราะเป็นห่วงกูแบบวันนี้อีกแล้วนะ”


ไบซันยิ้มออกมาทั้งน้ำตา มันโน้มหน้ามาจูบที่ปลายคางผมเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจผมพองโตจนแทบคับอก


“กูรักมึงนะปืน รักมากๆ ด้วย”


“รู้แล้ว… กูก็รักมึงเหมือนกัน ไอ้ยักษ์ขี้แยของกู”


ผมกดจูบลงบนหน้าผากมันเน้นๆ เป็นการยืนยันคำสัญญาว่าต่อจากนี้ ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง เราจะไม่มีทางปล่อยมือกันไปไหนอีกแน่นอน


















[แถมตอนพิเศษ]


หลังจากคว้าเหรียญทองระดับเอเชียมาได้ ชื่อของ "ไบซัน" ก็กลายเป็นที่รู้จักไปทั่ว สื่อรุมล้อมยิ่งกว่าดารา แถมยอดฟอลโลวในไอจีก็พุ่งกระฉูดจนน่าหมั่นไส้ และแน่นอนว่าของแถมที่ตามมาคือ "แมลงหวี่แมลงวัน" ที่ชอบมาบินตอมรอบๆ ตัวเมียผม


วันนี้มีถ่ายคอลัมน์พิเศษที่ยิมซ้อมครับ ผมยืนกอดอกนิ่งๆ อยู่หลังเฟรม กล้องกำลังจับภาพไบซันในชุดชุดยูโดกึ่งเปลือยอกโชว์มัดกล้ามที่ผ่านการฝึกหนักมาอย่างดี


"คุณไบซันคะ รบกวนขยับเข้าใกล้ทางนี้หน่อยค่ะ... ขออนุญาตซับเหงื่อตรงหน้าอกนิดนึงนะคะ"


สตาฟสาวสวยเดินเข้าไปพร้อมทิชชู่ แต่ดูเหมือนมือเธอจะค้างอยู่ตรงหน้าอกแกร่งของเมียผมนานเกินความจำเป็น แถมยังมีการแถมด้วยการลูบผ่านลอนกล้ามท้องเบาๆ อีกต่างหาก


ไอ้ไบซันก็นิ่งเป็นหินครับ ยืนให้เขาเช็ดให้เขาจับตาใสแป๋ว ไม่มีการขยับหนีสักนิด จนผมที่ยืนคุมอยู่เริ่มจะควันออกหู


"เสร็จหรือยังครับ จะหมดเวลาซ้อมแล้ว" ผมโพล่งขึ้นมาเสียงเรียบ หน้าตึงเป๊ะจนสตาฟคนนั้นสะดุ้งโหยงรีบถอยออกมา


พอจบงานสตาฟและตากล้องกลับไปหมด ไบซันที่สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตก็รีบเดินเข้ามาหาผมทันที


"ปืน... เป็นไรวะ หน้าบึ้งเชียว" มันถามพลางจะเอื้อมมือมาแตะไหล่


"อย่ามาจับ... ไปให้สตาฟคนเมื่อกี้เขาซับเหงื่อให้ต่อดิ เห็นยืนนิ่งเป็นรูปปั้นให้เขาเค้นกล้ามอยู่ได้" ผมปัดมือมันออกแล้วเดินไปเก็บของใส่กระเป๋า


"โธ่... มึงหึงเหรอวะ มันเป็นงานป่ะเขาก็แค่ซับเหงื่อ" มันเดินตามหลังผมต้อยๆ เสียงทุ้มเริ่มเปลี่ยนเป็นโหมดง้อ "กูก็ยืนนิ่งๆ ไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆ นะเว้ย"


"เออ! หึงสิวะ เมียกูทั้งคน ใครจะอยากให้คนอื่นมาจับมาลูบ" ผมเบือนหน้าหนีด้วยความหงุดหงิด "กูลาออกมาดูแลมึง ไม่ได้ลาออกมาดูคนอื่นมาลวนลามเมียกูนะเว้ย ถ้ามึงยังวางตัวไม่เป็นแบบนี้ ทีหลังมึงก็หาคนอื่นมาดูงานแทนกูแล้วกัน"


พอผมพูดจริงจัง ไอ้หมาใหญ่ก็หน้าเสียทันที มันคว้าข้อมือผมไว้แน่น ไม่ยอมให้เดินหนีไปไหน


"กูขอโทษ... กูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ กูแค่มัวแต่โฟกัสที่กล้องจนลืมระวังตัว" มันดึงผมเข้าไปใกล้จนอกชิดกัน "กูมีแค่มึงคนเดียวจริงๆ นะปืน อย่าพูดว่าจะให้คนอื่นมาดูแลแทนดิ... ใครจะมาดูแลกูได้ดีเท่าผัวกูวะ"


"มึงนี่มัน..." ผมถอนหายใจทิ้ง พยายามจะเก๊กหน้าดุต่อแต่พอเห็นสายตาหงอยๆ ของมันแล้วใจก็อ่อนลง


"หายงอนนะ... คืนนี้กลับบ้านไปกูยอมให้มึงตรวจเช็กร่างกายทุกซอกทุกมุมเลยเอ้า จะเช็ดจะถูตรงไหนกูตามใจมึงคนเดียวเลย" มันกระซิบเสียงต่ำพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ชอบทำเวลาอยู่กันสองคน


ผมทำเป็นหูทวนลม ไม่สนคำพูดง้อหรืองหน้าตาหมาหงอยของมันทั้งนั้น ผมสะบัดหน้าหนีแล้วคว้ากระเป๋าเดินจ้ำอ้าวออกจากยิมมาเลย กะว่าจะแกล้งให้ใจเสียเล่นๆ สักหน่อย โทษฐานที่ปล่อยเนื้อปล่อยตัว


"เฮ้ยปืน! รอด้วยดิ"


เสียงไอ้ไบซันตะโกนไล่หลังมาติดๆ ผมได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของมันวิ่งตามออกมา แต่พอผมก้าวพ้นประตูยิมไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงวิ่งนั่นก็หยุดกึก พร้อมกับเสียงเจี๊ยวจ๊าวที่ดังขึ้นมาแทน


"ว้ายย! พี่ไบซันคะ ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ!"


"พี่ไบซันขา ตัวจริงเท่มากเลยค่ะ เซ็นเสื้อให้หนูหน่อย!"


ผมชะงักฝีเท้าแล้วแอบหันไปมองนิดหนึ่ง ภาพที่เห็นคือกลุ่มแฟนคลับเกือบสิบคนที่ดักรออยู่หน้ายิม พุ่งเข้าชาร์จตัวไอ้หมาใหญ่ของผมจนวงแตก มันโดนล้อมหน้าล้อมหลังจนขยับไปไหนไม่ได้ มือหนึ่งโดนดึงไปเซ็นชื่อ อีกมือโดนรั้งไปถ่ายเซลฟี่


ไบซันพยายามชะเง้อหน้ามองหาผม แววตามันดูลนลานสุดขีด ปากก็บอกแฟนคลับไปว่า "แป๊บนึงนะครับ พอดีผมต้องรีบไป..." แต่ก็โดนเบียดจนแทบจะจมหายไปในฝูงชน


"พี่ไบซันยิ้มหน่อยค่าาา หนึ่ง สอง สาม!"


มันจำใจต้องฉีกยิ้มให้กล้องทั้งที่ตาพยายามมองตามหลังผมที่เดินไกลออกไปทุกที เห็นแล้วก็ทั้งขำทั้งหมั่นไส้ครับ ดูเอาเถอะ... พ่อซุปตาร์เนื้อหอมจัด จนแม้แต่จะวิ่งมาง้อผัวก็ยังทำไม่ได้ อยากเสน่ห์แรงดีนัก ก็ต้องเจอแบบนี้แหละ


ผมสตาร์ทรถแล้วเหยียบคันเร่งออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองกระจกหลัง เห็นแวบๆ ในหางตาว่าไอ้ไบซันมันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พยายามจะปลีกตัวออกมาแต่ก็โดนรุมทึ้งจนขยับไม่ได้


"ช่วยไม่ได้นะมึง อยากให้เขาจับดีนัก"


ผมพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิดที่ยังค้างคา ใจหนึ่งก็รู้ว่ามันเป็นงาน แต่อีกใจแม่งก็ยอมรับตรงๆ ว่า 'หึง' จนปรอทแตก ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาไอ้เก่งทันที


"เออเก่ง มึงอยู่ไหน... เออ เจอกันที่เดิมนะเว้ย วันนี้กูจัดหนัก ใครโทรมาไม่ต้องรับสายทั้งนั้น!"




ณ ร้านเหล้าเจ้าประจำ


"เอ้า... ชน!"


เสียงแก้วกระทบกันดังสนั่น ผมกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวจนลำคอร้อนผ่าว ไอ้เก่งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองผมด้วยสายตาขำๆ พลางส่ายหัว


"เป็นอะไรของมึงวะปืน ทะเลาะกับเมียเหรอ? วันนี้มันไม่ได้ตามมาคุมมึงรึไง"


"อย่าไปพูดถึงชื่อมันดิ๊" ผมวางแก้วลงกระแทกโต๊ะแรงๆ "เนื้อหอมนักก็ปล่อยมันอยู่กับแฟนคลับไป วันนี้กูจะกินให้ลืมหน้ามันเลย"


"หึงล่ะสิมึง... ไบซันมันก็งี้แหละ นักกีฬาดาวรุ่ง ใครๆ ก็อยากเข้าใกล้" ไอ้เก่งพูดยั่ว "แต่มึงลาออกมาคุมมันแล้วไม่ใช่เหรอวะ ยังจะปล่อยให้มันคลาดสายตาอีก"


"คุมจนจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย!"


ผมบ่นอุบพลางกดปิดเสียงโทรศัพท์ที่สั่นไม่หยุดในกระเป๋ากางเกง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครโทรมา ป่านนี้มันคงวิ่งหาผมให้ควั่ก หรือไม่ก็นั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่หน้าบ้านแล้วมั้ง


"นี่มึงแกล้งมันแรงไปเปล่าวะ ปืน" เก่งทักขึ้นเมื่อเห็นยอดสายไม่ได้รับของผมพุ่งไปเกือบสามสิบสาย "เดี๋ยวไอ้ยักษ์นั่นบุกมาถล่มร้านจะทำไง"


"ปล่อยแม่งเหอะ... อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าไม่มีกู มันจะทำยังไง"


ผมพูดจบนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพสายตาหมาหงอยของไบซันตอนโดนรุมทึ้งมันแวบเข้ามาในหัว ใจหนึ่งก็เริ่มอ่อนวูบ แต่อีกใจก็ยังอยากจะดัดนิสัยมันให้เข็ด


ตื๊ด... ตื๊ด... ข้อความเด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่ล็อกอยู่: 'ปืน... กูขอโทษ กลับบ้านเหอะนะ กูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ กูยืนรอมึงอยู่หน้าบ้านเนี่ย ฝนจะตกแล้วนะมึง'


ผมชะงักไปนิดนึงพลางมองออกไปนอกหน้าต่างร้าน... เออ ฟ้ามืดจริงด้วยว่ะ


แต่ก็นั่นแหละครับ...


ผมนั่งดวลเหล้ากับไอ้เก่งจนเบลอไปหมด พอมองนาฬิกาอีกทีก็เกือบเที่ยงคืน เสียงฝนที่เทลงมาอย่างหนักไม่ได้ทำให้ผมใจเย็นลงเลย กลับยิ่งทำให้กระวนกระวายจนต้องรีบขอตัวแยกจากไอ้เก่ง


ใจก็นึกว่าป่านนี้ไบซันมันคงหลับไปแล้ว เพราะผมเป็นคนคุมตารางชีวิตมันเองกับมือ นักกีฬาที่ต้องใช้ร่างกายหนักแบบมัน ถ้าพักผ่อนไม่พอพรุ่งนี้มีหวังหน้ามืดตอนซ้อมแน่


แต่พอผมเลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าประตูรั้วบ้าน แสงไฟหน้ารถก็สาดไปกระทบกับร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายลมแรงและฝนที่ตกกระหน่ำ ผมเบรกจนตัวโก่งก่อนจะรีบเปิดประตูรถวิ่งลงไปหาทันที


"ไอ้เชี่ย! มึงมายืนตากฝนอะไรตรงนี้วะ มึงบ้าหรือเปล่า!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงฝนพลางคว้าแขนมันลากเข้ามาหลบในชายคา


สภาพไบซันตอนนี้ดูไม่ได้เลยครับ เสื้อยืดที่มันใส่เปียกโชกจนแนบไปกับมัดกล้าม ผิวที่เคยดูสุขภาพดีตอนนี้ซีดเผือด แถมตัวยังสั่นระริกจนผมสัมผัสได้


"ปืน... มึงกลับมาแล้วเหรอ" มันพึมพำเสียงสั่นพร่า แววตาที่มองมาดูดีใจจนน่าใจหาย "กูนึกว่ามึงจะไม่กลับบ้านแล้ว... ฮึก... กูโทรไปมึงก็ไม่รับ"


"แล้วทำไมไม่เข้าไปรอในบ้าน! กุญแจสำรองในกระเป๋าก็มีมั้ยวะ" ผมดุมันด้วยความโมโหผสมความห่วงจนมือสั่น "ถ้ามึงป่วยขึ้นมาจะทำยังไง พรุ่งนี้มึงมีซ้อมใหญ่นะเว้ย!"


"ก็กูทำมึงโกรธ..." มันก้มหน้าลงพูดยัดเหยียดน้ำตาที่แยกไม่ออกกับหยดน้ำฝนบนใบหน้า "กูอยากรอมึงตรงนี้... อยากให้มึงเห็นว่ากูสำนึกผิดจริงๆ กูไม่ได้อยากให้ใครมาโดนตัวกูทั้งนั้นแหละปืน กูมีแค่มึงจริงๆ นะ"


ไอ้ยักษ์ขี้แยเอ๊ย... ความโกรธที่สะสมมาทั้งวันหายวับไปกับสายฝนทันที เหลือแต่ความรู้สึกผิดที่แกล้งมันแรงเกินไป ผมดึงร่างเปียกโชกของมันเข้ามากอดไว้แน่น ถึงจะหนาวสั่นแค่ไหนแต่มันก็พยายามจะซุกเข้าหาความอบอุ่นจากผม


"เออ รู้แล้ว! เลิกร้องไห้สักทีดิ๊ไอ้ควายเผือก ตัวโตขนาดนี้มายืนตากฝนประชดผัวเป็นพระเอกเอ็มวีไปได้" ผมลูบหัวที่เปียกปอนของมัน "เข้าบ้านเลยไป เดี๋ยวเช็ดตัวให้ ถ้าพรุ่งนี้มึงไข้ขึ้นนะไบซัน... กูจะจับมึงขังไว้ในห้องไม่ให้ไปไหนอีกเลย คอยดู!"


“ฮึก... แงงงง... ปืน... กุ... กูขอโทษ... อึก... มึงอย่าทิ้งกูนะ”


เสียงมันขาดๆ หายๆ ฟังแทบไม่เป็นศัพท์ แต่มันกลับบีบหัวใจผมจนเจ็บปวดไปหมด ผมรีบคว้ากุญแจเปิดประตูบ้านแล้วลากไอ้ยักษ์ขี้แยเข้าไปข้างในทันที


“เออๆ รู้แล้ว! ไม่ทิ้งเว้ย ใจเย็นๆ ดิไบซัน มึงหายใจเข้าลึกๆ ก่อน” ผมรีบคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาคลุมตัวเปียกๆ ของมันไว้ แล้วพยายามเช็ดหน้าเช็ดตาที่เลอะเทอะให้


“ฮึก... ฮือออ... มึงไปกินเหล้า... อึก... มึงไม่รับสาย... กูคิดว่ามึงจะไปหาคนใหม่แล้ว... อื๊ออออ”


มันยังไม่หยุดฟูมฟาย พยายามจะโผเข้ามากอดผมทั้งที่ตัวยังเปียกโชก จนตอนนี้เสื้อผ้าผมเริ่มเปียกตามมันไปแล้ว แต่ผมก็ไม่ได้ผลักออก กลับยิ่งกอดมันไว้แน่นขึ้น พลางลูบหลังปลอบใจเหมือนปลอบหมาตัวโตๆ


“กูแค่ไปกินกับไอ้เก่งเฉยๆ มึงคิดมากไปไหนเนี่ย ดูสิ... ร้องจนตาบวมหมดแล้วเนี่ย นักกีฬาทีมชาติอะไรวะ ขี้แยฉิบหาย” ผมดุไม่จริงจังนัก พลางเอื้อมมือไปสั่งน้ำมูกให้มันเหมือนสั่งให้เด็ก “เอ้า สั่งออกมา! เดี๋ยวหายใจไม่ออกตายหรอกมึง”


ฟืดดดด!


มันสั่งน้ำมูกออกมาเต็มแรงจนผมส่ายหัวขำๆ แต่ในใจนี่โครตรู้สึกผิดเลยครับ ที่แกล้งมันจนเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้


“หายโกรธนะ... อึก... หายโกรธไบซันนะปืน... คืนนี้จะให้ทำอะไรยอมหมดเลย... ฮึก... แต่อย่าหายไปแบบนี้อีกนะ... หัวใจกูจะขาดจริงๆ”


มันเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม แววตาเว้าวอนระคนสำนึกผิดทำเอาผมใจอ่อนยวบ ผมเลยก้มลงไปจูบที่ปลายจมูกแดงๆ ของมันทีหนึ่งแรงๆ


“เออ หายโกรธแล้ว แต่สภาพนี้ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ ไปอาบน้ำสระผมเลย เดี๋ยวไข้แดกพอดียิ่งพักผ่อนน้อยอยู่ด้วย ถ้ามึงป่วยนะกูจะโกรธของจริงคราวนี้แหละ!”


ผมรีบลากแขนไอ้ยักษ์ขี้แยเข้าห้องน้ำทันที สภาพมันตอนนี้คือดูไม่ได้จริงๆ ทั้งเปียกทั้งหนาวแถมยังสะอื้นฮักไม่หยุด ผมเปิดฝักบัวน้ำอุ่นจัดๆ ราดลงบนตัวมันหวังจะให้ความร้อนช่วยประทังอาการสั่น


“ยืนนิ่งๆ เดี๋ยวถอดเสื้อผ้าให้ จะได้รีบอาบน้ำ” ผมบ่นพึมพำพลางเอื้อมมือไปเลิกชายเสื้อยืดที่เปียกแนบเนื้อของมันขึ้น


แต่พอเสื้อหลุดพ้นหัวไปได้ครึ่งทาง ไบซันที่ตอนแรกยืนนิ่งๆ ก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้องน้ำทั้งที่ยังสะอื้นอยู่ ผมตกใจจนเกือบจะถอยกรูดเพราะนึกว่ามันจะเป็นลม แต่เปล่าเลยครับ... มันกลับคุกเข่าลงต่อหน้าผม แววตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาเงยขึ้นมองผมอย่างเว้าวอน


“ฮึก... ปืน... หายโกรธกูนะ”


“เฮ้ย! ทำอะไรของมึงไบซัน ลุกขึ้นมาอาบน้ำ!”


ผมยังพูดไม่ทันจบคำ ไอ้หมาใหญ่ที่ยังสะอื้นฟืดฟาดก็จัดการรูดกางเกงผมลงรวดเดียวจนมันไปกองอยู่ที่ข้อเท้า ก่อนที่มันจะคว้า 'ปืนใหญ่' ที่เริ่มตื่นตัวออกมาจากกางเกงชั้นใน ผมเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าในสภาพที่มันน่าสงสารขนาดนี้ มันจะเลือกวิธีง้อแบบ 'ถึงใจ' ขนาดนี้


“อึก... อื้มมมม...”


ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสอุ่นชื้นรุมล้อมแก่นกาย ไบซันหลับตาพริ้มพลางรูดรั้งด้วยปากอย่างตั้งใจ ทั้งที่หน้ามันยังแดงก่ำและยังมีเสียงสะอึกสะอื้นเล็ดลอดออกมาจากลำคอเป็นระยะ เสียงน้ำจากฝักบัวที่ตกลงกระทบไหล่หนาของมัน ผสมกับเสียงชื้นแฉะที่มันจงใจปรนเปรอให้ผม ทำเอาความโกรธที่เหลืออยู่เพียงนิดเดียวมลายหายไปเกลี้ยง


“เชี่ย... ไบซัน... มึงทำอะไรเนี่ย อื้มมมม”


ผมครางออกมาอย่างเสียไม่ได้ มือเผลอไปกดหัวหนาๆ ของมันเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ มันเงยหน้าขึ้นมองผมทั้งที่ตัวตนของผมยังคาอยู่ในปาก แววตาแฉะๆ ของมันเหมือนจะถามว่า 'หายโกรธหรือยัง'


“มึงแม่ง... ขี้ยั่วชิบหาย ขนาดร้องไห้จนขี้มูกโป่งมึงยังมีอารมณ์อีกเหรอวะ” ผมพึมพำเสียงพร่า พลางลูบผมที่เปียกชุ่มของมัน “เออๆ หายแล้ว หายโกรธตั้งแต่มึงยืนตากฝนแล้วไอ้สัด ลุกขึ้นมาได้แล้วเดี๋ยวสำลัก!”


แต่มันไม่ยอมลุกครับ กลับเร่งจังหวะลิ้นรัวเร็วขึ้นเหมือนจะลงโทษที่ผมหนีไปกินเหล้าให้มันต้องรอนาน จนผมต้องค้ำผนังห้องน้ำไว้แน่นเพราะขาสั่นไปหมด


ผมทนดูมันปรนเปรอทั้งน้ำตาต่อไปไม่ไหวแล้ว ความเสี้ยนบวกกับความสงสารและเอ็นดูมันตีรวนจนอกจะระเบิด ผมก้มลงไปช้อนใต้ข้อพับขาแกร่งของนักกีฬายูโดแล้วอุ้มมันขึ้นมาในท่าลิงอุ้มแตงรวดเดียวจนมันสะดุ้งเฮือก ขาแน่นๆ ของไบซันเกี่ยวรัดเอวผมไว้อัตโนมัติด้วยสัญชาตญาณ


ปึก!


ผมดันแผ่นหลังกว้างของมันกระแทกเข้ากับผนังห้องน้ำที่มีน้ำอุ่นไหลรินผ่านเราทั้งคู่ ผมจ้องตาแฉะๆ ของมันที่ยังสะอื้นฮัก ก่อนจะจูบซับน้ำตาให้มันหนักๆ หนึ่งที


“ง้อขนาดนี้... กูก็ไปไหนไม่รอดแล้วมั้ยวะ” ผมกระซิบพร่าพลางจับท่อนเอ็นร้อนจ่อเข้าที่ช่องทางอุ่นร้อนที่ขยับขมิบรออยู่


“อื้อออ... ปืน... ใส่เข้ามา... กระแทกกูแรงๆ เลย... อึก... ให้สมกับที่มึงทิ้งกูไว้นอกบ้าน” มันครางประท้วงพลางซุกหน้ากับซอกคอผม


ผมไม่รอช้า กดสะโพกสวนเข้าไปพรวดเดียวจนมิดลำ ความคับแน่นที่แสนคิดถึงบวกกับอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำเอาผมครางลั่นห้องน้ำ ไบซันเองก็ตัวโยน หน้าแหงนเริ่ดครางเสียงหลงแข่งกับเสียงฝนและเสียงน้ำจากฝักบัว


“อ๊างงง! ปืน... จุก... อื้ออออ เสียวชิบหายเลยมึง!”


ผมเริ่มกระแทกกระทั้นเน้นๆ พิงผนังห้องน้ำ เสียงเนื้อกระทบกันดัง ตับ! ตับ! ตับ! ผสมกับเสียงน้ำแฉะโรยรา ไบซันกอดคอผมแน่นจนแขนล่ำๆ ของมันแทบจะรัดคอผมหัก แต่มันยิ่งเสียวผมยิ่งได้ใจ กระแทกย้ำจุดกระสันข้างในจนมันตาเหลือก


“รูมึงแม่ง... ฮึ่มมม ตอดควยกูแรงเหมือนจะขาดใจตายเลยนะมึง!”


“ก็รัก... อ๊ะๆๆ ... รักมึงไง... อื๊อออ อย่าหยุดนะปืน แรงอีก!”


ผมรัวสะโพกใส่ไม่ยั้งมือ ยิ่งเห็นน้ำตาของความเสียวซ่านไหลอาบแก้มมัน ผมยิ่งมีความสุขที่ได้ครอบครองมันไว้คนเดียวแบบนี้ เราทั้งคู่พัวพันกันนัวเนียท่ามกลางไอน้ำร้อนที่ปกคลุมไปทั่วห้อง จังหวะสุดท้ายผมกระแทกเน้นๆ ย้ำเข้าไปสามสี่ครั้งจนไบซันเกร็งกระตุกไปทั้งตัว


“อ๊าาาาาาาาห์!!! / ปืนนนนนน!”


เราปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน น้ำรักสีขาวขุ่นผสมไปกับน้ำอุ่นที่ไหลผ่านร่างกาย ไบซันหอบแฮก ซบหน้าลงกับไหล่ผมอย่างหมดแรง แต่ก็ยังอุตส่าห์งับไหล่ผมเบาๆ เป็นการทิ้งท้าย


“หายโกรธ... จริงๆ นะมึง” มันถามเสียงอู้อี้


“เออ หายแล้ว... รักมึงจะตายอยู่แล้วเนี่ย ไอ้ยักษ์ขี้แยของกู”



Talk with me.
ในที่สุดก็เดินทางมาถึงตอนจบแล้วนะครับ
มีใครอยากฝากบอกอะไรถึงตัวละครบ้าง...

เรื่องต่อไปอยากอ่านเรื่องไหนต่อดี เม้นท์มาพูดคุยกันได้นะ
ขอบคุณที่ซัพพอร์ท และเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ
รักคนอ่าน❤️

Which

👍🏼

Axel27

ครัย

nuangnut1996

สนุกมากครับ

bia

Wina39979

เริ่ดดด

Heengjing

ขอบคุณครับ

leotero

น่าเสียดาย จบซะแล้ว เอาเถอะ ชีวิตต้องเดินต่อไปเนอะ

orama

ขอบคุณ

nutlovejs45

ขอบคุณครับ

ton_gori

แสดงว่าไม่มีนอกลู่นอกทางกันแน่เลย จบแล้วอะ

mojimaru

ขอบคุณครับ

armokung

bo69dy

ขอบคุนครับ

rn2ccn2130

สนุกมากครับ

prakanboy

จบแบบสุขสมมั๊ยนะ

maneejaris

ขอบคุณนะคะ

Tumkun

สนุกมากๆครับ

Ton8Ton

😁😉😏🐵😁😉😏🐵

Manny197

สนุก